Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ποιο είναι το εθνικό μας φαγητό;

Posted by sarant στο 4 Ιουνίου, 2020


Μπορείτε να το πάρετε και σαν δημοσκόπηση. Πάντως δεν πρόκειται για κουίζ. Στο άρθρο θα βρείτε μιαν απάντηση, που δεν τη φανερώνω ακόμα, με την οποία μπορεί να συμφωνείτε ή να διαφωνείτε.

Την απάντηση δεν τη δίνω εγώ, εγώ απλώς παρουσιάζω το περιεχόμενο ενός άρθρου που δημοσιεύτηκε σε διεθνή ιστότοπο μεγάλης κυκλοφορίας πριν από μερικούς μήνες, με τον τίτλο Best thing to eat in every country on Earth. Το μεταφράζω «εθνικό φαγητό» γιατί γι’ αυτό πρόκειται στην πραγματικότητα. Οι συντάκτες του άρθρου διάλεξαν ένα τυπικό έδεσμα για κάθε χώρα του κόσμου, που τις παρουσιάζουν με σειρά πληθυσμού κι αυτό που με εντυπωσίασε είναι πως συμπεριλαμβάνουν και τις πιο μικρές χώρες.

Κι έτσι, το άρθρο σας το συστήνω για ευχάριστο χασομέρι -χασομέρι μεταξύ άλλων επειδή δεν μπορείτε να πάτε απευθείας στη χώρα που σας ενδιαφέρει αλλά πρέπει να σκρολάρετε μία προς μία τις χώρες ξεκινώντας από τις πιο πολυάνθρωπες -κι έτσι, αν θέλετε να δείτε ποιο (θεωρείται ότι) είναι το εθνικό φαγητό της Ελλάδας θα περάσουν από τα μάτια σας καμιά ογδονταριά χώρες πρώτα, και μετα άλλες τόσες άμα θέλετε να δείτε την Κύπρο ή π.χ. το Λουξεμβούργο.

Οπότε, σκεφτείτε, πριν σκρολάρετε, ποιο θα μπορούσε να θεωρηθεί «εθνικό φαγητό» της Ελλάδας.

Εννοείται ότι στα θέματα αυτά δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει συναίνεση και στις περισσότερες περιπτώσεις οι περισσότεροι θα διαφωνούν με την προτεινόμενη επιλογή, αφού τα υποψήφια εδέσματα είναι πάντοτε πολλά. Σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις, όπως της Γαλλίας, διατυπώθηκαν εντονότατες διαφωνίες στα σχόλια για το «εθνικό» φαγητο που προτείνεται στο άρθρο.

Όπως είπα, οι χώρες είναι καταταγμένες κατά φθίνουσα σειρά πληθυσμού, οπότε πρώτη είναι η Κίνα, και το εθνικό κινέζικο φαγητό που επιλέχτηκε είναι η πάπια Πεκίνου, που θα την έχετε μάλλον δοκιμάσει σε κάποιο κινέζικο εστιατόριο.

Η Κίνα μάλλον δεν θα είναι για πολύ ακόμα καιρό η πρώτη χώρα από άποψη πληθυσμού. Σε μερικά χρόνια θα την ξεπεράσει η Ινδία, αφού η διαφορά τους αυτή τη στιγμή είναι «μόνο» 60 εκατομμύρια άνθρωποι. Βρίσκω κάπου ότι κάθε χρόνο η διαφορά μειώνεται κατά 8 εκατομμύρια, άρα, αν διατηρηθεί αυτός ο ρυθμός σε 8 περίπου χρόνια θα έχει πάρει η Ινδία την πρώτη θέση.

Για την Ινδία λοιπόν το άρθρο θεωρεί ως εθνικό φαγητό το khichdi, που είναι ένα είδος φακόρυζο, ρύζι με φακές και με διάφορα άλλα πράγματα.

Eπειδή μπορεί να μην το ξέρετε, βάζω και τη φωτογραφία του όπως υπάρχει στο άρθρο.

Εγώ τουλάχιστον ομολογώ πως δεν το ήξερα. Όταν πηγαίνω σε ινδικό εστιατόριο παραγγέλνω ταντούρι, τίκα μάσαλα και διάφορα άλλα πικάντικα με κρέας, ενώ αυτό το χίτσντι είναι μάλλον αυτό που λένε στα αγγλικά staple food, βασική τροφή, που είναι άφθονη και φτηνή και που μπορεί να τη φας και σκέτη, αλλά όταν μπορείς τη γαρνίρεις με διάφορες λιχουδιές -και με τη λογική αυτή το εθνικό φαγητό στην Κίνα θα ήταν το ρύζι, όχι η πάπια με ρύζι.

Τρίτη πληθυσμιακά χώρα είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, και από αυτές το άρθρο επιλέγει όχι το χάμπουργκερ που θα περίμεναν κάποιοι ή τις μπριζόλες t-bone, αλλά τη μηλόπιτα -βλέπουμε δηλαδή ότι στο μενού μπαίνουν και επιδόρπια, όχι μόνο κυρίως πιάτα.

Συνεχίζοντας, έχουμε τέταρτη την Ινδονησία, που το εθνικό φαγητό της είναι το nasi goreng, το οποίο έχει ως βάση το ρύζι, ακολουθεί δηλαδή το σχήμα «βασική τροφή και καρυκεύματα-λιχουδιές».

Στην πέμπτη θέση έχουμε το Πακιστάν, που το εθνικό του φαγητό (σύμφωνα πάντοτε με το άρθρο) είναι το nihari, το πρώτο από τα πολλά φαγητά του καταλόγου που εντάσσονται στην κατηγορία «κρέας κατσαρόλας» αν αποδώσουμε έτσι το αγγλικό stew. Διότι δεν ξέρω αν μπορούμε να το πούμε «στιφάδο» αφού το δικό μας στιφάδο είναι ένα συγκεκριμένο πιάτο, με χαρακτηριστικό τα πολλά κρεμμυδάκια, που ανήκει στην κατηγορία των stew. Παλιά τα λέγαμε «εντράδες» τα πιάτα αυτά, δεν ξέρω αν η λέξη αυτή χρησιμοποιείται -ή αν την μπερδεύουμε με τα ορντέβρ λόγω του γαλλ. entrée. Εσείς πώς θα το λέγατε;

Διότι και στην έκτη θέση, Βραζιλία, έχουμε ένα πολύ διαφορετικό πιάτο, τη feijoada, που και αυτή ανήκει στην κατηγορία των stew, αλλά γίνεται με μαύρα φασόλια και γλώσσα μοσχαρίσια ή αυτιά γουρουνιού, κάτι φτηνό που θα συνοδέψει τα φασόλια.

Συνεχίζουμε μέχρι τη εντεκάδα:

7. Νιγηρία – Jollof, ένα πιάτο με βάση το ρύζι
8. Μπανγκλαντές – Hilsa Curry, με βάση ένα είδος ρέγκας. Το πρώτο πιάτο με ψάρια στον κατάλογο.
9. Ρωσία – Πέλμενι, το πρώτο πιάτο του καταλόγου που ανήκει στην ευρύτερη κατηγορία των dumpling, που δεν ξέρω πώς θα την αποδώσουμε στα ελληνικά -το λεξικό μου λέει «μπουλέτες» αλλά αυτή η λέξη δεν χρησιμοποιείται. Κι αν πεις «ραβιόλια» εννοείς έναν μόνο τύπο. Ζύμη απέξω, γέμιση μέσα, συν μια σάλτσα, αυτό είναι το γενικό σχήμα.
10. Μεξικό – Chilaquiles, ένα είδος τορτίγιες, λεπτά πιτάκια.
11. Ιαπωνία – Σούσι, ίσως αναμενόμενο.

Όμως δεν θα τελειώσουμε ποτέ αν παρουσιάσω μία προς μία τις χώρες. Αφού το ιστολόγιο είναι ευρωκεντρικό, θα περιοριστώ σε μερικές από τις ευρωπαϊκές και γειτονικές χώρες, που μας είναι περισσότερο οικείες και όπου ζουν και αρκετοί φίλοι του ιστολογίου και θα μπορούν να επιβεβαιώσουν ή να διαφωνήσουν με τις επιλογές των συντακτών.

Οπότε, επιλεκτικά συνεχίζω, με σειρά πληθυσμιακή πάντα, ενώ εσείς μπορείτε να συνεχίζετε να προσπαθείτε να μαντέψετε ποιο εβαλαν εθνικό φαγητό της Ελλάδας.

* Γερμανία: Sauerbraten, μαριναρισμένο ψητό κατσαρόλας με ξινούτσικη σάλτσα.
* Τουρκία: Λουκούμι, μια επιλογή που προκάλεσε αντιδράσεις στα σχόλια.
* Γαλλία: Pot-au-feu, ένα κρέας κατσαρόλας με διάφορα λαχανικά, μια επιλογή που προκάλεσε δριμύτατες αντιδράσεις στα σχόλια.
* Ιταλία: Μακαρονάδα βέβαια, και συγκεκριμένα μπολονιέζε.
* Αγγλία: Bangers and mash, λουκάνικα με λιωμένες πατάτες κτλ. Και όχι fish ‘n chips.
* Iσπανία: Παέγια, ίσως αναμενόμενο.
* Πολωνία: Bigos, ένα ακόμα κρέας κατσαρόλας με λάχανο και διάφορα άλλα. Το βάζω φωτογραφία και περιμένω από την πολωνική παροικία του ιστολογίου να σχολιάσει την επιλογη.

* Ρουμανία: Sarmale, που είναι ντολμάδες λαχανόφυλλο, σαρμάδες άλλωστε.

* Συρία: KIbbeh, ένα είδος κιμά που τρώγεται και ωμός.

* Ολλανδία: Ηollandse nieuwe, ρέγκες μαρινάτες ας πούμε.

* Βέλγιο: Μύδια με τηγανητές πατάτες, μουλ-φριτ φυσικά.

* Τσεχία: Κνέντλικι, που είναι βασικά γαρνιτούρα, και είναι κι αυτό ένα είδος dumpling.

Εδώ θα ήταν η θέση της Ελλάδας, αλλά θα την παρουσιάσω στο τέλος για να συνεχίσετε το μάντεμα.

* Πορτογαλία: Bacalhau a Gomes de Sa, μία από τις 365 συνταγές μπακαλιάρου που λέγεται ότι έχουν οι Πορτογάλοι.

* Σουηδία: Kottbullar med Graddsas, αυτοί δεν είναι οι κεφτέδες με σάλτσα του ΙΚΕΑ;

* Ουγγαρία: Γκουλάς, αναμενόμενο.

* Αυστρία: Βιεννέζικο σνίτσελ, αναμενόμενο.

* Σερβία: Gibanica, ένα είδος τυρόπιτας.

* Ελβετία: Ρακλέτ

* Ισραήλ: Φαλάφελ

* Bουλγαρία: Σαλάτα shopska, που όπως τη βλέπω είναι χωριάτικη μείον το λάδι.

* Λιβύη: Κουσκούς. Το ίδιο δίνει και για εθνικό πιάτο του Μαρόκου και της Αλγερίας, που έπρεπε να τα βάλω πιο πάνω αλλά τα παρέλειψα.

* Δανία: stegt flæsk med persillesovs, που είναι χοιρινό με πατάτες και σάλτσα μαϊντανού αν κατάλαβα καλά.

* Φινλανδία: reikäleipä, ένα είδος ψωμί ή κουλούρι από σίκαλη.

* Σκωτία: Χάγκις, αυτό το βαρύ πιάτο με εντόσθια

* Ιρλανδία: Boxty, ένα είδος κροκέτες πατάτας

* Κροατία: Μανίστρα να πόμε, ιταλικό στο όνομα, δηλαδή μακαρονάδα ναπολιτάνα θα έλεγα.

* Αλβανία: tavë kosi, αρνίσιο κρέας με ρύζι, αυγά και σάλτσα γιαούρτι -πώς λέγεται στα ελληνικά, δεν ξέρω.

* Βόρεια Μακεδονία: tavce gravce, είδος φασόλια στο φούρνο

* Κύπρος: Κουπέπια, ίσως αναμενόμενο, ντολμαδάκια με κληματόφυλλα δηλαδή.

* Λουξεμβούργο Judd mat Gardebounen, καπνιστό χοιρινό με κουκιά και πατάτες, καλή επιλογή, το τιμώ ιδιαίτερα και το έβαλα και στη φωτογραφία.

Και η Ελλάδα, κύριε;

Ποιο είναι το εθνικό φαγητό της Ελλάδας;

Κάποιοι θα έλεγαν την χωριάτικη σαλάτα, αφού Greek salad λέγεται πια, άλλοι θα έλεγαν τον γύρο, που έχει διαδοθεί με το όνομα αυτό σε ολη την Ευρώπη τουλάχιστον, άλλοι θα έλεγαν το αρνάκι στη σούβλα, ο Μαμαλάκης θυμάμαι κάποτε είχε πει ότι το διακριτικό χαρακτηριστικό της ελληνικής κουζίνας, που δεν το έχει συναντήσει πουθενά αλλού, είναι το αυγολέμονο. Πολλοί, όπως έχουμε γράψει και στο ιστολόγιο, θεωρούν εθνικό μας φαγητό τη φασολάδα.

Όπως καταλαβαίνετε, στο άρθρο δεν προτείνεται κανένα από τα παραπάνω, αλλά ο μουσακάς, Greek moussaka άλλωστε.

To συνοδευτικο αγγλικό κείμενο βάζει μερικά ακόμα ζητήματα ορολογίας, πχ το casserole, που όμως δεν θα τα συζητήσω στο άρθρο αυτό, τα αφήνω για κάποιαν άλλη φορά, όπως και την ετυμολογία του μουσακά, μια και στο σημερινό άρθρο περισσότερο θα φαγητολογήσουμε παρά θα λεξιλογήσουμε. Παραθέτω το αγγλικό κείμενο και περιμένω τα σχόλιά σας, αν συμφωνείτε με την επιλογή του μουσακά (κι αν την είχατε μαντέψει, που δεν είναι το ίδιο) καθώς και για όλα τα άλλα θέματα.

Forget the gyro. When in Greece, sample the true national dish: moussaka. This hearty casserole is layered with eggplant and ground beef, then baked in a bechamel sauce. On top? A thick layer of cheese, because who doesn’t want melted cheese on their casserole?

Και να αφήσετε λίγο χώρο, διοτι και αύριο, εκτός απροόπτου, θα έχουμε θέμα σχετικό με φαγητά.

340 Σχόλια to “Ποιο είναι το εθνικό μας φαγητό;”

  1. Αν θυμάμαι καλά, shopska σαλάτα έχουν και στη Σερβία, με μια παραλλαγή που λέγεται srpska – σέρβικη.
    Tavce gravce είναι ο φασουλοταβάς που τρώμε και στην ελληνική Μακεδονία.

  2. rizes said

    ΟΝΕΙΡΑ ΤΩΝ ΧΕΙΜΩΝΩΝ
    https://vgiannelakis.wordpress.com/2016/12/03/%ce%bf%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%87%ce%b5%ce%b9%ce%bc%cf%89%ce%bd%cf%89%ce%bd/

  3. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα…χορταστική !
    Από Αγγλία δεν είδαμε κάτι, ή δεν έψαξα καλά;
    Μήπως βραστό αγριογούρουνο με σάλτσα μέντας; (καημένο ζωντανό…) 🙂

  4. ChrisMaGR said

    Βλέποντας τη λίστα και από αυτά που γνωρίζω θα έλεγα ότι κριτήριό τους είναι τι ζητάμε από τη μαμά μας να φτιάξει όταν πάμε για φαγητό την Κυριακή, αυτό που οι αγγλόφωνοι απόκαλούν comfort food.
    Περίμενα το παστίτσιο. Έπεσα σχετικά κοντά.
    Η προέλευση των φαγητών που τρώμε στα ινδικά εστιατόρια δεν είναι η Ινδία, είναι το Ηνωμένο Βασίλειο. Μάλιστα πολλοί Βρετανοί θεωρούν εθνικό τους φαγητό το κοτόπουλο Τίκα Μασάλα.

  5. Corto said

    Χαίρετε!

    Έλληνας φασολάς…

    Έλληνας είσαι, φασουλάδα ψήσε.

    Το εθνικό μας φαγητό δεν θα μπορούσε παρά να είναι νηστίσιμο (εν πάση περιπτώσει άνευ κρέατος) διότι:
    τῇ ῾Ελλάδι πενίη μὲν αἰεί κοτε σύντροφός ἐστι… (Ηρόδοτος, Πολύμνια, 102)

    Τα υπόλοιπα (μουζάκα, τζατζίκι, Ζορμπά Λε Γκρεκ) πλασάρονται στα πλαίσια του πατροπαράδοτου «ρουμς του λετ γουίθ τουαλέτ»…

  6. ilias said

    Πολύ καλό site (κάτι σαν γαστρονομικό GIS) είναι το tasteatlas.com.

  7. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα, καλή όρεξη!
    Βασικό στοιχείο της εθνικής ταυτότητας το φαγητό.
    Ενθυμούμαι, τω καιρώ εκείνω, ΓιώργοςΜ ευρίσκετο εν Γερμανία, στο πλαίσιο ενός προγράμματος συνεργασίας.
    Στοιχειώδη τα Γερμανικά μου, και το πανεπιστήμιο (Ilmenau, της μόλις προ μηνών τότε Ανατολικής Γερμανίας) είχε ένα πρόγραμμα Γερμανικών για αρχάριους, για τους ξένους, συνήθως συζύγους φοιτητών. Ένα από τα θέματα συζήτησης, ώστε να υπάρχει κίνητρο, ήταν να περιγράψουμε το εθνικό μας φαγητό.
    Μια Βουλγάρα της παρέας περιέγραψε τους λαχανοντολμάδες (αργότερα έμαθα από τους εκεί συγγενείς πως και στη Ρουμανία είναι το «καλό» φαγητό όταν κάνει κάποιος τραπέζι). Εγώ αρπάχτηκα, λέω δικό μας είναι αυτό (όλα από εμάς τα πήρανε κλπ), άρχισα να επιχειρηματολογώ αναφέροντας και τα ντολμαδάκια γιαλαντζί, λιγώθηκε μια (Σύρια μάλλον, δεν ξέρω ποια άλλη μουσουλμανική χώρα ήταν στο ανατολικό μπλοκ) που θυμήθηκε dolma με yagourt… Σουμάροντας, Μεσόγειος-Γερμανία 2-0, εύκολο ματσάκι άλλωστε, τι να πουνε τα sauerkraut, bratwurst και bockwurst…

  8. Epaminondas Papayannis said

    Να μη ξεχνάμε και το βιβλίο τού «δάσκαλου τής γενιάς μας» Ηλία Πετρόπουλου: «ἡ Ἐθνική Φασουλάδα», «Νεφέλη», Αθήνα 1990 (είχε πρωτοδημοσιευθεί ως άρθρο στο περιοδικό «Σχολιαστής»).

    Όσον αφορά την Ινδία, και δεδομένου ότι δεν είναι και τόσο οργανωμένη (σε κάθε περίπτωση, λιγότερο από την Κίνα) και δεν καταγράφονται όλες οι γεννήσεις (με αποτέλεσμα να υπάρχουν άνθρωποι που … δεν υπάρχουν!), μην αποκλείουμε να έχει ήδη ξεπεράσει την Κίνα.

  9. Πέπε said

    > > Αλβανία: tavë kosi, αρνίσιο κρέας με ρύζι, αυγά και σάλτσα γιαούρτι -πώς λέγεται στα ελληνικά, δεν ξέρω.

    Αν είναι αυτό που κατάλαβα, Ελμπασάν ή Ελμπασάν ταβά. Εγώ το ξέρω από β/ελλαδίτες, έχω ακούσει δε από Αλβανούς ότι το έχουν περί πολλού (δικαίως κτγμ), πιστεύουν ότι κανείς δεν μπορεί να το μαγειρέψει σωστά αν δεν είναι Αλβανός κλπ..

  10. Φασολάδα χωρίς πολύ σκέψη
    Αν συνοδεύεται από τουρσί ή καυτερή πιπεριά ακόμα καλύτερα
    καλημέρες

  11. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Μουσακάς λοιπόν. Πρέπει να αναθεωρήσω, νόμιζα πως εθνικό μας φαγητό είναι η φάπα.

  12. Πουλ-πουλ said

    5.
    Είναι και η συγκυρία. Πριν απο 50 χρόνια η τίμια φασολάδα θα ήταν το αδιαφιλονίκητο φαβορί. Τώρα φλωρέψαμε, δεν διανοούμαστε άξιο λόγου φαγητό χωρίς κρέμα γάλακτος.

  13. ΓιώργοςΜ said

    11 Νομίζω η έρευνα περιορίζεται στα φαγητά που επιλέγουμε να τρώμε, όχι αυτά που τρώμε περισσότερο.

  14. atheofobos said

    Η επιλογές των φαγητών μου φαίνεται πως έγιναν από διάφορους ταξιδιωτικούς οδηγούς.
    Εθνικό φαγητό στην Ελλάδα ήταν η φασολάδα και το ψητό αρνί. Ο μουσακάς είναι αποτέλεσμα της επίδρασης της πιο εκλεπτυσμένης κουζίνας των προσφύγων από την Μικρά Ασία και βέβαια δεν έχει επικρατήσει σε σχέση πχ με την μακαρονάδα.

  15. Νέο Kid said

    Το εθνικό φαγητό της Ινδίας είναι το τσίκεν μπιριάνι. Εξαιρετίκ σερ. Με τρεις διαβαθμίσεις σπάισηνες. Η 1η (α λιτλ σπάιση) για φλώρους. Η 2η για άντρες . Η 3η (βερυ σπάιση σερ!) μόνο για Ινδούς, που έχουν καμένο θερμοστάτη…

    Γερμανία : ζάουερκραουτ (με κανα δυο τρία τέσσερα μποκβουρστ για μεζέ…)

  16. Νέο Kid said

    Στην Κύπρο τα κουπέπια παλιά σε πιο φτωχικές εποχές ήταν main course. Τώρα είναι πια συνοδευτικό. Εθνικό φαΐ η σούβλα!

  17. nikiplos said

    Καλημέρα σας! Φάτε μάτια ψάρια! ή ο λόγος σας μας χόρτασε!

    Λοιπόν κι εγώ τον μουσακά θα επέλεγα… Εντάξει μετά από μια γεμάτη αρνίλα μεταμεγαλοβδομάδα μπορεί να ποθήσει κανείς λίγους φασίολους ή όφακες, αλλά αν μιλάμε για γκουρμεδιά, τι άλλο από τον μουζάκα? Σε ένα επαγγελματικό ταξίδι του πατέρα μου, τον είχα συνοδεύσει. Πάτραι, Αθήναι, Σαλονίκη, Λάρσα, Αλμυρός Βόλου και όπισθεν. Εγώ 16ετούτης. Σε κάθε μαγέρικο που τρώγαμε κάθε μέρα εκείνη την εβδομάδα έτρωγα μουσακά… Ο πατέρας μου με προέτρεπε για άλλα πιάτα, εγώ επέμενα… Λοιπόν έκανα έναν πρόχειρο γαστριμαργικό περίπατο του μουσακά, από μαγέρικα με όνομα «Γαλλία», «Βερσαλίες», «Λουξεμβούργον», «Ωραία Κρήνη», «Η ωραία Ελλάς», «Κρικέλας», ¨»Κληματαριά» κοκ. Έχω να πω τούτο… Το Καλοκαίρι του 1986, τον καλύτερο μουσακά έβερ, τον έφαγα στην Κατερίνη, σε ένα μαγέρικο-εστιατόριο φάτσα κάρτα στην πλατεία. Εκτός από πολύ νόστιμος ήταν και τεράστια ποσότητα, αντάξια του γολιάθ καταστηματάρχη…
    (Δεν ξέρω αν υφίσταται το ρεστωράν ακόμη που μάλλον δεν θα υφίσταται)

  18. dryhammer said

    Πίστευα στη φασολάδα (που την είχα προχτές συνοδεία ρέγγας κι έσφιξα και δυο ρετσίνες και καταχάρηκα), αλλά εμπειρικά θεωρούσα τα μακαρόνια το πιο πολυφαγωμένο φαΐ. Ο μουσακάς όπως τον ξέρουμε, μάλλον είναι διασκευή παλιότερης παραδοσιακής συνταγής από τον Τσελεμεντέ που πρόσθεσε τη μπεσαμέλ. Εγώ βάζω και κολοκύθι και πατάτα (κάτω κάτω να πάρει την πυράδα του φούρνου). Και μια και περί φαγητού ο λόγος, το μόνο που συγκρίνω με τους γίγαντες πλακί είναι τα αγκιναροκούκια αλα πολίτα, εκεί στις σπηλιές του Νεάντερταλ όπου εδράζεται η μαγειρική μου.

  19. Seaweed For Silk said

    Δεν μπορεί να είναι εθνικό φαγητό ένα φαγητό της λόγιας κουζίνας, αλλά φαγητό της φτωχολογιάς. Αρα, όχι μουσακάς κι ας τον ταυτίζουν με μας οι τουρίστες.

    Ουτε μπορεί να είναι ένα φαγητό μιας περιοχής, όπως η πάπια Πεκίνου ή η μπολονέζ.

    Η φασολάδα φτιάχνεται με …εισαγόμενα υλικά – φασόλι και ντομάτα ήρθαν από το Μεξικό.

    Γι’αυτό θα προτιμήσω την αλμυρή πίτα, είδος που υπάρχει σε όλη τη χώρα με πολλές παραλλαγές (αυτό δείχνει ότι είναι ντόπιο είδος), είναι μαι νόστιμη και φτηνή λύση της κουζίνας μας και κυρίως καταναλώνεται ίσως πιο πολύ από οποιοδήποτε άλλο φαγητό.

  20. dryhammer said

    19. Πράγματι τα βασικά της ηπειρωτικής Ελλάδας είναι ψητά κρέατα και πίτες πάσης φύσεως. (Σόρι, αλλά η γιαγιά ήρθε από τη Σμύρνη)

  21. Corto said

    12:
    «…δεν διανοούμαστε άξιο λόγου φαγητό χωρίς κρέμα γάλακτος»

    Ακριβώς. Αυτά είναι τα χαΐρια του καταναλωτισμού και του τηλεοπτικού βομβαρδισμού με εκπομπές μαγειρικής. Ο Έλληνας κάποτε έτρωγε κρέας «κάθε Πάσχα και Χριστού» και τώρα τρώει 365 ημέρες τον χρόνο.

  22. Πέπε said

    Τώρα που το πήγα μέχρι τέλους, έχω να πω ότι αφού ο ακριβής τίτλος είναι «Best thing to eat in every country on Earth», σε καμία περίπτωση δε συμφωνώ με την επιλογή του μουσακά. Δεν είναι το καλύτερο πράγμα που μπορείς να βρεις να φας. Θα έρθει ο τουρίστας, θα βρει μουσακά παντού, και θα είναι εννέα στις δέκα χάλια.

    Αυτό είναι άσχετο από το αν ο καλός μουσακάς είναι καλό φαί (είναι), και αν τον τρώμε συχνά. Άλλωστε, και το συχνά χωράει συζήτηση: άλλο τρως συχνά σπίτι κι άλλο έξω. Αυτό που τρώμε πολύ συχνά και στο σπίτι και έξω είναι βέβαια η χωριάτικη.

    Έξω, τρώμε επίσης σουβλάκι και γύρο. Μέσα, από εύκολα και νόστιμα, μακαρόνια. Από καλά, διάφορα (και μουσακά μεταξύ αυτών).

    Αν έπρεπε να απαντήσω μονολεκτικά «ποιο είναι το εθνικό φαγητό των Ελλήνων» (και όχι των τουριστών στην Ελλάδα), φασολάδα θα έλεγα.

    Πάντως, αν αυτό που λέει ο Μαμαλάκης για το αυγολέμονο τεκμηριώνεται (ότι δεν το κάνουν αλλού), τότε συμφωνώ απόλυτα με την επιλογή κριτηρίου για το εθνικό φαγητό, κι ας μην είναι φαγητό από μόνο του αλλά στοιχείο άλλων φαγητών.

  23. nikiplos said

    22@ Γενικά έχω βρει αρκετά φάουλ σε διηγήσεις του Μαμαλάκη…

    Για το αυγολέμονο υπάρχει αυτό:
    Το 1765, την προεπαναστατική Γαλλία συντάραξε η υπόθεση Μπουλανζέ.
    Τι ήταν αυτός; Όχι, δεν ήταν κάποιος μεγάλος πολιτικός, ούτε σπουδαίος στρατηγός, ούτε πλούσιος τραπεζίτης! Ήταν ένας απλός ταβερνιάρης που στο μαγαζί του σερβίριζε μόνο κρέας βραστό με το ζουμί του! Ανήκε στην συντεχνία των βραστών κρεάτων. Εκείνη την εποχή στη Γαλλία οι συντεχνίες ήταν περισσότερες από τα επαγγέλματα! Είχε λοιπόν ο Μπουλανζέ την έμπνευση να βράσει αρνίσια ποδαράκια και να τα περιχύσει με αυγολέμονο! Τότε ξεσηκώθηκε η συντεχνία των ραγού γιατί θεώρησε το αυγολέμονο ως σάλτσα και όχι περίχυμα και συνεπώς ανήκει στα μαγειρεμένα φαγητά, στη δικαιοδοσία της δικής τους συντεχνίας. Ξεκίνησαν δικαστικοί αγώνες για να αποφασίσουν οι δικαστές αν το αυγολέμονο ειναι σάλτσα ή περίχυμα, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τότε ο βασιλιάς ανέθεσε στο κοινοβούλιο να αποφασίσει. Κοίτα που έφτασε το θέμα!Οι βουλευτές ήταν μοιρασμένοι. Τελικά με ισχνή πλειοψηφία αποφάσισαν ότι το αυγολέμονο είναι σάλτσα με τη στενή έννοια του όρου. Δικαιώθηκε ο Μπουλανζέ και τα βραστά αρνίσια ποδαράκια με περίχυμα αυγολέμονο έγιναν διάσημα και συμπεριελήφθησαν και στο βασιλικό μενού.
    (Πηγή: Μια σταγόνα ιστορίας Του Δημ. Καμπουράκη)

  24. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Δεν ξέρω αν αληθεύει, αλλά κάπου διάβαζα για τον μουσακά πως το ορίτζιναλ τούρκικο πιάτο αποτελούνταν από διαδοχικές στρώσεις αρνίσιου κρέατος και μελιτζάνας. Η μπεσαμέλ λέει προστέθηκε αργότερα, όταν οι σουλτάνοι έστειλαν τους μαγείρους τους για επιμόρφωση στα Παρίσια. Και χωρίς τη μπεσαμέλ γοητευτικό μου ακούγεται (οι Τούρκοι λατρεύουν τη μελιτζάνα).

    13 Άμα είναι έτσι, τότε πριν αρκετές δεκαετίες το εθνικό φαγητό ήταν το αρνάκι με πατάτες και όχι η φασολάδα. Ενώ η κατραπακιά είναι διαχρονικό συνοδευτικό 🙂

  25. Κιγκέρι said

    Ωραίος κι ο μουσακάς, αλλά οι Έλληνες εδώ κι αιώνες σουβλάκια ψήνουν!

    https://www.mixanitouxronou.gr/to-souvlaki-katagete-apo-to-egeo-ke-to-epsinan-se-kalamakia-sti-santorini-prin-apo-6-500-chronia-perizititi-lichoudia-itan-o-garos-mia-eklekti-saltsa-apo-psaria-pou-eximnouse-o-sofoklis-ke-o-platona/

  26. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Τρίτη πληθυσμιακά χώρα είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, και από αυτές το άρθρο επιλέγει όχι το χάμπουργκερ που θα περίμεναν κάποιοι ή τις μπριζόλες t-bone, αλλά τη μηλόπιτα -βλέπουμε δηλαδή ότι στο μενού μπαίνουν και επιδόρπια, όχι μόνο κυρίως πιάτα.

    Καμία έκπληξη για μένα. Δεν έχεις ακούσει ποτέ τη φράση «As American as apple pie?»

    Φυσικά, αν μιλάμε για χώρες όπως οι ΗΠΑ, και πολύ περισσότερο η Ινδία και η Κίνα, κάθε περιοχή/πολιτεία έχει τις δικές της σπεσιαλιτέ.

  27. vogiatzisd said

    Συμφωνώ με τον Πέπε.
    Γιουβαρλόσουπα λοιπόν! Για να μην πάμε στη μαγειρίτσα που είναι ειδική περίπτωση.

  28. Οι οικογένειεςπου βαστούσαν τις παραδόσεις στην μαγειρική είχαν κάθε δευτέρα φασολάδα και την κυριακή χοντρή μακαρονάδα με κιμά και τριμένο κεφαλοτύρι.
    Βέβαια ήταν εποχές που τα τρόφιμα ήταν εποχιακά και τα ψυγεία από σπάνια έως ανύπαρκτα, πάντως και σήμερα δύκολα έλληνας θα παραγγείλει μουσακά, πιο εύκολα παστίτσιο από τα φαγητά «ταψιού». Να πω εδώ πως έχω καθιερώσει το μουστίτσιο (περίπου, παστίτσιο από κάτω και μουσακάς από πάνω) εδώ και δυο τουλάχιστον δεκαετίες.
    Για την Κύπρο θα έλεγα σεφταλιά αλλά και δεν έχω πάει και ελάχιστα ξέρω

  29. Νέο Kid said

    Εθνικό φαΐ της Κίνας είναι το χοτντογκ!
    Εθνικό φαΐ της Σερβίας είναι το τσεβάπτσιτσί!

    Όλο μαλακιες είναι το άρθρο…

  30. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    18 Ωραία πράματα. Φασολάδα, ρέγγες, ρετσίνα. Κάλεσέ με ρε συ 🙂
    (αλλά όχι πατσά, να χαρείς ό,τι αγαπάς).

  31. Πάνος με πεζά said

    «Φασολάς, η Ελλάς !», λέγανε παλιά. Το έχω και με «μαρμελάς».

  32. Νέο Kid said

    Αυγολέμονη (κυπριαστί: αφκολέμονη) κάνουν και οι Ισπανοί (τουλάχιστον )
    So much for mamalakakis…

  33. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    25 Μα, νομίζω πως από τότε που εφευρέθηκε το κρέας και το ξύλο όλη η ανθρωπότητα σουβλίζει.

    Κι αυτά που λέει στο λυγξ ο Τούρκος περί κοπτόν νομίζω δε στέκουν. Αν θυμάμαι καλά ο κεφτές (η λέξη) είναι περσικής αρχής. Κάπου στο ιστολόγιο έχει συζητηθεί και υπάρχει η τεκμηρίωση.

  34. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και χαίρομαι που το άρθρο αποδείχτηκε χορταστικό!

    1: Ναι μπράβο, φασουλοταβάς

    3: Κοίτα καλύτερα, έχει λουκάνικα (bangers)

    9: Ναι, αυτό είναι

  35. Αγγελος said

    Πάνο με πεζά (3), δεν διαβάζεις προσεχτικά 🙂 Στο ευρωκεντρικό κομμάτι λέει ρητώς «* Αγγλία: Bangers and mash, λουκάνικα με λιωμένες πατάτες κτλ. Και όχι fish ‘n chips.»

  36. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Περίμενα ότι θα βγει ο μουσακάς. Ομως ο μουσακάς δεν είναι το εθνικό μας φαγητό. Είναι το πιο ευρέως γνωστό στο εξωτερικό και το πιο διαφημισμένο. Το εθνικό μας φαγητό είναι η φασολάδα

  37. dryhammer said

    30. Κόπιασε συ κι εγώ θα σου κάνω ιμάμ που είναι πιο καλοκαιρινό και πιο της παπάρας ( μ’ αυτό έκανα τη γυναίκα μου να τρώει μελιτζάνες που δεν τις έτρωγε).

  38. Αφού διάβασα τα σχόλια, ενώ πριν θα έλεγα τη φασολάδα, τώρα θα συμφωνούσα στις πίτες (#19). Και σουβλάκι-πίτα για το πιο μοντέρνο του πράγματος.
    Ένας Ολλανδός μου είχε πει ότι εθνικό τους φαγητό είναι …το ινδονησιακό. Γιατί τα δικά τους είναι λέει τόσο άγευστα που υιοθέτησαν το αποικιακό τους – όπως ειπώθηκε για τους Άγγλους και το Τίκα Μασάλα (#4)

  39. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Παρατηρώ πως με το σημερινό άρθρο κόπηκε μαχαίρι ο συνήθης πρωινός σχολιασμός των προηγούμενων πρόσφατων άρθρων. Μάλλον τυχαίο θα είναι.

  40. Avonidas said

    Πολωνία: Bigos, ένα ακόμα κρέας κατσαρόλας με λάχανο και διάφορα άλλα. Το βάζω φωτογραφία και περιμένω από την πολωνική παροικία του ιστολογίου να σχολιάσει την επιλογη.

    Προσωπική μου απέχθεια· προτιμώ τα pierogi, που είναι το ίδιο με τα ρωσικά πέλμενι, ενώ pierogi στη Ρωσία είναι κάτι μεγάλες πίτες – τι μπέρδεμα…

    Στην Πολωνία φτιάχνουν επίσης υπέροχες σούπες. Μερικές από τις αγαπημένες:

    – Zurek: αυγό, λεμόνι και λουκάνικο kielbasa σε φέτες — η ουσία με το μικρότερο ιξώδες στο σύμπαν, 😛 γι’ αυτό σερβίρεται συνήθως σε ρηχούτσικο ξέχειλο πιάτο. Η ζουρεκοφορία από τον πάγκο στο τραπέζι θα ‘πρεπε να γίνει Ολυμπιακό άθλημα.

    – «Ουκρανικό» μπόρσζ. Παντζάρια, καρότα, πατάτες, μυρωδικά. Ο Ουκρανός συνάδελφος ασφαλώς διαμαρτύρεται ότι δεν είναι αυτό το Ουκρανικό μπόρσζ, κι ότι τα πιάτα που δεν περιέχουν κρέας δεν έχουν λόγο ύπαρξης.

    – ogórkowa: αγγουράκι τουρσί και ρυζάκι (ανάλογα τον σεφ)

  41. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    37 Ιμάμ? ΙΜΑΜ???
    Πότε έχει καράβι?
    (η γυναίκα μου με λέει τουρκόσπορο και δεν καταλαβαίνω γιατί. Δεν βαστάω από πουθενά σχετικά).

  42. Avonidas said

    Το δικό μου εθνικό φαγητό είναι το πιτόγυρο, και η ισορροπημένη διατροφή είναι ένα πιτόγυρο σε κάθε χέρι 🙂

  43. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    38 Ολλανδία. Α μπράβο. Είχα πάντα την απορία με τους Ολλανδούς. Έφτασαν στα πέρατα του κόσμου, συνάντησαν ένα σωρό κουζινοκουλτούρες, έφεραν πίσω ένα σκασμό υλικά και δεν κατάφεραν να στήσουν μια ΕΘΝΙΚΗ κουζίνα της προκοπής. Σε επαγγελματική μάζωξη πριν από πολλά χρόνια το -όπως είπαν- τυπικό ολλανδέζικο γεύμα που μας παρέθεσαν ήταν μπόμπες με ζαμπόν-τυρί-βούτυρο και πατατοσαλάτα. Έλεος.

  44. Avonidas said

    Ελβετία: Ρακλέτ

    Όχι φοντύ;

  45. μήτσκος said

    Ντάκος φορέβερ!!!

  46. Πέπε said

    @40:
    > > τα πιάτα που δεν περιέχουν κρέας δεν έχουν λόγο ύπαρξης.

    Τα πιάτα που δεν περιέχουν κρέας είναι άδεια!

  47. Avonidas said

    A thick layer of cheese, because who doesn’t want melted cheese on their casserole?

    Οι Πολωνοί σίγουρα θέλουν. Λιωμένο τυρί, τριμμένο τυρί, ολόκληρο τυρί, ψημένο τυρί, γεμιστό τυρί, γέμιση τυρί, τυρί να φας, τυρί να πιεις, τυρί να πας να *μπιπ*… 😉

    Τυρί-τυρί το πάνε.

  48. Corto said

    Ελληνικές εκφράσεις με όσπρια:

    «κάποιον λάκκο έχει η φάβα»
    «αντί πινακίου φακής»
    «το κουκί και το ρεβύθι»
    «κουκιά μετρημένα»
    «Τι κάνεις Γιάννη; Κουκιά σπέρνω»
    «φασούλι το φασούλι»
    «φασουλής»

    κ.ο.κ.

    Ελληνικές εκφράσεις με μουσακά:
    Ουδεμία

    Q.E.D.

  49. sarant said

    40 Πολύ γέλασα με τη σούπα χαμηλού ιξώδους!

    40-46 🙂

  50. Βλέποντας παραπάνω σχόλιο, συμφωνώ ότι τα λεγόμενα «εθνικά πιάτα» δεν ταυτίζονται απαραίτητα με «το καλύτερο που μπορεί να φάει κάποιος σε μια χώρα», και σίγουρα πολλά από τα λεγόμενα «εθνικά πιάτα» μπορεί να είναι σπιτικά και να μη σερβίρονται σε εστιατόρια ή έστω να μην είναι τα ίδια με τα σπιτικά. Για τη Βουλγαρία, περισσότερο εθνικό είναι μάλλον το ταρατόρ και η μπάνιτσα παρά η σαλάτα. Για τη Σερβία, αυτό που παραγγέλνουν περισσότερο στα εστιατόρια είναι τα τσεβάπτσιτσι (ως φτηνό και χορταστικό αλλά απλώς ok), αλλά αν ένας ξένος θέλει να φάει το «καλύτερο» θα πρέπει να δοκιμάσει καρατζόρτζεβα (είδος γεμιστού σνίτσελ) ή μπίφτεκ (μοσχαρίσια μπριζόλα που συνήθως τη σερβίρουν με αυγό μάτι από πάνω) ή σπιτικό μοσχάρι με λάχανο, και οπωσδήποτε οτιδήποτε έχει ως κύριο συστατικό την κόκκινη πιπεριά.

  51. tryfev said

    Νίκο μου, ιδιαίτερα ορεκτικά τα σημερινά μεζεδάκια σου.

    Λοιπόν, το δικό μου αγαπημένο φαγητό είναι οι τηγανιτές πατάτες. ΄Εχω διακηρύξει per mare per terra (στους δικούς μου και τους στενούς φίλους μου βέβαια, δημόσια το αναφέρω για πρώτη φορά) ότι αν μου έλεγαν πως έχω μόνο μιας μέρας ζωή (δεν εξετάζω το γιατί) θα ζητούσα να μου ετοιμάσουν δυο τρεις μερίδες λεπτοκομμένες (αλλά όχι σαν σπίρτα) και καλοψημένες (όχι όμως σχεδόν καμμένες) πατάτες εξαιρετικής ποιότητας (π.χ.κυπριακές), τηγανισμένες σε καθαρό ελαιόλαδο που θα το άλλαζαν σε κάθε τηγανιά.

  52. Avonidas said

    #48.

    Φασολάδα τρομερή,
    κάθε βήμα και πορδή·
    κι άμα βάλεις και καρότο
    κάνει πιο μεγάλο κρότο! 😀

  53. Νέο Kid said

    43. Είναι το σύνδρομο (ή η ευκολία, ίσως…) του αποικιοκράτη.
    Όπως μου είχε πει σχετικά κάποιος εγγλεζάς πριν χρόνια: why bother with “national cuisine”, when we have so many wonderful ethnicities cooking colorful dishes for us! 🤢

  54. Avonidas said

    Αγγλία: Bangers and mash, λουκάνικα με λιωμένες πατάτες

    Και για επιδόρπιο spotted dick 😉

  55. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    53 Θλιβερό άχθος αρούρης ο καημένος…

  56. Avonidas said

    Νικοκύρη, σ’ ευχαριστώ ιδιαίτερα γι’ αυτό το γαστρονομικό μου σαραντάρισμα 🙂 — αν και η μέρα σηκώνει κυρίως ποτό :-/

  57. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    56 Πολύχρονος!

  58. Avonidas said

    #57. Μιλ μερσί 🙂

  59. sarant said

    56 Πολύχρονος! Η ζωή αρχίζει στα σαράντα!

  60. Avonidas said

    #59. Μέχρι τώρα δηλαδή τι ήταν, η πρόβα τζενεράλε;

  61. Πολύχρωμος και (όχι) εντοιχισμένος!

  62. nikiplos said

    56@ πολύχρονος και καλόχρονος! Νόμιζα ότι οι Πολωνοί όπως και οι Γερμανοί τρώνε λοκάνικα και βραστό ξινό λάχανο…

  63. Corto said

    52:
    Ιδού στιχάκι λαμπρόν:

    «Για να δοξάσει την Ελλάδα
    μα για να βγει κι η φασουλάδα»

    (Από τραγούδι γραμμένο για τον Τζίμη τον Τίγρη. Ο ίδιος διαφωνούσε με τον εν λόγω στίχο, σύμφωνα με αφήγηση του Φρέντυ Γερμανού)

  64. LandS said

    Να διαφωνήσω με το τίτλο του εδώ άρθρου. Το εκεί άρθρο δεν μου έδωσε την εντύπωση ότι μιλάει για «εθνικά φαγητά». Πιο πολύ μου κάνει για το τι προτιμούν οι ίδιοι οι συντάκτες του άρθρου στις χώρες που έχουν επισκεφτεί, διάβασαν ή άκουσαν για αυτή κλπ.
    Είναι πολύ φυσικό να υπάρχουν πολλές απόψεις, άλλο ποιο φαγητό προτιμώ να τρώω σπίτι (ανάλογα και την εποχή), άλλο τι νοσταλγώ από τη παιδική μου ηλικία, άλλο τι παραγγέλνω στη ταβέρνα (και σε ποια, τι, που ταβέρνα) κλπ. και άλλο που πάω να ταίσω τον ξένο μου και να ευχαριτηθεί. Με τη φασολάδα ξύνιζα τα μούτρα στα νειάτα μου, και την έχω παραγγείλει μόνο στο Πήλιο και στη Βυτίνα, την ίδια αντιμετώπιση με τους περισσότερους γνωστούς μου. Ο μουσακάς από την άλλη, στο σπίτι, αν όχι κάθε βδομάδα, δυο τρεις φορές το μήνα Ποτέ έξω (ούτε σε μαγέρικο) και κοφτά it’s for the ignorant tourist. Το γιουβέτσι, το παστίτσιο οι μακαρονάδες; Στη πρώτη γραμμή. Και το ψάρι γιατί το ξεχνάμε; Δε βγαίνουμε (συχνά ή θέλουμε συχνά) για ψάρι;
    Όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι «εθνικό» φαγητό. Να ψηφίσουμε; Μα τότε δεν θα βάλουμε τι μας αρέσει ή τι τρώμε συνήθως. Θα ψηφίσουμε τι νομίζουμε ότι θα ψηφίσουν οι περισσότεροι άλλοι λες κπάμε να κερδίσουμε το βραβείο του διαγωνισμού. Εσάς δεν σας πιάνει η ζήλεια κάθε χρόνο που δεν είστε στη πρώτη τριάδα της Λέξης της Χρονιάς; Εμένα ανελιπώς και για όλες τις φορές από καταβολής.

  65. ΓιώργοςΜ said

    Δε θυμάμαι με σιγουριά πού το άκουσα, για κάποιον Έλληνα που πήγε στο Μεξικό και στη συζήτηση ήρθαν τα φαγητά. Αφού περιέγραψε κάμποσα, τον ρωτούσαν επιτακτικά «Μα ποιο είναι το καθημερινό σας φαγητό;». Δεν το χωρούσε το μυαλό τους πως κάποιος μπορεί να τρώει διαφορετικό φαγητό κάθε μέρα, εκεί τρώ(γα)νε ρύζι με διάφορες πικάντικες σάλτσες, για να αλλάζει η γεύση.
    Πολλές κουζίνες αναγκαστικά περιορίζονται στα τοπικά υλικά, τα οποία ενίοτε ήταν περιορισμένα. Η Ποντιακή μου πλευρά δεν έχει πιάτα που να έχουν επιβιώσει, τα περισσότερα ήταν βασισμένα σε σιτάρι και λίγα άλλα όσπρια, γαλακτοκομικά, ετοιμασμένα με ευρηματικό μεν τρόπο, αλλά σε περιορισμένο ρεπερτόριο (η καταγωγή του πατέρα μου είναι από την ενδοχώρα, ένα πολύ φτωχό ορεινό χωριό, οπότε με ακόμη λιγότερες επιλογές στο διαιτολόγιο). Η άλλη πλευρά, Θρακιώτες λίγο έξω από την Κωνσταντινούπολη, μπαξεβάνηδες ως επί το πλείστον, είχαν μεγαλύτερη ποικιλία. Χαρακτηριστικό φαγητό τα οσμάδια, μια ιδιαίτερη ποικιλία κολοκυθιών που έκαναν γεμιστά.

  66. nikiplos said

    Οι Γάλλοι στο Παρίσι θυμάμαι όταν ήθελαν να περιπαίξουν κάποιον ονόμαζαν την περιοχή καταγωγής του με κάποιο χαρακτηριστικό φαγητό εκεί πχ ξινολάχανους τους Αλσατούς, Κουνουπιδιάρηδες τους βόρειους κλπ… Για τους νότιους έλεγαν ότι δεν έχει σημασία το πιάτο, αρκεί να ζέχνει στη βρώμα… Επίσης θυμάμαι Βρεττόνους να τσακώνονται για το ποιό ήταν το χαρακτηριστικό τους πιάτο, όλοι αγγλόφατσες, αλλά αν τους το έλεγες είχες υπογράψει την καταδίκη σου… Το αστείο είναι πως εκείνοι που κυρίως ενδιαφέρονταν για τη γαλλική κουζίνα και πιάτα ήταν οι ξένοι, οι φερτοί και αυτοί από τις εξωτικές αποικίες, ενώ οι βέροι παριζιάνοι την έβγαζαν με σάντουϊτς, ψωμί με βούτυρο (ταρτίνη) ή κάποιο κινεζοταϊλανδέζικο…

  67. dryhammer said

    56. Πολύχρονος! Στα 40 μου είχα πιάσει καινούργια δουλειά (η πρώτη – και μόνη- σχετική με το τι είχα σπουδάσει), είχα πάρει καινούργια μηχανή, ήμουνα λεύτερος (για άλλα 5 χρόνια), είχα μαλλιά, είχα δόντια, δεν φορούσα γυαλιά… Από όλα αυτά τώρα δεν υπάρχει τίποτα. Αχ νιάτα…

  68. ΓιώργοςΜ said

    56 Χρόνια πολλά! Ευτυχώς που υπάρχουν και μικρότεροι, βαρέθηκα να με λένε «μικρέ» εδώ μέσα και να στέλνουν όλο εμένα για θελήματα… 🙂

  69. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    47 Αλήθεια, στην Πολωνία τι τυριά έχουν?

  70. Νέο Kid said

    65. Τέτοιο σοκ είχε πάθει απ την απάντηση μου κι ένας Ινδός που με ρώτησε «Πόσες φορές την εβδομάδα τρώτε ρύζι οι Έλληνες;» …😜
    Του ήταν κυριολεκτικά αδύνατο να πιστέψει ότι κάποιος μπορεί να επιβιώσει αν δε φάει τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα ρύζι.

  71. dryhammer said

    64. Πόσοι από τους συντάκτες -κι ας διαφωνήσουν οι περί τα αλιεύματα- ξέρουν τι είναι η κουτσομούρα;

  72. dryhammer said

    41. Για να στρίψω το μαχαίρι στην πληγή. Την Κυριακή τύλιγα γιαπράκια (γιαλαντζί με γιαούρτι).

  73. Η κουτσομούρα, το μπαρμπούνι του φτωχού;

  74. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    72 https://el.wiktionary.org/wiki/%CF%83%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

  75. Πέπε said

    @69
    Τι ερώτηση…
    Ας πούμε ότι έχουν μπρζβέσκα και κρτρπούτνιτσα. Θα σε καταστήσει αυτό σοφότερο;

  76. Κύριλλος Μεθόδιος said

    Μελετώντας (δοκιμάζοντας) τις κουζίνες της Μεσογείου, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές μεταξύ τους, γιατί τα υλικά είναι λίγο πολύ τα ίδια, και οι (μικρές) διαφορές στον τρόπο παρασκευής τους έχουν να κάνουν κυρίως με το για πόσους πολλούς μαγειρεύει η μαγείρισσα ή ο μάγειρας (μεγάλα ταψιά, μεγάλες κατσαρόλες, πολλές ώρες στην κουζίνα κτλ). Καθώς προχωράνε τα χρόνια και ο κόσμος της Μεσογείου μαζεύεται όλο και περισσότερο στις πόλεις του και αυτές εξηλεκτρίζονται, τόσο ομογενοποιείται η μεσογειακή μαγειρική.

    Πλην όμως θα ήθελα να καταθέσω την παρατήρηση ότι στην Ελλάδα μια παρασκευή συναντάμε σε πολύ μεγαλύτερη συχνότητα και σημασία απ’ ό,τι αλλού, κι αυτή η παρασκευή είναι το ολόκληρο το ψάρι (με το κεφάλι) ψητό, στα κάρβουνα ή στο γκριλλ, με απλό λαδολέμονο.

  77. Επειδή πολλά είπαμε για την ταπεινή φασολάδα, υπήρξε και η άλλη όψη του νομίσματος, ένα απίθανης δεξιοτεχνίας μπολάκι που σερβιριζότανε για πρώτο πιάτο στον Γεροφοίνικα, τέλη 70 αρχές του 80. Το προτιμούσε ένας ιδιόρρυθμος πελάτης που έμπαινε με κοντό παντελονάκι και σαγιονάρες συνοδευόμενος από ανάλογης εμφάνισης καλλονή, αμίλητος, έδειχνε στον κατάλογο την παραγγελία του στα γκαρσόνια που τα άκουγε να ψιθυρίζουν πως ήταν πλούσιος εκκεντρικός άραβας και σκίζονταν να τον εξυπηρετήσουν αφήνοντας τους καλοντυμένους πελάτες να περιμένουν στην σειρά τους. Πάντως μετά στην Γκραν Μπρετάνια που ζήτησε ένα δωμάτιο «για λίγες ώρες» δεν τσίμπησαν να του δώσουν.
    Λόγω τιμής …

  78. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    75 Όχι, σοφότερο θα με καταστήσουν οι σχετικές λεπτομέρειες/περιγραφές/λυγξ που θα παραθέσει ο διεξοδικός, αναλυτικότατος και λεπτολόγος εορτάζων επιστήμων Αβονίδας. Αυτό ήταν το νόημα της ερώτησής μου, επειδή χωρίς κρέας ζω, χωρίς τυρί δεν.

  79. dryhammer said

    73. Το μπαρμπούνι έχει τ’ όνομα κι η κουτσομούρα τη γλύκα.

  80. ΓιώργοςΜ said

    72 Την προ-προηγούμενη εβδομάδα πήγα τη μάνα μου στο χωριό, όπου σκόπευε να πάει από π.Κ. για να ξεκαλοκαιριάσει. Από τις πρώτες δουλειές, να μαζέψει φύλλα για να με στείλει πίσω έμφορτο γιαλαντζέων ντολμαδακίων (προχτές τα τέλειωσα…). Είμαι ικανός να τρώω κάθε μέρα, όλη μέρα, αλλά κρατιέμαι.

  81. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    77 Δεν λες εκείνο με τα τυριά και τα θαλασσινά που σερβίρανε μέσα στο κοχύλι να υποθέσω…

  82. sarant said

    65-70 Χμμμ… Καθημερινό φαγητό. Ναι, δεν έχουμε πια.

  83. Avonidas said

    #69. Αλήθεια, στην Πολωνία τι τυριά έχουν

    Να πω την αλήθεια, δεν έχω ψάξει πολύ τα πολωνικά τυριά, εδώ βρίσκω και παίρνω κάθε είδους – ολλανδικά, γερμανικά κλπ.

    Ένα χαρακτηριστικό είδος που έχουν είναι μικρά κεφαλάκια ή πιτάκια τυρί (σκέτο τυρί!) που τα κάνουν στο γκριλ – κάπως σαν σαγανάκι, ας πούμε:

    Αυτά τα βρίσκεις συχνά στα πανηγύρια· μπορείς να αγοράσεις για το σπίτι ή να στα ψήσουν κι επιτόπου, με αλμυρή σάλτσα, μαρμελάδα κλπ.

  84. LandS said

    Δεν ξέρω αν το είπε και άλλος, αλλά στην Βουλγαρία (Πλόβντιβ) στους καταλόγους των εστιατορίων υπάρχει στο κομμάτι με τις σαλάτες το τσούσκι μπουρέκ, δυο πιπεριές Φλωρίνης γεμιστές με άσπρο τυρί (αυτό που παλιά το έφερναν εδώ για φέτα).
    Καταπληκτικό πράμα, με συνοδεία ρακήα σλίβενσκα πέρλα – άπαιχτα. Όχι αυτό το στεγνό ντοματολαχανόπραμα.
    (Το Pinterest μου λέει chushki burek μια πίτα με βάση πιπεριες ψιλοκομένες, γιαούρτι και αυγά) Καλό φαίνεται. Αν, με το καλό, με ξαναβρεί ο δρόμος μου προς τα κει, θα τους δείξω τη πιντερεστο-φωτό.

  85. Νέο Kid said

    Τα γιαπράκια τι είναι; Κουπέπια;

  86. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    83 Μμμ, καπνιστά υποθέτω. Ωραία πράματα 🙂

  87. divolos said

    Κρίμα, το άρθρο είναι παλιό και ξεπερασμένο. Ο μουσακάς, μπορεί να ήταν το εθνικό μας φαγητό, αλλά προ κρίσης. Μετά, με την κρίση, επανήλθε το επί αιώνες εθνικό μας φαγητό, η φασΟΥλάδα. Αλλά μόνο για λίγα χρόνια. Από το καλοκαίρι και μετά, ένα είναι το εθνικό φαγητό των Ελλήνων, με τεράστια διαφορά από τα άλλα. ΣΑΝΟ. Τόνοι σανό. Το τρώνε οι Έλληνες σαν τρελοί, όλες τις ώρες της ημέρας. Πρωί πρωί, το μεσημέρι, το απόγευμα, και ειδικά το βράδυ, εκτός από ελάχιστους που είναι αλλεργικοί. Α, κι όσους δεν έχουν τηλεόραση.

  88. loukretia50 said

    Αβό, Χρόνια καλά αγαπητέ!
    Σου εύχομαι να απολαύσεις γευστικές περιπλανήσεις σ΄όλο τον κόσμο, με ιδανικές συνθήκες!
    ——

    Τι ευχάριστη έκπληξη! Πρόσκληση σε γεύμα , έστω και φάτε μάτια…
    Κρίμα (για μένα!- σας βλέπω εσάς στη γαλαρία!) , πρέπει να φύγω!
    οιπόν, η ωραία φασολάς, διαχρονική αξία. Νομίζω διατηρεί την πρωτιά με πολλά κριτήρια. Παραλλαγές για όλα τα γούστα και τις εποχές, και οι γίγαντες στο φούρνο ενθουσίασαν όσους ξένους φίλους δοκίμασαν.
    Ομοίως και οι ορίτζιναλ πίτες με σπιτικό φύλλο – κάνει κάποιος να με καλέσει? ‘Όχι?
    Το αυγολέμονο είναι σούπερ, σίγουρα το έχουν κι αλλού, όχι όμως το παραδοσιακό φρικασέ, κοτόσουπα ή .ντολμαδάκια
    Το μουζάκα αξίζει να δοκιμάσεις μόνο από μεγάλο μάστορα, συνήθως σε εστιατόρια δε λέει.
    Όπως και νάχει, αξίζει σε κάθε περιοχή να δοκιμάζεις τις τοπικές σπεσιαλιτέ, πάντα υπάρχει κάτι στα γούστα σου.
    Συνήθως η σύγχρονη παραλλαγή των εθνικών εδεσμάτων είναι πολύ πιο γευστική και προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις περισσότερων.
    Το αυθεντικά παραδοσιακό όμως, κρύβει συχνά εκπλήξεις!
    Διαφορετικά… σε ξένη χώρα καλύτερα να ρωτήσεις κάποιον που εμπιστεύεσαι και ξέρει τα γούστα σου- ειδικά αν απεχθάνεσαι πχ. τα ωμά, τα πατσοειδή, πηχτές, μπάμιες, πουτίγκες κ.α. !
    Δεν ξέρεις από πού σε βρίσκουν μυαλά, εντόσθια – και συναφή you know what I mean!
    Γιαυτό χρειάζονται διευκρινίσεις για τα βασικά συστατικά, αλλιώς :
    γουρούνι, – ναι, πόδι – οκ, αποτέλεσμα ένα μπλιαχ σουποειδές με γουρουνοπόδαρα σε κορεάτικο!!
    Θα άξιζε ένας οδηγός για κείνους που δεν είναι παμφάγοι, για τα εδέσματα που πρέπει να αποφεύγουν σε κάθε τόπο!
    (έχω μπόλικο υλικό… κάποτε ίσως!)

    Καλή όρεξη φίλοι μου!

  89. Avonidas said

    #53. Πολλές κακίες λέγονται για τη Βρετανική κουζίνα, αλλά ο Βερν την εκθειάζει στα Εκατομμύρια της Μπεγκούμ.

    …Βεβαίως, σ’ εκείνη τη φάση τα ‘χει κυρίως με τους Γερμανούς, ένεκα ο Γαλλοπρωσικός πόλεμος. Και τους πατάει άγρια πρόγκα για το λουκάνικο με ξινολάχανο — άκρως ειρωνικό αν σκεφτείς ότι ο ήρωάς του είναι Αλσατός…

  90. Avonidas said

    Μοι προξενεί κατάπληξη που δεν θυμήθηκε κανείς τα γεμιστά της Θεανώς, που με το τίποτα χορταίνει ολόκληρη οικογένεια 😉

  91. antonislaw said

    Avonida να τα χιλιάσεις!

    19
    «Η φασολάδα φτιάχνεται με …εισαγόμενα υλικά – φασόλι και ντομάτα ήρθαν από το Μεξικό.»

    Μισό λεπτό, αν και για να ονομάσουμε κάποιο εθνικό φαγητό δεν πρέπει να επιστρέψουμε στην προκολομβιανή εποχή, σε κάθε περίπτωση είδος φασολιού, «φάσηλος» και «φασίολος», που διακρίνεται από τους κυάμους(=κουκιά) υπήρχε και στην αρχαία κουζίνα. Για παράδειγμα τα μαυρομάτικα φασόλια (ή γυφτοφάσουλα ή μαυρομύτικα ή αμπελοφάσουλα όταν είναι φρέσκα) υπήρχαν στην αρχαία Ελλάδα (αν και νομίζω ότι είναι συγγενικό είδος με τα κουκιά, πάντως φασόλια είναι) και σήμερα ακόμα, στην Κρήτη τουλάχιστον, τα μαγειρεύουν και χωρίς ντομάτα με μάραθα ή σκέτα βραστά με κρεμμύδι και προσθέτουν μετά λεμόνι ή αλευρολέμονο όπως στα ρεβύθια.

    https://i2.wp.com/www.cretangastronomy.gr/wp-content/uploads/2013/11/DSCN5523.jpg?resize=400%2C295

    Εδώ μια πολύ ωραία συνταγή
    https://www.cretangastronomy.gr/2013/11/mavromatika-me-maratha/

    Φασόλια λοιπόν το εθνικό μας φαγητό, οπωσδήποτε και με κάθε τρόπο!

    Και ο Ηλίας Πετρόπουλος στην «Εθνική φασουλάδα» αναφέρει μια συνταγή από τον Τσελεμεντέ, όπου η ντομάτα είναι προαιρετική.
    Από τη βικιπαίδεια διαβάζω ότι η πρώτη έκδοση του «Τσελεμεντέ» είναι στα 1910. Εικάζω επομένως ότι η ντομάτα, ως νεοείσακτη σε μετακολομβιανή εποχή στην Ελλάδα, παρέμεινε έως πρόσφατα προαιρετική στη φασολάδα, όσο και αν αυτό ακούγεται κάπως περίεργο, αφού έχουμε συνηθίσει τη φασολάδα κόκκινη.
    Η συνταγή που παραθέτει ο Πετρόπουλος από τον Τσελεμεντέ, όπως λέει:
    «Μια απ’ τις ελληνοπρεπείς συνταγές τού Τσελεμεντέ:

    Σούπα φασόλια

    Μεταξύ τών οσπρίων τα οποία απαιτούν μούσκεμα επί μερικάς ώρας εντός νερού, είναι και τα φασόλια. Και τα πλέον κακόβραστα όσπρια, όταν μουσκευθούν πάντως θα γίνουν καλλίτερα, παρ’ ότι θα εγένοντο μη μουσκευμένα. Εκτός τούτου, τα μουσκευόμενα όσπρια βράζουν κατά πολύ ταχύτερον, οπότε κερδίζομεν και χρόνον και καύσιμον ύλην.

    Αφού μουσκευθούν επί μερικάς ώρας, ξεπλύνονται ταύτα και τίθενται να βράσουν με ανάλογο νερό, προσθέτομεν δε διάφορα χόρτα, ήτοι κρεμμύδια, καρόττα, σελίνου και μαϊδανού ρίζας, κομμένα πολύ ψιλά (η αναλογία αυτών ποικίλει κατά τας ορέξεις· ο μέσος όρος όμως διά μισήν οκάν φασολίων είναι 50-60 δράμια ρίζας σελίνου και μαϊδανού). Επίσης, εάν θέλωμεν, προσθέτομεν και ντομάταν ανάλογον συνάμα δε και λάδι και αφήνομεν ταύτα να βράσουν μέχρις ότου χυλώσουν.

    Εάν τυχόν δε ταύτα δεν είνε καλόβραστα και συνεπώς δεν χυλώνουν, τότε αναλύομεν 1-2 κουταλιές αλεύρι με νερό και το ρίπτομεν προτού τα αποσύρωμεν τής φωτιάς.»

    https://www.pare-dose.net/4305

    https://pdfslide.net/documents/-pdf55cf8ac455034654898d970d.html

    Τον μουσακά μεγάλος σχετικά τον έφαγα και πιστεύω ότι είναι ένα μπελαλίδικο και δύσκολο να πετύχει φαγητό καθώς αποτελείται από πολλά συστατικά που είναι δύσκολο να είναι όλα σωστά, ο κιμάς να είναι καλός, οι πατάτες, οι μελιτζάνες (και τα κολοκύθια) καλοτηγανισμένα και όχι «ζουμοπιωμένα» που λέμε στην Κρήτη, η μπεσαμέλ να μην έχει σβολιάσει. Το μουσακά το θεωρώ φαγητό της Κυριακής ή του εστιατορείου (αν δεν φοβάσαι τους κιμάδες έξω).

  92. Θυμήθηκα μια ιστορία με γαλλική κουζίνα. Ποτέ δεν μ’ άρεσε η ωμοφαγία, αλλά στο Παρίσι σκέφτηκα τι διάολο, αφού το τρώνε οι Γάλλοι να το δοκιμάσω κι εγώ – και παράγγειλα ταρτάρ. Μια χαρά ήταν, και επιπλέον δροσιστικό!
    Αλλά το αγαπημένο γαλλικό πιάτο είναι η κρεμμυδόσουπα (με φέτες μπαγκέτα μέσα στη σούπα, γι αυτό λέγεται soupe και όχι potage που είναι οι δικές μας σούπες/ζωμοί) με λιωμένο τυρί από πάνω. Soupe à l’oignon gratinée – θα με θυμηθείτε!

  93. Ανδρέας Τ said

    Θα μου επιτρέψει ο Νικοκύρης μια διόρθωση. Το γαλλικό pot au feu είναι σούπα βοδινού (διάφορα κομμάτια που αλλιώς είναι σκληρά) με ένα κόκκαλο με μεδούλι. Αφού βράσει το κρέας, το βγάζουν και βράζουν τα λαχανικά στο ζωμό (πράσα, κρεμμύδια, πατάτες, γογγύλια καρότα). Σερβίρεται το κρέας με τα λαχανικά και ο ζωμός από δίπλα σε κούπα. Το μεδούλι το βάζουν πάνω σε μια φέτα ψωμί με λίγο χοντρό αλάτι. Χειμωνιάτικο φαγητό καλό για σήμερα που βρέχει και κάνει ψύχρα.

  94. H. Mandragoras said

    56: Avo να τα εκατοστήσεις. Να σε χαιρόμαστε, και να γουστάρουμε τη ζωή μετά τα 40 σε τούτη την παράξενη γωνιά της Γης.

    0 – 40: (Παρεπιφτού, Άβο, το μαγείρεψες να γράψεις το σχόλιο 40 ή κατα τύχη βγήκε;)
    Προσωπικά αγαπώ το μπίγκος. Αλλά μπίγκος μαμάς. Από αυτό που ψήνεται στο τσουκάλι για ώρες πολλές, και κάθε νοικοκυρά έχει τη συνταγή και τα μυστικά της. Το μπιγκος δεν είναι φαγητό. Το μπίγκος είναι φιλοσοφία. Θα έλεγα ότι αξίζει μια από τις πρώτες θέσεις στο «τί να φάτε στην Πολωνία».
    Σούπες και ειδικά το ζούρεκ… Άλλη αγάπη αυτή. Πρώτη φορά επισκέφτηκα τη χώρα για συνέδριο το μακρινό 2006. Παρατηρήσαμε με τους άλλους δυο φερέλπιδες διδακτορικούς φοιτητές δυο πράγματα. Ότι γεύμα χωρίς σούπα δεν νοείται και ότι οι Πολωνές είναι αξιοθαύμαστες υπάρξεις (σώματι τε και πνεύματι). Και επειδή μετα από μερικές βότκες correlation does mean causation, αποδώσαμε το δεύτερο στο πρώτο…
    Περι ζούρεκ… στους τουρίστες και στους γάμους το ζούρεκ σερβίρεται μέσα σε καρβέλι ψωμί. Εξτραβαγκάντζα μεν, αλλά αφού φάς το ζούρεκ με τα αυγά και τα λουκάνικα και μετα φας και το ποτισμένο καρβέλι, έχεις χορτάσει για κανα δυο μέρες.
    Ναι, θα έβαζα και το ζούρεκ ψηλά στη λίστα.

    69: Εδώ στο Νότο τυπικά τυριά είναι το twaróg (τβάρουγκ) το οποίο είναι ένα ελαφρύ άσπρο τυρί και το oszczypek (οστσίπεκ) από τη μεγάλη τάτρα που είναι βουνίσιο πρόβειο καπνιστό (πες παρόμοιο με τη φορμαέλα) και το πουλάνε σε πολύ χαρακτηριστικά διακοσμημένα κυλινδράκια. Βρίσκεις επίσης ένα σκασμό γκουντο-ενταμοειδή που για να είμαι ειλικρινής μια ζωή αγοράζω κάποιο τυχαία, συσκευασμένο σε φέτες και ποτέ δεν θυμάμαι ονόματα και διαφορές.

  95. H. Mandragoras said

    69-94: Το oszczypek είναι που δείχνει ο Αβο στη φωτό στο 83.

  96. Avonidas said

    92. Soupe à l’oignon

    …y crouton?

  97. υ τυρόν εντελώς (γκρατινέ), φαντάζομαι αυτή τη σούπα είχαν υπόψη οι μεταφραστές του Αστερίξ. Δεν ξέρω πώς λεγόταν ο πατέρας του Πέπε στο πρωτότυπο.

  98. antonislaw said

    «Συρία: KIbbeh, ένα είδος κιμά που τρώγεται και ωμός.»

    Από Κούρδους Συρίας και Τουρκίας είχα δοκιμάσει ένα τέτοιο φαΐ που το ονόμαζαν «μπαρούτ κιοφτέ», κιμάς που τον ζυμώνουν με τα χέρια και με πλάστη για ώρες και με την τριβή και τα πολύ δυνατά μπαχαρικά κάπως δεν είναι εντελώς ωμός και τον σερβίρουν μέσα σε αραβική -τι άλλο- πίτα. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο δε βρήκα κάτι σχετικό.

  99. 96-97 Α, τώρα μάλιστα, δεν το θυμόμουν αυτό! https://sarantakos.wordpress.com/2018/04/23/asterix-15/

    ο αρχηγός του ανυπόταχτου χωριού λέγεται Soupalognon y Crouton (κατα λέξη: κρεμμυδόσουπα με κρουτόν), που ο Χιονης το αποδίδει Κρεμυδοσουπόν υ Τυρόν ενώ η Μαραντέι Κρεμυδονέζ υ παέλια

  100. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    94 Ευχαριστώ!

    96 Κρεμμυδοσουπόν υ Τυρόν (Αστερίξ, Ισπανία).

  101. Avonidas said

    #94. Μερσί, συνάδελφε συμπατριώτη ομοιοπαθή 😛

    (Παρεπιφτού, Άβο, το μαγείρεψες να γράψεις το σχόλιο 40 ή κατα τύχη βγήκε;)

    Χαχα, ούτε που το πήρα χαμπάρι! 😆

  102. Λεύκιππος said

    Αν είναι σωστός ο μουσακάς, δεν παίζεται. Συμφωνώ πλήρως με την επιλογή. Πολλές μερίδες….

  103. Avonidas said

    #97. Αυτό ήταν το πρωτότυπο. Στη μετάφραση της Μαραντέι είναι «Κρεμυδονέζ υ Παέλια».

  104. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    87 Μια και το λες, μου θύμισες και κάποιες ιδέες από το Τουίτερ για εθνικά φαγητά:
    – Σανός
    – Τα ντολμαδάκια της Μαρίκας
    – Σιμιγδαλένιος χαλβάς από τον Στέφανο Μάνο σε συνταγή Αμαλίας Μεγαπάνου.

  105. H. Mandragoras said

    65-70-82: Και ήρθα λοιπόν σε τούτον τον παράξενο τόπο για αν μείνω και κάθε μεσημέρι πήγαινα με τους συναδέλφους στο μπαρ μλέτσνε δίπλα στο Πολυτεχνείο. Την πρώτη μέρα δίπλα από το κρέας είχε πουρέ πατάτα (ή τελοσπάντων λιωμένες πατάτες με βούτυρο, αλλά ας το πούμε πουρέ). Νοστιμότατος ήταν, τον λάτρεψα. Τη δευτερη με άλλο κρέας είχε πουρέ. Πάλι μου άρεσε. Πέρασαν μέρες πολλές και κάθε μια από αυτές είχε πουρέ πατάτας. Δεν ήταν πια πολύ ωραίος. Σε λίγες ακόμα μέρες δεν πήγαινε κάτω με τίποτα. Εξέφρασα την δυσαρέσκειά μου στον αγαπητό συνάδελφο…
    – Mπορείς να ζητήσεις να σου βάλουν πατάτες τηγανητές, ρύζι, ή κάσα (πες πλιγούρι)… Απλά όλος ο κόσμος πουρέ τρώει και δεν ρωτάνε.

    Αυτό όμως παλιά και σε μπαρ μλέτσνε. Συνέβαινε και στα σπίτια. Τώρα όμως μαζί με τις επιδοτήσεις της ΕΕ ήρθαν άλλες διατροφικές συνήθειες και ο τίμιος πουρές δεν έχει τη θέση που κάποτε είχε. Πάντως να πούμε ότι πολύ γρήγορα πέρασαν στη φάση του χιψτερισμού, και κάθε χιψτεροεστιατόριο που σέβεται τον εαυτό του σερβίρει κάθε τύπο kasza (από διάφορα δημητριακά) που παλιά θεωρούνταν υποδεέστερο από ρύζια, πατάτες κλπ και ήταν για τους πάμπτωχους. Βλέπει κανείς τελευταία και το λεγόμενο «κασότο» που είναι σαν το ριζότο αλλά με κάσα.

  106. Κιγκέρι said

    Παιδιά, εσείς οι ξενιτεμένοι όταν έρχεστε στην Ελλάδα, ποιο είναι το πρώτο-πρώτο φαγητό που θέλετε να φάτε, ποιο έχετε λαχταρίσει;
    Ο αδερφός μου ας πούμε, τις πρώτες δυο-τρεις μέρες περπατούσε κι οσμιζόταν τον αέρα για σουβλάκι και τις επόμενες για σπανακόπιτα!

  107. 106 Αυτό είναι ένα καλό κριτήριο, και με την ευκαιρία θυμήθηκα τον θείο μου στην Αμερική που ζήταγε, όποτε ερχόταν, «μικρή υποδοχή, και μεγάλο μουσακά».

  108. Αβονίδα,χρόνια πολλά και μ΄θε πως μπαίνεις στην καλύτερη δεκαετία της ζωή σου και να φροντίσεις να την απολαύσεις γιατί μετά…

    στα σαράντα είσαι σαν τον ποδηλάτη που βρίσκει μπροστά του ελαφριά κατηφόρα και το ευχαριστιέται ξεκούραστος. Δεν ξέρει πως στις επόμενες δεκαετίεςοι κατηφόρες θα είναι άγριες και θα παλεύει με τα φρένα….

  109. antonislaw said

    77 «Επειδή πολλά είπαμε για την ταπεινή φασολάδα, υπήρξε και η άλλη όψη του νομίσματος, ένα απίθανης δεξιοτεχνίας μπολάκι που σερβιριζότανε για πρώτο πιάτο στον Γεροφοίνικα, τέλη 70 αρχές του 80.»

    Υποθέτω ότι ήταν φασόλια φούρνου, ψημένα σε πηλοτσίκαλο με καπάκι (νομίζω το λένε και γάστρα). Τα έχω δει και σε ατομική μερίδα-γάστρα. Ίσως το ωραιότερο ελληνικό φαγητό-εννοείται πάντα και μόνο φασολάδα- μαζί με τη ρεβυθάδα φούρνου πάλι (Σίφνος κλπ). Με κρέας ή χωρίς, άσπρη ή κόκκινη, το ωραιότερο ελληνικό φαγητό. Η φασολάδα φούρνου ( την έχω δει και ως «Ροδίτικη λοπάδα» είναι το πρώτο πιάτο στο τραπέζι του γάμου!

    https://amberq.gr/el/grillphilosophy/fasolada-se-paradosiako-foyrno

    https://www.argiro.gr/recipe/fasolada-sto-fourno-roditiki-lopada/

    Βρήκα σε ένα σάιτ μια σχετική αναφορά σε μύθο σχετικά με το Θησέα και τη φασολάδα. Δεν τον ήξερα, όμως συνηγορεί στο ότι και φασόλια υπήρχαν στην Ελλάδα πριν τον Κολόμβο και ότι η φασολάδα αρχικά γινόταν χωρίς ντομάτα:

    «Τα γνωστά λευκά φασόλια ήρθαν στην Ευρώπη μετά την ανακάλυψη της Αμερικής, πρώτα στην Ισπανία, μετά στη Γαλλία και τέλος στην Ελλάδα μέσω Ιταλίας. Στη μυθολογία αναφέρεται πως γυρνώντας ο Θησέας απ’ την Κρήτη, μετά τη μάχη του με τον Μινώταυρο, σταμάτησε στη Δήλο και, μη έχοντας τίποτα καλύτερο να προσφέρει στους θεούς, μάζεψε ό,τι όσπρια υπήρχαν στο καράβι (κουκιά, ρεβίθια, λούπινα, φασόλια μαυρομάτικα κ.λ.π.), τα μαγείρεψε όλα μαζί, κάνοντας έτσι την πρώτη γνωστή φασολάδα, προσφορά στους θεούς. Πριν το 1820, η φασολάδα με λευκά φασόλια ήταν λευκή, γιατί η ντομάτα ήρθε εκείνη την εποχή στην Ελλάδα μαζί με την πατάτα και καλλιεργείται εντατικά μετά το 1925.»

    Παροράματα: κάπου έγραψα το εστιατόριο με «ει» το τελευταίο… να με συγχωρείτε αν του βγήκε κανενός το μάτι 🙂

  110. Avonidas said

    #105. Ξεχάσαμε να πούμε για τη σαλάτα γκρέτσκα και το ψάρι πο γκρέτσκου, που βεβαίως κανείς δεν τα ‘χει ακούσει ούτε και τα γνωρίζει στην Ελλάδα 😆

  111. Avonidas said

    Παιδιά, εσείς οι ξενιτεμένοι όταν έρχεστε στην Ελλάδα, ποιο είναι το πρώτο-πρώτο φαγητό που θέλετε να φάτε;

    Όταν κατεβαίνω Ελλάδα θέλω, επιτέλους, να μου σερβίρει κάποιος ΨΩΜΙ με όποιο φαΐ να ‘ναι. Χωρίς να το ζητήσω, χωρίς να το πληρώσω έξτρα, χωρίς καν να το σκεφτώ.

    Ή έστω θέλω να ρωτήσω «το ψωμί πότε έρχεται;» και να μη με κοιτάξουν σαν να ‘χω τρεις κεραίες και να τους ζήτησα να με πάνε στον αρχηγό τους :-/

  112. Νέο Kid said

    106. Καλή ερώτηση! My one-point statistic
    Αν θυμάμαι καλά η παραγγελιά που έχω δώσει πιο συχνά στη γυναίκα μου είναι μουσακάς ή παστίτσιο/μακαρόνια με κιμά. Η γεύση που πάντα έχω στο στόμα μου όμως σαν επιθυμία όταν πατάω τα «πάτρια» είναι το χοιρινό σουβλάκι (πιτόγυρο)!

  113. # 109

    Δεν αποκλείεται, ήταν φασολάδα πολύ πηχτή, με διάφορα μέσα αλλά πολύ εύγευστη

  114. H. Mandragoras said

    106: Μιλώντας αυστηρά για το φαγητό θα έλεγα τα όσπρια. Μια ωραία φασουλάδα ή ρεβύθια πχ. Αυτά είναι φαγητά που θέλουν προγραμματισμό και χρόνο και δεν τα φτιάχνω μόνος. Τα άλλα λίγο πολύ τα μαγειρευω ή με κάποιον τρόπο τα βρίσκω, να ναι καλά οι καλοί φίλοι και φίλες που τα καταφέρνουν με ότι δεν καταφέρνω εγώ, και τα ελληνικά εστιατόρια.

    Αλλά το φαγητό δεν είναι μόνο αυτό που έχεις στο πιάτο. Οπότε θα σου πω ότι μου λείπει πολύ ένα πιτόγυρο στο κέντρο της Αθήνας, τυρόπιτα στην αγορά της Άνδρου, σοκολατίνα από το αγαπημένο ζαχαροπλαστείο (Βαγγέλη ακούς;), μαρίδα δίπλα στη θάλασσα, γεμιστά στης μάνας.

    Πχ, πιτόγυρο βρίσκουμε εδώ. Ήδη τρία έχουν ανοίξει στη μικρή μας πόλη. Όχι θεσπέσια, αλλά αξιοπρεπή. Ε δυο φορές το χρόνο σκέφτομαι ότι μου έλειψε το πιτόγυρο και θέλω ένα ΤΩΡΑ.

  115. nwjsj said

    Μόλις είδα τα Kuli-Kuli του Μπενίν, αμέσως μου ήρθαν στο μυαλό τα μανιάτικα λαλάγγια. Τηγανίτες τις θεωρούν πολλοί, λόγω του τηγανίσματος, όμως το αποτέλεσμα είναι κουλουροκριτσινοειδές κι όχι αφράτο σαν την τηγανίτα. Υπέροχο έδεσμα, όποτε το πετύχω του δίνω και καταλαβαίνει. Για εθνικό φαγί θα διαλέξω τη χωριάτικη σαλάτα, ειδικά τώρα που καλοκαιριάζει, χορταίνει δίχως να βαραίνει και σε μέρες καύσωνα δεν χρειάζεται ν’ ανάψεις φωτιά για να τραφείς.

    Αβονίδα, πολύχρονος και δυνατός με όλα τα καλά!

  116. Dong-ho Spiros Merimanis said

    Το ποτ-ο-φε μπορεί να θεωρηθεί εθνικό φαΐ στη Γαλλία με την έννοια ότι δεν είναι χαρακτηριστικό μιας επαρχίας όπως η μασαλιώτικη μπουγιαμπές ή η αλσατική σουκρούτ,
    ανήκει όμως σε μια άλλη εποχή όταν τα σπίτια είχαν τζάκια και μπορούσε να μείνει η κατσαρόλα 5 ώρες να σιγοβράζει,χρησιμοποιεί φτηνό βοδινό κρέας και τα λαχανικά που βρίσκεις παντού
    είναι ίζως το μόνο φαγητό που έχει άνα αποκλειστικό ρεστοράν στο Παρίσι: https://www.tripadvisor.fr/Restaurant_Review-g187147-d719414-Reviews-Le_Roi_du_Pot_au_Feu-Paris_Ile_de_France.html
    απ’ το 1945 και μετά το πιο διαδομένο φαΐ έγινε το steak frites δηλαδή τηγανιτές πατάτες με μια φέτα βοδινό κρέας, απ’ το μπούτι τώρα και πολύ λίγο ψημένο
    Είναι το λαίκό φαΐ που το κάνεις εύκολα στο σπίτι μετά τη δουλειά ή το τρως όρθιος στο καφενείο το μεσημέρι και το ζητάς στις διακοπές άμα δε σ’ αρέσει το πορτογαλλικό ή το σριλανκέζικο έδεσμα

  117. Nestanaios said

    Το εθνικό φαγητό είναι αυτό που προτιμά ο λαός στην μεγαλύτερη εορτή του έθνους.

  118. Avonidas said

    #114. Ε δυο φορές το χρόνο σκέφτομαι ότι μου έλειψε το πιτόγυρο και θέλω ένα ΤΩΡΑ.

    Δυο φορές το χρόνο; Φακίρης είσαι;! Εγώ έχω σύνδρομο στέρησης από την πρώτη μέρα της επιστροφής…

  119. antonislaw said

    «Για την Ινδία λοιπόν το άρθρο θεωρεί ως εθνικό φαγητό το khichdi, που είναι ένα είδος φακόρυζο, ρύζι με φακές και με διάφορα άλλα πράγματα.»

    Στην Κρήτη-συγγνώμη για τη μόνιμη επωδό, δεν είμαι κρητομανής, είναι που μένω αλλού και μου λείπει- είναι (ήταν μάλλον, στην προ-απόλυτης κρεωφαγίας εποχή…) συνηθισμένο το φακόρυζο, το ρεβυθόρυζο και το φασουλόρυζο, που «παντρεύανε» τη λίγη πχ φακή που είχε μείνει στο τσικάλι με ρύζι για να βγει ένα γεύμα συνήθως την επόμενη μέρα ή το βράδυ. Τώρα οι σύγχρονοι διαιοτολόγοι λένε ότι είναι καλός συνδυασμός το ρύζι με όσπρια.

    ¨»Παιδιά, εσείς οι ξενιτεμένοι όταν έρχεστε στην Ελλάδα, ποιο είναι το πρώτο-πρώτο φαγητό που θέλετε να φάτε;»

    Εγώ ο ξενιτεμένος (Πάτρα μένω) όταν κατεβαίνω Κρήτη το πρώτο που θέλω να φάω είναι χοντρόσουπα (σούπα από ξινόχοντρο=τραχανά) και αμπελοφάσουλα φρέσκα νερόβραστα με πατάτα, κολοκύθι και φρέσκο λάδι από πάνω!

  120. dryhammer said

    84. Και στο παζάρι της Κορυτσάς κατέβαζαν οι χωριάτες τέτοιες πιπεριές που τις έφτιαχναν οι ίδιοι (οι πιπεριές είναι τουρσί) και τραβάνε πολύ ρακή. Φτιάχνω και στο σπίτι γεμιστά κέρατα και Φλωρίνης, αλλά κάνω μείγμα από διάφορα τυριά, ανθότυρο (για να γίνει το χαρμάνι πιο μαλακό και να γεμίζεται), φυσικά φέτα και βάζω και λίγο σκληρό κατσικίσιο τριμμένο (αυτό το βάζουμε εδώ στα μακαρόνια) να αρμυρίσει και τις πετώ στο φούρνο για λίγο.

    85. Γιαπράκια είναι τα ντολμαδάκια με αμπελόφυλλο (τουρκ. yaprak = φύλλο ) που ειδικά όσα είναι για τύλιγμα (στρογγυλλά κλπ) τα λέμε γιαπρακόφυλλα (πλεονασμός)

  121. H. Mandragoras said

    111. Ναι ρε φίλε! Το ψωμί! Και το ψωμί το δικό μας, το αφράτο και ωραίο, που κάνεις παπαρίτσα και ρουφάει τρεις φορές το βάρος του. Όχι αυτό που λένε εδώ ψωμί και θες αλυσοπρίονο να το κόψεις και πας να κάνεις παπάρα και απλά πασαλείβεις το πιάτο σου.

    110. Ψάρι πο γκρέτσκου… χεχεχεχ εξήγηση: φαγητό τυπικό της παραμονής των Χριστουγέννων. Πρακτικά τηγανιτό ψάρι με λαχανικά. Γιατί πο γκρέτσκου… μόνο το μακαρονοτέρας ξέρει. Παρεπιφτού ξέρει κανείς καμια τοπική συνταγή που να το θυμίζει έστω και οριακά;
    Σαλάτα γκρέτσκα… Αυτή πες είναι η δική μας χωριάτικη αν και ελαφρώς κατεστραμένη. Τη γεμίζουν πρασινάδα να φτουρίσει, βάζουν και κανα κρουτον αμα λάχει. Αλλά νταξ, τους συγχωρώ.

  122. Triant said

    Οι κακόμοιροι οι τουρίστες δεν προβλέπεται να φάνε ποτέ καλό μουσακά, τουτέστιν μόνο μελιτζάνες, λεπτό, σχετικά άσπρο κιμά, και λεπτή μπεσαμέλ (από κορν φλάουρ για να είναι ρευστή).

    Νίκο, βλέπω πως η δική σου μακαρονάδα δεν είναι από την Πολωνία 🙂

    Για μένα το πιό ωραίο και χαρακτηριστικό φαγητό της Γαλλικής κουζίνας είναι το κονφί ντε κανάρ, παρότι μου αρέσει και τιμώ το ότι ξέρουν να (μην) ψήσουν ένα φιλέτο.

    Η κουτσομούρα (το είχα πει και παλιότερα) μπορεί να είναι και ευπρεπισμός άλλης, πιό περιγραφικής ονομασίας.

  123. 120 Αν προσθέσεις και λίγο μπούκοβο στη γέμιση θα γλύφεις τα δάχτυλα των μπροστινών σου ποδιών, που έλεγε κι ο Τσιφόρος!

  124. Νέο Kid said

    120.85. Α οκ, μερσί. Τα κουπέπια δηλαδή, οντως.

  125. kpitsonis said

    Το εθνικό μας φαγητό είναι το μοσχαράκι Chateaubriand , καθότι ο Σατωβριάνδος ήταν και φιλέλληνας .

  126. Theo said

    Καλημέρα!

    Να τα εκατοστήσεις, Αβονίδα!

    Για εθνικό φαγητό κι εγώ θα ψήφιζα τη φασουλάδα. Μου θυμίζει τα νιάτα μου, όταν δεν πολυτρώγαμε κρέας ή ψάρια.

    @84:
    Εγώ, που μεγάλωσα στην Έδεσσα, τσούσκες ξέρω τις καυτερές πιπεριές,αυτές μάλλον που λες «Φλωρίνης» αλλ’ εμείς τις έχουμε συνδέσει με την Καρατζόβα (Αλμωπία).
    Και στο εστιατόριο της Θεσσαλονίκης που πηγαίνω κάπου κάπου, σχεδόν πάντα παραγγέλνω κόκκινες πιπεριές γεμιστές με άσπρο τυρί για ορεκτικό ή σαλάτα.
    Οπότε, η συνταγή μάλλον είναι της ευρύτερης Μακεδονίας, όχι βουλγάρικη.

  127. dryhammer said

    123. Μπούκοβο βάζω μόνο στο δικό μου πιάτο γιατί τα γυναικόπαιδα δεν τα πάνε καλά με τα μπαχάρια και τα πιπέρια*. Παρέλειψα και το (ελάχιστο κι όταν έχει) άνηθο.

    * Μόνο ο γάτης ο Στεφανής τρώει από το πιάτο μου. Οι άλλοι, όσα πόδια κι αν έχουν, δυσανασχετούν.

  128. H. Mandragoras said

    118: Είναι μάλλον το τί ερέθισμα σου προκαλεί επιθυμία για κάποιο φαγητό. Εδώ δεν έχω σουβλακοερεθίσματα σχεδόν καθόλου. ΑΛΛΑ χθες πχ για κάποιο λόγο βρέθηκα σε κάποιο προάστιο. Χωράφια λέμε, λουλουδακια, χορταρακια. Και είχε λιακάδα. Ε για κάποιο απροσδιόριστο λόγο μου μύρισε σουβλάκι.

  129. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  130. Theo said

    111κα:

    Ο Γιοστ Γκίπερτ, που δεν εκτιμά τη γερμανική κουζίνα θεωρεί πως το μόνο που αξίζει στη Γερμανία είναι το ψωμί. (Όσο ζούσε στη Φραγκφούρτη, κάπου κάπου έπαιρνε το αυτοκίνητο και πήγαινε στη Γαλλία, προς Στρασβούργο μεριά, 200+ χιλιόμετρα, για να φάει καλό φαγητό.)

  131. H. Mandragoras said

    122: Δίκιο έχεις. Δύσκολο ως τουρίστας να φας καλό φαί… Κυρίως εκεί που μαζευονται κι άλλοι σαν κι εσένα.

  132. Theo said

    @127:
    Ο παππούς μου εμπορευόταν μπούκοβο από την Καρατζόβα, κι είχαμε άφθονο στο σπίτι. Δεν το προτιμούσα, και γενικότερα τα μπαχαρικά με απωθούν.

  133. Aghapi D said

    90 χρόνια πολλά και με πολλή αγάπη να έχεις 🙂

  134. nessim said

    121β, το ψάρι πλακί είναι το κοντινότερο (χωρίς καρότο, και ψημένο κατευθείαν στο ταψί)

  135. Aghapi D said

    Απαράδεκτοι: σε μέρες κορονοϊού δέν μιλάμε για φαγητά, εδώ δέν μάς έχει μείνει σάλιο ούτε για ένα τηγανητό αυγό στις δυο μέρες 😉

  136. H. Mandragoras said

    134: Δίκιο έχεις! Πλακί! Πώς δεν το σκέφτηκα τόσα χρόνια; Ευχαριστώ πολύ!

  137. divolos said

    #104 Να μην ξεχάσουμε και το άλλο εξαιρετικά δημοφιλές φαγητό τελευταία για εργάτες, συνταξιούχους, υπαλλήλους, δημόσιους και ιδιωτικούς, νοικοκυραίους, ψεκασμένους κλπ κλπ. Πίτσα με το μέτρο. Έτσι όπως πάμε, ίσως του χρόνου αυτό να είναι το εθνικό μας φαγητό 🙂

  138. divolos said

    Το τέλειο Ελληνικό μενού για το 2020: Σανό, δύο μερίδες για ορεκτικό, τρία μέτρα πίτσα για κυρίως πιάτο και για επιδόρπιο χαλβά!!!

  139. BLOG_OTI_NANAI said

    Διάφορα για εθνικά φαγητά:

  140. sarant said

    106 Μάλλον το σουβλάκι. Μη σου πω και τη φέτα. Βρίσκουμε κι εδώ φέτα, αλλά κάθε φαγητό έχει το οικοσύστημά του.

    137 Και η πίτσα αναφέρθηκε, τώρα που το λες.

  141. BLOG_OTI_NANAI said

  142. BLOG_OTI_NANAI said

  143. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.

    Ἀβονίδα, χρόνια πολλὰ καὶ καλά.

    Ἡ βάση τῆς διατροφῆς μας ἐπὶ αἰῶνες ἦταν τὸ ψωμί. Γενικότερα τὰ σιτηρά, ὅπως εἶναι γιὰ τοὺς Ἀσιάτες τὸ ρύζι καὶ γιὰ ἄλλους λαοὺς ὅ,τι ἀμυλοῦχο προϊὸν ἔβγαζε ὁ τόπος τους.

    Ἄλλο ἂν σήμερα ἔχουμε καταντήσει «λεοντάρια» * ἀπὸ τή, σχεδὸν καθημερινή, κατανάλωση κρέατος καὶ τῶν συναφῶν (παρα)προϊόντων.

    * Ὁ παππούς μου ὁ καπτα-Μῆτσος ἔλεγε:
    «Κάθε μέρα κρέας, παιδάκι μου, λεοντάρι εἶσαι;»

  144. ΚΑΒ said

    φέρε μια γίγαντες γιαχνί

  145. leonicos said

    εντράδες

    το διάβαζα στο μενού παλιών εστιατορίων και ποτέ δεν κατάλαβα τι είναι, ούτε έτρωγα ‘έντερα’

  146. Μαρία said

    9
    Ελμπασάν ή στη σερραϊκή παραλλαγή χωρίς ρύζι κουρουκλίδικο. Την ίδια σάλτσα (γιαούρτι, αυγά, λεμόνι ή λεμόνοζου) την βάζουμε σε κεφτέδες στο φούρνο και στο τζιεροσαρμά.

  147. sarant said

    143 Δίκιο είχε ο παππούς. Και ο Μακρυγιάννης όταν λέει «καθίσαμε να φάμε ψωμί» εννοεί «να φάμε».

  148. Paribodha said

    @Nέο Kid To εθνικό φαγητό της Ινδίας είναι το Dhal and Rice όπως γνωρίζω εγώ το khichdi .Chicken Byriany και γενικά Byriani ρύζι για το γενικό πληθυσμό μόνο σε γάμους λόγω φτώχειας. Αλλιώς το Curry Ρύζι με σάλτσα κ καρυκέυματα συνήθως Veg Από κρέατα ψάρια κλπ στο curry συνήθως ελάχιστη ποσότητα

  149. sarant said

    Επίσης, να σημειώσω ότι ως τώρα δεν είδα καμιά πρόταση για το πώς να αποδώσουμε στα ελληνικά τους γενικούς όρους:

    stew

    dumplings

  150. Κατερίνα said

    7. Πιο πολύ σοκαρίστηκα που υπήρχε Έλληνας στο Ilmenau (Himmelblau και τα σχετικά) στα early nineties, παρά με τις επιλογές των φαγητών στο άρθρο.

  151. Θεοδώρα said

    Εξαιρετικό το σημερινό άρθρο ! ήδη χόρτασα ! Προσωπικά διαφωνώ με τον μουσακά για πολλούς λόγους, και αν μιλάμε για εθνικά φαγητά προηγείται η φασολάδα μακράν ! Άλλο που τώρα πια έχουμε τόσες επιρροές που κοντεύουμε να την ξεχάσουμε. Επιπλέον μαγειρεύουμε μερικές φορές πολύπλοκα και βαριά φαγητά για να προβάλουμε τις ικανότητές μας και το εγώ μας ενώ τα απλά (φασολάδα, ζυμαρόπιτα, φασολάκια, σκέτο ψητό με μυρωδικά) είναι μπανάλ…

  152. Άνθη Καρρά said

    1) Η παρατήρηση του Μαμαλάκη για το «αυγολέμονο», είναι μεγάλη βλακεία γιατί το terbiye («τερμπιές» όπως την έλεγε η Μικρασιάτισσα γιαγιά μου) αποτελεί «θεσμό» της οθωμανικής κουζίνας. ( Βλ. για παράδειγμα μεταξύ άλλων: https://books.google.fr/books?id=LawwDwAAQBAJ&pg=PA157&lpg=PA157&dq=terbiye+ottoman+cooking&source=bl&ots=gdBzdpD97A&sig=ACfU3U3PzK8U4vzUSVLFLZSxZymGAKDnnQ&hl=fr&sa=X&ved=2ahUKEwja96uv5efpAhUP1xoKHcY0Cr8Q6AEwCnoECAoQAQ#v=onepage&q=terbiye%20ottoman%20cooking&f=false)
    2) Συμφωνώ απόλυτα για τον μουσακά. Ο οποίος, ναι μεν ως musakka, συγκαταλέγεται στα λεγόμενα «οturma» ης οθωμανικής κουζίνας(τρόπο δηλαδή παρασκευής όπου τα υλικά τοποθετούνται στρώμα στρώμα το ένα «καθισμένο» πάνω στο άλλο) και υπάρχει σε όλη σχεδόν την πρώην οθωμανική επικράτεια, με την μπεσαμέλ όμως από πάνω αποτελεί την πιο επιτυχημένη «création» του μάγειρα Τσελεμεντέ, και όντως 100% ελληνικό πιάτο. Ίσως γι’ αυτό να αγαπήθηκε και τόσο πολύ.

  153. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @143.(συνέχεια). Ἡ σχετικὴ παροιμία πρὸς ἐπίρρωσιν τῆς κεφαλαιώδους σημασίας τοῦ ψωμιοῦ στὴν διατροφή μας διαχρονικά:

    Ὅλα εἶναι ὑφάδια τῆς κοιλιᾶς καὶ τὸ ψωμί στημόνι.

    Ἐναλλακτικὲς πηγές ἀμύλου, ἰδίως σὲ ἀναπτυσσόμενες χῶρες, εἶναι: τὸ σόργο, ἡ κασάβα, τὸ κεχρί κ.ἄ.

  154. sarant said

    Tα σχόλια 148 και 150-151-152 τα είχε κρατήσει η καραντίνα, ζητώ συγγνώμη.

    152 Για τον τερμπιέ ίσως και να αξίζει άρθρο, διότι έχει και μεταφορική σημασία (αγωγή, ανατροφή ας πούμε)

  155. mitsos said

    Απέκλεισα εξ αρχής την φασολάδα αφού, σκέφτηκα , ένα άρθρο για 200 εθνικά φαγητά μυρίζει τουριστική ατραξιόν. Οπότε μάλλον μουζάκα θα προτείνει ή πιτόγυρο ( άντε χωριάτικη σαλάτα στη κουλτουριάρικη περίπτωση )

    Το συμπέρασμα ;
    Όταν οι συνήθεις επιλογές φαγητού δεν εξαρτώνται κυρίως από τον τόπο η την καταγωγή αλλά από την οικογενειακή, οικονομική κατάσταση η έννοια «εθνικό φαγητό» θέλει μια σελίδα επεξηγήσεις του όρου.

    Προσωπικά στην παιδική ηλικία με μητέρα αποκλειστικά απασχολούμενης εν οίκω η διατροφή περιελάμβανε κρέας σε τρία το πολύ γεύματα βδομαδιαίως. Σίγουρα περισσότερα λαζανικά και όσπρια.
    Ως έφηβος με μητέρα εργαζόμενη πλέον το κρέας διεκδικούσε τα πρωτεία στα μισά γε΄θματα εβδομασιαίως.
    Ως φοιτήτής παμφάγος ή μάλλον σαβουροφάγος και σαβουροπότης,
    Ως εργένης πρωτοδιόριστος το γύρισα σε πρωΙν΄γ ιεροτελεστία προετοιμασίας πλούσιων εκλεκτών και υγιεινών πρωϊνών σε πολύωρες μεσημεριάτικές αναζξτήσεις καλομαγειρεμένων παραδοσιακών φαγητών με προτίμηση στα ψάρια , τα λαδερά και τα όσπρια.
    Το ρπόγραμμα ισορρόπησε μετά τον γάμο και την κόρη.
    Και τώρα ως συνταξιούχος εκπαιδευτικός κάνω επιδείξεις μαγειρικής σε λαδερά , ψάρικά , όσπρια και δυο τρεις φορές το μήνα σε ψητά στα κάρβουνα.
    Τι τρώει λοιπόν συνήθωςκάποιος φοιτητής σε ξένη πόλη ή μια κοπέλαπου αγωνίζεται ολημερίς να κάνει καριέρα πωλήτριας ; Απάντηση πίτσες, σουβλακια , χάρμπουγκερ και άλλα «ντζανκφουντ» Και αυτό είναι υπερεθνικό.

    Ως τουρίστας στην Αλλόνησο θα ζητήσω κακαβιά, στην Ελαφόνησο κουτσομούρα ( που δεν είναι βουρκόψαρο όπως το μπαρμπούνι αλλά πελαγίσιο και δια τούτο είναι πλέον πανάκριβη ) . Στον Φενεό φάβα και στην Βυτίνα φασολάδα. Στην Άνω Μουσουνίτσα προβατίνα …. Ναι και σπανακόπιτα από πόντια γιαγιά θα την δοκίμαζα αλλά «τανωνένον σορβά» δεν σερβίρουν πουθενά .
    Δεν ξέρω τι σημαίνει στο παγκοσμιοποιημένο σήμερα ο όρος εθνικό φαγητό. Δεν σημαίνει πάντως μέλανα ζωμό ούτε μπακαλιάρο σκορδαλιά μήτε αρνάκι στη σούβλα, ή μαγειρίτσα. Οπότε μάλλον ο τουριστικός οδηγός καλά κάνει που προτείνει μουσακά.

    Περιμένω να βγουν τα ζαρζαβατικά μου να φτιάξω και ένα μπριάμ και ένα ιμάμ προς το παρόν καλές ήταν και οι βούτες στις μπάμιες που έφτιαξα.

    @40 ΑΒΟ Να τα Εκατοστήσεις . Αργά και Απολαυστικά

  156. Νέο Kid said

    Stew βραστό ή κρεατόσουπα

  157. ΣΠ said

    Με εξόντωσε το άρθρο και τα σχόλια. Και δεν έχω φάει ακόμα. Τουλάχιστον, βρε παιδιά, μείνετε στις περιγραφές και μη βάζετε φωτογραφίες.

  158. Νέο Kid said

    Dumplings κινεζυμαρικά

  159. H. Mandragoras said

    149: dumplings. Το κοντινότερο που έχουμε στην κουζίνα μας, με την ένοια «κάτι μαγειρεμένο μέσα σε ζύμη» είναι τα τυροπιτάκια, σπανακοπιτάκια και κάθε λογής πιτάκια. Οπότε μονολεκτικά θα έλεγα πιτάκια. Τώρα περί των pierogi, χινκάλι (Γεωργιανό αντίστοιχο), και λοιπά βραστα, θα έλεγα «βραστό πιτάκι». Αν και τα πιερόγκι (σπανίως) παίζουν και τηγανιτά όπως και τα δικά μας καθελογήσπιτάκια.

    stew: Δεν έχω τίποτα καλύτερο από «κρέας κατσαρόλας» και το ψηφίζω ως πολύ περιγραφικό.

  160. Πέπε said

    149
    Stew δεν είναι μαγειρευτά;

    Καταπληκτικός ελληνικός όρος, εντελώς άδηλος (λες και τα άλλα είναι ωμά), αλλά πάντως συνεννοούμαστε μ’ αυτόν.

  161. ΓιώργοςΜ said

    150 Τώρα που το σκέφτομαι, είναι μια πρωτιά που είχα, μαζί με ένα συνάδελφο, δεν πρέπει να είχε περάσει κανείς από εκεί πριν το 91. Ήμασταν όμως, μόνο για δυο μήνες, δε μετράει για φοίτηση. Ήταν εμπειρία όμως η μετα-ανατολική Γερμανία, κυκλοφορούσαν ακόμη μόνο Τράμπαντ (ναι, αυτά τα δίχρονα από νοβοπάν) και Βάρτμπουργκ (επίσης δίχρονα, λιμουζίνες και περιπολικά). Ο κόσμος όμως ήταν αγαθός και φιλικός, οι φοιτητές από όλο τον ανατολικό κόσμο. Αργότερα έμαθα πως η άγνωστη ως τότε ανεργία εκτοξεύτηκε σε διψήφια ποσοστά και άρχισαν και ρατσιστικές επιθέσεις.
    Για τα γαστρονομικά της εκεί διαμονής, ένα συμπληρωμα: Το φαγητό της εστίας είχε σχεδόν κάθε μέρα πατάτες με διάφορες (άνοστες συνήθως) μορφές, αλλαντικά, και λάχανο, το καθημερινό φαγητό που λέγαμε.
    Όταν γύρισα μετά το δίμηνο, με υποδέχτηκαν στο σπίτι με τα αγαπημένα μου, τηγανιτές πατάτες και λουκανικάκια Φρανκφούρτης. Έπαθα ένα ελαφρύ σοκ…

  162. Νέο Kid said

    145. Τώρα αυτό το σχόλιο ήταν clickbait? Ότι -και καλά- ξέχασες τα σπανιόλικα του χωριού σου;
    Πές μας κανα καλό παραδοσιακό φαΐ των Σεφαρδιτών , κι άσε τις ντρίπλες. Δεν βγαίνουν. Η άμυνα είναι γρανιτένια…

  163. H. Mandragoras said

    160: Όντως το μαγειρευτά είναι καλός όρος. Μάλιστα δεν θα έλεγα ότι είναι το αντίθετο του ωμά: αυτό είναι μαγειρεμένα. Δεν ξέρω μόνο αν το stew πρέπει απαραίτητα να έχει κρέας, διότι (στο δικό μου ορισμό τουλάχιστον) τα μαγειρευτά μας περιλαμβάνουν και σκέτα ζαρζαβάτια.

  164. Avonidas said

    Σας ευχαριστώ όλους για τις ευχές και τις συμβουλές! 😀 Αν και πρέπει να ομολογήσω ότι σκέφτομαι σοβαρά να το γυρίσω σε δεκαεξαδικό, όπου είμαι μόλις 28.

    Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι σε τρία χρονάκια θα είμαι 2B, και θα πρέπει ν’ αποφασίσω, 2B or not 2B? 😉

  165. ΓιώργοςΜ said

    161 Αυτό το «όμως» έγινε παρήχηση, πρέπει να ξαναδιαβάζω πριν ανεβάσω…

  166. Κιγκέρι said

    Το stew το έχω δει να αποδίδεται ως γιαχνί. Αν μάλιστα γκουγκλίσεις «γιαχνί», βγαίνει το stew και σε παρένθεση, στιφάδο. Δεν ξέρω αν στέκει, εμείς στο σπίτι μας γιαχνί λέγαμε μόνο τις πατάτες.

    Τα dumplings και τα παρόμοια φαγητά εγώ τα λέω πουγκιά ή πουγκάκια.

  167. Avonidas said

    #159. Τα χινκάλι με κρέας είναι αρκετά κοντά και στα δικά μας γιουβαρλάκια.

  168. atheofobos said

    Αυτό το απαράδεκτο να σερβίρουν φαγητό χωρίς ψωμί το έζησα όταν σαν φοιτητής βρέθηκα σε ένα Studentenheim στην Γερμανία και ενώ το φαγητό είχε αρκετή σάλτσα δεν σέρβιραν ψωμί ώστε να μπορείς να κάνεις μερικές μεγαλοπρεπείς παπάρες!
    Αντίθετα εκτίμησα απεριόριστα το ιταλό σερβιτόρο στην Βενετία που όταν κατάλαβε πως είμαστε Έλληνες είπε: Α, molto aqua ,molto pane και έφερε αμέσως και τα δύο!

  169. H. Mandragoras said

    167: χμμμ έχουν ζύμη απέξω και δεν έχουν ούτε ρύζι ούτε αυγολέμονο ούτε σαλτσούλα (ή σούπα όπως τα κάνετε μερικοί μερικοί). Οπότε θα έλεγα ότι οι ομοιότητες περιορίζονται στο ότι έχουν κιμά σε μπαλίτσα.

  170. H. Mandragoras said

    168: Ναι γεια σου, όντως και μόλτο άκουα! Που πάμε κατακαλόκαιρο να πιούμε ένα ρημαδοκαφέ και μας κοστίζει το νερό πιο πολύ από τον καφέ. Αυτό ακόμα να το συνηθίσω. Μάλιστα παρόλο που προτιμώ το σκέτο νερό, σε καφετέριες αν κορακιάσω πολύ, παραγγέλνω ανθρακούχο. Ψυχολογικό… κάτι μέσα μου αρνείται να πληρώσει το νερό για αναψυκτικό, και οι μπουρμπουλήθρες είναι μια κάποια δικαιολογία.

  171. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @149.Γιὰ τὸ stew ἀπάντησε ὁ Κίντ στὸ 156.

    Γιὰ τὸ dumplings θὰ πρότεινα μαντὶ ἢ κουλάχ μαντί*, ὅπως τὸ ἔλεγε ἡ μακαρίτισσα ἡ πεθερά μου. Εἶχε καταγωγὴ ἀπὸ τὴν Καππαδοκία, ἀλλὰ καὶ ποντιακές ἐπιρροὲς ἀπὸ τὴν πεθερά της.

    *Πάντως τὸ kulak mantısı μεταφράζεται ear ravioli ἀπὸ τὸ seslisozluk.

  172. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    149, 160

    Πράγματι, το μαγειρευτά είναι εξαιρετικός όρος που ωστόσο δεν τον βρίσκω και τόσο άδηλο. Ξεκαθαρίζει πως δεν πρόκειται για ψητά, τηγανητά ή βραστά (αν και υπάρχει βρασμός τα φαγητά που γίνονται στην κατσαρόλα δεν είναι όλα το ίδιο. Το τουρλού κατσαρόλας πχ δεν θα το βάζαμε στην ίδια κατηγορία με τα βραστά χόρτα ή κολοκυθάκια που γίνονται στο ίδιο σκεύος. Ούτε καν τα μακαρόνια).

    Μαγικώ τω τρόπω παρεισφρέει στη λέξη ο άνθρωπος-μάγειρας με τα επιπλέον υλικά (πέραν του βασικού ή βασικών) και την τέχνη του. Νομίζω το μαγειρευτά αυτό ακριβώς υπονοεί.

  173. Κιγκέρι said

    Τα μαντί κι εγώ για ποντιακά τα ήξερα, αλλά βλέπω οτι συνηθίζονται σε όλη την περιοχή του Καυκάσου.

  174. Μαρία said

    160, 172
    Όχι. Είναι η ελληνική εντράδα ή επι το γαλλικότερον ραγού. Κρέας με λαχανικά.
    Το τουρλού είναι λαδερό, το τουρλού με κρέας είναι ραγού.

  175. ΣΠ said

    Η μικρασιάτισσα μητέρα μου έφτιαχνε τον μουσακά στην κατσαρόλα χωρίς μπεσαμέλ. Τον προτιμούσα αν και ήταν κάπως βαρύ φαγητό επειδή μάζευε περισσότερο λάδι.

  176. ΣΠ said

    63 Corto
    Στο 11:10

  177. nikiplos said

    Για την ευταξία, καμία ουσιαστική απόδειξη δεν υφίσταται για τα μαυρομάτικα… Μάλλον κι αυτά από ποικιλία του Μεξικό προέρχονται…
    Η μόνη ποικιλία φασολιών που ήταν γνωστή παλαιόθεν στην Ελλάδα είναι η ροβίτσα, τα φασολάκια πράσινα μικρά σαν χάντρες.

    όλα τα άλλα μας ήρθαν μέσω Ιταλίας ή Τουρκίας… Κύαμους ναι, είχαμε, αλλά δεν τρώμε πλέον εδώ και 10ετίες…

  178. Νέο Kid said

    Το stew είναι πάντα βραστό και πάντα έχει κάτι ζωικό . Αν όχι κρέας της προκοπής , οπωσδήποτε κανα χοντράδι ή κόκκαλο. Οπότε, βραστό (ή αλλιώς, κρεατόσουπα)

  179. ΓιώργοςΜ said

    168 Στην εστία του πανεπιστημίου, στο Αμπερντίν, τρώγαμε με το φίλο μου τον Χεσούς, πηρούνι στο δεξί, ψωμί στο αριστερό. «Πώς ξεχωρίζουμε οι νότιοι», είπε…
    Το ψωμί εκεί στα βόρεια, είτε Σκωτία είτε Γερμανία,ελάχιστη σχέση είχε με το δικό μας, σαν του τοστ ένα πράγμα. Οι ντόπιοι έβαζαν βούτυρο και το έτρωγαν έτσι, σκέτο. Βάρβαροι…
    Γαστρονομικός συνειρμός: Στο εστιατόριο του νοσοκομείου είχε συχνά vegetarian mousaka. Βάρβαροι…(ξανά)

  180. ΓιώργοςΜ said

    177 με το μπαρδόν, εγώ κουκιά έφαγα σήμερα

  181. ΣΠ said

    Για δες! Εθνικό φαγητό της Ρουάντας είναι τα σουβλάκια, του Τουρκμενιστάν το πιλάφι, και της Αυστραλίας το ψητό αρνί (με δεύτερο την κρεατόπιτα).

  182. Πέπε said

    Δεν είμαι ιδιαίτερα ψωμοφάς, αλλά αυτό το λίγο που τρώω, όταν είναι στο τραπέζι με το φαί και όχι λ.χ. στο πρωινό ή σε άλλες χρήσεις, εννοείτει ότι το προτιμώ έτσι όπως το κάνουμε εδώ.

    Αυτό δεν αναιρεί τον θαυμασμό μου για την τέχνη των Γερμανών στο ψωμί.

  183. sarant said

    160-164κε Για το stew δεν μπορούμε να το πούμε «μαγειρευτά» διότι μαγειρευτά είναι και οι ντομάτες γεμιστές, ας πούμε. Το πιο καλό είναι η εντράδα που υπήρχε στους παλιούς καταλόγους εστιατορίων αλλά δεν ξέρω πόσο λέγεται σήμερα.

    168 Το έχω ξαναπεί, όταν είχε πάει ο πατέρας μου το 1965 ταξίδι στη Γερμανία για δυο-τρεις εβδομάδες, έγραψε «είπαμε το ψωμί ψωμάκι και το νερό νεράκι»

  184. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Με τσάκισες, Νικοκύρη, με το σημερινό σου.. ¨Όταν εφημερεύω, δεν τρώω το μεσημέρι για να μην βαρύνω. Μόλις, όμως, διάβασα το κείμενο και τα σχόλια, κύλησα στην τραπεζαρία και γυάλισα δίσκους.

  185. Corto said

    176 (ΣΠ):

    Μπράβο! Ακριβώς αυτό το βίντεο εννοούσα! Καταπληκτικό ντοκουμέντο λαϊκότητας.

  186. Μαρία said

    183
    Δες 174. Εντράδα ή ραγού.

  187. Κιγκέρι said

    Το ραγού είναι άλλο πράγμα απ´το γιαχνί;

  188. Κιγκέρι said

    Μήπως θα μπορούσαμε να το πούμε και «στάμνας»;

  189. π2 said

    38: Την ίδια απαξίωση για την ολλανδική κουζίνα μου είχε μεταφέρει Ολλανδός συνάδελφος, όταν σ’ ένα συνέδριο στο Χρόνινγκεν τόλμησα να του πω ότι έφαγα πολύ καλά σ’ ένα τοπικό ταβερνάκι. -Τοπικό αποκλείεται, μου είπε κοφτά. Γαλλικό ή βελγικό μπορεί. Αν ήταν τοπικό θα σου είχαν σερβίρει ή βραστές πατάτες ή κάτι πάνω σε ψωμί.

  190. π2 said

    Το πέλμενι εγώ το ξέρω πλίμενι από τα ρώσικα/ρωσοποντιακά εστιατόρια της γειτονιάς μου.

    Το χάγκις δεν είναι τζιγεροσαρμάς;

    Το φακόρυζο, όπως νομίζω έχω ξαναπεί, το έχω θαυμάσει στην αιγυπτιακή εκδοχή του. Μας είχε πάει έφορος του μουσείου σε εργατικό εστιατόριο στο Κάιρο, που σέρβιρε αποκλειστικά κουσάρι (φακές, φιδές, μπαχαρικά, λίγο ρύζι), σε μεγάλους πάγκους (με ένα κοινό ποτήρι για το νερό στη μέση, κι επιδόρπιο μουχαλεμπί. Το κουσάρι ήταν πεντανόστιμο, πάμφθηνο και σε κρατούσε για όλη μέρα.

  191. π2 said

    Χρόνια πολλά Αβονίδα.

  192. Μαρία said

    187
    Αν το γιαχνί είναι σκέτες πατάτες χωρίς κρέας, είναι άλλο πράγμα.

  193. Αὐγουστῖνος said

    Ἔστω καὶ μὲ πολύωρη καθυστέρηση, χίλιες εὐχὲς Ἄβο, γιὰ μακροημέρευση μὲ εὐτυχία καὶ (σωματική τε καὶ πνευματικὴ) ρώμη.

  194. Αὐγουστῖνος said

    Ἀγαπητέ μου antonislaw – καὶ λοιποὶ μουσακοτιμητές: Μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι παραδοσιακὸς ὁ μουσακὰς ποὺ φτιάχνω (Ἀντώνη, νομίζω τὸν ἔχεις δοκιμάσει – ἢ κάνω λάθος;), ἀλλὰ εἶναι πολὺ πιὸ ἐλαφρύς, ἀφοῦ τὶς πατάτες, τὰ κολοκύθια καὶ τὶς μελιτζάνες, κομμένα ἤδη σὲ φέτες, τὰ ψήνω στὸν φοῦρνο ἀποφεύγοντας τὰ τηγανητὰ καὶ τὴν ἔντονη λαδίλα.

  195. nikiplos said

    180@ Μωρέ κι εγώ τρελαίνομαι αλλά δεν τα φτιάχνει κανείς πλέον, δεν τα βρίσκεις ούτε σε ρεστωράν ούτε σε ταβερνεία…

  196. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ
    και συντάσσομαι με τους άλλους προλαλήσαντες και στέλνω κι εγώ τις καλύτερες ευχές μου στον Αβονίδα, πάντα υγεία και μετά ό,τι άλλο επιθυμεί! Νίκο, είτε δεκαδικό, είτε δυαδικό είτε δεκαεξαδικό, ΔΕΝ ΤΗΝ ΓΛΥΤΩΝΕΙΣ με τίποτα την δίαιτα κλπ. ανωμαλίες 😂😲. Επομένως επωφελήσου τώρα, που είσαι ακόμα «νέος κι όμορφος» κι έχεις και «καύσεις», πριν ανέβει η χοληστερίνη και μείνει νά ΄σαι μόνο «και»… 😜
    Α, και πάντα 2Β 🍺🍷🎈🥂🍺🎉😋

    Ατελείωτο το σημερινό θέμα. Κατ΄ εμέ η διαφοροποίηση δεν προέρχεται τόσο από το τι (δηλ. το τι είδους λαχανικά, κρέας κλπ. κλπ.), μαγειρεύουν σε κάθε (γεωγραφική) περιοχή, χώρα, αλλά από το πως το ετοιμάζουν (π.χ. ψήνουν, βράζουν, τηγανίζουν), με τι σειρά και κυρίως με τι μπαχαρικά, βότανα, μυρωδικά κ.α. συνοδεύουν/εμπλουτίζουν το φαγητό τους.

    Προσωπικά όλα (ακόμα και το ξυνό λάχανο => Sauerkraut) τα τιμώ*, εκτός από τις μπάμιες και τον πατσά (εντόσθια).
    Και μαγειρεύω, με κέφι (συνήθως 🤔), απ΄όλα, μέχρι και φύλλο ανοίγω και ζυμαρικά φτιάχνω. Τώρα, που έχω καιρό. Όταν ήμουν σε ενεργό υπηρεσία, ό,τι είχε το μαγερειό/καντίνα/ταπεράκι κλπ. το μεσημέρι, το βράδυ κάτι ελαφρύ μόνο.

    ΥΓ: Για όσους ισχυρίζονται πως χωρίς ψωμί κάποιοι λαοί (π.χ. οι Γερμανοί) δεν τιμούν αρκούντως την σάλτσα, να πω πως τις σάλτσες (δεν χρησιμοποιούν τόσο την ντομάτα όπως εμείς) και τις αγαπούν και τις τιμούν ιδιαίτερα και δεν μένει και σταγόνα (συνήθως) στο πιάτο. Την σάλτσα την αναμιγνύουν προσεκτικά με τις μπουκιές του φαγητού ή/και με τα συνοδευτικά (π.χ. πατάτες, ρύζι, ζυμαρικά κλπ.).

    * Α, και γεμιστά ΜΟΝΟ ΜΕ ΡΥΖΙ !! 😂😂😉

  197. dryhammer said

    194. Ναι στο φούρνο σε λαδόχαρτο (όπως και στο ιμάμ) γιατί τραβάνε πολύ λάδι (ιδίως η μελιτζάνα) και μετά το ξερνάνε και γίνεται χάλια.

  198. Jorge said

    αχχ ντολμαδάκια, Γαιδουρομπουκιές, με φρέσκο αμπελόφυλλο από κρεβα(τ)τίνα, να εχει μαριναριστεί σε άλμη, να εχει στεγνώσει, να έχει τυλιχθεί «φάκελλος» με γέμιση,μισοβρασμένο ρύζι με ψιλότριμμένο κρεμμυδι και πιπέρι μέσα.
    Τυλιγμα σε μέγεθος μικρού αναπτήρα bic , και φούρνισμα κατά βούληση,με γκρίλλ στο τέλος, τα τρως βουτώντας στα σε γιαούρτι. ΚΑΙ ΠΑ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΠΛΑΣΤΗ ΣΟΥ

  199. Μαρία said

    Χρόνια πολλά, μικρέ Άβο.

  200. Μαρία said

    196
    Μέχρι τα είκοσί μου περίπου μου ήταν αδύνατο να συνοδέψω το φαγητό με ψωμί. Νόμιζα οτι μου αλλοίωνε τη γεύση του φαγητού. Γι’ αυτό και στο σπίτι με φωνάζανε Γερμανίδα 🙂

  201. Καλησπέρα,
    Θέμα για φαΐ σήμερα κι εγώ να μπαίνω τέτοια ώρα! Αν και έχω διαβάσει κάμποσα σχόλια, Δεν ξέρω πόσα μιας και τα διάβασα από σμαρτόφωνο.
    Φασολάδα που θρέφει την Ελλάδα. Αλλά το γεγονός πως την θρέφει δεν είναι το «καλό» φαγητό.
    Στο χωριό τα παλιά χρόνια δεν ήταν η φασολάδα το φαγητό που έθρεφε τον κόσμο αλλά τα κουκιά (με ό,τι κινδύνους είχε η κατανάλωσή τους, αλλά σάματις ξέραν από πού τους ερχότανε;). Πρώτα έμπαινε το τσουκάλι με τα κουκιά στη φωτιά και μετά γινόταν η συζήτηση για το τι θα μαγειρέψουμε να φάμε 🙂

    Στο ερώτημα αν ο μουσακάς είναι εθνικό φαγητό, ένα έχω να δηλώσω. Τα Χριστούγεννα πήγα για μια βδομάδα στο Βερολίνο. Δυο φορές με βάλαν κι έφτιαξα μουσακά. Ο. έ. δ. που λέμε και οι μαθηματικοί (όπερ έδει δείξαι, για όποιον δεν το ξέρει ή μάλλον να το κοπιπαστώσω με σκουληκάκια: ὅπερ ἔδει δεῖξαι). Αλλά ήταν που φάγαμε με άλλους Έλληνες της παροικίας. Αν αποφάσιζε μόνος του ο γιος μου, ένα γιουβέτσι θάταν η παραγγελία του.

    Οι προσωπικές μου προτιμήσεις: Όταν πήγαινα στο χωριό, η συχωρεμένη η μάνα μου πάντα μου είχε ντολμαδάκια. Γιαπρακάκια, αληθινά, κρεατινά (παρόλο που και τα γιαλαντζί τα τιμούμε).

  202. dryhammer said

    Αυτό με τα κουκιά έχει να κάνει με την έλλειψη κάποιου ενζύμου. Άπαξ και επιβίωσες την πρώτη φορά δεν φοβάσαι. Τώρα το λένε μόλις γεννηθεί το παιδί. Τα φρέσκα κουκιά ωμά με αλάτι (ή φρέσκο τυρί αλμυρό) είναι καλός μεζές του ούζου για πρωί. Και η φάβα από ξερά με κρεμμύδι αντί κουτάλι. (κουκοχιώτες γαρ)

  203. 198 Μάλλον λες τα Κασιώτικα, τα μικρότερα όλων. Αλλά έχουν κιμά.
    https://www.topoikaitropoi.gr/paradosiakes-syntages/ntolmadakia-i-ntourmaes-kasou-me-kima/

  204. Α! να ευχηθώ κι εγώ πολύχρονος ο νέος (που είναι και ωραίος) αλλά και (κυρίως) καλόχρονος. Κάπου το πήρα μάτι σ’ αυτά που διάβασα.

  205. 203 συνέχεια

    Αλλά αν τα φας όλα και δεν αφήσεις τίποτα για τους υπόλοιποι θα συναντήσεις τον πλάστη ΜΟΥ 🙂

  206. Βόνης Παπασεραφείμ said

    Νομίζω πως «εντράδες» λέγονται τα φαγητά με κρέας της κατσαρόλας, στα οποία έχει μαγειρευτεί το κρέας μαζί με το συνοδευτικό, π.χ. πατάτες, ρύζι, λαχανικό. Τουλάχιστον αυτά είχαν στον κατάλογό τους τα φτηνά εστιατόρια – μαγειρεία οπου τρώγαμε στα νιάτα μας, στα φοιτητικά μας χρόνια.

  207. aerosol said

    Άβε Άβο, οι σχολιαστές σε χαιρετούν!

    Σκεπτόμενος ακριβώς όπως ο Μήτσος του #155, περίμενα ένα τουριστικό μιμίδιο προς εύκολη κατανάλωση, συνεπώς… μουζάκα. Μαζί με κάποιες τσαχπινιές του στυλ «νομίζατε θα πούμε αυτό αλλά είπαμε το άλλο», (πχ. όχι φις εντ τσιπς αλλά λουκάνικα). Ενονότερα αδικημένη η Τουρκία, ακριβώς επειδή τα λουκούμια έξω τα λένε Turkish Delight, οπότε με την κλασική ανοησία της πρόχειρης ευκολίας αυτό βάλανε. «As American as apple-pie» λένε στις ΗΠΑ, οπότε τσουπ κι αυτή η επιλογή, για να κάνουν την παραξενιά και να μη βάλουν το μπέργκερ.

    Όσον αφορά τη φασολάδα εντοπίζω μια νοσταλγία για κάτι που κυριαρχούσε πριν 50 χρόνια, τουτέστιν πριν δυο γενιές. Πόσο συχνά την καταναλώνει -ή έστω την αποζητά- ο μέσος Έλληνας; Νομίζω σπάνια πλέον. Θα μπορούσε να θεωρηθεί εθνικό φαγητό μόνο για ιστορικούς λόγους ή επειδή είναι ένα κλισέ που το έχουμε ακούσει χίλιες φορές.

  208. 80 Το κακό με τους γιαλαντζήδες είναι πως δεν μπορούν να μπουν στην κατάψυξη, Ενώ τα γιαπράκια, μια χαρά (ωμά βέβαια). Το καλοκαίρι πριν φύγω απ’ το χωριό η μάνα μου μας ετοίμαζε 4 – 5 μπολ (δίλιτρα του παγωτού, έβγαιναν περίπου 5 μερίδες), στην κατάψυξη τη δικιά της, του βαποριού και του σπιτιού και είχαμε να τρώμε το χειμώνα (ανάρια ανάρια το φιλί νάχει και νοστιμάδα). Επέβαλα να τα τρώμε με σάλτσα αυγολέμονο (όποιος δεν ήθελε δεν έβαζε, αλλά μ’ αρέσει η δεμένη σάλτσα σαν αραιή μπεσαμέλ κι όχι το σκέτο).

    https://gevseis.blogspot.com/2013/05/dolmadakia.html

  209. π2 said

    200: Γιαλαντζί Σερραία δηλαδή. Για όλο το σόι του πατέρα μου ήταν αδύνατον να φάει αν δεν είχε ψωμί στο τραπέζι. Μια φορά είχε έρθε συγχωριανός του σπίτι μας, του έφτιαξε λαχταριστή μπριζολίτσα η μάνα μου κι αυτός δεν έτρωγε κι η μάνα μου τα πήρε. – Δεν πεινάς Γιώργο μου; -Α, νόμιζα δεν τελείωσες το σερβίρισμα επειδή δεν είδα ψωμί. Ο πατέρας μου έτρωγε ψωμί ακόμη και με την τυρόπιτα.

  210. 88 «Όπως και νάχει, αξίζει σε κάθε περιοχή να δοκιμάζεις τις τοπικές σπεσιαλιτέ, πάντα υπάρχει κάτι στα γούστα σου.»
    Αυτό ξαναπές το. Δεν ξέρεις (-ετε) πόσο μου τη σπάει που στις οργανωμένες εκδρομές του εξωτερικού προσπαθούν να σε πάνε σε μαγαζί με ελληνική κουζίνα. Ή όταν βγαίναμε με συναδέλφους στο Μόναχο. Είχα μάθει όλα τα ελληνικά. Που ήταν βασικά με Έλληνες ιδιοκτήτες αλλά η κουζίνα τους ήταν πάντρεμα με την τοπική μιας και η πελατεία τους ήταν κυρίως Γερμανοί.

    Και η μεγαλύτερη αποτυχία, η Τσικνοπέμπτη του 2010. Που είπαμε να βγούμε με ζευγάρι συναδέλφων κι ο Μήτσος ήθελε να πάμε σε ελληνικό να του μυρίσει λίγο τσίκνα. Έκλεισε (μη και δεν βρούμε), πήγαμε κατά τις εννιάμισι αλλά ήμασταν η μόνη παρέα και μας κοίταζαν με μισό μάτι, άντε πότε θα φύγουνε…

  211. Πριν φύγουμε για τη Γερμανία, αυτός που μας έκανε γερμανικά μας λέει να φάμε ό,τι θέλουμε εκτός από κνούντελ. Τελικά, δεν είναι τόσο χάλι, το κότσι που παίρνω με τέτοιο συνοδεύεται.

    Πάντως, για να φας καλά, θα πρέπει να πας σε μαγαζί που είναι τίγκα στον κόσμο. Όσες φορές το ακολούθησα, δεν βγήκα ζημιωμένος.

  212. 72 Σε μας τα γιαπράκια δεν είναι γιαλαντζί. Ή το ένα ή το άλλο

  213. π2 said

    207: Ισχύει, αλλά από την άλλη ούτε μουσακά φτιάχνουμε συχνά στα σπίτια μας.

  214. Κουτρούφι said

    Περί Ιρλανδίας.
    Σε κεντρικό δρόμο του Δουβλίνου υπάρχει το Gallagher’s Boxty House που εξειδικεύεται στο boxty με διάφορες παραλλαγές. Όπως διαπίστωσα ο ίδιος, τον Ιούλιο του 2012 στον κατάλογο έβρισκε κανείς και boxty με τζατζίκι. Όπως μου λέει Ιρλανδός συνάδελφος το boxty μάλλον εντοπίζεται στο Δουβλίνο και δεν είναι γενικά διαδεδομένο στην υπόλοιπη Ιρλανδία. Το φαγητό που θα θεωρούσε ως εθνικό της Ιρλανδίας είναι το Irish Stew. Πάντως υψηλής προτίμησης είναι φαγητά με βάση την πατάτα.

  215. Εκτός θέματος, αλλά φρέσκες, της ώρας, σπαρταράνε! Μόλις έσκασε απ’ τον Υμηττό!

  216. Triant said

    Ο πατέρας μου τις μελιτζάνες τις τηγάνιζε από την προηγούμενη και τις έβαζε στο τρυπητό να στραγγίξουν. Και ο σκύλος και η πίτα.
    Η πεθερούλα μου μου κάνει μουσακά όπως μου αρέσει και γιαπράκια αυγολέμονο (το καλύτερό μου) και μου στέλνει και στο σπίτι. Αφού λέω της καλής μου πως άμα χωρίσουμε εγώ θα κρατήσω την μάνα της και αυτή να πάρει όλα τα άλλα.
    Γεμιστά με κιμά (για πιθανό γκάλοπ).

  217. Avonidas said

    Χτήνος, Νικοκύρη, Δύτη, Νίκιπλε, Ξεροσφύρη, ΓιώργοΜ, Λου, Antonislaw, Mandragoras, Kid, Τζη, Nwjsj, Theo, Aghapi D, Δημήτρη Μαρτῖνε, Mitsos, Π2, Αυγουστίνε, Γιάννης Ιατρού, Μαρία, Γιάννης Μαλλιαρός, Aerosol:

    σας ευχαριστώ πολύ πολύ για τις ευχές σας! 😀

    (ξέχασα κανέναν; είπα να σας αναφέρω όλους και μου βγήκε νεων κατάλογος – εσείς βάζετε τον τόνο όπου θέτε 😉 )

  218. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    206 Με αυτόν τον ορισμό της εντράδας βλέπω να υπάρχει ταύτιση με το stew.

    211 Κι αυτό σωστό

  219. 111 «Χωρίς να το ζητήσω, χωρίς να το πληρώσω έξτρα, χωρίς καν να το σκεφτώ» Το πρώτο και το τρίτο σίγουρα, το δεύτερο δεν παίζει. Το πλερώνεις και μάλιστα αδρά. Παλιά ήταν μέσα στο κουβέρ. Τώρα στο βάζουν μόνο του (στην τιμή του καταργημένου κουβέρ). Και το πρόβλημα είναι με τους ξένους που δεν το θέλουν αλλά τους ζητάνε να το πληρώσουν. Ενώ το πρόβλημα με μένα είναι που έξω ξεχνάω να ζητήσω!

    (Πήρα φόρα, αλλά είπαμε, το θέμα είναι στα νερά μου.

  220. Παλιά τις μελιζάνες δεν τις έτρωγα εκτός από μπριάμ, πολλή λαδίλα βρε παιδάκι μου. Από τότε που μου είπανε να τις ξεφλουδίζω να τις κόβω σε (τρεις-τέσσερις) φέτες πάχους περίπου ένα δάκτυλο, να τις περνάω λάδι με το πινέλο και να τις ψήνω στη σχάρα έγιναν το αγαπημένο μου φαγητό. Είτε (έτσι ψημένες) με σκορδόξυδο και πουρέ, είτε (ψημένες έτσι) σαν βάση σε φαγητά ταψιού, είναι υπέροχες.

  221. Ο γιος μου συνηθίζει να κάνει με τα πάντα σάντουιτς. Και του λέγαμε μόνο τη σούπα δεν μπορείς. Μέχρι που τόδαμε κι αυτό: Σούπα σε ψωμί (που αναφέρθηκε παραπάνω – αλλά στη Βιέννη):

  222. Για λουκάνικα στη Γερμανία εδώ (τα πρώτα είναι τα κλασικά Μοναχέζικα – δυο άσπρα που επιπλέουν στο νερό, τα παράγγειλε φίλος που δεν ήξερε τι είναι και οι πρώτες – οπτικές – εντυπώσεις δεν ήταν και οι καλύτερες 🙂 ):
    https://gmallos.blogspot.com/2010/02/blog-post_3314.html

  223. Χαρούλα said

    Δεν έκλεισε η μέρα. Προλαβαίνω λοιπόν να ευχηθωλ στον 25άρη(με επιπλέον15 χρόνια εμπειρία) χρόνια καλά, δημιουργικά! Με υγεία και αγάπη ολούθε!

    Μα τι γράφτηκε σήμερα! Να διαβάσεις, να νοσταλγήσεις, ή απλά να πας στην κουζιίνα να …ψάχνεις; Μαγειρική Βαβυλωνία ο τόπος μας!
    Ναι γιαπράκια λέμε και μεις με τον κιμά.
    Η μαμά μου τρώει ακόμη και φρούτα και κρεμώδη γλυκά με ψωμί!
    Μουσακάς, μόνο μελιτζάνα, χαμηλού ύψους.
    Εμείς δικά μας πουγκάκια δεν είχαμε. Μόνο κάποια γλυκά με φύλλο και γέμιση.
    Εντράδες λέγαμε,όπως γράφτηκε ήδη, κρέας κατσαρόλας μαγειρεμένο μαζί με Το συνοδευτικό του. Χάθηκε σχεδόν.
    Αλλά σε λίγο θα ξεχαστούν και η φασολάδα, το ιμάμ, το παστίτσιο γιατί τώρα τρώμε αποδομημένο μουσακά με μαρμελάδα ντομάτας, μοσχάρι σε σου-βιντ με πουρέ παστινάκι, πίκλα γλυκοπατάτας με χώμα τσιτάκι. Και μετά, τσούρος με κουλί φραγκοστάφυλο και τουίγ με αφρό μάνγκο😊😬!

  224. Χαρούλα said

    Με τις λιγότερες περιγραφές, για την παρασκευή ζεστού φαγητού οι μέθοδοι μαγειρέματος είναι δύο: το στεγνό και το υγρό μαγείρεμα.

    Το στεγνό μαγείρεμα: σε αυτή την κατηγορία περιλαμβάνονται το ψήσιμο [φούρνο, σχάρα, γκριλ κτλ], το τηγάνισμα, το σοτάρισμα.
    Από την άλλη το υγρό μαγείρεμα: σε αυτό περιλαμβάνονται το βράσιμο, το ζεμάτισμα, το ποσάρισμα, το άχνισμα, το sous vide και άλλα.

    Με την χρήση των δύο αυτών τρόπων γίνονται όλες οι ζεστές παρασκευές ενώ πολλές είναι και οι περιπτώσεις συνδυασμού τους.

  225. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @223. 🙂

    Γειὰ στὸ στόμα σου, Χαρούλα.

    Μᾶς φάγανε οἱ σέφ τοῦ ἀπαυτοῦ.

    Τί τοῦ λείπει τοῦ ψωριάρη;

    Φούντα μὲ μαργαριτάρι!

  226. 143 Δον, δίκιο έχεις. Αυτό που συνοδεύει ΟΛΑ μας τα φαγητά (όπως το ρύζι που γράφτηκε παραπάνω για τους Ινδούς;) είναι το ψωμί. Όπως αυτοί θεωρούν απίθανο να φας κάτι χωρίς ρύζι (ή χωρίς πουρέ που έγραφε ο Μανδραγόρας για την Πολωνία) για μας είναι (ήταν γιατί εξοβελίστηκε από τους διατροφολόγους) το ψωμί.

  227. dryhammer said

    223. >Αλλά σε λίγο θα ξεχαστούν και η φασολάδα, το ιμάμ, το παστίτσιο … (το υπόλοιπο ντρέπομαι και να το κοπυπαστώσω ακόμα)

    Οχι! ακόμα βαστάμε! – Η μεγάλη μου χαρά ήταν όταν η κόρη μου είπε πως άμα είναι να παντρευτεί, να της δείξω τα φαγιά που κάνω…

  228. Μαρία said

    223
    Τσιτάκι ξέρω το ύφασμα. Το χώμα τσιτάκι τι είναι;

  229. 168 Έξυπνος ο Ιταλός. Όχι σαν τον Κυπραίο στο Λονδίνο που περίμενε δυο λεωφορεία Έλληνες (107 άτομα) και μόλις μας είδε έστειλε έναν απ’ τα γκαρσόνια να πάρει καμιά μπαγκέτα (μπλιαχ) και πήρε τηλέφωνο να του φέρουν νερά. Κι ήμασταν όλοι καρνιασμένοι (= ξεροί από δίψα) και να σου λέει περιμένουμε, προς το παρόν μόνο μπύρα έχουμε. Κι απ’ τις 7 που πήγαμε, ήρθαν τα νερά κατά τις 9:30!

  230. Συνέχεια εκ του προηγουμένου: Εμ αυτό με το νερό πάλι; Μια φορά με σέρβιραν νερό στη Γερμανία με τον καφέ, κι αυτό σε κρασοπότηρο. Και καμιά με φαγητό. Και μας έκανε τεράστια εντύπωση που σε εκδρομή στην Στοκχόλμη μας έφεραν μαζί με τα μαχαιροπίρουνα και νερό (αλλά ίσως έφταιγε που το μαγαζί το είχε Τούρκος 🙂 )

  231. Γιάννης Ιατρού said

    215: Γιάννη, για κοίτα καλά εκεί στον Υμηττό που φωτογραφίζεις, μπας και πάρει το μάτι σου και τον 50χρονο που είχε πάει για περπάτημα και εξαφανίστηκε

  232. 177 » Κύαμους ναι, είχαμε, αλλά δεν τρώμε πλέον εδώ και 10ετίες…» Ποιος σούπε τέτοιο ψέμα; Μπορεί εγώ να απέχω λόγω έλλειψης ενζύμου, αλλά στο σπίτι τα φτιάχνω για τους άλλους που ξετρελένονται.

  233. # 231

  234. 196 Προς το τέλος: Προφανώς και βάζουν κάτι να νοστιμέψουν το φαγί τους (αφού δεν έχουν λάδι, κάτι σαν σάλτσα θα βάλουν) και προφανώς το τιμούν (αφού τόχουν πληρώσει 🙂 )

    Άντε και τα φάγαμε (τα σχόλια). Τα τελειώνω σιγά σιγά.
    Σήμερα έχω δώσει ρεσιτάλ… Και επειδή πήρε το μάτι μου και το 231 (όχι, δεν τόφτασα) εγώ ούτε 50χρονος (φύγανε και πάνε και ήμουν και εκτός όταν τάκλεισα) ούτε για περπάτημα τελευταία (μ’ έχει τρελάνει το γόνατο).

  235. 223 τέλος Θα διαφωνήσω. Αυτά είναι στα τηλεμαγειρέματα. Στο σπίτι και στα (κανονικά) μαγαζιά τρως νορμάλ φαγιά.

  236. aerosol said

    #223
    Χαρούλα εγώ το βλέπω πιο θετικά. Δεν χάνεται τίποτα από τα παλιά και κλασικά (εκτός ίσως από λίγα αμφίβολης νοστιμιάς που τα γέννησε η ανάγκη και μόνο). Δεν τρώμε πίκλα γλυκοπατάτας με χώμα τσιτάκι. Αυτό θα το φάνε όσοι επιθυμούν, λίγες φορές το χρόνο, σε μια έξοδο με τον χαρακτήρα του ιδιαίτερου, μιας κοινωνικής εμπειρίας. Και ως τέτοια είναι θαυμάσια. Αλλά το ιδιαίτερο όχι μόνο δεν θες αλλά και δεν μπορείς να το φτιάξεις σπίτι. Απαιτεί γνώσεις, υλικά και χρόνο που δύσκολα μας βρίσκονται. Οπότε οι κλασικές σπιτικές λύσεις ζουν και θα βασιλεύουν.

    Αν κινδυνεύουν από κάτι δεν είναι από το περίτεχνο -που είναι καλό που υπάρχει-αλλά από το κακό πρόχειρο. Τις μαζικές πίτσες που συχνά δεν είναι καλές, τα σουβλάκια αμφίβολης ποιότητας, το πλαστικό υλικό φαστ-φουντ αλυσίδων. Είναι φτηνά, δεν θέλουν κόπο και -κυρίως-δεν απαιτούν χρόνο από εμάς. Οι μικρές οικογένειες, οι εργασία και των δυο ενός ζευγαριού, η αγχώδης ζωή, η έκρηξη του ντιλίβερι, κάνουν τον κόσμο να μαγειρεύει λιγότερο.

    Νομίζω πως η μαγειρική «πορνογραφία» των τελευταίων ετών δεν κάνει τον κόσμο να σνομπάρει τη μελιτζάνα για να φάει παστινάκι. Αλλά ίσως τον κάνει να δοκιμάσει να φτιάξει ένα νορμάλ φαγητό αντί να παραγγείλει για δεύτερη φορά μέσα στην εβδομάδα. Οι άφθονες συνταγές (σωστές και εικονογραφημένες) του ίντερνετ μπορεί να βοηθήσουν σ’αυτό.

    Στους αγγλομαθείς συστήνω ένα όμορφο αγχολυτικό. Εγώ, που δεν ξέρω να μαγειρεύω παρά ελάχιστα πράγματα, ηρεμώ το μυαλό μου παρακολουθώντας τον Chef John του Food Wishes στο youtube. Αφού γλυκάνει την ψυχή μου με την τραγουδιστή φωνή, το χιούμορ, την χαλαρότητα και μια ήρεμη αίσθηση χαράς της ζωής, με έχει κάνει να δοκιμάσω τις ελάχιστες ικανότητές μου σε 1-2 πραγματάκια. Αύριο ίσως σε κάτι ακόμα, ποιος ξέρει;

  237. … Συρία: KIbbeh, ένα είδος κιμά που τρώγεται και ωμός. …

    Μάλλον υπάρχουν μικροδιαφορές από χώρα σε χώρα με το κεμπέ (αμερικάνικη προφορά). Το λιβανέζικο είναι σαν μπουρεκάκι με ζύμη από πληγούρι. Πολύ γευστικό.

  238. aerosol said

    #237
    Κι αν φας πολλά κάνεις σκεμπέ!

  239. Κιγκέρι said

    Εμείς στο σπίτι μας (καταγωγή του πατέρα μου από τη Ραιδεστό, της μητέρας μου από το Καβακλί, γεννημένοι και μεγαλωμένοι και οι δύο στη Λάρισα) γιαπράκια λέμε μόνο αυτά
    με τα αμπελόφυλλα και τα συνηθίζουμε γιαλαντζί μαζί με γιαούρτι. Κιμά βάζουμε μόνο στους λαχανοντολμάδες που όμως τους κάνουμε με λάχανο τουρσί (το λέμε αρμιά) και στη σάλτσα τους δε βάζουμε λεμόνι, μόνο λίγο αρμοζούμι αν χρειάζεται.
    Τα γιαπράκια μπορεί να τα πούμε και ντολμαδάκια γιαλαντζί ή σαρμαδάκια. Τους λαχανοντολμάδες όμως δεν τους λέμε και γιαπράκια, μόνο σαρμάδες.

  240. Georgios Bartzoudis said

    «Όταν πηγαίνω σε ινδικό εστιατόριο παραγγέλνω ταντούρι»

    # Δεν πήγα ποτέ σε ινδικό εστιατόριο και …άρα δεν παρήγγειλα ταντούρι. ‘Εχω αγοράσει όμως το ηδύποτο «ταντούρα» από παραδοσιακά σερραϊκά ποτοποιεία: Χρώμα γαλάζιο και υπέροχη γεύση. Κάποτε έδιναν και στα μωρά.

    # Όσο για τον μουσακά, άκουσα πολλούς ξένους να τον προφέρουν «μουζάκα» (εντάξει, η παραδοσιακή ελληνική φασουλάδα έχει πάρει την κατιούσα εδώ και πολλές δεκαετίες).

  241. … οι Ηνωμένες Πολιτείες, … όχι το χάμπουργκερ … αλλά τη μηλόπιτα …

    Παίζει λίγο και η μηλόπιτα, πχ στο κλισέ «motherhood and apple pie» για οτιδήποτε εθνικά σεπτό (ιδέ και Bye-Bye Miss American Pie), αλλά αυτά είναι στο εξωτερικό – εδώ στο Τέξας έχουμε Τέξ-Μέξ κι όποιος αντέξ, άντε και Κέιτζαν άμα περάσεις τα ανατολικά σύνορα.
    ( 🙂 εννοείται)

  242. Από το Big Fat Greek Wedding:

  243. 238,
    Και τρως, γιατί αν ξεκινήσεις, δεν σταματάς!

  244. Χαρούλα said

    #228 καλά το σχολίασες Μαρία. Ζητώ συγγνώμη, σιτάκι ήθελα να γράψω. Είδος μανιταριών.

    Δεν ήθελα να γίνω μάντης κακών. Μακάρι να επιβιώσουν τα νόστιμα φαγητά «της μαμάς». Ζώντας σε μικρή σχετικά πόλη όμως, ξέρω πως πιτες, ντολμαδάκια, τσουρέκια, όσπρια, παστίτσια, μουσακάδες κα, φτιάχνουν οι νέες γιαγιάδες για να βοηθήσουν τις οικογένειες των παιδιών τους και τα εγγόνια. Οι 30-45 σπάνια. Ψητά, ζυμαρικά, σακάτες, κατεψ.πίτες. Περιγράφω. Δεν κατηγορώ. Ο χρόνος δεν φτάνει πάντα. Έτσι επειδή μαγειρεύουν σπανιότερα, βάζουν «τα καλά» τους. Σε αναλογία γλυκών τα τελευταία χρόνια συντριπτικά υπερέχουν τιραμισού, τσιζκέικ, μπανόφι!
    Τρομοκρατήθηκα όταν πριν κάποια χρόνια είδα λίγο μαστερσεφ για παιδιά. Τα 12 χρονα όλο συνταγές εισαγωγής! Σοκ!
    Για τα πρόχειρα φαγώσιμα, θεωρώ πως ήδη έχουν πάρει τον χώρο τους. Και είναι αρκετός, Δεν νομίζω όμως πως θα απλωθούν περισσότερο.

    Να χαίρεσαι, να καμαρώνεις την σπάνια κόρη σου Ντράι!

  245. Χαρούλα said

    #240 κλοπή ονόματος και φτηνή απομίμηση. Και επιπλέον δεν θυμαστε σωστά το χρώμα! Όλα γαλάζια τα βλέπετε.
    Στα γνήσια λοιπόν λικερικά μιλάτε για την Τεντούρα, κορυφαίο Πατρινό λικέρ με κανελλογαρύφαλα!
    https://www.ouzobei.gr/images/stories/liquor/liquor-11.jpg ενώ
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B1

  246. … Αγγλία: Bangers and mash …

    Η επιστημονική προέλευση του όρου έχει επισημανθεί στο παρελθόν.

  247. Πόσα γράψατε!!! το μόνο που λέω να προσθέσω είναι πως δεν είναι τόσο χάλια το πώς τρέφονται οι νέοι άνθρωποι σήμερα. Σίγουρα τρώνε κάποιες φορές το βρώμικο αλλά αν κρίνω από το ολοήμερο του σχολείου, μάλλον οι πιο πολλοί ικανοποιητικά τρέφουν τα παιδιά τους. Σίγουρα σε κάποιες περιπτώσεις μαγειρεύει η γιαγιά, αλλά συνηθίζουν και κάποτε θα τα φτιάξουν και οι ίδιοι. Βλέπω συχνά όσπρια (που μαθαίνουν έτσι και αυτά που δεν τα τρώνε), μαγειρεμένο κρέας με κάποιο συνοδευτικό, πολύ συχνά μακαρόνια με τεράστια ποικιλία. Τον χειμώνα φασολάδες αλλά και ψαρόσουπα! Σίγουρα υπάρχουν και αυτοί που θα στείλουν το παιδί τους στο ολοήμερο με τη χτεσινή υπόλοιπη πίτσα, ή ένα σάντουιτς, αλλά δεν είναι η πλειοψηφία.
    Όσο για το πώς αλλάζουν τα γούστα και δεν φτιάχνουμε γλυκό του κουταλιού, αλλά μπανόφι έτσι είναι Χαρούλα μου(244), αλλά και εμείς εδώ σχολιάζουμε, η μάνα μου έπαιρνε τηλέφωνα και η γιαγιά μου έβγαινε στην πόρτα και συζήταγε με τις γειτόνισσες…
    Θα το ξέχναγα… Χρόνια πολλά Αβό, να τα χιλιάσεις! θαυμάζω το μυαλό και το χιούμορ σου! Να τα διατηρήσεις!

  248. sarant said

    Ευχαριστω για τα νεότερα!

    240 Τεντούρα λικέρ είναι στην Πάτρα με χρώμα κανελί, αν θυμάμαι καλά

    230 Με τον εσπρέσο φέρνουν στη Γερμανία ένα σφηνάκι νερό 🙂

  249. ΣΠ said

    Αβονίδα, χρόνια σου πολλά!

    Είδες να μη μετράμε από το μηδέν; Τώρα θα έλεγες ότι είσαι 39. 🙂

  250. ΚΩΣΤΑΣ said

    Η φασολάδα ήταν κάποτε το εθνικό μας φαγητό. Συχνότατη στο τραπέζι, θρεπτική και εύγευστη, δίκαια είχε το προσωνύμιο ως το κρέας του φτωχού. Είχε βέβαια και τη γνωστή παρενέργεια, με κατάλληλη όμως ρύθμιση της βαλβίδας ανακούφισης 😜 και ευρηματική δικαιολογία λίγο να απομακρυνθείς από την παρέα, όλα καλά!

    Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν. Η αφθονία προϊόντων, φυσικών και βιομηχανικών, και οι διάφοροι μα μαλάκηδες, μαστροσέφηδες και λοιποί eσχατομάγειροι 😉 άλλαξαν και το μενού και τις παραδοσιακές συνταγές…Τί να κάνουμε, προσαρμοστήκαμε στη νέα κατάσταση, δεν μπορούμε να μείνουμε οπισθοδρομικοί! 😏

    Ήμουν και παραμένω μακαρονάς.

  251. Μαρία said

    245
    Όχι και φθηνή απομίμηση, επειδή κάποιος πατρινός έγραψε στη βίκι. Φίλη μου γέννημα θρέμμα πατρινιά ούτε ακουστά την είχε και της έφερα σερριώτικη, του Καράμπελια, για να τη μάθει.

  252. ΣΠ said

    251
    Με παραξενεύει που η φίλη σου δεν ξέρει την τεντούρα. Στην Πάτρα σχεδόν σε κάθε εστιατόριο σου φέρνουν στο τέλος μαζί με τον λογαριασμό ένα ποτηράκι τεντούρα. Εκτός αν η τεντούρα είναι άλλη από την ταντούρα.

  253. Πέπε said

    Ρε παιδιά, μου κάνουν εντύπωση ορισμένα σχόλια. Από την εμπειρία μου:

    α) Κανείς ιδιώτης στην κουζίνα του σπιτιού του δεν έχει επηρεαστεί από τις εκπομπές μαγειρικής.

    β) Η φασολάδα συγκεκριμένα, κάθε άλλο παρά σπάνια γίνεται. Δεν ξέρω πόσο συχνά την έτρωγαν το ’50, αλλά σήμερα, σε κάθε σπίτι όπου σκέφτονται στοιχειωδώς υγιεινά (δε λέω για ακρότητες), δεν κάνουν τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα όσπριο; Ε, τι θα είναι αυτό το όσπριο; Τα συνηθισμένα είναι φασολάδα, φακή, γίγαντες, ρεβύθια. Τα μαυρομάτικα και τη φάβα οι περισσότεροι δεν τα ‘χουν για κύριο πιάτο (αν και για τη φάβα προσωπικά διαφωνώ). Οτιδήποτε άλλο είναι πολύ πιο σπάνιο.

    Άρα, πρέπει να βγαίνει χοντρικά μίνιμουμ μια φασολάδα τον μήνα. Ε, δεν το λες και σπάνιο!

  254. ΓιώργοςΜ said

    Να σημειώσουμε για το γερμανικό νερό πως με πολλές παραχωρήσεις το λέει κανείς πόσιμο.

  255. 251 Περίεργο. Όποτε πάω με την κουμπάρα μου για φαΐ έξω στην Πάτρα, θα φέρουν ένα σφηνάκι για τη χώνεψη:

    248 τέλος: Και με κρέμα – καφέ (που πολύ τον πεθυμώ)

  256. ΣΠ said

    251
    Ρωτήστε αν υπάρχει η σερραϊκή ταντούρα, που γίνεται από κράνα και δεν έχει καμιά σχέση με την τεντούρα της Πάτρας.

  257. nikiplos said

    Η κουζίνα γενικά είναι κουλτούρα και πολιτισμός. Επίσης είναι και δημιουργικότητα από τις λίγες, γιατί καταναλώνεις αμέσως το αποτέλεσμα, δεν περιμένεις χρόνια να δρέψεις καρπούς. Βιωματικά είναι μάλλον και αρχέγονο συναίσθημα.

    Η γαστρονομία είναι ένα ταξίδι, όμοιο με την Οδύσσεια, ξεκινάς από το σπιτικό φαγητό, «της μαμάς» ή «μαμαδίστικο», και φεύγεις μακριά, στα πέρατα της γης, είτε αληθινά είτε νοητά, για να ξαναεπιστρέψεις εκεί μετά από χρόνια, αφού Πατρίδα είναι η παιδική ηλικία και οι γεύσεις εγγράφονται για πάντα, δεν σβήνουν…

    Προτιμώ λοιπόν ένα ζευγάρι νέων που θα τηγανίσει, θα καταπιαστεί, θα διασκεδάσει στην κουζίνα, με τις επιρροές από τα μάστερσεφ, τους Μαμαλάκηδες (στα δικά μας χρόνια ήταν η κυρία Βέφα), τον δερματόστικτο Σκαρμούτσο, θα φάει το πόνημά του και θα πιεί και τα κρασάκια του. Το προτιμώ από εκείνο το ζευγάρι που θα παραγγείλει γκουρμεδιά με έξτρα δώρο μπρουσκέτες σκορδόψωμα και θα φάει ντελίβερι…

    Δεν λέω το ντελίβερι είναι ωραία ως λύση όταν έρθουν απρόσμενα φιλοι, όταν πρέπει να φας και δεν έχεις χρόνο, όταν καθιερώσεις μια ημέρα της εβδομάδας γι’ αυτό, αλλά δεν είναι λύση για συνέχεια.

    Και η κουλτούρα είναι κι αυτή σημαντική και σαφώς υπεισέρχεται αλλά και εκπορεύεται από την κουζίνα. Κλασσικό παράδειγμα οι ΗΠΑ, η πατρίδα του ντελίβερι και του προμαγειρεμένου φαγητού: Οι φτωχοί είναι παχύσαρκοι, ενώ οι κάπως πιο καλοβαλμένοι είναι φιτ.

    Και ο κανόνας απαράβατος: το πιο ετοιματζήδικο σπιτικό (κονσερβέ, με έτοιμο ζωμό κλπ ) είναι πάντα καλύτερο από την μεγαλύτερη γκουρμεδιά που θα φας έξω σε εστιατόριο… Και μια και μνημονεύτηκε ο Μαμαλάκης, θυμίζω ότι σε μια εκπομπή του τότε που δέναμε τα σκυλιά με τα λοκάνικα, αρχές Μιλένιουμ προ Κρίσης, είχε πει πως στα πιο χάϊ και ακριβά εστιατόρια της Αττικής, οι σαλάτες είχαν μια κούπα ζάχαρη κρυμμένη μέσα τους οι περισσότερες…

  258. nikiplos said

    Θα ήταν άδικο για τους μη γνωρίζοντες τα προϊόντα του Νομού Σερρών, να μην αναφερθούν τα μοναδικά και πεντανόστιμα λοκάνικα Τζουμαγιάς (Ηράκλειας).

    Ακόμη έχω τη γεύση τους από αρκετά καλοκαίρια με πιο πρόσφατο εκείνο του 2012…

  259. 253, … Η φασολάδα συγκεκριμένα, κάθε άλλο παρά σπάνια γίνεται. …

    Με τον κορωνοϊό, φασόλια, ρύζι, μακαρόνια, ήταν τα πρώτα που εξαφανίστηκαν από σούπερ μάρκετ, και υπάρχουν ακόμα ελλείψεις.

  260. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Με τον τίτλο, σκέφτηκα ότι λέμε μεν ότι είμαστε φασουλάδες αλλά μάλλον μουζάκας ή σουβλακί θα (λένε ότι) είναι το εθνικό πιάτο.

    46 >>Τα πιάτα που δεν περιέχουν κρέας είναι άδεια!
    Ο πατέρας μου έλεγε «Ο γιατρός μου είπε ότι είναι πράσινο να μην το τρώω», κατάλοιπα της Κατοχής προφανώς γιατί στις τελευταίες του δεκαετίες το άλλαξε, » ε το παντέρμο το ροδίκιο* και νάχαμε δυο πιρουνιές »
    *ραδίκι
    91 >>Και ο Ηλίας Πετρόπουλος στην «Εθνική φασουλάδα» αναφέρει μια συνταγή από τον Τσελεμεντέ, όπου η ντομάτα είναι προαιρετική.
    Άσπρη ήταν η φασουλάδα στα πολύ παιδικάτα μου. Με κρεμμύδι και μάραθο. Ο πατέρας μου που ήταν πιο κοσμογυρισμένος στο χωριό, έβανε μέσα άλλοτε λουκάνικο, αλλοτε χοιρινό (και κομμάτια χοιροκεφαλής – που μνημονεύει ο Νικοκύρης στο νήμα), κι άλλοτε μπακαλιάρο παστό πάνω-πάνω.

    183. Τελευταία φορά που είδα τις εντράδες σε κατάλογο εστιατορίου ήταν στο «Κεντρικόν».

    190 >>κουσάρι- αιγυπτιακό φακόρυζο
    Με τα χρόνια έχω καλή αίσθηση στο ταίριασμα των υλικών και πέρα από το ρύζι που νομίζω πάει με όλα σχεδόν τα όσπρια, (φακές,φασόλια,ρεβίθια) θεωρώ ότι το ίδιο ισχύει και για τα ζυμαρικά. Προ ημερών που είχα φτιάξει φακές και είχαν ζουμάκι,μια χαρά ήταν αλλά έπρεπε να κάνω διανομή σε τάπερ, για μια περαιτέρω ασφάλεια στη μεταφορά-ήταν και ωραία η φρέσκια σάλτσα με ντοματίνια, έβαλα μια χούφτα κους κους (που δε μου λείπει ποτέ) και επιδοκιμάστηκε ιδιαιτέρως η «συνταγή».
    https://nisteia.wordpress.com/2011/12/20/koushari/

    223 >>παστινάκι
    Χθες μου το έβαλε τεστ ο γιος μου αν ξέρω τί είναι, αλλά κατάλαβα παστρινάκι και του είπα για αλαντικό (σκέφτηκα μικρό παστράμι -που τελευταία το έμαθα κι αυτό 🙂 ) . Όταν μου είπε ότι είναι κάτι καροτοειδές, το γύρισα στηνπαστανάγλα , ποικιλία κρητικού καρότου που μάλλον χάθηκε οριστικά.

  261. nikiplos said

    Μία γιαγιά μου έλεγε τολάχιστον και λοκάνικο και έχω κρατήσει την προφορά…

    Αν και το λουκάνικο, φαγητό σε όλον τον κόσμο από Κίνα μέχρι γη του πυρός, θα άξιζε ένα γλωσσολογικό άρθρο…

  262. sarant said

    256 Λύθηκε το τεντουρομυστήριο!

    253 Η Νικοκυρά φτιάχνει 1-2/εβδ. όσπριο, αν και προτιμάμε φακές.

  263. sarant said

    261 Θα άξιζε, πράγματι

  264. Μαρία said

    η πανήγυρη, οι πανήγυρεις Είμαστε για τα πανηγύρια καθημένων.

  265. Alexis said

    Να ευχηθώ κι εγώ στον Αβονίδα να τα εκατοστήσει!
    Και επειδή ένα γαστρονομικό νήμα πρέπει να έχει και το σωστό μουσικό μπακγκράουντ, ας βάλω ένα τραγούδι για …κοιλιόδουλους 🙂

  266. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αβο χρόνια πολλά κι όσα πεθυμάς να τα ρέγεσαι!
    Για πες ένα γενεθλιακό/γιορτινό μενού σου να το κουσουμάρουμε! 🙂

  267. Πέπε said

    @260:
    > > Άσπρη ήταν η φασουλάδα στα πολύ παιδικάτα μου. Με κρεμμύδι και μάραθο.

    Για άσπρη φασολάδα μου ‘λεγε κι ένας φίλος μου Σαμιώτης. Και χωρίς καρότα και σέλινο, «τι ‘ν’ αυτά, φασολάδα τρώτε εσείς ή χορτόσουπα;», και με ξίδι στο πιάτο. Δεν το ‘χω δει ποτέ αλλά δοκίμασα να το φτιάξω, έτσι από αυτή τη γενική περιγραφή, χωρίς συνταγή, και αυτό που βγήκε (δεν ξέρω αν είναι το σωστό σαμιώτικο) ήταν ενδιαφέρον: εντελώς άλλο φαγητό!

    > > κους κους (που δε μου λείπει ποτέ)

    Επαναστατική εφεύρεση το κουσκούς. Ετοιμάζεται σε δευτερόλεπτα, και συνοδεύει νόστιμα και χορταστικά σχεδόν οτιδήποτε. Στο μπεκιάρικό μου επίσης δεν έλειπε ποτέ. Και καθώς πλήθος άλλα βασικά αγαθά έλειπαν συχνά λόγω μόνιμης αμέλειας, το κουσκούς έδινε ένα σωρό λύσεις. Εντελώς σκέτο, και να κόψεις μέσα λίγο κρεμμύδι ωμό, μπορείς να πεις ότι έφαγες κι απόψε. Με γιαούρτι, κάτι παραπάνω. Και ένα που είναι στα όρια να θεωρηθεί κανονικό φαγητό είναι κουσκούς με σαρδέλες ή τόνο κονσέρβας. Πετάς όλα τα ζουμιά από την κονσέρβα, αν είναι σαρδέλες τις ανοίγεις και βγάζεις το κόκαλο, ρίχνεις μέσα στην κονσέρβα άφθονο λεμόνι, αν είναι τόνος εγώ έβαζα και άσπρο πιπέρι (θεωρητικά και άνιθο, αλλά σιγά μην είχα ποτέ άνιθο), και μετά το αδειάζεις από την κονσέρβα μες στο κουσκούς και το ανακατεύεις όλο μαζί. Συνολικός χρόνος πέντε λεπτά από τη στιγμή που γυρνάς σπίτι μέχρι την πρώτη μπουκιά.

    Αντίθετα, ποτέ δεν ασχολήθηκα με πραγματικές (υπαρκτές) συνταγές με κουσκούς. Μόνο τον ταμπουλέ ξέρω, που μ’ αρέσει κυρίως στην εκδοχή με πολύ λίγο κουσκούς και με πάρα πολύ μαϊντανό, δηλαδή βασικά σαλάτα από μαϊντανό με όλα τα υπόλοιπα να είναι συνοδευτικά.

    Το ελληνικό κουσκουσάκι πάλι δε μ’ αρέσει με την καμία.

  268. Πέπε said

    @264:
    Άρα προφανώς χωρίς όργανα.
    Πολύ καλή εξέλιξη.
    Μπορούμε επίσης να φουντάρουμε όλους τους μουσικούς μια και καλή στη θάλασσα, μαζί με τους συναφείς επαγελματικούς κλάδους (όσους νοικιάζουν ηχητικά κλπ.), για ακόμη προσωπικότερη ευθύνη.
    Μες στην εκκλησία όμως; Α, όλα κι όλα! Οι πανήγυρεις είναι πανήγυρεις, δεν κολλάς.

  269. Ρενέ said

    Το stew δεν έχει απαραίτητα κρέας. Μπορεί να έχει ψάρι (fish stew) ή μόνο λαχανικά (vegetable stew). Επίσης είναι πιο παχύρρευστο από τη σούπα. Ίσως βραστό κατσαρόλας;;;

    Τα πουγκάκια είναι ωραία απόδοση του dumplings.

    Το αρχικό άρθρο αναφέρει διάφορα στην εισαγωγή: το εθνικό φαγητό, το φαγητό που πρέπει οπωσδήποτε κανείς να δοκιμάσει, το καλύτερο φαγητό (στο οποίο και τελικά καταλήγει, εννοώντας μάλλον το αντιπροσωπευτικότερο). Δεν είναι αναγκαστικά όλα το ίδιο.

  270. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα. Το τιμήσαμε δεόντως και το σημερινό νήμα!

  271. Πέπε said

    Εξακολουθώ να σκέφτομαι αυτό με το αβγολέμονο:

    Οκέι, απορρίφθηκε αυτό που λέει ο Μαμαλάκης επειδή δεν ισχύει ότι είναι ελληνική αποκλειστικότητα. Είναι όμως ένα στοιχείο που απαντά σε πολλά ελληνικά φαγητά και είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό, χωρίς όμως να είναι φαγητό από μόνο του. Αυτό λοιπόν είναι ένα ενδιαφέρον σκεπτικό για να βρει κανείς το εθνικό μας φαγητό.

    Γιατί λοιπόν να μην εξετάσουμε υπό το ίδιο πρίσμα το τσιγάρισμα κρεμμυδιών; Με ελάχιστη δόση υπερβολής, δεν υπάρχει ελληνικό φαγητό που να μην αρχίζει με τσιγάρισμα κρεμμυδιών. Φαγητά στερεά, πολτώδη ή σουπώδη. Φαγητά κρεατινά, από φρέσκα λαχανικά, από ξερά όσπρια. Φαγητά αυτοτελή ή σάλτσες για μακαρόνια. Αν δεν είναι ψητό ή τηγανητό, κατά πάσα πιθανότητα θα έχει τσιγαριστό κρεμμύδι.

    Δεν ξέρω αν άλλοι λαοί έχουν τόση εμμονή μ’ αυτό το κόλπο, αλλά στην τελική γιατί να ψάχνει κανείς την αποκλειστικότητα και κυρίως πού να τη βρει;

    (Παρεμπιπτόντως, κάποτε φιλοξενούσα μια Αμερικάνα φίλη για πολύ καιρό, πάνω από μήνα. Και μια μέρα συζητάγαμε τι να φάμε, και μου λέει: «Θα μπορούσε, έτσι για μια φορά, να είναι κάτι χωρίς ελαιόλαδο;». Όταν είδα τον εαυτό μου να απορεί «μα τι πάει να πει φαγητό χωρίς λάδι», τότε συνειδητοποίησα το πολιτισμικό χάσμα που μας χώριζε. Της φαινόταν, λέει, βαρύ. Μα φαγητό είναι, δεν είναι βοσκή! Η διάκριση βαριού-ελαφριού φαγητού ξεκινάει μετά το λάδι. Το οποίο, αν έχετε προσέξει, οι ελληνόφωνοι ξένοι το λένε ελαιόλαδο ενώ οι γηγενείς το λέμε σκέτο λάδι.)

  272. Alexis said

    #264, 268: Κοροϊδεύετε γιατί είστε χριστιανομπολσεβίκοι και θέλετε να κάνετε αντιπολίτευση στον …Μωυσή, αλλά υπάρχουν λύσεις:
    1)Τα τσάμικα θα χορεύονται αυστηρά από δύο, τον πρωτοχορευτή που θα κάνει τα τσαλίμια του και τον δεύτερο που θα τον κρατάει με μαντίλι, ώστε να μην υπάρχει σωματική επαφή.
    2)Τα συρτά θα χορεύονται ανά ζεύγη ως μπάλοι, με τήρηση της ελάχιστης απόστασης του 1,5 μ.
    3)Οι ζεμπεκιές θα επιτρέπονται ελεύθερα, αλλά χωρίς παλαμάκια από κολλητούς και γκόμενες, και με ανώτατο αριθμό χορευτών στην πίστα.
    4)Οι καρσιλαμάδες και τα απτάλικα (για να το συνδέσουμε λίγο και με το χθεσινό) είναι έτσι κι αλλιώς αντικριστά, άρα δεν υπάρχει πρόβλημα, αρκεί οι χορευτές να μην πλησιάζουν πολύ κοντά.
    Θα απαγορεύονται δια ροπάλου:
    1)Το άνοιγμα μπουκαλιών στην πίστα και
    2)Η χαρτούρα
    ενώ τα λουλούδια θα επιτρέπονται μεν, αλλά οι λουλουδούδες θα φοράνε υποχρεωτικά μάσκα, όπως και τα γκαρσόνια.
    Πριν από κάθε πανηγύρι, κλιμάκιο του ΕΟΔΥ θα επισκέπτεται τον χώρο και θα καθορίζει τις τεχνικές λεπτομέρειες, όπως αποστάσεις, μέγιστος αριθμός χορευτών κλπ.

    Καλό καλοκαίρι και καλή διασκέδαση βρε!

  273. Πέπε said

    @272:
    Η χαρτούρα γιατί; Ντάξει, με φτυσμένο χαρτονόμισμα στο κούτελο μπορεί να αποφευχθεί, αλλά με ανέπαφη κάρτα μια χαρά είναι.

  274. Triant said

    271 Μισοαστεία μισοσοβαρά λέω ότι πρώτα ψιλοκόβω κρεμμύδι και σκόρδο και τα μαραίνω (όχι τσιγαρίζω) σε μπόλικο λάδι (από κρύο) και μετά αποφασίζω αν θα κάνω κοκκινιστό, σάλτσα ή καφέ.

  275. Triant said

    Εκτός των άλλων, το συμπέρασμα που βγαίνει από τα σχόλια είναι ότι οι περισσότεροι άντρες (αν όχι όλοι) μαγειρεύουν και μάλιστα με άποψη.

  276. Μαρία said

    275
    Πράγματι. Το θέμα είναι κάθε πότε μαγειρεύουν αυτοί κυρίως που έχουν να θρέψουν γυναίκα και παιδιά.

  277. Ταντούρι στις ινδικές συνταγές έχει να κάνει με τον φούρνο ταντούρ, κυλινδρικό και καμμιά φορά μέσα στο έδαφος, αν δεν είναι φορητός. Εκτός απ’ το κοτόπουλο, και η πίτα νάαν ψήνεται εκεί, κολλητή στον τοίχο.

    Έβλεπα τις προάλλες στην τηλεόραση αλλοδαπούς στην Ελλάδα που φτιάχνουν τέτοιους φουρνάκους για το παραδοσιακή τους πίτα. Δεν βρίσκω βίντεο αλλά το άρθρο είναι σχετικό.

  278. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    274 >> πρώτα ψιλοκόβω κρεμμύδι και σκόρδο και τα μαραίνω (όχι τσιγαρίζω) σε μπόλικο λάδι (από κρύο) και μετά αποφασίζω αν θα κάνω κοκκινιστό, σάλτσα ή
    γιαχνί, πληγούρι, κουνέλι, λαγό, κοτόπουλο, φακές, ρύζι, κιμά, κολοκυθάκια, τουρλού, σαλιγκάρια, μπάμιες , μελιτζάνες κ.α. 🙂

  279. 271, … οι ελληνόφωνοι ξένοι το λένε ελαιόλαδο ενώ οι γηγενείς το λέμε σκέτο λάδι. …

    …που κατά το ηλιέλαιο, σπορέλαιο, πυρηνέλαιο κλπ θα ‘πρεπε να λέγεται ελαιοέλαιο (έλεος), οπότε, μια που ελαιόλαδο, να λέμε και ηλιόλαδο, σπορόλαδο, πυρηνόλαδο, κλπ να τα ξεχωρίζουμε κι από το πετρέλαιο, ορυκτέλαιο – μπορεί να παραμείνει το ευχέλαιο.

    (Στους αμερικάνους εξηγώ καμμιά φορά ότι από την μεριά του πατέρα μου my family was in the oil business.)

  280. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    279
    >>να τα ξεχωρίζουμε κι από το πετρέλαιο, ορυκτέλαιο –
    πετρόλαδο για τη λάμπα ζητούσανε οι παππούδες παλιά στο χωριό

    >>μπορεί να παραμείνει το ευχέλαιο
    και το πολυέλαιο

  281. # 240

    …‘Εχω αγοράσει όμως το ηδύποτο «ταντούρα» από παραδοσιακά σερραϊκά ποτοποιεία: Χρώμα γαλάζιο και υπέροχη γεύση. Κάποτε έδιναν και στα μωρά….

    Ελεος !!

    Δεν υπάρχει φυτική χρωστική μπλε, για να πάρει αυτό το χρώμα ρίχνουνε μπογιά του χρωματοπωλείου !! Λίγη φυσικά για λόγους…υγείας .

  282. # 274, 278

    Με τα χρόνια αντικατέστησα σχεδόν παντού το κρεμμύδι με σκόρδο και πολλά κέρδισα σε γεύση και χώνεψη. Κρεμμύδι μόνο ωμό, στην σαλάτα και την σπανακόπιττα (ο καραγκιόζης το κρεμμύδι το είχε κατατάξει στα φρούτα έχει γράψει ο Πετρόπουλος).

    Η άλλη αλλαγή ( υποχρεωτική λόγω διαβήτη, ολική ή μερική) ήταν της πατάτας με καρότο σε ψητά, βραστά, πουρέ. Κι αυτή γευστική μου βγήκε.

    Δοκιμάστε τη σάλτσα από ντομάτα και καρότο τριμμένα, σε φρέσκα φασολάκια και κολοκυθάκια

  283. Γς said

    Ζωή κι αυτή! Το κρασί παλιό, το χαβιάρι μαύρο, το τυρί μουχλιασμένο.

    Ο Θεός αγαπάει φασολάδα.

    Μας είχαν βάλει έκθεση στο δημοτικό με θέμα: Το εθνικό μας φαγητό (ή κάτι τέτοιο).
    Ημουν ο μόνος που έγραψα για τη φασολάδα.
    Μου την έπεσε άγρια η δασκάλα.

    Να ζήσει η Ελλάδα μας κι η φασολάδα μας!

    Και ποιο ήταν το εθνικό μας φαγητό κατά την κυρα-δασκάλα; (Και μάλιστα σε μια εποχή που ο κόσμος δεν έτρωγε και τόσο κρέας;)

    Μπιλίβ ιτ ορ νοτ: ο Οβελίας!
    Το 1950 τόσο!

    ‘Ντάξει δεν λέω έχει και τα παράπλευρά της η φασολάδα μας:

    Περιμένω στο φανάρι. Δίπλα μου ένα αυτοκίνητο της ΔΕΦΑ.
    Διαβάζω: Natural Gas
    Με βλέπει ο συνοδηγός που κουνάω το κεφάλι μου.
    -Τι συμβαίνει κύριος;
    -Ρε συ φυσικό αέριο είναι μόνο ένα!

  284. ΓιώργοςΜ said

    260 > θεωρώ ότι το ίδιο ισχύει και για τα ζυμαρικά.
    Τα ρεβίθια συνήθως τα τρώγαμε σούπα, άσπρη, μόνο κρεμύδι-λάδι-αλάτι-πιπέρι, και λεμόνι στο σεβίρισμα. Το βράδυ, για να φτουρήσει, τα τρώγαμε «παντρεμένα», με μανέστρα. Μου αρέσει τόσο πολύ που πλέον βάζω τη μανέστρα κατευθείαν όταν τα φτιάχνω.
    Μια φορά, φοιτητής, έφτιαχνα φακές και μου βγήκαν πολύ «μπλουμ», έπρεπε να τις τρως με απόχη, όχι με κουτάλι. Για να σωθεί λίγο το νερό, τις έβαλα στο τηγάνι (μεγαλύτερη επιφάνεια) και δυνατή φωτιά, αλλά φευ… Πρόσθεσα τότε μακαρόνια βίδες (αυτά είχα) και φασκόμηλο, χύλωσε κάπως κι έγινε πεντανόστιμο. Έβαλα σε ένα φίλο που πέρασε, και μου είπε πως ήταν το καλύτερο φαγητό που είχε φάει στη Βρετανία (ξέρω, δεν είναι μεγάλος τίτλος τιμής, αλλά ήταν ήδη ένα χρόνο). Τα παιδιά μου ακόμη με δουλεύουν όταν λέω την ιστορία.

  285. Κιγκέρι said

    Και τα φασόλια παντρεύονται ωραία με μακαρονάκι κοφτό. Οι Ιταλοί το συνηθίζουν αυτό, το λένε pasta e fagioli ή pasta e fasul, το ’χει τραγουδήσει κιόλας ο Ντην Μάρτιν:
    When the stars make you drool just like a pasta e fasul
    That’s amore.

    Να και το τραγούδι για την καλημέρα!

  286. Alexis said

    #273: Ε, για να μην κυκλοφορούν χαρτονομίσματα από χέρι σε χέρι ή από χέρι σε …κούτελο! 🙂
    Αλλά αν η ορχήστρα διαθέτει POS, όλα καλά…
    Θα υπάρχει και σχετική πινακίδα δίπλα στα όργανα: «Οι παραγγελιές θα γίνονται μόνο με την χρήση τραπεζικών καρτών ανέπαφης συναλλαγής» 😆

  287. Alexis said

    Έχω δύο απορίες:
    1) Από τόσα εξαιρετικής νοστιμιάς τουρκικά φαγητά οι συντάκτες της λίστας διάλεξαν το …λουκούμι;
    2) Γιατί ακριβώς κάτω από την καταχώριση της Ελλάδας μου βγαίνει μια διαφήμιση που λέει:
    Θέλετε μια τοπική ώριμη γυναίκα που αναζητά σοβαρές σχέσεις και συνεργάτες της ζωής;

    Μυστήρια πράγματα…

  288. nikiplos said

    284@ Αν είσαι μερακλής μπορείς να χυλώσεις φαγητό με αλεύρι ή συμιγδάλι (λιγότερη επιδεξιότητα). Αν δεν είσαι καθόλου, το ευκολότερο είναι ο νισιστές, χυλώνει και στους ατζαμήδες…

    282@ Υπάρχει φυσική μπλε χρωστική? tricky question. Υπάρχουν οι ανθοκυάνες, λέει ο «τσελεμεντές» από το κόκκινο λάχανο ή από διάφορα είδη μούρων, όπως το κράνο. Το κράνο βγαίνει σε διάφορα χρώματα μεταξύ αυτών και το μπλε.

  289. nikiplos said

    287@ 2) –> Ο αλγόριθμος πρέπει να είναι του Σόρρος γιατί εκτός από την πολωνεζόφατσα ως «τοπική ώριμη γυναίκα», μου σερβίρει και τεχνικές να απαλλαγώ οριστικά από το κότσι ανώδυνα και χωρίς εγχείριση. Επίσης μου δείχνει συνέχεια ένα ζευγάρι που χώρισε έξι μέρες μετά το γάμο του, γιατί η νύφη ξενοπηδήχτηκε στο χάνιμουν…
    🙂

  290. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    287 Ενίοτε η γριά η κότα η ζουμερή βγαίνει λουκούμι 🙂

  291. Ρενέ said

    271, 274 κ.ά.: Τόσες και τόσες συνταγές τόσων και τόσων χωρών και περιοχών ξεκινούν με τσιγαρισμένα κρεμμύδια (συχνά μαζί με άλλα λίγα λαχανικά και αρωματικά)! Αναφέρω χαρακτηριστικά τη Γαλλία, όπου η βάση φαγητών με τσιγαρισμένα κρεμμύδια, καρότα, σέλερι έχει και ειδικό όνομα, mirepoix. Νομίζω είναι θέμα γεύσης (αντίδραση Μαϊγιάρ/Maillard).

  292. τα μυαλά said

    Δυστυχώς ο Μαμαλάκης σαν να έχει δίκιο. Η χρήση του αυγολέμονου να δέσει τη σούπα είναι σχεδόν ελληνική αποκλειστικότητα. Ακριβώς τα ίδια φαγητά οι γάλοι θα τα δέσουν με σάλτσα από αλεύρι και βούτυρο, και άλλες φορές μόνο με σκέτο βούτυρο, ενώ στην ελληνική κουζίνα το αβγό είναι μια πολύ απλή και φθηνή λύση. Και επειδή το αβγό πολλές φορές έχει μια δυσάρεστη μυρωδιά και γεύση που αλλιώς δεν θα ταίριαζε στο φαγητό, βάζεις λεμόνι να το νοστιμίσει. Για παράδειγμα, Το ρωσικό τεφτέλι είναι ακριβώς το ίδιο με τα ελληνικά γιουβαρλάκια, μόνο που του λείπει το αβγολέμονο και για να μην είναι σκέτο νερό το ζουμί του, βάζεις πατάτες ή καρότα. Ένα άλλο παράδειγμα, και οι Τούρκοι έχουν γιουβαρλάκια αλλά θα τα δέσουν με σάλτσα από αβγό, γιαούρτι και μέντα.

  293. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    288 > Υπάρχει φυσική μπλε χρωστική? tricky question.

    Kι αυτό εδώ τι είναι παρακαλώ? 😁
    https://en.wikipedia.org/wiki/Patent_Blue_V

  294. sarant said

    271 Ελαιόλαδο το λένε επίσης οι διαφημιστές και οι τηλεμάγειροι

    275 Όχι όλοι, εκτός αν θεωρείς μαγείρεμα το φιλέτο στο σχαροτήγανο

    285 Ναι, λαϊκό φαγητό

  295. dryhammer said

    Το αλεύρι είτε σκέτο είτε με βούτυρο (ρου που λεν και στην τηλεόραση) ωμό είναι βαρυστόμαχο. Λίγο πιο λαφρύς είναι ο νισεστές, αλλά (ιδίως άμα μαγειρεύεις σε χύτρα) όλο το κόλπο είναι πιο λίγο νερό (αυτό το μαθαίνεις εμπειρικά) ή/και ανοιχτό τσουκάλι.

  296. nikiplos said

    293@ Συνθετικό δεν είναι αυτό το πατεντομπλε?

  297. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    296 Αφού έβαλα μπολντ και φατσούλα βρε Νίκιπλε… 🙂

  298. Πέπε said

    293 κλπ.:

    Αν κάποιο χρώμα απαντά στην έμβια φύση (π.χ. μπλε λουλουδάκια), δε σημαίνει αυτομάτως ότι υπάρχει ανάλογη χρωστική;

  299. Triant said

    298: Ναι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τρώγεται 🙂

  300. nikiplos said

    Αν ως έθνος και Ελλάδα εννοούμε «κάτω από τ’ αυλάκι» άντε και λίγο πιο πάνω, δίκιο έχει το @19. Βοσκοί ήταν οι άνθρωποι τότε και κατσικοκλέφτες ως επί το πλείστον. Πίτες και αμνοερίφια με στάρι θα είχαν με άφθονους χορταροσυνδυασμούς. Αν ως έθνος και Ελλάδα εννοούμε από τη Συμφερούπολη έως και την Αλεξάνδρεια και τη Βηρυτό, το Ικόνιο, τα επτάνησα, τα Πριγκηπονήσια, την Πόλη, την Σπάρτη (της Μικράς Ασίας), τη Σαλονίκη κλπ ή όπως πιο σωστά το λέει ο Νιόνιος Βελεστίνο, Άγιοι Σαράντα, Εσκί Σεχίρ, Πλατεία Ναβαρίνου κλπ τότε πρέπει να έχουμε τη σωστή αναλογία και ποικιλία. Πίτες, μπουγάτσες, σαραγλί, λουκούμια, λουκάνικα, μουσακάδες, σουβλάκια, κεμπάπια, στάκες, κλπ… Κι ο Τσελεμεντές το έδειξε πρώτος: Η μαγειρική είναι κάτι που εξελίσσεται, όπως και οι λαοί, ειδάλλως θα τρώγαμε ακόμη σκορδοστούμπι με κολώστρα…

    Για τη φασουλάδα: Από τους στρατιωτικούς και το στράτευμα με την αποδοτική ως φάνηκε καθοδήγηση των αξιωματικών της επταετίας, άλλος μάλλον ένας τεχνητός γαστριμαργικός εθνικός μύθος…
    (έλαιος πια με δαύτην… και το λέω εγώ που τρώω φασολάδα, ξεσπινιστά, μπαρμπούνια, κουκιά επειδή τα γουστάρω… τα έχω φάει όμως σε παραλλαγές σε όλον τον κόσμο, μέχρι και στην Αργεντινή και δεν βλέπω κάτι ουσιώδες και διαφορετικό…)

    Για τα αυγολέμονα, δέκα λίκνοι από τα σχόλια δείχνουν ότι σε όλον τον κόσμο το κάνουν εδώ και 300 χρόνια, εκεί κάποιοι επιμένουν… Όλα από μας τα πήρανε αφού…

  301. Γιάννης Ιατρού said

    284: ΓιώργοΜ,
    φακές με ζυμαρικά (χειροποίητα) και ααααν σου βρίσκεται κι ένα βραστό/ατμιστό λουκάνικο Φρανκφούρτης ή Βιέννης, το λεπτό, μακρουλό είναι τοπική σπεσιαλιτέ στην Ν (νότιο, όχι νέα 🙂 🙂 ) Γερμανία, περιοχή Στουττγάρδης και νοτιότερα Linsen mit Spätzle το λένε.

  302. # 288

    Μπλέ λουλούδια υπάρχουν, αυτό δεν σημαίνει πως γίνονται μπλέ χρωστική

    Νίκιπλε ο κουμπάρος μου είχε το εμπόριο χρωστικών και αρωμάτων για ποτά, τροφοδοτούσε σχεδόν όλες της ποτοποιείες της Ελλάδας, δυο γραφεία ήταν όλα κι όλα. Οπως μου τα είπε στα έγραψα, επί λέξει μου είχε πει πως μπλε ποτό χωρίς μπογιά δεν γίνεται, γι αυτό να τα αποφεύγω.

  303. # 298,299

    για δοκιμάστε να βάψετε κάτι κόκκινο με φύλλα από παπαρούνες κι άμα το πετύχετε να με κεράσετε χαβιαρόπιττα με φασιανό φλαμπέ ! Δεν είναι πάντοτε το χρώμα που βλέπουμε το ίδιο με το χρωμα που παίρνουμε, π.χ. το ρόδι μαυρίζει θα το ξέρετε από το καθάρισμα.

  304. aerosol said

    #281
    Δεν ξέρω ακριβώς πώς το εννοείς αλλά στην καθομιλουμένη χρωματοπωλείο λέμε το μαγαζί που πας να πάρεις μπογιές να βάψεις το σπίτι σου. Όποιος βάζει τέτοιο χρώμα σε τρόφιμα πρέπει να βρεθεί στη φυλακή και στα δελτία ειδήσεων ανά τον κόσμο. Για να μην κάνουμε εφέ, οι τεχνητές χρωστικές για μαγειρική και ζαχαροπλαστική δεν είναι «μπογιές χρωματοπωλείου». Νομίζω πως σήμερα η ΕΕ επιτρέπει 40 χρωστικές. Τεχνητές είναι περίπου οι μισές. Οι περισσότερες επιτρέπονται σε συγκεκριμένες χρήσεις και ποσότητες, σε φαγητά, γλυκά, ποτά αλλά και σε φάρμακα.

    Το μπλε είναι όντως η μαγειρική χρωστική που δυσκολότερα παράγεται με φυσικό τρόπο. Όσοι ασχολούνται να φτιάξουν με φυσικό τρόπο μάλλον καταλήγουν στο κοκκινολάχανο -πρόσφατα μου έβαψε μπλε το νεροχύτη. Το κόκκινο βγαίνει συνήθως από τα πατζάρια. Πράσινο από σπανάκι κι άλλα πρασινικά. Το ευκολότερο είναι μάλλον το κίτρινο, από κουρκουμά. Όλα αυτά είναι καλά για μαγείρεμα αλλά συχνά δεν κάνουν δουλειά για γλυκά διότι κάτι από γεύση ή μυρωδιά αφήνουν. Για αυτό και συνήθως οι τεχνητές χρωστικές λέγονται χρώματα ζαχαροπλαστικής.

  305. Χαρούλα said

    Τώρα πιά, υπάρχει και μπλε κρασί, που στοχεύει σε νεαρούς πότες, που δεν τους ενδιαφέρει η ποιότητα, αλλά ο εντυπωσιασμός

    Δημιουργήθηκε στην περιοχή των Βάσκων. Το Gik, όπως ονομάζεται, το οποίο κατατάσσεται στην κατηγορία των δροσερών, γλυκών λευκών κρασιών. Παράγεται από ένα άγνωστο μίγμα λευκών και κόκκινων σταφυλιών που κατά κύριο λόγο προέρχονται από αμπελώνες στην La Rioja, στην Zaragoza, στην León και στην Castilla-La Mancha.Το μείγμα αυτό περιέχει 11,5% αλκοόλ και η απόχρωση του είναι μπλε λόγω της ανθοκυανίνης (μια χρωστική ουσία που βρίσκεται στην φλούδα των σταφυλιών) και της indigo (χρωστική ουσία που εξάγεται από το φυτό tinctoria Isatis). Σε αυτό επίσης προστίθεται και μια μη-θερμιδική γλυκαντική ουσία.

  306. # 304

    Ακριβώς χρωματοπωλείο εννοώ που αν τα πρόλαβες πιο παλιά είχαν διάφορα χρώματα σε μπογιά σκόνη. Αυτή την σκόνη εννοούσα που είναι χημικό προϊόν. Η ποσότητα που βάζει το μπλου κουρασάο π.χ. είναι προφανώς τόση ώστε να μην προκαλεί προβλήματα, όπως χιλιάδες άλλες που μπαίνουν σε κρέατα για να είναι μαλακά, σε ψάρια για να μη μυρίζουνε, στις τομάτες για να συγκρατούν το νερό και να είναι βαριές και χιλιάδες άλλες. ( μυστικό : το μαύρο ψωμί που υπήρχε κάποτε προ…αρτοπαρασκευασμάτων με τα οποία ξεπεράστηκαν οι νομικές …δυσκολίες, περιείχε χρωστική μαύρου χρώματος φυσική, ο ίδιος την πούλαγε σε φουρνάρηδες. Ο κουμπάρος μου έτρωγε μόνο το ψωμί διατιμήσεως θεωρώντας το, το πιο αγνό ).
    Θα έχεις διαβάσει πως αρκετές φορές κάποια προϊόντα θεωρούνται ακατάλληλα επειδή περιέχουν περισσότερο από το επιτρεπόμενο ποσοστό κάποιας ουσίας, γεγονός το οποίο δεν γίνεται πάντοτε αντιληπτό. Στο άρθρο αναφέρθηκε πως αυτό το μπλέ σκεύασμα δινότανε και σε μωρά, ήταν η αφορμή για να γράψω, ο μεγάλος (οφείλει να ) έχει την ευθύνη των πράξεών του.

  307. Γιάννης Ιατρού said

  308. Γιάννης Ιατρού said

    βιάστηκα με το enter

    the blue color is achieved by adding a food colorant, most often E133 Brilliant Blue

  309. Μαρία said

    305
    Indigo δηλαδή λουλάκι 🙂
    Με τόσες χρωστικές νομίζω οτι αυτό το βάσκικο ανήκει στην κατηγορία των μπουγιαμάδων.

  310. Χαρούλα said

    Οι ισπανικές αρχές έχουν επισημάνει, κατά την ευρωπαϊκή νομοθεσία, την απαγόρευση της περιγραφής του Gik ως «κρασί», με βάση το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία κατηγορία «μπλε κρασί» στο πλαίσιο της νομοθεσίας της ΕΕ, έτσι δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως «κρασί».
    Αυτό σημαίνει ότι το Gik θα πρέπει να σταματήσει την επισήμανσή του ως «οίνος» και να επανακατηγοριοποιήσει το προιόν ως «άλλα αλκοολούχα ποτά», το οποίο η εταιρεία το περιγράφει ως «μπάσταρδη κατηγορία».

  311. # 308

    το οποίον σκουλήκι… αντιγρ;aφω

    Might cause nausea, vomiting, skin rashes, breathing problems and brain tumours. Causes DNA damage and tumours in animals. Brilliant Blue E133 (Colouring) Banned in British Commonwealth 1972-1980. Currently banned in Austria, Belgium, France, Norway, Sweden, Switzerland and Germany.

    όχι Γιάννης, Γιαννάκης !! (η παροιμία, όχι εσύ 🙂 )

  312. ΣΠ said

    Η ταντούρα πάντως δεν φαίνεται να είναι μπλε.
    https://www.ouzokoulas.gr/index.php?route=product/product&product_id=123

  313. Γιάννης Ιατρού said

    311: Κοίτα, εγώ δεν πίνω τέτοια εξωτικά ποτά, μόνο τσιπουράκι και τα τοιαύτα. Αλλά μην βάζεις και την Daily Mail του 2005 για πηγή ρε Γιώργο 😎🙄

    Η Wiki αναφέρει στο #Health and safety πως είναι επιτρεπτό στην ΕΕ: Brilliant Blue FCF is an approved food colorant and pharmacologically inactive substance for drug formulations in the EU and the United States… ✅

    Υπάρχει και σχετική συζήτηση για το άρθρο της Daily Mail που αναφέρει μεταξύ άλλων 🤔:

    …you cited the Daily Mail. Their sensationalistic coverage states repeatedly that various additives «cause» various diseases. The few that I am familiar with are cases where individual studies suggested a possible link, calling for further study (which generally were unable to substantiate the claim)…

    Τα ανωτέρω μόνο πληροφοριακά, δεν με κόβει κιόλας η χρωστική αυτή… (μόνο η ευρωζώνη με κόβει, ως γνωστόν 😂😂😂)

  314. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @311. Ἄρα καὶ οἱ πίτσες μπλὲ πρέπει νὰ εἶναι τοξικές. 🙂

  315. Γιάννης Ιατρού said

    309: Λουλάκι ως γνωστόν μόνο οι γαλαζοαίματοι… 🙂

  316. Γιάννης Ιατρού said

    314: Μόνο αυτές από τη Βιλγαρία 😂

  317. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @316. Γιατί, μόνον αὐτές; Οἱ ἄλλες ἀπὸ τὴ Ριμανία δὲν εἶναι; 😉

  318. Χαρούλα said

    #311 Τζι, πάντως σε αυτές τις χώρες κυκλοφορεί κανονικά το Blue Curacao. Οι δε Ελβετοί κσταστρέφουν ακόμη και την Σαμπάνια, προσθέτοντας μικροποσότητα για χρώμα!(ciel champagne)

  319. # 313

    Ελα βρε Γιάννη, δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά κι εγώ αυτά τα ξέρω από το 85. Να αφήσω που είναι συνθετική ουσία και γω μίλησα για φυσικές χρωστικές, το τι είναι επικίνδυνο και τι όχι αλλάζει με τις εποχές. Θυμήσου πόσα φάρμακα αποσύρθηκαν μετά από πόσα χρόνια και μάθε πως το Brasan που είχε αποσυρθεί πριν 30 περίπου χρόνια επανακυκλοφόρησε χωρίς να ξέρουμε αν έγιναν καινούργιες εκτιμήσεις ή απλά τώρα το κυκλοφορεί ο Τράκης ξανά ( από πέρισυ) να καλύψει τα έξοδα του ερασιτέχνη ΠΑΟ

  320. Γιάννης Ιατρού said

    317: Ε ναι, πως, ισχύει 🙂 🙂 Επειδή δεν αναφέρεται στη βίβλο δεν τό ΄γραψα, μην τους εκθέσω 🙂

  321. # 318

    Βρε Χαρούλα εγώ έγραψα τι περιέχει, η ποσότητα προφανώς και είναι επιτρεπτή για να κυκλοφορεί. Το να το δίνεις σε παιδιά πάντως μόνο από άγνοια είναι επιτρεπτό.
    Και γαρίδες-καραβίδες όταν αγοράζεις έχουν ραντισθεί με βορικό οξύ για να μη μαυρίζουν, είχα πάει το 84 με την τράτα και το είδα πως τις συσκευάζουν στις κασέλες. Για κάποια χρόνια έπαιρνα μόνο από την τράτα στο Γαλαξίδι πριν τους ρίξουνε την άσπρη σκόνη, μετά το ξεπέρασα απλά τις ξεπλένω αρκετή ώρα πριν τις μαγειρέψω.

  322. den den said

    Καλησπέρα, έχω μια απορία: γράφετε «ένα είδος φακόρυζο», αλλά πιο κάτω «ένα είδος κιμά».
    Το «ένα είδος» δεν ακολουθείται από γενική;
    Ευχαριστώ
    Υ.Γ. Φασολάδα πίστευα, σπανακόρυζο ήθελα..

  323. sarant said

    322 Νομίζω ότι συντάσσεται και με γενική και με αιτιατική.

  324. Αιμ said

    Και εγώ, λίγο καθυστερημένα βέβαια, υπέθεσα μουσακά (καλό αλλά πολύ τουριστικό ) ή γεμιστά που προτιμώ. Πέστε μου πού αλλού έχετε φάει γεμιστά ;

    Για βουλγάρικο φαγητό περίμενα месна скара δηλ. διάφορα κρεατικά στην σχάρα. Το χαρακτηριστικό της σόπσκας (παχύ το πρώτο σ) σαλάτας είναι τα ψιλοκομμένα αγγουροντοματοκρεμυδάκια και η τριμμένη φέτα. Με ελαιόλαδο και όχι ηλιέλαιο καλή είναι

    Επίσης τις ευχές μου για μακροημέρευση και ευτυχία μαζί με μία γεμιστά και δυο πιτόγυρα στον φίλτατο Αβό 🙂

    Υ.Γ. Το λουλάκι πάντως είναι δηλητήριο, οι χρωστικές όχι όλες. Το ότι επιτρέπονται δεν είναι εγγύηση. Τα σουδάν 1 και 2 τα τρώγαμε δεκαετίες πριν αποδειχθούν καρκινογόνα

  325. Μαρία said

    324
    Γεμιστές ντομάτες κάνουν κι οι Γάλλοι αλλά τις γεμίζουν μόνο με κιμά χωρίς καθόλου ρύζι. Μοιάζουν με κεφτέ μέσα στη ντομάτα 🙂

  326. aerosol said

    #311
    Η σχέση του καπνού με τη φωτιά είναι ένα πράγμα (υποκειμενικό, βασίζεται σε εικασίες, πότε σωστές πότε λανθασμένες) το ότι η πηγή από όπου τα αντέγραψες τα λέει λάθος… είναι άλλο πράγμα.
    Καλό ίσως να αποφεύγουμε ουσίες που έχουν απασχολήσει αρνητικά, κακό να πουλάμε σαν γεγονός κάποιες ανησυχίες μας -που προς το παρόν διαψεύδονται από τις μελέτες των ειδικών.
    Ειδικά για το e133, παρατηρώ το σπάνιο, να σταματά μια απαγόρευση. Σε κάτι που εξετάζεται παγκοσμίως επί δεκαετίες αυτό το θεωρώ σχετικά οριστικό ως αποτέλεσμα.

    Επίσης, για να πιάσω τελευταία φορά και τα προηγούμενα, «χρώμα χρωματοπωλείου» είναι παραπλανητική περιγραφή, και απλώς εκφράζει (πάλι σαν γεγονός) τις δικές σου προκαταλήψεις. Δεν λέω πως είναι αβάσιμες αλλά είναι απλά οι δικές σου προκαταλήψεις και όχι γεγονότα.

  327. jamavous said

    Aγαπητοί φίλοι εγώ θα έλεγα την φασολάδα όπως θα είπαν αρκετοί αν και σήμερα η νεολαία δεν την προτιμά νομίζω , αλλά η επιλογή σας για τον μουσακά είναι πολύ καλή γιατί όλοι οι τουρίστες τον γνωρίζουν και πολλοί Έλληνες τον αγαπάμε πολύ αν και είναι κοπιαστικό στο μαγείρεμα φαγητό. Καληνύχτα .

  328. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  329. ΣΠ said

  330. Καρανίκος Γιάννης said

    Το νοστιμο

  331. # 326

    Αρχικά δεν είναι δικές μου εκτιμήσεις αλλά ανθρώπου της πιάτσας των ποτών, όπως έγραψα ήταν βασικός τροφοδότης χρωστικών και αρωματικών ουσιών ποτοποιείας (μου είχε πει και διάφορα για τις ποιότητες των ούζων ανάλογα με τα συστατικά που αγόραζαν- δεν τις αναφέρω για διαφημιστικούς λόγους και για το πως ίσχυαν πριν από 20 χρόνια. Τώρα αν εσύ ξέρεις πως μια ποτοποιεία χρησιμοποιεί το e133 και όχι μπογιά, πάω πάσσο.

    Εγώ εκείνο που ξέρω είναι πως επειδή το μπλε χρώμα ήταν δύσκολο να το πετύχουν θεωρούσανε πως έχει κάτι το αριστοκρατικό, από το σαξ της σαξονίας μέχρι το τουαρέγκ των βεδουΐνων και τους γαλαζοαίματους (και το δικό μου βενετσιάνικο επίθετο είναι απόχρωση του γαλάζιου στα λατινικά), Βάφουν λοιπόν μπλε τα ποτά τους για λόγους εντυπωσιασμού και όπως ξέρεις…μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος

  332. Γς said

    351:

    Χρήση χρωστικών άλλοτε και τώρα.

    Ενα ομαδικό hessimo στα οικόπεδα χωράφια γύρω απ την πλατεία Κλαυθμώνος το 183τόσο.

    Ο Ιταλός μάγειρας στον πρώτο χορό με τη μεταφορά της πρωτεύουσας στην Αθήνα από το Ναύπλιο δεν έβρισκε πώς να βάλει χρώματα στο παγωτό που τους έφτιαξε.

    Πειραματίστηκε με διάφορα πράσινα από φύλλα κι ο αθεόφοβος για το κόκκινο έβαλε μια τόσο δα σταγονούλα μίνιο πάνω σε κάθε παγωτό.

    Και οι Αθηναίοι που είχαν παρακολουθήσει την έλευση των φραγκοφορεμένων ευγενών, αριστοκρατών, πρεσβευτών και λοιπών με τα παντελόνια και με τα κρινολίνα σε λίγο τους είδαν να βγαίνουν ξαφνικά και να ακροβολίζονται στα γύρο οικόπεδα των παντελονιών και κρινολίνων δεόντως αφαιρεθέντων λόγω του αντιοξειδωτικού αστάρεως προφύλαξης σιδηρών κατασκευών από την σκουριά.

    Δεν θυμάμαι που το είχα διαβάσει.

    Βρήκα όμως στον Μικρό Ρωμιό αυτό:

    http://mikros-romios.gr/prota-pagota/

    Δεν είναι το κείμενο που είχα διαβάσει (χρονικογράφου της εποχής) αλλά τουλάχιστον επιβεβαιώνει ότι χρησιμοποίησε ο Κάλβος (Ναι, έτσι λεγόταν ο ιταλός ζαχαροπλάστης) χημικές χρωστικές (μίνιο έλεγε το αυθεντικό κείμενο).

    “Οι Αθηναίοι γεύθηκαν παγωτό για πρώτη φορά το 1835 σε μία από τις κοσμικές εκδηλώσεις του Βαυαρού πρωθυπουργού Άρμασπεργκ […]

    Σε λίγη ώρα το κλίμα άλλαξε. Ενώ το βαλς εξακολουθούσε να παίζεται από την μπάντα του Βαυαρικού Τάγματος, οι αίθουσες του Μεγάρου άδειαζαν. Γυναίκες και άνδρες εξαφανίζονταν. «Μετέβαλον το δάπεδον της αιθούσης εις δεινώς κυμαινόμενον σκάφος», προσπαθώντας να βρουν κάποια σκοτεινή γωνιά για να «ακουμπήσουν» τις στομαχικές διαταραχές τους!

    Ο Κάλβος, προκειμένου να παρουσιάσει πιο εντυπωσιακά τα παγωτά του, χρησιμοποίησε χημικά χρώματα, αφού στην Αθήνα δεν υπήρχαν τότε φυσικές χρωστικές ουσίες. Έτσι οι καλεσμένοι έπαθαν όλοι τροφική δηλητηρίαση. Ο χορός διαλύθηκε” κτλ κτλ

  333. # 332

    Δηλαδή παλιό το κόλπο με τις μπογιές, στη δοσολογία μάλλον την πάτησε !!

  334. dryhammer said

    332. Δεν ήταν δικό του, ήταν άλλου μίνιο

  335. Κατερίνα said

    #161
    Σπούδαζα εκεί το 2012 και όταν έλεγα πό που είμαι με κοίταζαν σαν να ήμουν εξωγήινος, οπότε δεν άλλαξαν πολύ στο μεταξύ. Χαρά που θα έκανες όταν γύρισες σπίτι και αντίκρυσες τα λουκάνικα…
    #284
    Φακές με ζυμαρικά πάντως κάνει συχνά ο (Ιταλός) άντρας μου. Όταν πήγα στην πεθερά πρώτη φορά και έμεινα εκεί πέντε μέρες, κατάλαβα ότι μια ζωή μεσημέρι=βράδυ έτρωγαν ζυμαρικά + κάτι (κρέας, σάλτσα, λαχανικά ή καρμπονάρα). Γύρισα πίσω στουμπωμένη και από τότε η συμφωνία είναι ζυμαρικά κάθε τέταρτο γεύμα…

  336. Πέπε said

    @335:
    Μια φίλη μου, παντρεμένη με Ιταλό, ισχυριζόταν ότι κάθε Κυριακή ο άντρας της ετοιμάζει εφτά διαφορετικές σάλτσες για ζυμαρικά και τις φυλάνε στο ψυγείο ή στην κατάψυξη, αναλόγως, για να τρώνε μία κάθε μέρα. (Ενώ βέβαια τα ίδια τα ζυμαρικά, αν δε φαγωθούν στο πρώτο 20λεπτο αφότου βγουν από την κατσαρόλα, τα πετάνε γιατί «χάλασαν».)

  337. 334, …… 332. Δεν ήταν δικό του, ήταν άλλου μίνιο …

    Χρειαζόταν χρωστική από
    άλλη ζαρίνη

  338. 314, … @311. Ἄρα καὶ οἱ πίτσες μπλὲ πρέπει νὰ εἶναι τοξικές. 🙂…
    316, … 314: Μόνο αυτές από τη Βιλγαρία 😂…
    317, … @316. Γιατί, μόνον αὐτές; Οἱ ἄλλες ἀπὸ τὴ Ριμανία δὲν εἶναι; 😉…

    Είναι – γι’ αυτό, πριν φαγωθούν, βεβαίωση ότι παρασκευάζονται
    αριμανίως

  339. # 335,6

    Σωστά τα πετάνε γιατί τα βρασμένα μακαρόνια μουλιάζουν, μόνο στα ψημένα δεν αλλοιώνεται πολύ η γεύση τους. Οι δικοί μου (βορειο)Ιταλοί φίλοι έχουν αναγάγει το βράσιμο σε ιεροτελεστία με το χρονόμετρο στο χέρι και τον μη διακοπτόμενο από την είσοδο των ζυμαρικών βρασμό ! Εξυπακούεται το αλ δδέντε(*) και το τελείωμα στο τηγάνι με την σάλτσα. Στο μεσημεριανό υπάρχουν σχεδόν πάντα, αλλά σαν πρώτο πιάτο, σαν κύριο πιάτο μια-δυο φορές την βδομάδα και σχεδόν ποτέ σαν βραδυνό. Κατά κάποιο τρόπο αντικαθιστούν το καθ’ημάς ψωμί.
    (*) δδ=d

  340. Yiannis KYRiakides said

    Με το συμπαθιο, αλλά γραφω χωρις να εχω διαβασει ΟΛΑ τα 339 σχολια, αρα δεν ξερω αν εχει γραφτει:
    Υπερθεματιζω την επιλογη για την Κυπρο. Ξεκαθαριζω ομως οτι τα κυπριακα «Κουπέπια», που προφερεται ‘κουπέπκια’, ειναι μεν ντολμαδακια τυλιγμενα σε κληματοφυλλα, αλλά το κυριοτερο ειναι οτι ΠΑΝΤΑ περιεχουν ΚΑΙ ΚΙΜΑ!
    ‘Γιαλαντζί ντολμαδακια’ = ‘νηστισιμα κουπεπια’, μπορει να παρασκευαζονται πολυ σπανια, στες νηστείες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: