Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

47 χρόνια μετά: Salonica mi fé, disfecemi Atena

Posted by sarant στο 21 Απρίλιος, 2014


Σήμερα δεν είναι μόνο αργία, Δευτέρα του Πάσχα, είναι και σημαδιακή μέρα, αφού κλείνουν 47 χρόνια από την κήρυξη της δικτατορίας της 21ης Απριλίου 1967. Πριν από τρία και πριν από πέντε χρόνια είχα ανεβάσει ένα άρθρο με αναμνήσεις από τη μέρα εκείνη (δικές μου και άλλων ιντερνετικών φίλων) και σας είχα καλέσει να προσθέσετε τις δικές σας, ενώ πέρυσι, αν και όχι ακριβώς τη μέρα της επετείου, είχα ανεβάσει το αφήγημα του Γιώργου Ιωάννου «Ο Πρόεδρος Ταμέλης«. Για σήμερα, που είναι μέρα χαμηλής ιστολογικής κίνησης και γενικότερης ραστώνης, σκέφτηκα να ανεβάσω ένα χρονικό που δημοσιεύτηκε προχτές στις Αναγνώσεις της πασχαλινής Αυγής. Το υπογράφει ο συγγραφέας Αλέξης Ζήρας, που περιστασιακά σχολιάζει και στο ιστολόγιό μας.

Ο τίτλος του χρονικού (Η Σαλονίκη μ’ έκανε, η Αθήνα με ξέκανε) παραπέμπει σ’ έναν διάσημο στίχο από το Καθαρτήριο του Δάντη (Siena mi fé, disfecemi Maremma), που τον παραθέτει και στα Είδωλα ο Ροΐδης σαν παράδειγμα της δύναμης της δημοτικής, λέγοντας ότι δεν είναι δυνατό να αποδοθεί ο διάσημος στίχος με άλλο ρήμα από το ξεκάμνω). Κατά σύμπτωση, ο Ζήρας αναφέρεται και στο διήγημα «Ο Πρόεδρος Ταμέλης» του Ιωάννου.

 

21 Απριλίου 1967: Salonica mi fé, disfece mi Atena – του Αλέξη Ζήρα

Έχοντας ολοκληρώσει με χίλια βάσανα τη στρατιωτική μου θητεία, μόλις δυο μήνες πριν από τον Απρίλιο του ’67, υπηρετώντας πρόσθετα και ποινές, πήρα την απόφαση να έρθω και πάλι στη Θεσσαλονίκη και να ξαναπιάσω την κομμένη από το ’65 γραμμή των σπουδών μου. Δεν φανταζόμουν όμως ότι θα έπεφτα στην πιο ακατάλληλη εποχή για κάτι τέτοιο! Όσοι έζησαν τη βαθμιαία κλιμάκωση της έντασης που υπήρχε στη δημόσια ζωή από τις εκλογές του 1963 και έπειτα, εκείνοι μόνο καταλαβαίνουν τι περίπου εννοώ. Οι ιστορικές αναπαραστάσεις, οι γραπτές μαρτυρίες, τα μυθιστορήματα (ιδίως αυτά) δεν μπορούν να αποδώσουν ούτε στο ελάχιστο την έκρυθμη κατάσταση που σιγά σιγά ανέβαζε το πολιτικό θερμόμετρο και σχημάτιζε στην καθημερινότητα των μεγάλων πόλεων της χώρας, ιδιαίτερα εκείνων που φιλοξενούσαν φοιτητικές κοινότητες, το μόνιμο συναίσθημα μιας επικείμενης ρήξης. Αλλά και μιας απροσδιόριστης διακινδύνευσης. Αρχές Φεβρουαρίου του ’67 που βρέθηκα και πάλι στην πόλη, έτσι όπως ένιωθα σαν κρατούμενος που μόλις βγήκε από το δεσμωτήριο και χαιρόταν την ελευθερία του, είναι αλήθεια ότι αφέθηκα να με σπρώξουν χωρίς πολλές πολλές αντιστάσεις οι ίδιες οι συνθήκες στην εδώ και μήνες αναστατωμένη ζωή του Πανεπιστημίου. Όσο πλησίαζαν οι εκλογές του ’67 τόσο και αγρίευαν τα πράγματα˙ καθημερινές συγκεντρώσεις και σχεδόν καθημερινό ξύλο με τους χωροφύλακες στην ακόμα αδιαμόρφωτη Πλατεία του Χημείου, κυνηγητό στις γύρω Σχολές αλλά και μέσα στα αμφιθέατρα, καθώς ούτε άσυλο υπήρχε πια ούτε τίποτε μετά την απόφαση της πρυτανείας Χρήστου. Θυμάμαι, σε μια από αυτές που την είχαμε σχεδιάσει αποβραδίς με ιδιαίτερη προσοχή, έτσι ώστε άλλοτε να μαζευόμαστε σε κάποιο σημείο και άλλοτε σε κάποιο άλλο, καθυστέρησα πολύ να ακολουθήσω τους υπόλοιπους και όταν τους ξαναβρήκα είχαν ήδη κλειστεί όλοι τους στη Φυσικομαθηματική, αφήνοντάς με απ’ έξω. Μ’ έπιασε πανικός! Δεν ήξερα τι να κάνω! Και καθώς γύρισα το κεφάλι μου προς τα κάτω, προς τη μεριά του Συντριβανιού, είδα με δέος να έρχονται τρέχοντας προς τα εκεί όπου στεκόμουν, βγαίνοντας από το κτήριο της Παλιάς Φιλοσοφικής, κάμποσους ένστολους χωροφύλακες και μερικούς με τα πολιτικά, κρατώντας «σε θέση μάχης» τους εκτοξευτήρες των δακρυγόνων.
Ήμουν σε μια όντως κωμικοτραγική κατάσταση, «μεταξύ δύο πυρών». Είχαν πια αρχίσει να γίνονται οι πρώτες ρίψεις όταν βγήκε από μια πλαϊνή πόρτα ένας φοιτητής, φωνάζοντάς μου δυνατά για να ακουστεί πάνω από τη φασαρία: «Από ’δω συνάδελφε, φύγε απ’ εκεί, θα σε σκοτώσουν!» Πρόλαβα με την ψυχή στο στόμα και τρύπωσα μέσα, ενώ για λίγο, όσο είμαστε κλεισμένοι εκεί, είχα την παράδοξη για τη στιγμή εκείνη αίσθηση -για να μην πω την ψευδαίσθηση- ότι όλο το κτήριο βυθιζόταν σαν πλοίο μέσα στο θολό προπέτασμα των καπνογόνων.

ΙΙ
Είμασταν όμως αεικίνητοι. Τι μας εμψύχωνε και τρέχαμε ακούραστα από συνέλευση σε συνέλευση κι από συγκέντρωση σε συγκέντρωση, σε όλη την πόλη; Στο βάθος, τι άλλο από την μισοενστικτώδη-μισοσυνειδητή αντίληψη ότι παίρναμε μέρος σε κάτι που ήταν ως τότε ανεπανάληπτο στη ζωή μας. Αλλά, παρά τον αυτονόητο ενθουσιασμό που έδινε κι έπαιρνε από τη συμμετοχή μας (μάτια που άστραφταν και υγραίνονταν από τη συγκίνηση και στόματα που στέγνωναν από το ρομαντικό πάθος, όχι τόσο των αναμενόμενων κομματικών όσο των αυτοσχέδιων ρητόρων), δεν ήταν λίγες οι στιγμές που νιώθαμε ότι υπήρχε γύρω μας κάτι που μας ξεπερνούσε. Το καταλαβαίναμε από κάποιες αντιδράσεις που μπορεί να φαίνονταν ότι ήταν αλλά δεν ήταν επουσιώδεις. Από την αμηχανία και τη δυσαρέσκεια που τις έβλεπες να καθρεφτίζονται στο βλέμμα αρκετών από τους περαστικούς, αντιδράσεις που απέκτησαν ένα άλλο νόημα όταν τις αναστοχαζόμαστε στις επόμενες μέρες. Μαζί με τη νεανική φρενίτιδα υπήρχε στον αέρα και κάτι σκοτεινό, που φόβιζε, γιατί ήταν ανεκδήλωτο και περίμενε κρυμμένο. Αυτό το πέρασμα του άγνωστου επικείμενου, που βέβαια δεν μας περίσσευε χρόνος για να καταλάβουμε καλά καλά το νόημά του, άναβε μέσα μας σαν ένα μικρό φωτάκι συναγερμού και χανόταν. Και όλα αυτά, την ίδια ώρα ακριβώς που ζούσαμε ο καθένας τη μικρή ή τη μεγάλη του αυταπάτη. Γιατί η Θεσσαλονίκη, εκείνο το σύντομο χρονικό διάστημα που την έζησα υποτίθεται ως «εξεγερμένη πόλη», ποτέ δεν ήταν τόσο γυρισμένη στον εαυτό της, ίσως τόσο μακρινή για όλους μας. Και τούτο γιατί ήταν μια πόλη που γινόταν εύκολα οικεία και ξένη. Από τη μια η ρυμοτομία της, η προοπτική της θάλασσας, όλα όσα συνέβαιναν σ’ αυτήν χωρούσαν στην περιμετρική μερικών δρόμων: και να τα γραφεία των πολιτικών νεολαιών στη Διαγώνιο, πιο εκεί τα εκλογικά επιτελεία των κομμάτων στην Τσιμισκή, οι συνδικαλιστικές ενώσεις στους παράδρομους της Αριστοτέλους, το πλήθος που μπαινόβγαινε γεμάτο έξαρση στα φωτισμένα κτήρια, οι γεμάτοι με αφίσες και δελτία τοίχοι, οι σκεπασμένες από τις χιλιάδες ανακοινώσεις και προκηρύξεις άσφαλτοι των δρόμων, τα μεγάφωνα που γέμιζαν τις χειμωνιάτικες νύχτες με τα συνθήματά τους. Ναι, αλλά γεγονός είναι ότι το μικρό φως του συναγερμού μάς ειδοποιούσε από τότε χωρίς να το υποψιαζόμαστε καν ότι υπήρχαν και κάποια άλλα πίσω από το προσκήνιο της φωταγωγημένης πόλης. Αυτά που περίμεναν εκεί έξω και δούλευαν αθέατα ως τη νύχτα της 20ης Απριλίου.
ΙΙΙ
Η 21η με είχε βρει έτοιμο να ταξιδέψω στην Αθήνα. «Στις 21 Απριλίου 1967 το πρωί στη Θεσσαλονίκη ήταν ήλιος και ωραίος καιρός», αρχίζει ο Γιώργος Ιωάννου το σατιρικό, χαριτωμένο και έντονα αυτοσαρκαστικό του διήγημα «Ο Πρόεδρος Ταμέλης». Και πράγματι υπήρχε μια φοβερή διαύγεια στην ατμόσφαιρα, εκείνο το πρωί που ξεμύτισα από το ισόγειο διαμέρισμα μιας μίζερης πολυκατοικίας όπου έμενα, στο δρομάκι της Κωνσταντίνου Παλαιολόγου που κατεβαίνει σχεδόν τεμνόμενο με την Ιπποδρομίου, κοντά στην Καμάρα. Ξυπνημένος και ειδοποιημένος ότι «κάτι τρέχει» από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα στο τζάμι των διπλανών συμφοιτητών μου, ντύθηκα και πετάχτηκα έξω, ακούγοντας με έκπληξη να έρχεται από το βάθος της έρημης Εγνατία ο ρυθμικός ήχος του τύμπανου και του ομαδικού βαδίσματος που συνόδευαν την εμφάνιση των στρατιωτικών αγημάτων. Ήταν πάνω κάτω δέκα η ώρα. Στριμώχθηκα στο πεζοδρόμιο, μπροστά στα μισάνοιχτα μαγαζιά, μαζί με καμιά τριανταριά άλλους από τους οποίους κανείς δεν έμοιαζε διατεθειμένος να πει τίποτε, πέρα από κάτι μισόλογα, νύξεις και ανταλλαγές πλάγιων βλεμμάτων, και σε λίγο νά σου μια ομάδα φοιτητών της στρατιωτικής ιατρικής, σε τετράδες, ντυμένοι με τις στολές και τα σπαθάκια τους στο πλάι, με τεντωμένα, σοβαρά πρόσωπα και ματιά καρφωμένη τελετουργικά, ως είθισται, κάπου μακριά. Κρατούσαν με επισημότητα αναμμένους δαυλούς, που όμως το προφανώς αυτοσχέδιό τους έκανε τη σοβαρότητά τους κωμική, αφού ο κάθε δαυλός είχε στην κορυφή του μια άδεια μαυρισμένη κονσέρβα, όπου λαμπάδιαζε και κάπνιζε το παραφινέλαιο! Και τότε, όπως περνούσαν από μπροστά μας με κατεύθυνση προς τον χώρο της Έκθεσης και τη Λεωφόρο Στρατού, υψώθηκε ξαφνικά από σχεδόν όλους τους παριστάμενους ένα παρατεταμένο χειροκρότημα˙ και μαζί επιδοκιμασίες από μερικούς μαγαζάτορες που είχαν βγει στις πόρτες τους με χαρακτηριστικά γεμάτα αγαλλίαση, ενώ έλεγαν, υψώνοντας όσο μπορούσαν τις φωνές τους, πόσο ανακουφισμένοι και ενθουσιασμένοι ένιωθαν βλέποντας να παίρνει επιτέλους τέλος αυτή η «άνοιξη της αναρχίας» – αυτό φυσικά δική μου τωρινή προσθήκη, παραφράζοντας τον παρεμφερή τίτλο του μυθιστορηματικού χρονικού τού Χανς Μάγκνους Έντσενσμπέγκερ, Το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας. Τις επόμενες ώρες, κολλημένος στο ραδιόφωνο, παρακολουθούσα μουδιασμένος, καπνίζοντας το ένα τσιγάρο πίσω απ’ τ’ άλλο, κυριευμένος από μια αδράνεια που μου ήταν αδύνατο να ξεπεράσω, τις πρώτες ανακοινώσεις ενός καθεστώτος που μπορεί τον επόμενο καιρό να στολίστηκε με τα οπερετικά χαρακτηριστικά της μπουφόνικης υπερβολής, να διακωμωδήθηκε από τον τόνο της φωνής των πρωταγωνιστών του, να αντιμετωπίστηκε με μια καρικατουρίστικη διάθεση (ως άλλοθι για την παθητική μας στάση), αλλά από την αρχή ακόμα δεν μάς έδωσε ούτε στιγμή την εντύπωση του πρόσκαιρου. Παρά τις νουθεσίες, τις αναλύσεις και τα παρηγορητικά λόγια των πιο δοκιμασμένων. Περιφερόμαστε τις δυο πρώτες μέρες από σπίτι σε σπίτι, σαν να ανήκαμε σε ένα περίεργο, μεγάλο σόι τεθλιμμένων. Την τρίτη μέρα έσπευσα να πάρω το λεωφορείο για την Αθήνα.

 

 

Advertisements

69 Σχόλια to “47 χρόνια μετά: Salonica mi fé, disfecemi Atena”

  1. spiral architect said

    Καλημέρα και καλή βδομάδα. 🙂

    […] κυριευμένος από μια αδράνεια που μου ήταν αδύνατο να ξεπεράσω, τις πρώτες ανακοινώσεις ενός καθεστώτος που μπορεί τον επόμενο καιρό να στολίστηκε με τα οπερετικά χαρακτηριστικά της μπουφόνικης υπερβολής, να διακωμωδήθηκε από τον τόνο της φωνής των πρωταγωνιστών του, να αντιμετωπίστηκε με μια καρικατουρίστικη διάθεση (ως άλλοθι για την παθητική μας στάση), αλλά από την αρχή ακόμα δεν μάς έδωσε ούτε στιγμή την εντύπωση του πρόσκαιρου. Παρά τις νουθεσίες, τις αναλύσεις και τα παρηγορητικά λόγια των πιο δοκιμασμένων. […]

    Μπας και σας θυμίζει κάτι; :/

  2. Γς said

    Συνήθως όλοι οι κινηματίες διαβεβαιώνουν ότι θα αποχωρήσουν σύντομα. Μόλις διορθώσουν τα κακώς κείμενα. Που αργούν όμως να μπουν σε τάξη…

  3. leonicos said

    Αηδιάζω που το θυμάμαι.

    Με ξύπνησε ο πατέρας μου αναγγέλλοντάς μου ‘Έχομεν δικτατορίαν’ σε μια καθαρεύουσα που μάλλον μιμούνταν το ύφος των ανακοινώσεων παρά ήταν η δική του γλώσσα.

    Στενοχωρήθηκα που δεν είχαμε πια δημοκρατία, αλλά τίποτα παραπάνω. Απλώς αντιμετώπιζα οτιδήποτε στρατιωτικό ως ‘εχθρικό’ κι ενοχλήθηκα. Μοιραζόμενος τότε μεταξύ Γερμανίας κι Ελλάδας δεν είχα καμιά σπουδαία συμμετοχή σε τίποτα. Απλώςε με κορ’όιδευαν οι γερμανοί που σε κάποια φάση είχαμε κάθε μέρα άλλον πρωθυπουργό (Τσιριμώκος κ.α.) Δεν φανταζόμουν ότι αυτό θα κατέληγε στην αποφράδα

    Κατά τις 11 ξεκίνησα από την Πλάκα και πήγα στην Δεριγνύ, με τα πόδια, λίγο πιο πάνω από την πλατεία Κολιάτσου (νομίζω) να δω ‘μην μου πάθει το κορίτσι’. Ο πατέρας της πιο συνειδητός από τον δικό μου, όχι αριστερός αλλά φανατικά αντιβασιλικός του στιλ των βενιζελικών, αν αυτός ο όρος πάει το 1967, μου παρουσίασε τα πράγματα πιο άγρια και σχετικώς ζοφερά. Αλλ΄ αμέτοχα.

    Γύρισα σπίτι μου πριν νυχτώσει, με τα πόδια και πάλι από παραδρόμους.

    Τις επόμενες μέρες λοξοκοιτάγαμε τους γνωστούς υπερδεξιούς του έτους. Ο ένας ήταν ένας συμπαθής κατά τα άλλα τύπος, ο Αντρέας, ασρραβωνιασμένος με την Βαρβάρα,, ο οποίος δήλωνε ‘ότι αν μπορούσε θα έκοβε το αριστερό του χέρο επειδή ήταν αριστερό’.και η νατνάρα προσπαθούσε να τον συμμαζέψει. Παράλληλα είχε πάθος με τη φωνή του, τενόρος ή κάτι τέτοιο, και πέταγε κορώνες. Ο Αντρέας μας βγήκε σχεδόν από τ’ αριστερά, αμφισβητώντας ότι οι πραγματικοί δεξιοί κάνουν πραξικοπήματα. Ότι οι πραξικοπηματίες είναι κάπηλοι της Δεξιάς. Δεν έπαθε τίποτα, αλλά, αργότερα, στο στρατό ‘έγινε απλός φαντάρος, όπως εγώ. Ο άλλος ήταν ένα πρόσωπο πολύ χαμηλών τόνων, άσπρος και σχεδόν αθέατος, και πολύ συγκροτημένος. Παραδεχόταν ότι το πραξικόπημα έγινε από τους δεξιούς για να μην πάρουν την Ελλάδα οι αριστεροί. Σε μια φραστική αντιπαράθεση που είχα μαζί του, όπου τον ρώτησα ευθέως ‘αν θα είναι το καρφί του έτους’ μου δήλωσε απερίφραστα ότι ‘στο χέρι μου είναι να μην πω κάτι που να τον ενοχλήσει’. Δεν ξέρω τι απέγινε, και ούτε καν αν ζει. Βρέθηκα ‘σημειωμένος’ από το Α2, στο στρατό, χωρίς άλλες συνέπειες, εμφανείς τουλάχιστο, και χωρίς ναξέρω αν ήταν δικήτου δουλειά.

    Όταν άρχισα να γράφω,’ημπυν δεύτερος. Υποθέτω ότι κάποιοι ξυπνήσατε στο μεταξύ και θαμου πήρατε τη δεύτερη θέση. Χαλάλι σας, εκτός του Γς βεβαίως, βεβαίως!

  4. leonicos said

    Κοίτα ρε! Λες και το ήξερα!

  5. Γς said

    2:
    Τα ίδια και στη χώρα της κυράς μου. Για μερικούς μήνες καβάλησε την εξουσία, αλλά φαίνεταθι ότι δεν διορθώνονται α πράγματα εύκολα. Πέρασαν δεκαετίες. Ετσι επανέφερε την Δημοκρατία. Την Δημοκρατία του ενός κόμματος. Και από τότε κυβερνά δημοκρατικά.

    3:
    Καλημέρα Λεώ

  6. andam said

    Καλημέρα Χρόνια Πολλά σε όλους, λόγω ραστώνης ξεχάσαμε και τη μαυρη επέτειο νάσαι καλά Νίκο που μας το θύμισες
    Η πλατεία του Χημείου όπως είναι σήμερα αλλά δεν άλλαξε από παλιά όπως περιγράφεται στη διήγηση. Η φωτογραφία είναι παρμένη από το κτίριο της Φυσικομαθηματικής που ήταν κλεισμένοι οι φοιτητές, απέναντι το καφέ κτίριο είναι η παλιά Φιλοσοφική που ήταν κρυμμένοι οι χωροφύλακες, πίσω της η νέα και αριστερά το Χημείο. Απορώ από πού φαινόταν η πλατεία Συντριβανίου (που είναι μετά την Φιλοσοφική πάνω στη Εγνατία). Εκτός αν εννοεί το συντριβάνι που είναι στη πλατεία Χημείου. Απ΄αυτή την πλατεία ξεκινούσαν παραδοσιακά όλες οι φοιτητικές διαδηλώσεις του πανεπιστημίου από πάντα.

  7. Γς said

    Ηταν κι εκείνος ο Στρατιωτικός νόμος. Μια μέρα της επταετίας.

    Την περίμεναν σπίτι της, αλλά μόλις πήγαμε να κάνουμε τσεκ-άουτ από την προεδρική σουίτα, Μεταξουργείο μεριά, μας λένε:

    -Που πάτε; Απαγορεύτηκε η κυκλοφορία μετά τις 8 μμ.

    Και ξαναγυρίσαμε στη σουίτα μας.

  8. atheofobos said

    Επειδή το λινκ που είχα αφήσει το 2009 οδηγεί στο προηγούμενο μπλογκ μου που το έχω διαγράψει, έχοντας το όμως μεταφέρει όλο στο σημερινό, ξαναβάζω σήμερα το σωστό λινκ για το πόστ μου :
    ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1967 -ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2009/04/1967.html

  9. sarant said

    Καλημέρα, καλή βδομάδα και ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και για τις μαρτυρίες!

  10. spiral architect said

    @3: […] και πήγα στην Δεριγνύ, με τα πόδια, λίγο πιο πάνω από την πλατεία Κολιάτσου (νομίζω) […]

    Πλατεία Βικτωρίας, Λεό! 🙂

  11. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα!
    Νήπιο ήμουν και περπατάγαμε με τη μάνα μου στην Πατησίων, όταν μας σταμάτησε μια περίπολος Εσατζήδων έξω απ’ το Μουσείο. Μίλησαν με σκαιό ύφος και απαίτησαν να γυρίσουμε στο σπίτι μας. Όταν η μάνα μου τους πληροφόρησε ότι είναι σύζυγος αξιωματικού και να προσέχουν πώς μιλάνε στον κόσμο, μαζεύτηκαν και το γύρισαν στις ευγένειες. Δουλοπρεπείς στους παραπάνω, τύραννοι στους παρακάτω…Και κυβέρνησαν σχεδόν ανενόχλητοι για εφτάμισι χρόνια… 😦

  12. spiral architect said

    Σήμερα -λένε οι φήμες- ότι θα εκπέμψει και η νέα ΝΕΡΙΤ των Προκοπάκη και ΣΙΑ. 😛

    A, ρε ιστορία …

  13. Αληθώς ο κύριος

    «Αλλά και μιας απροσδιόριστης διακινδύνευσης.»

    Μέχρις εκεί άντεξα. Μετά ΄ένιωσα μια…απροσδιόριστη διακινδύνευση και παράτησα το υπόλοιπο κείμενο, έχω και τις ευαισθησίες στην ηλικία μου

    Λεώνικε με πρόλαβε ο Σπιράλ με τις πλατείες, δεν πειράζει αν τις μπερδεύεις, έχεις χώρο να ξεφύγεις. Ενω με τις στενές…σε χώνουν στη στενή !

  14. Γς said

    Ποιες στενές;

  15. andam said

    Οι θύμησες μου από κείνη την μέρα στη Λάρισα ελάχιστες, δευτέρα δημοτικού ήμουν άλλωστε…μόνο ένα αίσθημα φόβου, ο κόσμος κλείστηκε στα σπίτια του, είχαμε κι ένα στρατόπεδο κοντά στο σπίτι κι έλεγαν ότι όποιος πήγαινε κοντά, τον τουφέκιζαν (αλήθεια-ψέμματα, δεν ξέρω). Θυμάμαι λίγες(;) μέρες μετά ήρθαν δυό χωροφύλακες στο σπίτι μου και κάλεσαν τον πατέρα μου στην αυλή και του έκαναν διάφορες «συστάσεις». Απ΄ ότι μας είπε δεν τον συνέλαβαν γιατί είχε οικογένεια αλλά αν τολμούσε να ξεροβήξει θα τον έχωναν μέσα. Ο ξάδελφος του πατέρα μου βέβαια, τον φωνάζαμε θείο Χριστόφορο και ήταν απ΄τα μοναδικά μας στηρίγματα σαν οικογένεια, δεν είχε οικογένεια (πού να προφτάσει από φυλακή σε εξορία) τον έβαλαν φυλακή αμέσως (ήταν και υψηλόβαθμο στέλεχος), πολύ στενοχωρεθήκαμε και βγήκε μετά από μια εξαετία, μου φαίνεται, ήμουν στο γυμνάσιο πια….

  16. Οσον αφορά την κατάθεση εμπειρειών, από την δεύτερη -αν θυμάμαι καλά- επέτειο που είχε ήδη καθιερωθεί το πουλί της χούντας, είχαμε σκαρώσει το τετράστιχο που λέγαμε στην πρέφα :

    τρεις εφτά, εικοσιμία
    τράβα μια μ@λ@κία
    κι άμα είναι του Απριλίου
    το πουλάκι κάνει τσίου

  17. # 7

    Γς, δεν το θυμάσαι καλά

    Τότε δεν υπήρχε θερινή ώρα (ή ώρα Καραμανλή για πολλούς). η απαγόρευση άρχιζε από τις 6

    Μια από τις πρώτες μέρες κατά τις πεντέμισυ κατέβηκε ένα Ρέο από την Βελβενδούς κι έστησε ένα πολυβόλο στην πλ. Κυψέλης. Με το που πήγε έξη η ώρα βάρεσε μια ριπή στον αέρα και να δεις για πότε εξαφανίσθηκαν τρέχοντας και κουτρουβαλώντας οι «περίεργοι» που παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα.
    Με τον μακαρίτη τον φίλο μου τον «Αμερικάνο», είμαστε οι μόνοι που αποχωρήσαμε σιγά-σιγά σουλατσάροντας » Ασφαιρα πυρά θάναι» έλεγε ο ένας στον άλλον

  18. andam said

    Πολύ αληθινά περιγράφεται η κατάσταση στη διήγηση και με συγκίνησε. Όποιος δεν έζησε σαν φοιτητής στη Θεσσαλονίκη πραγματικά έχασε. Το πανεπιστήμιο είναι στο κέντρο της πόλης, όλοι ζούσαμε γύρω απ΄το πανεπιστήμιο και όλες οι σχολές είναι η μία δίπλα στην άλλη σε απόσταση δέκα βημάτων. Όταν γινόταν καμμιά φασαρία σε μια σχολή αμέσως μαζευόμασταν διακόσιοι-τριακόσιοι στο πεντάλεπτο επάνω. Είχες επαφή με όλες τις σχολές κι όχι αποκλειστικά με τη σχολή σου και μόνο. Πόσο μάλλον τώρα που είναι 100.000 φοιτητές, πηγαίνω μερικές φορές στα παιδιά μου που φοιτούν εκεί και μένουμε μέχρι 3 την νύχτα και είναι σαν μέρα, τόσοι πολλοί φοιτητές κυκλοφορούν έξω. Υπέροχη ατμόσφαιρα. Τα σπίτια στο κέντρο παμπάλαια κι απαίσια βέβαια (απορώ πότε ήταν καινούργια) και τουλάχιστον στη εποχή μου πολύ φασισμός-καμμιά σχέση με τη Λάρισα. Δεν ήταν τυχαίο που έγιναν τόσες πολλές πολιτικές δολοφονίες στη Θεσσαλονίκη….

  19. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    «Kαι όλα αυτά, την ίδια ώρα ακριβώς που ζούσαμε (ζούμε να προσθέσω) ο καθένας την μικρή ή την μεγάλη του αυταπάτη.»
    Η σύγχρονη πραγματικότητα μέσα σε λίγες λέξεις.
    Χρόνια πολλά σε όλους.

  20. Theo said

    Στην Έδεσσα δεν κατάλαβα και πολλά από εκείνη τη μέρα (11 χρονών ήμουνα):

    Μια γειτονοπούλα μας, ένα χρόνο μεγαλύτερή μου, κόρη αξιωματικού (που «διέπρεψε» στην Κύπρο κατά την εισβολή του 1974), ήρθε περιχαρής στο σχολείο και μας είπε πως οι αξιωματικοί έκαναν κυβέρνηση.

    Τον πατέρα του κολλητού μου, δικηγόρο, στέλεχος της ΕΔΑ, τον συλλάβανε αλλά ξαναγύρισε σπίτι σε λίγες μέρες. Όμως, όταν άνοιγα συζητήσεις στην παρέα περί δημοκρατίας, λόγω παιδικής αφέλειας και όντας αρκετά πολιτικοποιημένος για την ηλικία μου από την καθημερινή εφημεριδοφαγία, ο κολλητός μου πάντα σιωπούσε. (Εκδηλώθηκε μόνο μετά τη μεταπολίτευση, ως ηγέτης των οργαωμένων στη ΚΝΕ Εδεσσαίων φοιτητών.)

    Μια και το σχολείο μας ήταν στις παρυφές της πόλης, συνηθίζαμε ν’ ανεβαίνουμε σ’ ένα λοφάκι, το Κιζ Τεπέ (λόφο της παρθένας), όπου μαρτύρησε η αγία Παρθένα, μετά την άλωση της πόλης από τους Τούρκους, εκεί που τέλειωναν τα σπίτια. (Λίγες εκατοντάδες μέτρα παραπέρα ήταν ένα στρατόπεδο.) Τη μέρα εκείνη, μόλις ανεβήκαμε στο λοφάκι δυο βλοσυροί φαντάροι μ’ ένα πολυβόλο μας γύρισαν πίσω.

  21. Left said

    Το πραξικόπημα είχε ξεκινήσει από τις επιστολές Βασιλιά (Χοϊδά) και Γ. Παπανδρέου.
    Συνεχίστηκε με τα «πραξικοπήματα» του Βασιλιά με τους «κατεψυγμένους» πρωθυπουργούς Νόβα, Τσιριμώκο και Στεφανόπουλο.
    Δοκιμάστηκε (Μάρτιος του 1966) στη Θεσσαλονίκη όπου ο διοικητής της ΙΙ Μεραρχίας Στ. Πατακός έβγαλε τα άρματα μάχης και τους πεζικάριους να αναχαιτίσουν τους αγρότες, που ήθελαν να μεταφέρουν (από τις πλευρές Καλαμαριάς, Λαγκαδά και Γαλλικού ποταμού) την κινητοποίησή τους στο κέντρο της πόλης.
    Προετοιμάστηκε με την μετάθεση (του επιτυχημένου «πραξικοπηματία» της Θεσσαλονίκης) Στ. Πατακού στο Συγκρότημα Τεθωρακισμένων στο Γουδί.
    Εκτελέστηκε αργά το απόγευμα της 20.4.1967 όταν αναγγέλθηκε «βραδυνή εκπαίδευση» στο στρατόπεδο (αξιωματικοί και οπλίτες με απαγόρευση εξόδου). Αντί εκπαίδευσης κλήθηκαν (9:30μμ) οι αξιιωματικοί στο διοικητήριο. Επτά από αυτούς μάθαμε (γύρω στις 11:00μμ) ότι οδηγήθηκαν στο κρατητήριο. Γύρω στις 12:30 ο ίλαρχοι 1ης Ιλης (ελαφρά άρματα Μ24 & Μ113) και 2ας Ιλης (άρματα Μ47 & Μ48) έδωσαν εντολή να οπλιστούν ΟΛΑ τα άρματα των όρχων.
    «Τριανταφυλλόπουλος, Καράτζαλος και εσύ Λοχία θα μείνετε στο στρατόπεδο», μας ανήγγειλε ο ίλαρχος Ιωάνν. Γεωργουλέας. Ετσι έμαθα ότι είχα (εν τω μεταξύ) χαρακτηριστεί ως «μη εμφορούμενος υπό εθνικών φρονημάτων».
    Τα χουντικά (ξενοκίνητα) ανθρωπάκια, που πισωγύρισαν τη χώρα.
    Ξέρω ότι εδώ «λεξκολογούμε». Συγχωρήστε μου την «παρεκτροπή».

  22. BLOG_OTI_NANAI said

    Εφημερίδες σε επετείους της χούντας Μέρος 1
    (λόγω των τότε ημερών του Πάσχα, κάποια αφιερώματα έγιναν στα φύλλα των εργάσιμων ημερών)

    εφ. «Απογευματινή», 23-4-1968 εικ. 1 (πρωτοσέλιδο)
    εφ. «Απογευματινή», 23-4-1968 εικ. 2 (φωτογραφίες)

  23. BLOG_OTI_NANAI said

    Εφημερίδες σε επετείους της χούντας Μέρος 2

    εφ. «Δημοκράτης», 24-4-1968 εικ. 1 (αντιδικτατορικό άρθρο)
    εφ. «Δημοκράτης», 24-4-1968 εικ. 2 (αντιδικτατορικό άρθρο)

  24. BLOG_OTI_NANAI said

    Εφημερίδες σε επετείους της χούντας Μέρος 3

    εφ. «Η Βραδυνή», 21-3-1970 εικ. 1 (Μάρτιος του ’70, «Η δίκη των 35» με την κατηγορίαν ότι επεδίωξαν την ανατροπήν του κρατούντος πολιτεύματος)
    εφ. «Η Βραδυνή», 21-4-1970 εικ. 2 (πρωτοσέλιδο)

    εφ. «Η Πρόοδος», 24-4-1968 (πρωτοσέλιδο)

  25. BLOG_OTI_NANAI said

    Εφημερίδες σε επετείους της χούντας Μέρος 4

    εφ. «Τα Νέα», 23-4-1968 εικ. 1 (πρωτοσέλιδο)
    εφ. «Τα Νέα», 23-4-1968 εικ. 2 (φωτογραφίες)

    εφ. «Το Βήμα», 21-4-1968 εικ. 1 (πρωτοσέλιδο)
    εφ. «Το Βήμα», 21-4-1968 εικ. 2 (σκίτσο που συνδυάζει την Ανάσταση με την εθνική «ανάσταση»)

  26. ΠΑΝΟΣ said

    Τα γεγονότα τής εποχής ήσαν πολλά και άθλια,από πολιτικά κόμματα και παλάτι..Διευκόλυναν έως και δικαιολόγησαν τα μάλα τον Παπαδόπουλο και την παρέα του.
    Εμείς σαν εδαίτες δεν ανησυχούσαμε,διαβάσαμε-καναδυό μέρες πριν- στην τότε Αυγή ότι δεν υπάρχει κίνδυνος δικτατορίας.Οπότε οι μικρότεροι -όπως εγώ- και οι μεγαλύτεροι κοιμώμασταν ήσυχοι.Ήξερε το κόμμα…
    Τούς καταλόγους των Λαμπράκηδων τούς ανηύραν ατόφιους,ακέραιους και αναλυτικότατους.Ευτυχώς που κάποιοι έφυγαν κυρίως για το Παρίσι και ανέπτυξαν μεγάλη αντιστασιακή δράση.Οι φτωχότεροι,η πλέμπα, όπως εμείς, φυσικά δεν μπορούσαμε,μείναμε εδώ.
    Η 21η Απριλίου καθιέρωσε το κιτς και το ΠΑΣΟΚ το επισημοποίησε.
    Μεγάλη μάζα τού λαού δεν είδε και με τόσο κακό μάτι τούς πραξικοπηματίες..
    Μετά την πτώση της,απεδείχθη ότι οι αντιστασιακοί ήσαν εκατομμύρια.
    Η Κύπρος την πληρωσε.

  27. Ανδρέας «Κουπονιώτης» said

    Πρωί της 21ης Απρίλη, μαζευτήκαμε η παρέα, 5 – 6 δωδεκάχρονοι μπόμπιρες, έξω από το σπίτι μου που έβλεπε στη μάντρα του Μαλτσινιώτη, στον Υμηττό, να συζητήσουμε τα σπουδαία γεγονότα που είχαν συμβεί. Υστερα τρέξαμε όλοι μαζί στη λεωφόρο Βουλιαγμένης να ελέγξουμε την πληροφορία: Τανκς ανεβαίνουν τη λεωφόρο. Μετά ήρθαν οι λοκατζήδες και έβαλαν σκοπιές στην είσοδο του Μαλτσινιώτη. Το μεσημέρι ήρθε ο πατέρας με τη βέσπα και πήγαμε στο μεγαλομπακάλικο της γειτονιάς (από τα πρώτα μικρά σουπερ μάρκετ) και ψωνίσαμε για να μη μας λείψουν!!! Την ανησυχία του κόσμου την νιώθαμε αλλά για μας όλα ήταν ακόμα παιχνίδι. Αργότερα που άρχισαν κάποιοι καλοί γείτονες να πηγαίνουν – και μερικοί να ξαναπηγαίνουν — «διακοπές στα νησιά με έξοδα του δημοσίου», αρχίσαμε και εμείς να μεγαλώνουμε πιο γρήγορα, να καταλαβαίνουμε, να ωριμάζουμε και τελικά να επιλέγουμε τους δρόμους που ακολουθήσαμε.

    Όμως 21 του Απρίλη, πριν από 51 χρόνια, το 1963, πραγματοποιήθηκε η πρώτη πορεία Ειρήνης, απαγορευμένη από την κυβέρνηση Καραμανλή, με τον Γρηγόρη Λαμπράκη να ξεδιπλώνει το λάβαρο από τον Τύμβο του Μαραθώνα, με μερικούς ακόμα συντρόφους του: τους Ανδρέα Μαμμωνά, Μπάμπη Παπαδόπουλο, Παντελή Γούτη, Γιούλια Λιναρδάτου, Βασίλης Παπασταφίδα και Τεύκρο Ανθία.

    Μετά το Πικέρμι αφού οι χωροφύλακες συνέλαβαν τους συνοδοιπόρους του, (εκτός από τη Γιούλια) συνέχισε μοναχικός μαραθωνοδρόμος ο Γρηγόρης μέχρι την Παλλήνη και από κει στην αιωνιότητα, σύμβολο πια της Ειρήνης και του Αγώνα.

    Αυτή η Μαραθώνα πορεία ολοκληρώθηκε ένα μήνα μετά στις 22 Μάη στη Θεσσαλονίκη και τερματίστηκε οριστικά στις 27 Μάη του 1963.

  28. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    27: Φωτογραφίες από την πορεία της 21.4.63 (και άλλο υλικό αλλά προς το παρόν όχι προσιτό επειδή ο παλιός μου ιστότοπος έχει πρόβλημα):
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/04/24/mpostlamprakis/

    21: Ποιες παρεκτροπές; Ευχαριστούμε πολύ!

    22-24: Μπράβο!

  29. alexandros ziras said

    Καλημέρα κύριε Σαραντάκο και Καλή Ανάσταση, πολλαπλώς! α.ζ. Στις 9:41 π.μ. Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014, ο/η Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία έγραψε: WordPress.com sarant posted: «Σήμερα δεν είναι μόνο αργία, Δευτέρα του Πάσχα, είναι και σημαδιακή μέρα, αφού κλείνουν 47 χρόνια από την κήρυξη της δικτατορίας της 21ης Απριλίου 1967. Πριν από τρία και πριν από πέντε χρόνια είχα ανεβάσει ένα άρθρο με αναμνήσεις από τη μέρα εκείνη (δικέ»

  30. sarant said

    Κύριε Ζήρα, καλή Ανάσταση και να με συμπαθάτε που για κάποιο λόγο το σχόλιό σας κρατήθηκε!

  31. Αυτό το Salonica mi fé, disfecemi Atena είναι προεόρτιο του τελικού του Σαββάτου ;

    Διαφυσική ανάλυση της (καθυστερημένης) αιτίας του αποκλεισμού του ΟΣΦΠ στο

    http://gpointspoetry.blogspot.gr/2014/04/blog-post_21.html

  32. spiral architect said

    Μόλις πριν από δυο περίπου χρόνια:

    «Παράλληλα οι Ενοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας να συλλάβουν και να περιορίσουν σε στρατόπεδα και έρημα νησιά όλους τους λαθρομετανάστες που δεν δικαιούνται πολιτικό άσυλο. Εκεί να κρατηθούν επ’ αόριστον μέχρι να απελαθούν ή να αποχωρήσουν οικειοθελώς. Αυτονόητη, παράλληλα, η καταγγελία του Δουβλίνου ΙΙ. Αν η Αριστερά ενοχλείται από τη χρήση των νησιών, μη βεβηλωθούν οι τόποι εξορίας της, ας μην ανησυχεί. Μόλις απελαθεί κι ο τελευταίος, προτού μαζέψουμε το συρματόπλεγμα, θα απαγγείλει ο ένας υποδεκανέας λίγο Κουράκη ή μια ωδή στη Λένα Κιτσοπούλου και στους μαύρους της, για να επανακαθαγιαστούν τα βράχια.»

    Παλιός γάιδαρος καινούργια περπατησιά δεν μαθαίνει … 😛

  33. Κασσάνδρα said

    Κάθε χρόνο τέτοια μέρα έρχεται στο μυαλό μου η φωνή του Ανδρέα,από τα μεγάφωνα, στη Σόλωνος νομίζω ήταν τα γραφεία των Δημοκρατικών Συνδέσμων, να φωνάζει: Τους προκαλούμε να κάνουν δικτατορία.
    Μερικές μέρες αργότερα στη στάση ,κάποιος μου είπε:Δεν έχει λεωφορεία σήμερα ,έγινε πραξικόπημα.

  34. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    33: !

  35. Θα είμαι πολύ σχολαστικός αν επισημάνω ότι η Θεσσαλονίκη λέγεται ιταλικά Salonicco και η Αθήνα Atene;

  36. sarant said

    35: Σωστά!

  37. # 35

    Πάντως Aγγελε από τους πολλούς Ιταλούς που νταραβερίζομαι τα καλοκαίρια μόνο
    ΠΑΟΚ Σαλόνικα έχω ακούσειόπως πιθανώς να το αναφέρουν τα ιταλικά αθλητικά σάιτ
    Εκτός αν φταίει που δεν είναι πρωτευοσιάνοι (Τορινέζοι, Μιλανέζοι, Ναπολιτάνοι, Βενετσιάνοι και όλοι (πλην Ναπολιτάνων) οπαδοί της Γκρανάτα όπως και του λόγου μου

  38. G, αυτοί που τη Θεσσαλονίκη την έχουν ακουστά μόνο από τον ΠΑΟΚ δεν είναι βάση αναφοράς σε θέματα γλώσσας 🙂

  39. # 39

    Δεν αμφισβήτησα το σωστό, τι συνηθίζεται είπα. Και εμείς Παρίσι λέμε κι όχι Παρίσιοι, στο ποδόσφαιρο όμως την λέμε Παρί Σαιν Ζερμαίν όπως είναι η διεθνής ονομασία του συλλόγου.

  40. geobartz said

    Πολλές οι αναμνήσεις, από την πλατεία του Χημείου, από τη δικτατορία κ.λπ. Διαλέγω μια μόνο ανάμνηση, σχετική με τον μπαρμπα-Νικόλα του χωριού μου. Ήταν ένας γραφικός τύπος ο μπαρμπα-Νικόλας. Δεν έκρυβε την εθνικοφροσύνη του! Την διατυμπάνιζε μάλιστα στην πλατεία του χωριού, ιδίως τα σαββατοκύριακα, που τα «έτσουζε» και λίγο παραπάνω. Δέν παρέλειπε, όταν του δίνονταν ευκαιρια, να καυτηριάζει και κάποια «εγκληματάκια» αριστερών τε και δεξιών του χωριού. Κανένας δεν του αντέλεγε, διότι ο μπαρμπα-Νικόλας θα έλεγε κι άλλα. Ήξερε ολονών τα άπλυτα! Η χούντα όμως τον βρηκε τυφλό. Με βοηθό το μπαστούνι του κατάφερνε να βγαίνει κάθε βράδυ και να κάθεται έξω από το καφεπαντοπωλείο του χωριού. Όμως, τώρα πλέον κανένας δεν τον πρόσεχε. Οι παλιές οι «δόξες» του πέρασαν ανεπιστρεπτί. Ξάφνου, μια βραδιά, εκεί που κάθονταν στην ίδια παλιοκαρέκλα έξω από το καφεπαντοπωλείο, άρχισε να φωνάζει.
    – Ε, σεις! Ελάτε κοντά μ’ να σας πω ένα χοσ(ι)κο μασάλ(ι).
    Δεν άργησαν οι παρακείμενοι χωρικοί να περιτριγυρίσουν τον μπαρμπα-Νικόλα, που άρχισε το μασάλι:
    – Από δώ και πέρα, να με φοβάστε όλοι.
    – Γιατί μπαρμπα-Νικόλα;
    – Γιατί έχω γίν(ει) κάρφαρος! Ψές το βράδ(ι) ήρθε στο σπιτι μ’ ο ταγματάρχης απ’ τα ΤΕΑ. Τον έφερε ο Μάκ’ς (Μάκης). Με είπαν να βοηθάω την Εθνική Κυβέρνησ(η). Τι βοήθεια θέλτε από μένα τον γκαβό, τους είπα. Να λέει: Όπως κάθεσαι έξω από το καφενείο και δεν σε υπολογίζ(ει) κανένας, θα ακούς τι λέν. Όποιος τα βάζ(ει) με την κυβέρνησ(η), θα τα λές στον Μάκ(η) και ο Μάκ(η)ς θα τα λέει σε μας. Γι’ αυτό σας λέω: Από δω κα πέρα να φυλάγεστε από μένα. Έχω γίν(ει) κάρφαρος!
    Αυτός ήταν ο μπαρμπα-Νικόλας. Αντί να καρφώσει τους χωριανούς του κάρφωσε τη χούντα, και μάλιστα δημοσίως.
    (μια «λεπτομέρεια» για τον Μάκη, το πραγματικό καρφί της χούντας: Ορφανός από πατέρα και μάνα, έχασε και τα δυο μεγαλύτερα αδέρφια του, με τη λήξη της κατοχής. Σφαγιάστηκαν και οι δύο από τους αριστερούς. «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω»!).

  41. sarant said

    40: χόσικο;

  42. Το Χάιμπουρυ μ’ έθρεψε. Το Ρίτσμονδ και το Κιου
    Με ξέκαναν.

    Γράφει ο Έλιοτ. Τώρα δεν έχω πρόχειρο το βιβλίο, να δω αν έχει σημειώσει κανείς την καταγωγή από τον Δάντη.

  43. Γς said

    42:
    https://sites.google.com/site/eliotanddante/

  44. Γς said

    42:
    Highbury bore me. Richmond and Kew
    Undid me. By Richmond I raised my knees

  45. Ευχαριστώ!
    Ομολογουμένως έχει δίκιο ο Ροΐδης: και ο Σεφέρης μεταφράζει «ξέκαναν» στον Έλιοτ, και ο Καζαντζάκης, βλέπω, «μ’ έκαμε η Σιένα, ξέκαμε η Μαρέμμα».

  46. (άσχετο: ώστε τον Σεφέρη είχαν άλλοθι οι Έλληνες αθλητικογράφοι…)

  47. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    46: Τι λένε οι αθλητικογράφοι;

  48. munich said

    @37
    πάντως φίλτατε τζι το χουνέρι που μου έτυχε της προάλλες να μη σου τύχει. ένας βιετναμέζος που με πετυχαίνει συχνά σε κοινόχρησοτυς χώρους ξεπερνάει τη ντροπαλοσύνη του και με ρωτάει δειλά δειλά «από που είστε» κι εγώ με τα λιγοστά τσεχικά μου «από την Ελλάδα» και μου απαντά «αααα olympiakos» και του λέω » όχι ρε φιλαράκι, τουμπα, ιραν, καμπότζη, βιετναμ!»

  49. Γς said

    Κι απάνω στην σύγχυση βάλθηκα να διαβάσω Σεφέρη για τον Δάντη
    !

  50. 47β: Χάιμπουρι

  51. Γς said

    45
    >και ο Καζαντζάκης, βλέπω, “μ’ έκαμε η Σιένα, ξέκαμε η Μαρέμμα”.

    fare, disfare -> do, Undo

    Undo σημαίνει και unwind, το ζωνάρι!

  52. Γς said

    Οταν το ωχριώ σημαίνει το αντίθετο του:

    Ανακοίνωση της ΧΑ:

    «Η χούντα του μνημονίου, η ξενόδουλη εξουσία Σαμαράδων, Βενιζέλων και εργολάβων ωχριά μπροστά στα στρατιωτικά καθεστώτα της σύγχρονης πολιτικής μας ιστορίας»,

  53. BLOG_OTI_NANAI said

    52: Το γνωστό σύστημα των συμψηφισμών, πραγμάτων που δεν συμψηφίζονται. Επίσης, και στην επταετία, η δικαιολογία για τη χούντα ήταν μια κακή Δημοκρατία. Στο πρωτοσέλιδο της Βραδυνής που παραθέτω παραπάνω (εφ. “Η Βραδυνή”, 21-4-1970 εικ. 2) λέει ότι η Δημοκρατία δεν καταλύθηκε το 1967, αλλά πιο πριν! Τα ίδια με τη Χρυσή Αυγή δηλαδή. Και βεβαίως, από τα υπόλοιπα πρωτοσέλιδα φαίνεται ότι το ζήτημα δεν ήταν μόνο ο «κομμουνιστικός κίνδυνος», αλλά και το ζήτημα της «κάθαρσης» από τα λαμόγια ήταν επίσης πολύ σημαντικό, ότι τέρμα οι ρεμούλες, οι σπατάλες κ.λπ.

    Η ιστορία σαφώς δεν επαναλαμβάνεται, δεν είναι ποτέ δυνατόν να υπάρξουν ντεζαβού στην πραγματική ζωή, όμως πολλές φορές το πλαίσιο, οι αφορμές, οι αιτιάσεις, μοιάζουν και πρέπει να τις παρακολουθούμε. Ειδικά οι συντοπίτες μας που δίνουν αυτό το ποσοστό στη Χ.Α. Όταν πέφτουν φάπες στον διπλανό μας είναι ζήτημα χρόνου να πέσουν και σε εμάς. Ούτε μια κακή Δημοκρατία δεν συγκρίνεται με τη Χούντα. Άλλωστε, οι ίδιοι οι Χ.Α.τες μας αποδεικνύουν πόσο αγαπούν μια κακή Δημοκρατία, διότι έχουν όλη την ελευθερία να κάνουν προπαγάνδα, το αντίστροφο όμως δεν μπορεί να συμβεί…

  54. sarant said

    52: Ακριβώς!

  55. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    53 – Διακυβέρνηση με νομοθετικά διατάγματα δεν την λές δημοκρατική πάντως. Σίγουρα μια κακή δημοκρατία δεν συγκρίνεται με τη χούντα, αλλα ούτε και με μια καλή δημοκρατία. Θα πρέπει να μας γίνει συνείδηση, οτι το επαναλαμβανόμενο μή χείρον βέλτιστο, οδηγεί στην καταστροφή. Θα πρέπει να μάθουμε να απαιτούμε το καλύτερο, πρώτα απο εμάς, και μετά για εμάς.
    Τα ποσοστά της Χ.Α θα ήταν πολύ μεγαλύτερα αν δεν υπήρχαν οι κοινωνικοί ηθικοί φραγμοί. Οι συντοπίτες μας με δημοκρατικη συνείδηση, είναι όσοι και οι συνειδητοί πιστοί χριστιανοί.

  56. BLOG_OTI_NANAI said

    55: Ευτυχώς που περάσαμε ήδη δικτατορία και επί 40 χρόνια εορτάζεται το Πολυτεχνείο, διότι αλλιώς θα είχε η Χ.Α. 50%.
    Γενικά, αλίμονο μας αν είναι πολλοί αυτοί που αρκούνται στο ρητό: «το μή χείρον βέλτιστο». Με τέτοιο σκεπτικό, βλέπω την παρούσα (συγ)κυβέρνηση να μας κάθεται στο σβέρκο για πολλά ακόμη χρόνια… Πρέπει να ξαποστείλουμε την παρούσα κακή δημοκρατία, να απορρίψουμε την φιλόδοξη «εντελώς μή δημοκρατία» και να δούμε κανέναν άλλον να προσπαθεί. Ασφαλώς, όπως φαίνονται τα πράγματα, με την πολύ βαριά δεξιά στροφή της κοινωνίας και σύμφωνα με την εγελιανή συνισταμένη, προβλέπω ότι και η αριστερά να βγει, δεν θα μπορέσει αν κινηθεί πιο αριστερά από ένα αυθεντικά κεντρώο κόμμα την στιγμή αυτή, μια που τα πρώην κεντρώα, έχουν γείρει δεξιά.

  57. geobartz said

    Για 41, Sarant: Χόσ(ι)κο (όπως προφέρεται) σημαίνει κάτι το διασκεδαστικό, πολύ αστείο, αυτό που προκαλεί τα γέλια κ.λπ. Υποθέτω ότι έχει τουρκική προέλευση. Οπωσδήποτε «ελληνοποιημένο», ίσως και παραμορφωμένο.

  58. sarant said

    57: Ευχαριστώ!

  59. gbaloglou said

    στο δρομάκι της Κωνσταντίνου Παλαιολόγου που κατεβαίνει σχεδόν τεμνόμενο με την Ιπποδρομίου, κοντά στην Καμάρα

    Στο δρομάκι αυτό βρίσκονται, όπως είπε κάποιος, δύο από τα καλύτερα μαγαζιά της Θεσσαλονίκης (ταβέρνα και ζαχαροπλαστείο), και άλλα αξιοπερίεργα! (Όπως ένα ‘κλειστό’ κατάστημα στο οποίο ο ηλικιωμένος ιδιοκτήτης μετά βίας μπορεί να εισέλθει λόγω πληθώρας παλαιών αντικειμένων) και, στην κάτω γωνία (με Σβώλου), μια κατάσταση ευθέως ανάλογη αυτής που περιγράφεται εδώ.)

  60. Theo said

    @59:
    Κι ένα πολύ καλό κυπριακό μεζεδοπωλείο όπου συχνάζει κι ο Ζουράρις.

  61. gbaloglou said

    60 Μα σ’ αυτό αναφερόμουν και εγώ — δεν υπάρχει άλλο φαγάδικο σε όλο τον δρόμο, έτσι κι αλλιώς.

  62. Theo said

    @61:
    Το υποπτεύθηκα, αλλά έγραψες ταβέρνα, που δεν είναι, και με μπέρδεψες.

  63. Μαρία said

    http://stokokkino.gr/article/7641/Gegonota-kai-marturies-apo-tin-epiboli-tis-Xountas—Meros-A

  64. Μαρία said

    Και σβήσε τα άλλα απ’ τη μαρμάγκα.

    http://stokokkino.gr/article/7643/Gegonota-kai-marturies-apo-tin-epiboli-tis-Xountas—Meros-B

  65. gbaloglou said

    62 Ε, ναι, δεν είναι — τηρεί ευλαβικά και την απαγόρευση του καπνίσματος, παρεμπιπτόντως 🙂

  66. Theo said

    @65:
    Ναι.
    «Ευτυχώς ή δυστυχώς, καλώς ή κακώς, το κάπνισμα δεν επιτρέπεται.«

  67. sarant said

    63-64: Τώρα τελευταία έρχονται δεκάδες σπαμ (αυτή τη στιγμή έχει 44, όλα σημερινά) οπότε είναι δύσκολο να βρεις ποια είναι για καλό σκοπό.

    65-66: Πρέπει να είναι από τους ελάχιστους.

  68. spyroszer said

    Χρόνια πολλά σε όλους.
    63. Ωραίο αφιέρωμα.
    Πάντως ο Κατσαρός αρνείται ότι έγραψε τον ύμνο της Χούντας.
    http://www.e-orfeas.gr/singing/songstories/8523-%CE%9F-%CE%A5%CE%9C%CE%9D%CE%9F%CE%A3-%CE%A4%CE%97%CE%A3-21%CE%B7%CF%82-%CE%91%CE%A0%CE%A1%CE%99%CE%9B%CE%99%CE%9F%CE%A5.html
    Εδώ υπάρχουν εκτενή αποσπάσματα από το περίφημο τελευταίο μάθημα – ομιλία του Μάνεση στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
    http://www.patris.gr/articles/161589?PHPSESSID=#.U1aXXhjRrIU

  69. Μαρία said

    68
    Έγραψε όμως κατιτίς άλλο κι οι παραγωγοί μπερδεύτηκαν φαίνεται.

    Την μετέπειτα τραγουδίστρια στην οποία αναφέρεται ο Κλέαρχος την ξέρω αλλά δεν το μαρτυράω 🙂

    >από το βάθος της έρημης Εγνατία
    Για την άκλιτη Εγνατία φταίει άραγε ο γνωστός δαίμονας ή είναι λάθος υπερδιόρθωσης;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: