Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η νεροποντή (Διήγημα του Γιώργου Κλείτσα, εις μνήμην)

Posted by sarant στο 20 Οκτώβριος, 2019


Ο μαθηματικός Γιώργος Κλείτσας, άνθρωπος πανέξυπνος και πολυτάλαντος, έφυγε από τη ζωή ξαφνικά στα 62 του χρόνια προχτές. Τον είχα γνωρίσει πριν από δεκαετίες, όταν παίζαμε σκάκι ως έφηβοι -με κέρδιζε.  Ασχολήθηκε περισσότερο με άλλα πνευματικά αθλήματα, κυρίως με το τάβλι (backgammon) όπου κατέκτησε πολλούς διεθνείς τίτλους και ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα, αλλά και με το μπριτζ. Άλλωστε έγραψε και βιβλία τόσο για το τάβλι (σε συνεργασία) όσο και για το μπριτζ. Ήταν επίσης πρόεδρος της MENSA ενώ αγαπούσε και την επιστημονική φαντασία.

Το βιβλίο του για το μπριτζ, με τον πρωτότυπο τίτλο «Καινοτομία και μινιμαλισμός» (αναπτύσσει ένα σύστημα αγορών) βγήκε σε ιδιωτική έκδοση -οι ελληνικοί εκδοτικοί οίκοι δεν διαγκωνίζονται για να εκδώσουν βιβλία μπριτζ- και το διέθετε ο ίδιος. Θέλησα να του το ζητήσω, μετά το αμέλησα -ήταν και η απόσταση στη μέση. Τελικά ένας φίλος μού έστειλε τον πρόλογο, που τον ανέβασα εδώ, διότι πιστεύω πως και ο πιο ξερός πρόλογος βιβλίου, ακόμα και ειδικού βιβλίου όπως τούτο, κάτι λέει για τον συγγραφέα.

Όμως ο Κλείτσας έγραφε και διηγήματα. Βρήκα στη σελίδα του στο Φέισμπουκ ένα διήγημα επιστημονικής φαντασίας, που το είχε γράψει σε ένα λογοτεχνικό εργαστήρι της Αθηναϊκής Λέσχης Επιστημονικής Φαντασίας πριν από χρόνια και το δημοσίευσε ξανά τον περασμένο μήνα. Κατά σύμπτωση, το θέμα του είναι η θνητότητα. Το δημοσιεύω λοιπόν εις μνήμην. Η σημείωση με πλάγια στο τέλος είναι του συγγραφέα.

Η κηδεία του θα γίνει τη Δευτέρα στις 11.30 στο νεκροταφείο Ζωγράφου.

 

Η νεροποντή

«Always be a little improbable» Oscar Wilde

Άνοιξη, εποχή της αθωότητας και του ιλίγγου. Τα πρώτα ερωτήματα, οι πρώτοι έρωτες, τα πρώτα διαβάσματα, οι πρώτες αμφισβητήσεις. Στη στροφή ενός δρόμου, ο ίλιγγος που φέρνει η σκέψη του κόσμου, η ξαφνική συνειδητοποίηση του παράλογου. Το μέλλον αόρατο, μακρινό. Ραδιόφωνο, γειτονιές, ελληνικές ταινίες, ελληνικά συγκροτήματα, Al Bano, Mario Jelinotti, Christophe, Adamo. Τα πρώτα πάρτυ, μπλουζ και σέικ, «Άνθρωπε αγάπα», «Έλα μια φορά», «Io di notte», «Perchè», «Melancolie in Settembre», «Cuore matto», «La donna di un amico mio». Η Φιλόκα, η Βαρβάρα, η Ντόροθυ, η Αθηνά, η Ρένα, η Σούλα, όψεις της Θεάς που σιγά-σιγά σχηματιζόταν. Κι απ’ την άλλη ξάγρυπνα βράδια, ντετερμινισμός, Καμύ και Κάφκα, Έσσε και Καλβίνο. Ξάστερος ουρανός χωρίς βροχές.

Γιατί είναι ασύμμετρος ο κόσμος; Γιατί δεν υπάρχει απλά το κενό ή ούτε καν αυτό, έστω ένα σημείο, έστω ένας κύκλος, μια σφαίρα, κάτι απόλυτα συμμετρικό τέλος πάντων; Πότε έσπασε η συμμετρία, αν ποτέ υπήρξε;
Καλοκαίρι, εποχή της ματαιοδοξίας και της ανεμελιάς. Σκάκι, μπριτζ και τάβλι. Απέραντος ο ορίζοντας του χρόνου. Πανεπιστήμιο, φοιτητικά ξενύχτια και φόρτωμα στον κόκορα. Δικαίωμα στην τεμπελιά. Επίσκεψη στο Άγιο Όρος – όχι ότι θα άλλαζε τίποτα. Στρατός, πτυχίο και γάμος. Τα σύννεφα πυκνώνουν στον ορίζοντα.

Πώς μαθαίνει κανείς; Απ’ τα βιβλία, από συζητήσεις; Οι μεγάλοι λογοτέχνες βγαίνουν απ’ τα Πανεπιστήμια; Όχι, βέβαια, απαντάει ο αγαπημένος μου συγγραφέας. Θητεύουν στον ιππόδρομο και στις λέσχες και ‘χάνουν τον καιρό τους’ στα καταγώγια. Η φιλία; Κάτι ασήμαντο: οι καλύτεροι φίλοι είναι αυτοί που δεν πιστεύουν στην αξία της φιλίας. Ο έρωτας, αυτός μάλιστα.

Φθινόπωρο. Μαρσέλ Προυστ και ‘Αναζητώντας το χαμένο χρόνο’. Εποχή του έρωτα χωρίς ανταπόκριση – θα μπορούσαμε να πούμε σκέτα του έρωτα. Εποχή της επίπλαστης ευτυχίας, του αναλώματος, της τέλειας αδιαφορίας για τον κόσμο. Ανοίγουν οι κρουνοί και δίνουν όλες τις οδύνες που ποθούμε, όλα τα απατηλά ομοιώματα της ευτυχίας και χρήμα, πολύ χρήμα απ’ τον ουρανό. Κρυσταλλώνεται η Θεά κι έχει ένα και μοναδικό πρόσωπο, ένα και μοναδικό όνομα κι αλίμονό σου αν το παραλείψεις, αν πεις «ήτανε μια γκόμενα». Όχι, δεν θα το πεις αυτό, σ’ έβαλε να το ορκιστείς η ίδια μια νύχτα, θα πεις «ήταν η Κατερίνα». Η Κατερίνα, που ούτε τότε ούτε τώρα θυμάσαι τι χρώμα είχαν τα μάτια της.

Πιθανό είναι αυτό που συμβαίνει συνήθως. Το είπε κατά την παράδοση ο Πυθαγόρας. Πόσες θαυμάσιες εφαρμογές έχει αυτή η φαινομενική ταυτολογία! Δεν ξέρει κανείς από που ν’ αρχίσει.
Αρχή του χειμώνα, εποχή των συμπτώσεων και των θαυμάτων. Τα πρωτοβρόχια του φθινοπώρου δίνουν τη θέση τους σε ξαφνικές μπόρες, που μπορεί να εξελιχθούν και σε καταιγίδες. Όμως η νεροποντή που αντίκρισα ένα πρωί βγαίνοντας απ’ το σπίτι δεν έμοιαζε να δυναμώνει, ούτε και να λιγοστεύει. Είχα πάει να ρίξω ένα γράμμα στο Ταχυδρομείο και το νερό που έπεφτε στο πρόσωπο και στα μαλλιά μου και μούσκευε τα ρούχα μου δεν μ’ ενοχλούσε, αντίθετα με δρόσιζε, σχεδόν μου μιλούσε στην υδάτινη διάλεκτό του.

«Σκέψου», μου έλεγε, «δεν είναι παράξενο να βλέπεις σαν αετός στα πενήντα σου, όταν οι περισσότεροι της γενιάς σου έχουν πρεσβυωπία απ’ τα σαράντα;». Θυμήθηκα ότι πριν από πέντε χρόνια ο οφθαλμίατρος είχε μετρήσει ενάμισι βαθμό πρεσβυωπίας και μου είχε συστήσει να πάρω γυαλιά, αλλά το άφησα και σε λίγο καιρό δεν τα είχα ανάγκη, η όρασή μου από μόνη της είχε βελτιωθεί σημαντικά, ιδιαίτερα αν ήμουν ξεκούραστος. Το απέδωσα στην εξάσκηση του εγκεφάλου μου από τα πολυετή διαβάσματα, πίστευα ότι η ικανότητα των ματιών μου είχε όντως ελαττωθεί αλλά ο εξασκημένος εγκέφαλός μου αναπλήρωνε με το παραπάνω τα ελλιπή στοιχεία.
«Πιθανό είναι αυτό που συμβαίνει συνήθως», μου είπε η νεροποντή. «Μήπως είναι σύμπτωση και ότι ακούς καλύτερα από ποτέ, μάλιστα επίτηδες έχεις για ringtone έναν ανεπαίσθητο ήχο που τον ακούς μόνο εσύ και κάποιοι έφηβοι»; Είχε δίκιο αλλά κι ο πατέρας μου άκουγε εκπληκτικά στα εξήντα του. «Τα δόντια σου», συνέχισε η νεροποντή. «Δεν σου κάνει εντύπωση που τα τελευταία δέκα χρόνια δεν έχεις χάσει κανένα δόντι;». Σκέφτηκα ότι ήταν αλήθεια και όντως παράξενο, αφού είχα χάσει τρία δόντια σχετικά νέος. Και μόλις χτες είχα διαβάσει στην εφημερίδα ότι στέφτηκαν με επιτυχία οι πρώτες προσπάθειες των επιστημόνων να δημιουργήσουν από βλαστοκύτταρα ολοκαίνουργια δόντια σε ποντίκια .

«Μήπως πρέπει να σου υπενθυμίσω το ντεραπάρισμα του αυτοκινήτου σου στη Βάρη πριν από χρόνια, όταν τρέχοντας υπερβολικά έπεσες σε χαντάκι, αποφεύγοντας το αυτοκίνητο στο αντίθετο ρεύμα την τελευταία στιγμή και δεν έπαθες το παραμικρό, ενώ το σύμπαν γύρω σου διαλύθηκε;». »Η τη σωτηρία από βέβαιο πνιγμό, όταν ανέκτησες μετά από ηλίαση στην εξέδρα κοντά στη σημαδούρα ως δια μαγείας τις δυνάμεις σου και βγήκες στην ακτή κολυμπώντας σαν δελφίνι;». «‘Ή, ακόμα, την ανεξήγητη ακαΐα σου από φωτιά που έβαλες άθελά σου τηγανίζοντας πατάτες, μη γνωρίζοντας ότι το λάδι είναι αυτανάφλεκτο υγρό, την οποία προσπάθησες να σβήσεις με νερό, φουντώνοντάς την;».

«Σαν να μαζεύονται πολλές ανεξήγητες συμπτώσεις», μονολόγησα, πηδώντας απρόσεκτα απ’ το πεζοδρόμιο σ’ ένα ρυάκι.

«Σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής σου άνθρωποι πέθαιναν από καρκίνο», είπαν οι σταγόνες, «τόσοι, όσες σταγόνες πέφτουν σε μια βροχή. Εσύ όμως δεν θα κινδυνέψεις σοβαρά, αν, ό μη γένοιτο, αφού από σήμερα δόθηκε η άδεια για τη χρήση νανορομπότ στο ανθρώπινο σώμα». Ήταν κι αυτό αληθινό, η είδηση της ημέρας, μπορούσα να το διαβάσω στις εφημερίδες που κρέμονταν απ’ τα περίπτερα. Ανέτειλε μια εποχή τεράστιας προόδου στην Ιατρική, οι μελλοντικές γενιές θα ήταν απαλλαγμένες από τις ασθένειες-μάστιγες του παρελθόντος. Ήδη είχε αρχίσει και η καθαυτό επιμήκυνση της ανθρώπινης ζωής με τις ενέσεις τελομεράσης. Όλα τώρα αποκτούσαν ένα νόημα, όλα κόλλαγαν τόσο καλά όσο στο κεφάλι ενός κατά φαντασίαν ασθενούς ή κάποιου που έχει μανία καταδίωξης.

«Είσαι ένα πρόγραμμα», είπα ξαφνικά. «Ένα πρόγραμμα που εμφανίζεται σαν βροχή γιατί στην πραγματικότητα είναι ένας βρόχος». Ήμουν ειδικός στον προγραμματισμό υπολογιστών. Μπορούσα να γράφω τρισεκατομμύρια γραμμές κώδικα σε λίγες ώρες, χρησιμοποιώντας δικές μου τεχνικές αυτόματης ανάπτυξης των υπορουτινών. Μάλιστα, είχα βρει τρόπους να σπάω την ομοιομορφία τους χρησιμοποιώντας άλλες τεχνικές ανωτέρου επιπέδου, σε σημείο που πολλές φορές να μην αναγνωρίζω τα δικά μου προγράμματα.

«Είμαι το πεδίο Higgs», είπε η νεροποντή. «Είμαι βροχή, βράνη, βρόχος, ό,τι θέλεις. Είμαι και σωματίδιο. Στην ουσία, βέβαια, δεν έχεις άδικο, είμαι πρόγραμμα – τα πάντα είναι προγράμματα. Έχω μπλοκάρει και περιμένω ένα δεδομένο εισόδου για να συνεχίσω». Προσπαθούσα να θυμηθώ, να ξεπεράσω τα εμπόδια που εγώ ο ίδιος είχα βάλει. Θυμήθηκα αμυδρά ένα πρόχειρο σχεδιάγραμμα που είχα φτιάξει κάποτε, ένα flow chart, ένα λογικό διάγραμμα που κατέληγε σ’ ένα τριγωνάκι.

«Περιμένω το input, και μάλιστα από το ένα και μοναδικό ον που μπορεί να μου το δώσει, κι αν αυτό σου λέει κάτι, από το ένα και μοναδικό ον που υπάρχει. Από τον ίδιο τον προγραμματιστή του ενός και μοναδικού προγράμματος», είπε η νεροποντή. «Τόσες φορές έχει ξαναγίνει, το ξέχασες; Λοιπόν, να θεωρήσω ως δεδομένο το συνηθισμένο σου break ή αυτή τη φορά θα πρωτοτυπήσεις επιλέγοντας το ασυνήθιστο continue; Σου υπενθυμίζω ότι μετά από λίγα λεπτά, αν δεν έχεις απαντήσει, θα ισχύσει το default δεδομένο εισόδου, το break».

«To break μηδενίζει στιγμιαία το πεδίο, δημιουργεί απ’ τις τυχαίες διακυμάνσεις του κενού άλλους κόσμους, πρωτόγνωρους και ξαναγυρνάει στο ίδιο σταυροδρόμι μετά από χρόνια», είπα, «ζητώντας ξανά επιλογή, όμως το continue είναι μονόδρομος, θα με εγκλωβίσει για πάντα σ’ αυτό το σύμπαν. Για στάσου, όμως, θα ήθελα λίγο χρόνο να σκεφτώ : halt, δεν υπάρχει halt;», ρώτησα.

«Πλάκα μου κάνεις»; αντήχησε η υδάτινη φωνή μέσα στο μυαλό μου. «Εσύ είσαι ο προγραμματιστής. Και τι θα ήταν το halt; Ένα πάγωμα του χρόνου. Το χρειάζεσαι πραγματικά;».

Τέτοιες ώρες τέτοια λόγια – άντε να θυμηθώ γιατί δεν είχα βάλει και το halt σαν εναλλακτική. Ίσως για να μην έχω στη διάθεσή μου υπερβολικό χρόνο να σκεφτώ – οι σωστές αποφάσεις παίρνονται συνήθως αυθόρμητα. Έκανα φλας-μπακ όχι σε μία, όπως συμβαίνει στους ετοιμοθάνατους, αλλά σε αμέτρητες περασμένες ζωές, καθεμιά σε διαφορετικό πλανήτη με άστρα και γαλαξίες καρφωμένα στο στερέωμά του. Καθώς η μνήμη μου δυνάμωνε με εκθετικό ρυθμό, θυμήθηκα πως είχα ζήσει σε κόσμους τέλειους, είχα βρεθεί σε γυάλινα παλάτια με πανέμορφες γυναίκες που δεν μου χάλαγαν χατίρι, είχα γνωρίσει την πλήξη της πλησμονής, την αφόρητη βαριεστημάρα της τέλειας ομορφιάς. Εδώ όμως, σ’ αυτόν τον πλανήτη, είχα συνυφανθεί με την ιδέα της θνητότητας και γι’ αυτό οι χαρές και οι λύπες είχαν άλλο χρώμα. Είχα αισθανθεί στο πετσί μου την απόρριψη, και μόνο έτσι η αποδοχή αποκτούσε νόημα. «Θεέ μου, πόσο τον αγάπησα αυτόν τον κόσμο, τέλειο μέσα στην ατέλειά του», είπα στον εαυτό μου. Είχα δει ανθρώπους να αλλάζουν σπίτια χωρίς λόγο, να αλλάζουν εραστές και ερωμένες σαν πουκάμισα και να πετάνε τα ίδια τα πουκάμισά τους προτού καν παλιώσουν, να μετατρέπουν σε παλιοσίδερα τόσο άκαρδα τα παλιά τους αυτοκίνητα. Εγώ είχα δεθεί με τα σπίτια, με τα αντικείμενα, με τους ανθρώπους. Τα ρούχα μου έλιωναν στο κορμί μου προτού τα αποχωριστώ. Πολλαπλασιαζόμουν, απλωνόμουν, ρίζωνα μέσα σ’ όλα αυτά κι ήμουν ευτυχισμένος. Αν αποφάσιζα να εγκαταλείψω οριστικά αυτόν τον κόσμο, ένα κομμάτι μου θα χανόταν μαζί του για πάντα κι αυτό δεν το άντεχα. Ήταν πολλές οι στιγμές που δεν ξεχώριζα την επίπλαστη ευτυχία από την πραγματική, όμως σ’ αυτή τη γη που είχα ζυμωθεί μαζί της, ακόμα και οι μεγαλύτερες οδύνες μου έδιναν μια μικρή χαρά. Εδώ κατοικούσαν οι σκιές που με είχαν κάνει να ζήσω την κάθε στιγμή σαν αιωνιότητα, σε μια ακρογιαλιά αυτού του πλανήτη, αγκαλιά με μια Θεά, είχα θελήσει να φωνάξω «Κάτθανε νυν Διαγόρα». Σ’ αυτό το σύμπαν κατοικούσε, αλλά δεν ήξερα για πόσο ακόμα, η Κατερίνα, ένα θραύσμα πλέον θεάς που ήταν τόσο ζωντανή όσο οι φωτογραφίες της που είχα πάντα μαζί μου ή το μπουκαλάκι με το αγαπημένο της άρωμα που είχα κρατήσει με τη μάταιη, όπως αποδείχτηκε, ελπίδα, να αναδύει τη μυρωδιά του κορμιού της κάθε φορά που το άνοιγα.

‘Continue’, είπα. Το σωματίδιο του Higgs δεν μου ζήτησε επιβεβαίωση.

Κι από τότε πλατσουρίζω σ’ αυτό το νεκρό κόσμο, σ’ έναν κόσμο που συνεχίζουν να συμβαίνουν ιατρικά θαύματα και θαυμάσιες τεχνολογικές ανακαλύψεις όπως οι κάθε είδους νανοεφαρμογές και η τετραδιάστατη τηλεόραση. Με το πέρασμα του χρόνου, η νεροποντή που δρόσισε το πρόσωπό μου τόσο ευχάριστα στην αρχή συνυφασμένη με την υπόσχεση της αθανασίας, μοιάζει όλο και περισσότερο με το κινεζικό μαρτύριο της σταγόνας. Οι μορφές που μου έδωσαν τόση χαρά άλλοτε, χάθηκαν γιατί δεν ήταν φτιαγμένες από το δικό μου υλικό και το μόνο που ελπίζω πια είναι ένα λάθος στο πρόγραμμα, ηθελημένο ή τυχαίο. Όχι, δεν μετανιώνω που έχασα για πάντα τα παλάτια από χρυσό και γυαλί, τις πρόθυμες και υπάκουες καλλονές. Θλίβομαι μόνο για τις φθαρτές χαρές που χάθηκαν οριστικά και αμετάκλητα. Φαντάζομαι το πεδίο να πυκνώνει, τη βροχή να δυναμώνει, να μετατρέπεται σε καταιγίδα, να δέρνει το πρόσωπό μου, να μουσκεύει τα ρούχα μου φτάνοντας μέχρι το μεδούλι. Αστραπές να καταυγάζουν το τοπίο και κεραυνούς να πέφτουν ανεξέλεγκτα σε μικρή απόσταση με μουσική υπόκρουση τρομερά μπουμπουνητά. Κι εγώ να σφίγγω πάνω μου τις ξεθωριασμένες φωτογραφίες και να ραντίζω το κεφάλι μου με ό,τι θά ‘χει απομείνει απ’ το ξεθυμασμένο απ’ το χρόνο άρωμα μήπως, περιμένοντας το μοιραίο χτύπημα, δω έστω και την τελευταία στιγμή μια μορφή, μια οπτασία, ενώ κάθε αστραπή θα φωτίζει στα βάθη του μυαλού μου τις λέξεις του ποιητή : «Ζω για τότε που δεν θα υπάρχω».

Το παραπάνω διήγημα παρουσιάστηκε σε ένα λογοτεχνικό εργαστήριο της ΑΛΕΦ πριν από αρκετά χρόνια και ήταν υποψήφιο για να μπει σε ανθολογία ΕΦ. Σωστά κόπηκε, ίσως γιατί προς το τέλος έγινε λίγο μελό (Κι από τότε…). Ένα απόλυτα αυτοβιογραφικό διήγημα.

83 Σχόλια to “Η νεροποντή (Διήγημα του Γιώργου Κλείτσα, εις μνήμην)”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    >Άνοιξη, εποχή της αθωότητας και του ιλίγγου. Τα πρώτα ερωτήματα […] Τα πρώτα πάρτυ, […] «Melancolie in Settembre»

    Βέρντι, σαν την πριμαβέρα να’ούμε

  2. Γς said

    >ξάγρυπνα βράδια, ντετερμινισμός, Καμύ και Κάφκα, Έσσε και Καλβίνο.

    και κλάμα οι αξιότιμοι και μη εξαιρετέοι

    Μπέικον, Γαλιλαίος, Καρτέσιος, Νεύτων, Λαπλάς, Σπινόζα

  3. Γς said

    Ομορφο

    πλουμιστό με τα φτιαχτίδια σαν μπαλώματα πάνω του να ξεχωρίζουν ανέμελα

    Ενα κομμάτι απ το βαρέλι πάνω στη ζυγαριά

    -750.Να το αφήσω;

  4. Γς said

    1

    >Βέρντι, σαν την πριμαβέρα να’ούμε

    Σαν τον Βιβάλντι, Ναμπούκο, να πούμε

  5. ΚΩΣΤΑΣ said

    Εις μνήμην, κρίμα να χάνονται τόσο νέοι άνθρωποι και τόσο προικισμένοι.
    Το διήγημα δεν το διάβασα, μόνο την εισαγωγή του Νικοκύρη και μ’ έπιασε ένα σφίξιμο.

  6. Ωραίο, αν και ίσως χρειάζονται κάποιες γνώσεις προγραμματισμού για να το πιάσεις. Ευτυχώς κάτι θυμόμουν.

  7. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Καλημέρα!

    Διήγημα ποιητικής (ημι)επιστημονικής φαντασίας, θα τολμούσα να πω…

    «…όμως σ’ αυτή τη γη που είχα ζυμωθεί μαζί της, ακόμα και οι μεγαλύτερες οδύνες μου έδιναν μια μικρή χαρά».
    «Θλίβομαι μόνο για τις φθαρτές χαρές που χάθηκαν οριστικά και αμετάκλητα».

    Μεταδίδει μια συγκρατημένη απαισιοδοξία, δοσμένη με ιδιόμορφη ευαισθησία και με πινελιές σουρεαλισμού. Πολύ καλό!

    ΥΓ. Δεν ξέρω τι είδους διαολοσύμπτωση είναι, πολλοί ταλαντούχοι με θαυμαστό μυαλό και ξεχωριστές ικανότητες γνωστοί μου να φεύγουν νωρίς… Και πραγματικά να λυπάσαι που χάνονται…

  8. Καλημέρα

    Γιώργος μαθηματικός και Κατερίνα για ανάμνηση…ίσως λόγω Παιδιού-Φαντάσματος να συμβαίνει συχνά που έλεγε κι ο Πυθαγόρας.

    Σωστή κι η αυτοκριτική, στο λογοτεχνικό γράψιμο χρειάζονται τα όνειρα και όχι οι σκέψεις.

    Και φυσικά σαν λάτρης των παιχνιδιών θα είχε ασχοληθεί με την κορωνίδα τους, τον ιππόδρομο και πιθανότατα απογοητευθεί από το περιβάλλον του ελληνικού και την μοναξιά που προσφέρει ο στοιχηματισμός του.

    Σαν ομοιοπαθής σε αρκετά σημεία αφιερώνω ένα τραγούδι από τα πάρτυ της δικής μου εποχής που προηγήθηκαν κάποια χρόνια

  9. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σας σχόλια!

  10. ΓΤ said

    Με τον Γιώργο γνωριστήκαμε το 1992, κι από τότε γίναμε φίλοι, πορευόμενοι στο backgammon. Πέθανε τα ξημερώματα της Πέμπτης, κι η κηδεία είχε κανονιστεί να είναι χτες, Σάββατο μεσημέρι, στου Ζωγράφου. Μετά το αναπάντεχο, πολύ πρωί την Παρασκευή ειδοποιηθήκαμε ότι η μάνα του δεν άντεξε τον χαμό του γιου της, πέθανε και εκείνη, και αυτός είναι ο λόγος που η κηδεία μετατίθεται για αύριο στις 11:30. Διπλή κηδεία λοιπόν, ο Γιώργος μας και η κυρία Ερμιόνη…

  11. O Kλείτσας είχε εμφανιστεί επανειλημμένα σε τηλεοπτικό παιχνίδι γράμματα και αριθμοί με τον Χρήστο Οικονόμου?Αν ήταν αυτός θυμάμαι που κέρδιζε συνέχεια.Δεκαετία του ’70 μιλάμε!Σε κάθε περίπτωση λυπάμαι πάρα πολύ!

  12. sarant said

    10 Ήξερα τη διπλή κηδεία αλλά επειδή δεν ήξερα τις λεπτομέρειες δεν έκανα αναφορά. Σε ευχαριστώ.

  13. Πουλ-πουλ said

    Καλημέρα
    Ε, όχι και διήγημα επιστημονικής φαντασίας. Ένας εσωτερικός μονόλογος που θα μπορούσε να είχε υπότιτλο «Ένας ανεκπλήρωτος έρωτας ως`υπορουτίνα»

  14. ΓΤ said

    #11 Αυτός ήταν

  15. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Καλημέρα.

    Περίεργο διήγημα, σε αρκετά σημεία είδα τον εαυτό μου αλλά όχι με τον τρόπο του συγγραφέα, (που έχω την αίσθηση πως δεν βρήκε ποτέ αυτό που έψαχνε, ίσως γιατί δεν ήξερε τι ήταν αυτό, ίσως πάλι γιατί το έψαχνε έξω από τον εαυτό του) ένα από αυτά είναι αυτό – «Μήπως πρέπει να σου υπενθυμίσω το ντεραπάρισμα του αυτοκινήτου σου στη Βάρη πριν από χρόνια, όταν τρέχοντας υπερβολικά έπεσες σε χαντάκι, αποφεύγοντας το αυτοκίνητο στο αντίθετο ρεύμα την τελευταία στιγμή και δεν έπαθες το παραμικρό, ενώ το σύμπαν γύρω σου διαλύθηκε;». »Η τη σωτηρία από βέβαιο πνιγμό, όταν ανέκτησες μετά από ηλίαση στην εξέδρα κοντά στη σημαδούρα ως δια μαγείας τις δυνάμεις σου και βγήκες στην ακτή κολυμπώντας σαν δελφίνι;». «‘Ή, ακόμα, την ανεξήγητη ακαΐα σου από φωτιά που έβαλες άθελά σου τηγανίζοντας πατάτες, μη γνωρίζοντας ότι το λάδι είναι αυτανάφλεκτο υγρό, την οποία προσπάθησες να σβήσεις με νερό, φουντώνοντάς την;».- μου έχουν συμβεί τόσα πολλά ατυχήματα πολύ κοντά στον θάνατο και μερικά πέρα από αυτόν (δηλαδή λογικά δεν θα έπρεπε να έχω επιζήσει, πόσο μάλλον να έχω βγεί σχεδόν αλώβητος) που είχα αρχίσει να πιστεύω μισοαστεία μισοσοβαρά πως είμαι αθάνατος, εξ ου και το απόφθεγμά μου «θα ζήσω μέχρι τα 131 και θα πάω από ατύχημα» (που θα προκαλέσω ο ίδιος 🙂 ).

    Eπίσης κι εγώ έχω δεί πολλούς ανθρώπους γύρω μου να πεθαίνουν από καρκίνο αλλά κι από άλλες αιτίες όπως, ναρκωτικά, ατυχήματα, και άλλες αρρώστιες. Αυτές οι πολλές δύσκολες εμπειρίες σε σχετικά μικρή ηλικία μου διαμόρφωσαν μια διαφορετική στάση ζωής από τους περισσότερους που γνωρίζω και βλέπω, μου είναι ακατανόητος ο τρόπος που λειτουργούν, έχω τελείως διαφορετικές αξίες που συνοψίζονται στην ικανοποίηση των αισθήσεων, στην έκφραση των συναισθημάτων και στην σύναψη ποιοτικών σχέσεων, φιλικών και ερωτικών, και σε αντίθεση με τον ποιητή του συγγραφέα που ζεί για τότε που δεν θα υπάρχει, εγώ Ζώ τώρα που υπάρχω, για μετά που δεν θα υπάρχω, δεν μου καίγεται καρφί. 🙂

    Δεν ξέρω γιατί αλλά συνειρμικά μου ήρθε στο μυαλό αυτό το τραγούδι, έχω την αίσθηση πως θα ταίριαζε με την ψυχοσύνθεση του συγγραφέα, εις μνήμην του λοιπόν.

  16. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλό του ταξίδι…Η εισαγωγή του Νικοκύρη και το σχόλιο του ΓΤ μού είναι αρκετά. Το αφήγημα δεν μπορώ να το κρίνω, είναι έξω από τα γούστα μου.

  17. Ο Γιώργος Κλείτσας ήταν σπουδαίος άνθρωπος. Ασχολήθηκε με επιτυχία σε διάφορους τομείς, μαθηματικά, προγραμματισμό, σκάκι, μπριτζ, backgammon σε διεθνές επίπεδο, συγγραφή διηγημάτων και βιβλίων. Υπήρξε πρόεδρος της Ελληνικής Μένσα. Ήταν καλός συζητητής, με εκτεταμένες γνώσεις από αρχαία Ελληνική μέχρι σύγχρονη λογοτεχνία, όπως και καλός χορευτής. Είναι δύσκολο να καταγράψει κανείς όλες τις πολυσχιδείς δραστηριότητες του Γιώργου Κλείτσα.
    Τον είχα γνωρίσει προσωπικά (στα Λογοτεχνικά Εργαστήρια της Άλεφ, όπου συμμετείχε μερικές φορές) και είχαμε φιλική σχέση. Συνήθως ήταν ο πρώτος σχολιαστής σε αναρτήσεις μου στο facebook, μέρα ή νύχτα, πάντοτε εύστοχος και εποικοδομητικός.
    Μεταφέρω εδώ μια ανάμνησή μου, για να δείξω ότι ο Γιώργος Κλείτσας υποστήριξε με τις ικανότητές του πολλούς ανθρώπους:
    Εργαζόμουν σε θέση Αναλυτή – Προγραμματιστή στο Υπολογιστικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Πατρών. Έλαβα μια επιστολή από τον πολυβραβευμένο σκακιστικό συνθέτη Νίκο Σιώτη, και με παρακαλούσε να του μεταφράσω ένα κείμενο από τα Αγγλικά. Ήταν εγχειρίδιο χρήσης του πρωτοπόρου προγράμματος Alybadix, που έλεγχε την λύση σκακιστικών προβλημάτων, η οποία έπρεπε να είναι μοναδική. Το πρόγραμμα είχε αγοραστεί από συνθέτες στην Αθήνα (μάλλον από τον Βύρωνα Ζάππα, τον μοναδικό Έλληνα μεγάλο μετρ στην σύνθεση), αλλά δεν ήξεραν πώς ακριβώς δουλεύει. Όταν τους επέστρεψα το εγχειρίδιο στα Ελληνικά, ανέλαβε ο Γιώργος Κλείτσας να εκτελεί το πρόγραμμα σε ένα υπολογιστή Apple II που είχε, και να εξυπηρετεί τους Έλληνες συνθέτες. Όσοι αναφέρονται εδώ έχουν φύγει από κοντά μας, με τελευταίον τον Γιώργο που κηδεύεται την Δευτέρα.
    Ας πάει σε καλύτερους κόσμους.

  18. Καλημέρα,
    15 «Ζώ τώρα που υπάρχω, για μετά που δεν θα υπάρχω, δεν μου καίγεται καρφί.» Συμφωνώ απόλυτα, θα άλλαζα μόνο τον τόνο στο ζω 🙂 🙂 🙂
    Έτσι είναι…

  19. Να βάλω κανένα φιτίλι; Όλες αυτές οι δηλώσεις (ζω για το ένα, ζω για το άλλο) είναι λίγο ταυτοτικές, μπορεί να τις πιστεύουν και να τις λένε άνθρωποι με εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις για τη ζωή.

  20. sarant said

    17 Περίμενα δικό σου σχόλιο, σε ευχαριστώ!

  21. Νίκος Κ. said

    Είχα παίξει (χάσει) στο σκάκι κι εγώ μαζί του τη δεκαετία του 70. Ήταν στον Σ.Ο. Αμπελοκήπων καθώς και διεθνής διαιτητής http://www.chess.gr/eso/aom/aom.html . Από ότι βλέπω είχε επανέλθει σκακιστικά μέσα από τη «Στέγη Πνευματικών Αθλημάτων ΜΕΝΣΑ» http://essnachess.gr/diorganoseis/arxeio-2019?view=scoresheet&layout=single&sheet=3807

  22. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    15: Λάμπρος
    …πόσο μάλλον να έχω βγεί σχεδόν αλώβητος…
    Νομίζεις ! 🙂

  23. Georgios Bartzoudis said

    Καλό το διήγημα του μακαρίτη, παρότι θάλεγε κανείς ότι αυτοπεριορίζεται σε κοινό που είναι γνώστες προγραμματισμού Η/Υ. Όμως, η νοσταλγία για έναν νεανικό έρωτα που δεν είχε συνέχεια αγγίζει ουκ ολίγους! Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει!

  24. Λευκιππος said

    Δεν ξέρω γιατί, αλλά και χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις προγραμματισμού, με άγγιξε ιδιαιτερα.

  25. Theo said

    Καλημέρα κι ευχαριστώ 🙂

    Το απόλαυσα το διήγημα. Έχει μια ροή, ρυθμό και αίσθημα που δεν τα περίμενα από ένα μαθηματικό, προγραμματιστή και σκακιστή, με άλλα λόγια, μια ποιητικότητα. Πολύ καλύτερο από τα περισσότερα διηγήματα επιστημονικής φαντασίας, μάλλον γιατί, όπως ομολογεί κι ο συγγραφέας, είναι αυτοβιογραφικό, περιγράφει γεγονότα και αισθήματα που τα έζησε, τον πόνεσαν και τον σημάδεψαν βαθιά. Ενώ τα περισσότερα διηγήματα επιστημονικής φαντασίας είναι παιχνίδια που σκαρώνει η φαντασία με βάση αποσπασματικές συνήθως επιστημονικές γνώσεις και γι’ αυτό επιδερμικά. Κι ό,τι είναι βιωματικό κι αληθινό δονεί και συγκλονίζει.

    Αν το έβαζαν σε ανθολογία επιστημονικής φαντασίας, μάλλον θα ανέβαζαν το επίπεδό της. Αλλά πού να το καταλάβουν 🙂

    Νίκο, σε κέρδιζε, στην εφηβεία σας, αλλά και σε περνούσε δυο χρόνια, κάτι που μετράει πολύ σ’ αυτές τις ηλικίες 🙂

  26. Ο πρόλογος σε αναγνώσιμη μορφή

  27. Γιάννης Ιατρού said

    26: γιατί αυτο; Το πινιεφι του Νίκου που λίνκαρε μια χαρά διαβάζεται, όχι;

  28. sarant said

    26-27 Σε μορφή κειμένου τέλος πάντων 🙂

  29. georgeilio said

    Η οικογένεια του Βαρβακείου αποχαιρετά τον παλαιό απόφοιτο (του 1974, από ό,τι* διάβασα).
    *προς το τέλος του διηγήματος, στη φράση «ό,τι θα ‘χει απομείνει», λείπει ένα κόμμα.
    Επίσης, η τρελαμένη και ερωτευμένη ιταλική καρδιά γράφεται cuore.

  30. Γιάννης Ιατρού said

    28: και το πιντιεφι έχει OCR… Τέλος πάντων, απορία ήταν, όχι να το κάνουμε και θέμα 😊

  31. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας.

    Κι ἐμένα μ᾿ ἄγγιξε τὸ διήγημα τοῦ Γιώργου Κλείτσα κι ἂς μὴ σκαμπάζω ἀπὸ προγραμματισμό.

    Εἶναι πολλὰ τὰ κοινὰ στοιχεῖα τῶν ἀνθρώπων τῆς γενιᾶς μας.

    Κρίμα ποὺ ἔφυγε τόσο νωρίς.

  32. 19 Μα, Δύτη, ο Λάμπρος δεν λέει «ζω για το ένα, ζω για το άλλο» αλλά «Ζώ τώρα που υπάρχω». Για ό,τι και όπως νομίζει τη ζωή καθένας, μπορεί να τη ζήσει μόνο «τώρα που υπάρχει». Μετά… Κι αυτό είναι (κατά τη γνώμη μου) το ιδιαίτερο και το σημαντικό.

  33. ΓΤ said

    Ας δούμε δυο-τρεις εικόνες από τη ζωή του Γιώργου Κλείτσα, του Γιώργου όπως τον έζησα. Άλλωστε, εδώ και πολλά χρόνια ήμαστε συνδιοργανωτές δεκάδων τουρνουά backgammon (στο εξής bg), με αποκορύφωμα το Διεθνές της Θεσσαλονίκης το 2009, η αρχή της ελληνοτουρκικής φιλίας στον χώρο του bg. Ο Γιώργος, μεταξύ δεκάδων άλλων διακρίσεων, είχε κατακτήσει δις το ισχυρότατο τουρνουά της Κωνσταντινούπολης, και ο σεβασμός της γείτονος για το πρόσωπό του ήταν χαρακτηριστικός.

    Θα ξεκινήσω με μια πικρία, την οποία δεν ξέρω αν ποτέ ξεπέρασε. Κάποια χρονιά, σε ένα πολύ μεγάλο διεθνές τουρνουά, αδυνατεί να συμμετάσχει ιδίοις αυτού αναλώμασι. Δεν είναι μόνο το ύψος του buy-in, αλλά και η διαμονή στο αντίστοιχο ξενοδοχείο (550 ευρώ τυπικό μονόκλινο, για φαγητό δεν το συζητώ…). Αλλά όπως ο Πίκο ντέλα Μιράντολα ευτύχησε να έχει πάτρονα τον Λαυρέντιο των Μεδίκων, γνωστό ως Μεγαλοπρεπή, βρίσκονται κάποιοι, εκ των υστέρων Μικροπρεπείς, και πατρονάρουν τη συμμετοχή του, με τη συμφωνία 70%-30%. Εάν ο Γιώργος έφτανε σε επαμειβόμενη θέση, θα κρατούσε 30%. Ο Γιώργος είχε βρει ένα πολύ φτηνό δωμάτιο, σε άλλο χώρο, δέκα χιλιόμετρα μακριά, και την έβγαζε με τρία σάντουιτς την ημέρα. Καθένας μας έχει το παρωνύμιό του στον χώρο, και ο «Krull», όπως λέγαμε τον Γιώργο Κλείτσα, φτάνει στον τελικό, και, ως φιναλίστ, παίρνει ένα άκρως σεβαστό τετραψήφιο ποσό. Δίνει το 70%, και γυρίζει στη μονιά του. Μέχρι να γυρίσει όμως, τα εκλεκτά μέλη του λεφταδιόλικου ελληναριάτου, έχουν τον εξής διάλογο:

    -Πού θα πάμε να πάμε απόψε;
    -Στο […]. (εκεί ο πενέστερος αράζει με Λαμπόργκα)
    -Τι τιμές παίζουν;
    -Μη φανταστείς τίποτε ακριβό, κάνα 300ρι το άτομο, έξω τα κρασιά.
    -Εντάξει, πάμε.

    Κανείς από τους τρεις, που είχε κερδίσει χρήματα «στην πλάτη του Κλείτσα», δεν τον προσκάλεσε να του καλύψει ένα πιάτο φαγητό. Ασφαλώς δεν επρόκειτο για πινάκιο φακής, αλλά το αντίστοιχο κόστος ήταν για αυτούς το προφυλακτικό με πιπινάκιο στης κιβδηλιάρας ευωχίας τους τα γαμωκότερα. Έτσι, ο Γιώργος γύρισε στη μονιά του…

    «Αν ποτέ πάθω κάτι ξαφνικά, δεν θέλω να διοργανωθεί τίποτε στη μνήμη μου», είχε εκμυστηρευτεί. H Ελληνική Ομοσπονδία Backgammon δεν πρόλαβε να ενημερώσει, και έτσι, καθώς διαδόθηκε αστραπιαία η είδηση του θανάτου του στον Πλανήτη BG, το μεγάλο Όπεν της Μάλτας, που σήμερα ρίχνει αυλαία, διοργανώνεται στη μνήμη του Γιώργου. Τα καλοκαίρια του τα περνούσε, αυστηρό εικοσαήμερο, στα χώματα της μάνας του, στη Λιγοψά Ιωαννίνων, όπου, μόνο τότε, έπινε δύο ποτηράκια κρασί την ημέρα, και μόνο τότε επέστρεφε στο τάβλι καφενείου, από όπου όλοι ξεκινήσαμε.

    Λίγο πριν τον αποχαιρετήσουμε αύριο, το Backgammon, το Μπριτζ, η Mensa, και οι πραγματικοί φίλοι, τον βλέπουμε εδώ (https://www.youtube.com/watch?v=B2rOTklYipI) στον τελευταίο του αγώνα σε Main Flight (κλάδος αήττητων) στο 44ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Backgammon (Μόντε Κάρλο, 27.07.2019-04.08.2019), να υφίσταται συντριπτική ήττα, και να αποχαιρετά τον κλάδο του Main. Με ένα χαμόγελο και μια λαλέουσα σιωπή, χαρακτηριστικά της διηνεκούς εφηβείας του, ποτέ δεν ξεχνούσε τον Κικέρωνα: «Ποτέ μη χαίρεσαι όταν κερδίζεις, ποτέ μη λυπάσαι όταν χάνεις».

  34. ΓΤ said

    #33 «Πού θα πάμε να Φάμε απόψε;»

  35. giorgos said

    Ο Ουράνης στό καιρό του είχε πεί κάπως ποιητικά , «όσοι διαβάζουν στήν Ελλάδα είναι όλοι κι’ όλοι 500 κι’ άμα βλέπουμε κανένα φέρετρο πρέπει νά παρακαλιώμαστε νά μήν είναι μέσα κάποιος απ’ αυτούς»
    Κι’ γώ , διαβάζοντας τό σημερινό διήγημα καί τά σχόλια λυπήθηκα πολύ ,γιατί είναι απώλεια γιά τήν κοινωνία νά φεύγουν τέτοιοι άνθρωποι.

  36. sarant said

    33 Δεν ήξερα ότι στο μπάκγκαμον μπορείς να παίξεις, να χτυπήσεις πούλι αντιπάλου και να πάρεις πίσω μετά την παιξιά αρκεί να μην έχεις χτυπήσει το χρονόμετρο. Ενδιαφερον.

    Αν ο Κλείτσας δεν έκανε τη γκέλα εκεί που τον χτύπησε ο Μιγιαζάκι…

  37. 32 Ε, δεν αλλάζει κάτι σ’ αυτό που έγραψα 🙂

  38. ΓΤ said

    #36 H παύση του αντίστροφου χρόνου οριστικοποιεί την κίνηση.

  39. Γιάννης Κουβάτσος said

    Carpe diem, quam minimum credula postero, με λίγα λόγια. ☺ Μας το είπε ο Οράτιος, μας το θύμισε ο καθηγητής Κίτιν. Αλλά, όπως λέει και ο Δύτης, για τον καθένα σημαίνει άλλο πράγμα. Από το πιο υψηλόφρον μέχρι το πιο ποταπό.

  40. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    «…Κι από τότε πλατσουρίζω σ’ αυτό το νεκρό κόσμο, σ’ έναν κόσμο που συνεχίζουν να συμβαίνουν ιατρικά θαύματα και θαυμάσιες τεχνολογικές ανακαλύψεις όπως οι κάθε είδους νανοεφαρμογές και η τετραδιάστατη τηλεόραση. Με το πέρασμα του χρόνου, η νεροποντή που δρόσισε το πρόσωπό μου τόσο ευχάριστα στην αρχή συνυφασμένη με την υπόσχεση της αθανασίας, μοιάζει όλο και περισσότερο με το κινεζικό μαρτύριο της σταγόνας. Οι μορφές που μου έδωσαν τόση χαρά άλλοτε, χάθηκαν γιατί δεν ήταν φτιαγμένες από το δικό μου υλικό και το μόνο που ελπίζω πια είναι ένα λάθος στο πρόγραμμα, ηθελημένο ή τυχαίο. Όχι, δεν μετανιώνω που έχασα για πάντα τα παλάτια από χρυσό και γυαλί, τις πρόθυμες και υπάκουες καλλονές. Θλίβομαι μόνο για τις φθαρτές χαρές που χάθηκαν οριστικά και αμετάκλητα. Φαντάζομαι το πεδίο να πυκνώνει, τη βροχή να δυναμώνει, να μετατρέπεται σε καταιγίδα, να δέρνει το πρόσωπό μου, να μουσκεύει τα ρούχα μου φτάνοντας μέχρι το μεδούλι. Αστραπές να καταυγάζουν το τοπίο και κεραυνούς να πέφτουν ανεξέλεγκτα σε μικρή απόσταση με μουσική υπόκρουση τρομερά μπουμπουνητά. Κι εγώ να σφίγγω πάνω μου τις ξεθωριασμένες φωτογραφίες και να ραντίζω το κεφάλι μου με ότι θά ‘χει απομείνει απ’ το ξεθυμασμένο απ’ το χρόνο άρωμα μήπως, περιμένοντας το μοιραίο χτύπημα, δω έστω και την τελευταία στιγμή μια μορφή, μια οπτασία, ενώ κάθε αστραπή θα φωτίζει στα βάθη του μυαλού μου τις λέξεις του ποιητή : «Ζω για τότε που δεν θα υπάρχω»….»

    Κάτι σαν πρόδρομος αυτοβιογραφικός επικήδειος υπό μορφή εσωτερικού μονολόγου.

    Συναισθηματικός, αλλά καθόλου μελό.

    Φαίνεται ο εκλιπών να ήταν από τις λίγες περιπτώσεις διαθέτοντας ταυτοχρόνως υψηλότατη ευφυΐα (IQ) και υψηλή (απ’ όσο κατάλαβα διαβάζοντας το διήγημα) συναισθηματικη νοημοσύνη (EQ).

    ΥΓ Μονόλογος /εσωτερικός μονόλογος (λόγος χωρίς ακροατή, «ροή της
    συνείδησης» – ακραία περίπτωση απόσυρσης του αφηγητή).

  41. Πουλ-πουλ said

    33.
    Μου φαίνεται ότι ο Κικέρωνας δεν αναφερόταν σε αγωνίσματα. Στον αθλητικό στίβο -πνευματικό ή σωματικό- λυσσάς και χαίρεσαι για τη νίκη, αλλά υποδέχεσαι και την ήττα με την ανωτερότητα της αναγνώρισης του υπερτέρου αντιπάλου. Και μάλιστα, χωρίς να καταδέχεσαι φτηνές δικαιολογίες.

    Άλλωστε τι νόημα θα είχε ένας αγώνας, στερημένος συναισθημάτων; Αυτό και αν είναι επιστημονική φαντασία. Για την ώρα, μόνο τα ρομπότ δεν έχουν συναισθήματα, όταν νικούν ή χάνουν.

  42. Γιάννης Κουβάτσος said

    41: Ο Κικέρων ήταν επηρεασμένος από τη στωική φιλοσοφία, ιδίως από την ηθική της διδασκαλία. Οι στωικοί δίδασκαν ότι ο έλεγχος των συναισθημάτων επιτυγχάνεται με τη συνεχή, την καθημερινή άσκηση. Το ανώτατο στάδιο είναι η α-πάθεια, δηλαδή χάσεις-κερδίσεις, σκασίλα σου, κοίτα να ευχαριστηθείς το παιχνίδι.

  43. Πουλ-πουλ said

    42. Μα αν η απάθεια, όπως στον βουδισμό, είναι ο αντικειμενικός σκοπός, προς τι η βάσανος του αγωνίσματος; Υπάρχουν καλύτεροι τρόποι να την αποκτήσεις.

  44. Γιάννης Κουβάτσος said

    43: Έτσι είναι, αν μιλάμε για ταγμένους στωικούς. Αλλά εδώ μιλάμε μάλλον για μια χρήσιμη συμβουλή σ’ εμάς τους καθημερινούς ανθρώπους, που, αν την πάρουμε σοβαρά και το παλέψουμε, θα μπορούμε να απολαμβάνουμε το παιχνίδι χωρίς φανατισμό και ακρότητες, ήρεμα και πολιτισμένα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Κάπως έτσι το αντιλαμβάνομαι.

  45. # 32

    πριν λίγες μέρες κάποιος έγραψε πως από την πρώτη μέρα ενός έτους μέχρι την πρώτη μέρα του επόμενου έτους μεσολαβεί ένας…χρόνος !

    Τώρα έχουμε το «Ζώ τώρα που υπάρχω», ευκολάκι, το δύσκολο είναι να ζεις χωρίς να υπάρχεις κι ακόμα πιο δύσκολο να υπάρχεις χωρίς να ζεις !!

    Ολα αυτά μαζί ομού και ταυτοχρόνως…

    Πάω να δω ΠΑΟΚ να συνέλθω !

  46. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  47. Αγγελος said

    If you can make a heap of all your winnings
    And stake them on one turn of pitch-and-toss
    And lose, and start again at your beginnings
    And never breathe a word about your loss…
                  (Από το περίφημο «Αν» του Κίπλιγκ)

  48. georgeilio said

    #29 Αν και δεν μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι, νομίζω ότι εκκρεμούν δύο διορθώσεις.

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    47: Εκφράζει τις αρχές του τζέντλεμαν, όπως τον περιγράφει ο Καζαντζάκης στο «Ταξιδεύοντας. Αγγλία». Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος του είδους ο Φιλέας Φογκ.

  50. sarant said

    48 Έγιναν, μερσί, Μάλιστα υπήρχε κι άλλο ένα ότι που έγινε ό,τι

  51. mitsos said

    Καλησπέρα
    Όμορφα μιλάει τούτο το κείμενο. Κι απ’ ότι διαβάζω εδώ ήταν και όμορφος άνθρωπος.
    Νίκο πραγματικά νιώθω τους λόγους να λυπούνται όσοι τον γνώριζαν ακόμα και να νιώσω την ίδια την λύπη για τον θάνατό του.

    Πολύ όμορφο κείμενο ακόμα και το τέλος του …
    Διάβασα πολύ όμορφη φαντασία και όμορφα δεμένη με επιστημονικά θέματα (ή θάματα;) και υπαινιγμούς βιοηθικής . Επιστημονική φαντασία ΔΕΝ είδα πουθενά ( μήτε στην τετραδιάστατη τηλεόραση )

    Εξαιρετικό. Γιατί, πράγματι, όλα μέσα σε αυτό το μονόπρακτο ,κολλάνε τέλεια , σαν μέσα στο κεφάλι του ορωταγωνιστή που φτάνει ένα βήμα πριν τον «κατά φαντασία ασθενή» ή ένα βήμα πρίν «την μανία καταδίωξης», διατηρώντας όμως πλήρως ελεγχόμενα την ισορροπία στην άκρη του προτελευταίου βήματος .
    Έτσι μόνο μπορεί να εξηγηθεί εκείνη η ξέμπαρκη απόπειρα φυγής με την δήλωση
    «Οι πιο σωστές αποφάσεις λαμβάνονται αυθόρμητα» ; Με τίποτα (κυρίως για ένα από τα είδωλα ενός προγραμματιστή που υποκρινεται ακομα και όταν παίζει ερωτικά με το «πιθανό του Πυθαγόρα» )

    Ομολογώ πως ήταν ο μόνος τρόπος να μην μετανιώσει και να μην απολογηθεί ο Ήρωας για καμιά «φθαρτή απόλαυση» . Ούτε καν να δώσει εξηγήσεις γιατί δεν κράτησε την Κατερίνα αλλά μόνο ένα ψευδεπίγραφο κακέκτυπο της μυρωδιάς του κορμιού της.
    Ένας μονόλογος, τελικά, με πλήρως ελεγχόμενο εξ αρχής λογισμικό και προγραμματισμένες παραληρηματικές ρουτίνες αντιφάσεων, που εξυπηρετούν, με τον καλύτερο τρόπο, μια ερμηνεία και μια αυτοδικαιωση σε ότι προηγείται της «τελικής εξόδου»

  52. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    19 – «Όλες αυτές οι δηλώσεις (ζω για το ένα, ζω για το άλλο) είναι λίγο ταυτοτικές, μπορεί να τις πιστεύουν και να τις λένε άνθρωποι με εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις για τη ζωή.»
    Ε ναί βρε Δύτη πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς, η ζωή του καθενός είναι υποκειμενική, το πώς την αντιλαμβάνεται ο καθένας, εξαρτάται από τις αισθήσεις ή τις παραισθήσεις του.

    22 – Σωματικά εννοώ, πονηρούλη 🙂 για το άλλο, ευτυχώς λέω εγώ. 🙂 🙂

    41 – Αυτό που έχω καταλάβει πως εννοεί κι έχω ενστερνισθεί σε μεγάλο βαθμό, είναι πως τo σημαντικό, είναι η συμμετοχή στον αγώνα, στο παιχνίδι και εν τέλει (δική μου άποψη αυτή) στην ίδια την ζωή, η νίκη και η ήττα ελάχιστη έως μηδαμινή σημασία έχουν στην ολότητα του ατόμου. Αυτοί που λυσσάνε για την νίκη και υποφέρουν με την ήττα, είναι μισοί άνθρωποι ή ανύπαρκτοι θεατές της ζωής, κάπως πρέπει να αποκτήσουν οντότητα και η νίκη, είναι μια κάποια λύσις.
    Πιό σημαντικό είναι το παρεϊστικο καλαμπούρι στο τάβλι, στο ποδόσφαιρο, στην μπιρίμπα ή στο μπρίτζ, κλπ, από την νίκη και την ήττα, το παιχνίδι σε γεμίζει συναισθήματα, το καλαμπούρι σε χαλαρώνει. Πιό σημαντική είναι η συμμετοχή και ο τερματισμός στον μαραθώνιο από την πρωτιά, η διαδρομή κι ο αγώνας με τον εαυτό σου είναι το αληθινό τρόπαιο της νίκης, είναι αυτά που σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.
    Ο πρωταθλητισμός, είναι αρρώστια, δεν έχει τίποτε το υγιές και ευγενές, το ίδιο και ο χολερικός οπαδισμός.
    Το ταξίδι είναι που σου προσφέρει τα πολλά συναισθήματα, όχι ο προορισμός.

  53. loukretia50 said

    Ακόμα μια σημαντική απώλεια. Τελικά ποιος ρίχνει αυτή τη ζαριά?

    Στο όμορφο κείμενο – μονόλογο – δε διέκρινα επιστημονική φαντασία , μόνο δημιουργική.
    Νομίζω ότι ταιριάζει αυτό που περιγράφει ο ποιητής

    “…Des êtres parfaits, imprévus, s’offriront à tes expériences. Dans tes environs affluera rêveusement la curiosité d’anciennes foules et de luxes oisifs.
    Ta mémoire et tes sens ne seront que la nourriture de ton impulsion créatrice.
    Quant au monde, quand tu sortiras, que sera-t-il devenu ? En tout cas, rien des apparences actuelles…”

    «J’ai seul la clef de cette parade sauvage».

    «De sa physionomie et de son maintient ressortait la promesse d’un amour multiple et complexe ! d’un bonheur indicible, insupportable même !
    Le Prince et le Génie s’anéantirent probablement dans la santé essentielle.
    Comment n’auraient-ils pas pu en mourir?
    Ensemble donc ils moururent.
    Mais ce Prince décéda, dans son palais, à un âge ordinaire. Le prince était le Génie. Le Génie était le Prince.
    — La musique savante manque à notre désir.»
    Arthur Rimbaud – Ιlluminations

  54. sarant said

    Σας ευχαριστώ για τα νεότερα. Καθώς τελειώνει η μέρα, τον τιμήσαμε θαρρώ τον Γιώργο Κλείτσα.

  55. Μπούφος said

    πω ρε φίιιλεεε..όλα τα όμορφα αγόρια πάνε και πεθαίνουνε απάνω στα νιάτα τους..Άδικο! Άδικο!

  56. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    25, 51.
    Αξιοπρόσεκτες προσεγγίσεις! ⭐

  57. Μάντις said

    Διαβάσα και το διήγημα.
    Ελάχιστα κατάλαβα αλλά μου φάνηκε συναρπαστικό. Εκείνο το «κατθανε , Διαγόρα» ανατρίχιασα…λυπήθηκα…Το ξαφνικό είναι φρικτό για τους αγαπημένους ανθρώπους αλλά..υπέροχο για τον ίδιο που φεύγει, σε πολλές περιπτώσεις..

  58. Γιάννης Ιατρού said

    52:…Το ταξίδι είναι που σου προσφέρει τα πολλά συναισθήματα, όχι ο προορισμός….
    Λάμπρο μ’, πίσω πολύ σε κόβω.
    Πλέον δεν έχει σημασία ούτε ο προορισμός ούτε το ταξίδι … Σημασία έχει να βρεις να παρκάρεις όταν φτάσεις!
    ιφ γιου νόου γουάτ άι μην

  59. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    55 – Mπούφα μου μη γίνεσαι μπούφος, όχι και νιάτα τα 62 χρόνια, δηλαδή οι φίλοι μου Γιώργος και Αντώνης που πέθαναν 19 και 21 χρονών και η ξαδέρφη μου 26 τι ήταν αγέννητοι; Όταν πέθανε ο πατέρας μου, ήταν 43 και μου φαινόταν μεγάλος, όταν έφτασα εγώ στα 43 κατάλαβα πως δεν ήταν τόσο μεγάλος όσο νόμιζα αλλά ούτε τόσο νέος όσο έλεγαν οι άλλοι. Με τον θάνατο έχει χαθεί τελείως το μέτρο, άσε που δεν πεθαίνει κανένας.

    58 – Ζανού, το πάρκινγκ είναι καθαρά θέμα ψυχολογίας κι επειδή έχω μονίμως καλή, πάντα με περιμένει μια θέση να παρκάρω οπουδήποτε (ρώτησε να σου πούν αν δεν με πιστεύεις 🙂 ). Οι ζηλιάρηδες επειδή φθονούν την καλή μου ψυχολογία την ονομάζουν αλλιώς 🙂 αλλά το αποτέλεσμα δεν αλλάζει.

  60. loukretia50 said

    58. Aπουσιολόγε, παραδόξως δε σε αντιλαμβάνομαι και συμφωνώ με την άποψη του Λάμπρου για τη συμμετοχή και το ταξίδι.
    Και επειδή όχι μόνο η ζωή είναι μικρή, αλλά και ο κόσμος, μια σύμπτωση που αναφέρω μόνο γιατί είδα το σχ.17.
    Όταν είδα τη φωτογραφία και το όνομα, θυμήθηκα αμέσως έναν πολύ ευγενικό, σοβαρό φοιτητή , που σε μια μακρινή εποχή – 1986? – συχνάζαμε στους ίδιους χώρους , είχαμε κοινούς γνωστούς και αγαπούσαμε το χορό.
    Ήταν πολύ λεπτός, με κοντά μαλλιά, συνήθως λιγομίλητος και ξεχώριζε γιατί χόρευε πολύ καλά , από ροκ και λάτιν μέχρι παραδοσιακούς, σε αντίθεση με τα – ελάχιστα – αγόρια που συμμετείχαν σε πάρτυ και διάφορες εκδηλώσεις.
    Ήξερα τ΄όνομά του, χορεύαμε αρκετές φορές, αλλά δεν τον γνώριζα τελικά, χαθήκαμε κάποια στιγμή, όπως γίνεται συνήθως.
    Είναι παράξενο να ανακαλύπτω τώρα πόσο αξιόλογος ήταν και λυπάμαι που δεν έτυχε ποτέ να συζητήσω σοβαρά μαζί του.

  61. Γιάννης Ιατρού said

    60: Λού μου, εσύ το αυτοκίνητο το έχεις δώσει/κόψει, οπότε δεν έχεις και το θέμα με το παρκάρισμα (πλέον 🙂 )

  62. loukretia50 said

    62. Αν ευχηθώ να είναι το παρκάρισμα το μεγαλύτερό σου πρόβλημα, πάει?
    Θα χαρείς σίγουρα τα ταξίδια!

  63. Mπετατζής said

    33. Ρετιμαθαίνεικανείς, για το ταβλάκι υπάρχουν τέτοιες οργανωμένες μπίζνες και συμφέροντα ;;; (!).
    Έτσι, από περιέργεια, τι παίζουνε σ΄ αυτά τα επίσημα τουρνουά, πόρτες, πλακωτό, φεύγα,όλα μαζί, κάτι άλλο ;;;

    To διήγημα πάντως μου άρεσε.

  64. Νικωνας Παναγακης said

    ΕΙΧΑΜΕ ΠΑΙΞΕΙ BG ΣΕ ΜΕΡΙΚΑ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΜΑΖΙ…ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΧΑΡΙΣΕΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ κ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΓΡΑΦΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ…ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΡΟΠΟΝΤΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΡΙΝΩ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΑΝΑΛΥΣΕΙ Ο ΣΥΓΡΑΦΕΑΣ ΤΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΑ κ ΘΑΝΑΤΟΥ!!!! ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΗΣ ΓΑΡ!!!

  65. sarant said

    60 Μικρός ο κόσμος…

    63 Μόνο πόρτες αλλά με βιδάρισμα (δικαίωμα διπλασιασμού αν κρίνεις πως πλεονεκτείς -εναλλάξ βέβαια).

  66. loukretia50 said

    Mother and child – Ethel Vrana

  67. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Να πάω λέει εκεί που θα είναι μέσα στο ξύλινο παλτό του να του σφίξω το χέρι.
    «Χάρηκα τόσο πολύ που σε γνώρισα Γιώργο. Μου άρεσε πολύ το διήγημά σου. Σχεδόν πίσω από κάθε φράση σου πήγαινα σε δική μου στιγμή και σκέψη. Εσύ όμως τα εκφράζεις με μια κομψή απλότητα, ποιητικά, ταξιδευτικά, λίγο μελαγχολικά μα και παιχνιδιάρικα. Με φιλοσοφικούς υπαινιγμούς και αναστεναγμούς, δαμάζεις το μυστήριο της ύπαρξης σε πρόγραμμα υπολογιστή και του κάνεις κόλπα εξουσίας.
    Εμένα το κείμενο μου φάνηκε μαγικός ρεαλισμός. Οι κουβέντες που πιάνεις με τον εαυτό σου είναι πιστεύω πολλών και πάντως και δικές μου. Ίσως είναι χωρίς σπουδαίο τελικό νόημα, μα τόσο ενδιαφέρον κι ενθουσιαστικό στις διάφορες στροφές του, το πέρασμά μας από τη ζωή. Μας δόθηκε ο δρόμος και τον βαδίζουμε εποχή την εποχή. Οι μνήμες από την άνοιξη/καλοκαίρι διαδρομή, την ώρα του φθινοπώρου πέφτουν ανελέητη νεροποντή και μας μουσκεύουν ως το μεδούλι τους φτωχούς διαβάτες.
    Μιας που δεν είμαστε κύριοι της ζωής, εκεί μετά τα 50 π΄αρχίζουν οι απολογισμοί λέμε καλά τα καταφέραμε: αυτού του κακού ξεφύγαμε κι εκείνου του χειρότερου γλιτώσαμε. Κάναμε τα καθιερωμένα, σπουδές και κοινωνικά.
    Με τον έρωτα, αχ έρωτα, οι λογαριασμοί (φυσικά) δεν έκλεισαν (γιατί αυτοί κλείνουν μάλλον με τα μάτια μας).
    Σε χαιρετώ και σ΄αποχαιρετώ Γιώργο Κλείτσα. »

    «Θεέ μου, πόσο τον αγάπησα αυτόν τον κόσμο, τέλειο μέσα στην ατέλειά του»

  68. # 15

    «Then they’ll kill him with self-confidence after poisoning him with words (desolation row)», αυτός ο θάνατος μετράει περισσότερο κι ας μη γίνεται – πολλάκις ή Πολάκης – αντιληπτός.

    Λάμπρος έγραψε : …μου έχουν συμβεί τόσα πολλά ατυχήματα πολύ κοντά στον θάνατο…

    Πριν σε γνωρίσω, Λάμπρο, είχα μιαπλαγιομετωπική λόγω ολισθηρότητος του οδοστρώματος … ψιλοπράγματα, πιο επικίνδυνο είναι που σε γνώρισα ( φατσούλες χαμογελαστές )

  69. Σηλισάβ said

    Αυτό το «πρόεδρος της MENSA», για καλό το γράφετε; αυτής της φασιστικής οργάνωσης των δήθεν ευφυών με τα αμφιλεγόμενα τεστ;

  70. sarant said

    69 Το γράφουμε επειδή ισχύει. Με τη Μένσα δεν έχω ασχοληθεί ποτέ.

  71. Γς said

    69:

    Κι είχα πέσει κάποτε πάνω σ έναν της MENSA

    https://caktos.blogspot.com/2015/08/blog-post_7.html?m=0

  72. Αιμ said

    69. Έμπλεξες !

  73. Νέο Kid said

    H Μένσα μόνο φασιστική δεν είναι! Μπορεί κανείς να προσάψει πολλά ίσως επίθετα ,αλλά όχι αυτό.
    Βασικά , δεν είναι καν «οργάνωση» …καθώς ένα βασικό γενικό χαρακτηριστικό του 90% των «μελών» είναι η απέχθεια προς κάθε είδους «ομαδοποίηση». Κάπως οξύμωρο , ναι. Like herding cats!

    Να διευκρινίσω ότι δεν έχω, ούτε είχα ποτέ καμία σχέση με την ελληνική Μένσα.

  74. loukretia50 said

    73. Νεο Κιντ
    Όταν αγανακτείς με τους συνεργάτες σου μπορείς να φαντάζεσαι τα χειρότερα και να συνέρχεσαι :
    Να ήμασταν στην ίδια ομάδα και να μην είσαι επικεφαλής!

    ΥΓ καμιά σχέση με Μensa, I am overqualified for this!

  75. nikiplos said

    69@ Κι εγώ δεν πιστεύω πως πρόκειται για κάτι φασιστικό στην οργάνωση την ίδια καθεαυτή. Τρέχουν κάποια φορμαλιστικά τεστ τα οποία κρίνουν τη κλίση του ανθρώπου προς κάποιες συγκεκριμένες δεξιότητες και τίποτε άλλο. Το αν κάποιος έχει υψηλό IQ απλά έχει υψηλές επιδόσεις σε ένα τεστ και τίποτε άλλο. Το να εξυψώνεται αυτό το τεστ σε δείκτη ευφυΐας, σε δείκτη ικανού ανθρώπου κλπ, αυτό είναι λίγο μηντιακό και τα τελευταία χρόνια υπάρχουν πολλοί σοβαροί επιστήμονες κι ερευνητές που αμφισβητούν τις χρησιμότητές του.

    Στα 90ς υπήρξε μια φρενίτιδα στις ΗΠΑ, στήθηκαν και ειδικά φροντιστήρια προγύμνασης των μαθητών που θα έπαιρναν μέρος στο τεστ, ενώ κάποιοι που ήταν ιδιαίτερα καλοί, πήραν το τεστ πάνω από μία φορά, ώστε να βελτιώσουν την επίδοσή τους. Τελικά αρκετοί από όσους έχουν υψηλή επίδοση το βάζουν σε περίβλεπτη θέση στο βιογραφικό τους.

    Μια έρευνα που είχε δημοσιευτεί πέρυσι πάντως, είχε βρει πως τα μέλη της MENSA είχαν το ίδιο ακριβώς ποσοστό πλουτισμού και φτώχυνσης αντίστοιχα με όλες τις άλλες ομάδες. Είχαν μεγαλύτερα προβλήματα, μεταλύτερες κοινωνικές απογοητεύσεις και υψηλά επίπεδα κατάθλιψης. Δεν θυμάμαι τη μελέτη, αλλά ο Taleb ένας από τους πιο διαπρύσιους αμφισβητίες του IQ-test συχνά αναφέρεται σε αυτήν.

  76. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @75. nikiplos said:

    » …τα μέλη της MENSA είχαν το ίδιο ακριβώς ποσοστό πλουτισμού και φτώχυνσης αντίστοιχα με όλες τις άλλες ομάδες. Είχαν μεγαλύτερα προβλήματα, μεταλύτερες κοινωνικές απογοητεύσεις και υψηλά επίπεδα κατάθλιψης

    Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι 🙂

  77. Εγώ πάντως στα ρεστωράν της Βηρυττού πριν 40 χρόνια, έλεγα μένσα και φέρνανε ό,τι έβγαζε η κουζίνα τους να διαλέξω (ευφυές και γρήγορο αντί να βασανίζεσαι με τον κατάλογο )

  78. Μάντις said

    67 Eφη, καταπληκτικό…

  79. Μια παλιά φίλη said

    Έρχομαι απ τή κηδεία του Γιώργου και της μητέρας του της κυρίας Ερμιόνης και είμαι συγκλονισμένη. Τραγική φιγούρα η μονάκριβη αδερφή του η Βούλα που τον θρηνούσε φωναχτά σε όλη τη διάρκεια της εξοδίου ακολουθίας και μας έκανε όλους να κλαίμε με λυγμούς. Τους έβαλαν στον ίδιο τάφο, κάτω η κ. Ερμιονη, πάνω ο Γιώργος

  80. ΣΠ said

    Όπως είπε και ο Μάρξ (όχι ο Καρλ, ο άλλος): I don’t want to belong to any club that will accept people like me as a member.

  81. sarant said

    79 Αχ….

  82. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Πρόσεχε Νικοκύρη.

  83. Γιάννης Ιατρού said

    81: και Βάχ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: