Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μέιλ από τη Γερμανία

Posted by sarant στο 25 Ιουλίου, 2016


Την Πέμπτη που μας πέρασε πήγα το βράδυ στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, στην Αγία Παρασκευή, και παρακολούθησα συναυλία αφιερωμένη στα «Γράμματα από τη Γερμανία», τον κύκλο τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους Φώντα Λάδη που φέτος συμπληρώνονται τα πενήντα χρόνια από τη σύνθεσή τους και την πρώτη τους παρουσίαση το 1966.

Grammata_ap_tin_Germania_-_FΜπορεί να το έχω ξαναγράψει: ο συγκεκριμένος κύκλος τραγουδιών μου αρέσει πολύ και θεωρώ ότι έχει αδικηθεί και δεν βρήκε την αναγνώριση που του άξιζε. Αυτό που πιστεύω πως κάνει τη δουλειά αυτή να ξεχωρίζει είναι οι στίχοι του νεαρότατου τότε Φώντα Λάδη, ένα έμμετρο ρεπορτάζ από τη ζωή των Ελλήνων μεταναστών στη (Δυτική, τότε) Γερμανία στη δεκαετία του 1960, με πρωτόγνωρο χιούμορ και τόλμη για τα δεδομένα της εποχής.

Η ιστορία του έργου έχει ως εξής, αν δεν κάνω λάθος. Ο Φώντας Λάδης, νεαρός δημοσιογράφος, ύστερα από περιοδεία στη Γερμανία γράφει, τον Μάρτιο του 1966 τους στίχους των τραγουδιών, συνολικά 19 τραγούδια. Ο Μίκης Θεοδωράκης μελοποιεί τα 18 από αυτά (το άλλο παράπεσε) και τελικά επιλέγονται 13 τραγούδια για να παρουσιαστούν, πρώτα τον Ιούλιο του 1966 στην μπουάτ Εσπερίδες, με τον Τάσο Καρακατσάνη στο πιάνο και σε ερμηνεία του Γιώργου Ζωγράφου.

Grager1Η επίσημη παρουσίασή τους έγινε στις 1-2 Σεπτεμβρίου 1966, στην Εβδομάδα Ελληνικής Λαϊκής Μουσικής στο θέατρο Λυκαβηττού, έναν κύκλο συναυλιών με πρωτοβουλία του Μίκη Θεοδωράκη, αλλά μουσική όχι μόνο δική του παρά όλων των συνθετών του υπό διαμόρφωση ακόμα έντεχνου λαϊκού τραγουδιού. Αριστερά βλέπετε το πρόγραμμα της συναυλίας της 1.9.1966, όπως δημοσιεύτηκε στην Αυγή. Τη συναυλία τίμησε με την παρουσία του και ο Κώστας Βάρναλης -το πρόγραμμα περιλάμβανε και δυο τραγούδια σε δική του ποίηση.

Οι στίχοι του Λάδη προκάλεσαν αμέσως αίσθηση -και έκπληξη όχι μόνο ευχάριστη, αφού, όπως γράφτηκε, μερικοί θεατές αποχώρησαν ενοχλημένοι. Οι συντηρητικές εφημερίδες επιτέθηκαν στο έργο, έκαναν λόγο για «χυδαία» μουσική και γρήγορα γενίκευσαν την επίθεση βάζοντας στο στόχαστρο όλη την Εβδομάδα Λαϊκής Μουσικής -η Ακρόπολις μάλιστα παράλλαζε τον τίτλο της σε «Εβδομάς Χυδαίας Μουσικής». Είχε έναν λόγο παραπάνω να είναι ενοχλημένη η Ακρόπολις διότι η αρχική μορφή των στίχων του «Στο καφενείο Ελληνικό» έλεγε, μιλώντας για τις ελληνικές εφημερίδες, «όποιος θέλει Ακρόπολη -είναι κάτι λίγοι- τζάμπα τη μοιράζουνε, ο Κοσμάς τις μάζωνε για να’χει να τυλίγει» (στην ηχογράφηση στους δίσκους έχει μπει η (ανύπαρκτη) «Εθνική»).

Άλλοι σοκαρίστηκαν από την ξανθιά απ’ το Βισμπάντεν που αγαπάει τους Ρωμιούς που είναι ντούροι και βαρβάτοι στο κρεβάτι (το τραγούδι το βάζω και το ακούω συχνά όταν περνάω από την περιοχή), άλλους ενόχλησε ότι υπάρχουν και μετανάστες που πουλάνε μαύρη και έχουν γκόμενα μια μαύρη, σαν τον Μήτσο απ’ τα Φάρσαλα, ενώ πάω στοίχημα πως η τολμηρή απλότητα του στίχου «έστειλα στο κόμμα – δέκα μάρκα ακόμα» επίσης πολύ θα ενόχλησε, διότι δεν ονομάτιζε βέβαια το κόμμα που ήταν αποδέκτης της ενίσχυσης αλλά… ένα είναι το κόμμα, και το ΚΚΕ ήταν παράνομο το 1966.

Και πέρα από στιχουργική αξία, αν κάνουμε μια σύγκριση της θεματολογίας των Γραμμάτων απ’ τη Γερμανία με τους στίχους του Σκούρτη στους Μετανάστες του Μαρκόπουλου, που είναι ο άλλος εμβληματικός κύκλος τραγουδιών με το ίδιο θέμα, θα δούμε ότι ο Λάδης έχει πολύ μεγαλύτερη θεματολογική ποικιλία. Τέλος πάντων, μπορεί και να είμαι μεροληπτικός διότι ο Φωντας Λάδης μου αρέσει πολύ -αλλά δεν χρειάζεται να πω περισσότερα για τον στιχουργό, αφού του έχει γίνει η ύψιστη τιμή, δικοί του στίχοι (εννοώ το τραγούδι Ο φασισμός) να έχουν θεωρηθεί βγαλμένοι από την πένα του Μπέρτολτ Μπρεχτ.

Συνεχίζω με την ιστορία του έργου. Μετά τις αντιδράσεις του Τύπου, ήρθε ένα πολύ πιο καίριο χτύπημα. Όταν ήρθε η ώρα να βγουν τα τραγούδια σε δίσκο, λίγο αργότερα, η λογοκρισία, που ζούσε και βασίλευε το 1966, έκοψε περισσότερα από τα μισά τραγούδια -κι έτσι η δισκογράφηση ματαιώθηκε. Ύστερα ήρθε η δικτατορία, κι έτσι τα Γράμματα από τη Γερμανία έμειναν μακριά απ’ το κοινό, αν και υπήρχαν ερασιτεχνικές ηχογραφήσεις από τη μπουάτ Εσπερίδες.

gramm2Μετά την πτώση της δικτατορίας, τα Γράμματα απ’ τη Γερμανία κυκλοφόρησαν σε δύο εκτελέσεις, σχεδόν ταυτόχρονα, το 1975. Προηγήθηκε ο δίσκος της Minos με τον αρχικό ερμηνευτή, τον Γιώργο Ζωγράφο, και τη νεότατη Άννα Βίσση και τον Γιάννη Θωμόπουλο, με 13 τραγούδια.

Ακολούθησε ο δίσκος της Λύρα με την επίσης νεότατη Αφροδίτη Μάνου, τον Γιάννη Σύρρη και τον Αντώνη Καλογιάννη, με 14 τραγούδια, αφού προστέθηκε το «Ήρθαν κάτι στρατηγοί».

Αυτή τη δεύτερη δισκογράφηση μπορείτε να την ακούσετε ολόκληρη στο Γιουτούμπ.

Τα υπόλοιπα 4 τραγούδια δεν έχουν ηχογραφηθεί ποτέ, αλλά υπάρχουν οι παρτιτούρες και οι στίχοι, όπως και του 19ου τραγουδιού που δεν έχει καν μελοποιηθεί. Ίσως κάποια άλλη φορά να παρουσιάσω τους στίχους των πέντε αυτών άγνωστων τραγουδιών.

Η εκδήλωση που παρακολούθησα στο προαύλιο της ΕΡΤ την περασμένη Πέμπτη ήταν ενταγμένη στο καλοκαιρινό πρόγραμμα εκδηλώσεων με τον προβλέψιμο τίτλο SummΕΡΤtime. Ήταν χωρισμένη σε δύο μέρη, στο πρώτο μέρος τα Γράμματα από τη Γερμανία και στο δεύτερο άλλα τραγούδια της ξενιτειάς και της μετανάστευσης. Παρεμβάλλονταν αφηγήσεις, σκηνές από ντοκιμαντέρ ή ταινίες κτλ. Αλλά και το πρώτο μέρος δεν είχε μόνο τη ζωντανή εκτέλεση των τραγουδιών του Θεοδωράκη-Λάδη, παρά και άλλα τραγούδια, υπό τύπον γενικής εισαγωγής στο θέμα της μετανάστευσης. Τραγούδησαν η Αφροδίτη Μάνου και ο Γιώργος Μεράντζας.

Είχα την ταμπλέτα μαζί μου και μου ήρθε η ιδέα να μαγνητοσκοπήσω την εκδήλωση. Όρθιος και από μακριά, βέβαια, οπότε η ποιότητα της λήψης είναι κάτω από το μηδέν. Το ανέβασα στο Γιουτούμπ όμως, σε δυο κομμάτια -επειδή σε ένα σημείο από λάθος διέκοψα τη μαγνητοσκόπηση. Το βλέπετε με δική σας ευθύνη. Δεν μαγνητοσκόπησα ολόκληρη την εκδήλωση αλλά μόνο το πρώτο μέρος.

Πρώτο μέρος (του πρώτου μέρους)

Δεύτερο μέρος (του πρώτου μέρους)

Φυσικά, έχουν γραφτεί πάρα πολλά τραγούδια για το μεταπολεμικό μεταναστευτικό κύμα -τόσο λαϊκά (Καζαντζίδης, Στις φάμπρικες της Γερμανίας και άλλα πολλά) όσο και έντεχνα. Η λογοτεχνία δεν έμεινε επίσης αδιάφορη -θα αναφέρω πρόχειρα το Διπλό βιβλίο του Χατζή, τα Μερόνυχτα Φραγκφούρτης του Σουρούνη, τους Λαζογερμανούς του Παπανάγνου και θα προσθέσετε κι εσείς..

Το πρώτο μεταναστευτικό κύμα, στην Αμερική στο γύρισμα και στις αρχές του 20ού αιώνα, άφησε λιγότερα ίχνη στην τέχνη μας, αν και μας χάρισε και τον όρο «λαθρομετανάστης», που βέβαια τότε χρησιμοποιόταν για τους Έλληνες που επιχειρούσαν να μπουν λαθραία στη Γη της Επαγγελίας, σαν τον μυθιστορηματικό Ανδρέα Κορδοπάτη ή τον πολύ υπαρκτό προπροπάππο μου (δείτε και τις αναμνήσεις ενός άλλου από τους αμέτρητους μετανάστες της Αμερικής).

Τώρα όμως βρισκόμαστε καταμεσής στο τρίτο κύμα μετανάστευσης, όταν φεύγουν όχι πια αγρότες, όπως στο πρώτο και στο δεύτερο κύμα, για να γίνουν ανειδίκευτοι εργάτες, αλλά νέοι πτυχιούχοι, συχνά υψηλής ειδίκευσης, όπως και λιγότερο νέοι επαγγελματίες, γιατροί και μηχανικοί, κάποτε οικογενειακώς, όχι μόνο για τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και για την Ασία, κυρίως τα κράτη του Κόλπου. Και βέβαια το φαινόμενο είναι αναμενόμενο, αφού η Ελλάδα παρουσιάζει ποσοστό πτυχιούχων αισθητά μεγαλύτερο από τον μέσο όρο των Ευρωπαίων εταίρων της και αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση ευνοεί και προωθεί την κινητικότητα. Ωστόσο, ο βασικός παράγοντας που προκάλεσε αυτή τη μαζική έξοδο δεν είναι άλλος από την οικονομική κρίση και, δυστυχώς, την έλλειψη προοπτικών. Τα επιπλέον σχόλια τα αφήνω σε σας.

Αναρωτιέμαι πάντως αν το τρίτο κύμα μετανάστευσης έχει βρει κιόλας την έκφρασή του στις τέχνες. (Ξέρω πως κάποια διηγήματα έχουν γραφτεί). Βέβαια, οι νεομετανάστες μας δεν επικοινωνούν με τους δικούς τους με γράμματα, και αυτό εκφράζει και ο τίτλος του σημερινού άρθρου.

Advertisements

217 Σχόλια to “Μέιλ από τη Γερμανία”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    «Πικρό σαν διαβατήριο είναι το διαβατήριο.»

    [ακούγεται στο βιντεάκι του Νικοκύρη]

    Διαβατήριο.
    Το έχω ακόμα. Ένα κανονικό διαβατήριο. Που έγραφε όμως μέσα ότι ισχύει μόνο για την Δυτική Γερμανία.
    1961.

  2. cronopiusa said

  3. cronopiusa said

  4. Γς said

    1:

    >«Πικρό σαν διαβατήριο είναι το διαβατήριο.»

    Σαν δηλητήριο! Γμτ

  5. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Η πίκρα του Skype δεν παλεύεται…

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5 Πες το βρε Κιντ!

  7. spiral architect said

    Ωραίες εποχές …. 🙄

  8. spiral architect said

    …μεταπολιτευτικά εννοώ, τότες που αρχίσαμε να πονηρεύουμε. 🙂

  9. https://amancalledkkmoiris.com/2014/05/30/%CE%BD%CF%8D%CF%87%CF%84%CE%B5%CF%82-skype/

  10. Είπε ο Πάγκαλος ότι τώρα φεύγουνε μετανάστες για να κονομήσουνε; Δεν βρίσκω τη δήλωση

  11. cronopiusa said

    Η αλληλεγγύη δεν φιμώθηκε, η τρομολαγνεία έπεσε στο κενό. Και το άσυλο;

  12. sarant said

    9: Φοβερό….

  13. sarant said

    11 Το συγνώμη του Μουζάλα προς τον Δένδια, βέβαια, αφορούσε ένα πολύ συγκεκριμένο θέμα -τη δυσκολία της απορρόφησης κοινοτικών κονδυλίων.

  14. cronopiusa said

    11 γ

    EU officials finalise common asylum system to resettle refugees

  15. Γς said

    6:
    Skype.
    Εμείς αρχίσαμε και τις δοκιμές
    Για την έλευση του Γς τζούνιορ σε κανα μήνα

  16. Σουμέλα Παπαδοπούλου said

    Καλημέρα,
    Πολύ ωραίο το άρθρο. ‘Ενα άλλο βιβλίο για τους μετανάστες στη Γερμανία είναι το «Ξένος στα ξένα» του Γιώργου Κουρμούση, μιλάει για τους Έλληνες φοιτητές που έζησαν τη δεκαετία του 60 στη Γερμανία. Θείος μου που σπούδαζε ιατρική στη Γερμανία την δεκαετία του 60 και έκανε και δουλειές του ποδαριού για να επιβιώσει, έτρωγε κρεμμύδια και ψωμί (τα πιο φθηνά) κι έβγαινε τα βράδια στα πάρκα και σκότωνε και κανένα λαγό για να τρώει και κρέας. Σήμερα χειρουργός οφθαλμίατρος (πάντα στη Γερμανία) όταν μας τα διηγείται μας λέει ότι έχει τύψεις που σκότωνε τους λαγούς των πάρκων.
    Σουμέλα

  17. spiral architect said

    Τα Skype, Empathy, Viber κλπ βιντεοκλησάδικα πληγώνουν, επειδή μιλάς με αυτούς που είναι στο εξωτερικό. Από τη μια χαίρεσαι, αλλά … 😐

  18. Γς said

    Γράμματα

    >Βέβαια, οι νεομεταάστες μας δεν επικοινωνούν με τους δικούς τους με γράμματα

    Γράμματα. Ντοκουμέντα μιας εποχής.
    [Όχι πάντα, τα δύσμοιρα]

    Κι έδειξε ο τύπος κάποιο ενδιαφέρον γι αυτά που λέγαμε και ιδίως για την ελληνική αλφάβητο.

    -Στα πράγματα του πατέρα μου βρήκα κάτι γράμματα που είναι γραμμένα σε ξένη γλώσα. Μάλλον ελληνικά.

    [Μάλλον όχι βέρος Αμερικάνος ο πατέρας του]

  19. Λ said

    Πολύ ωραίο και το σημερινό άρθρο. Ο Φώντας θα είναι από τον Ξενοφώντα οπότε να ακόμα μια σχέση με την ξενητειά.
    http://kithara.to/ss.php?id=NDM0NjY3ODc4 Έψαξα τραγούδι με την Άννα μας και βρήκα ένα δάσος κλάρες

  20. atheofobos said

    Το τραγούδι που γράφει το πρόγραμμα ως :Σχίσε γλυκιά τον έλατο κυκλοφόρησε μετά με τον τίτλο ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΥΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΣΟΥ

    Ο Θησέας ήταν ο πρώτος δίσκος που κυκλοφόρηρσε ο Μαρκόπουλος, το 1963, με την Δαλάκου και δεν είναι από τους πιο γνωστούς του.

  21. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρες !
    Και θυμάμαι το συχωρεμένο Γιώργο το Γλυνό, να τραγουδάει το «Μια ξανθιά απ΄ το Βισμπάντεν», στην τόσο φιλόξενη «μπουάτ του», Πουλχερίας 37…
    Έναν χώρο για πολύ «μυημένους», που ο Θεός με αξίωσε και πέρασα κι εγώ την πόρτα του…

    Κουϊζάκι : ποιος άλλος κύκλος τραγουδιών του Μίκη πρωτοπαρουσιάστηκε στο Λυκαβηττό, σε ζωντανή εκτέλεση;

  22. LandS said

    Έστειλα στο κόμμα, δέκα μάρκα ακόμα
    μη γράψουν τ’ όνομά μου, μόνο τ’ αρχικά μου.
    Όχι πως φοβάμαι, – τι εργάτης θα ‘μαι –
    για τόσα όμως δεν κάνει, να χαλάν μελάνι

    Αποκλείεται οι πιο πάνω στίχοι να είναι επινόηση. Πιστεύω ότι ο Λάδης έβαλε σε στίχους βιώματα. Όχι πάντα δικά του αλλά των ανθρώπων που συνάντησε και μίλησε.

  23. Raf said

    Ακούστε την «Αμερική» του Θανάση Παπακωνσταντίνου σε ερμηνεία Σωκράτη Μάλαμα. Το τραγούδι είναι ένα ταξίδι στο 1910.

  24. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!

    >Βέβαια, οι νεομετανάστες μας δεν επικοινωνούν με τους δικούς τους με γράμματα
    Ακόμα θυμάμαι πως η πρώτη κίνηση κατεβαίνοντας από το λεωφορείο ήταν να δω την αλληλογραφία, στο θυρωρείο της εστίας. Κάθε μέρα, ακόμη κι αν είχα λάβει την προηγούμενη τα αναμενόμενα.
    Κι έχει περάσει ένα τέταρτο του αιώνα από τότε που ήμουν φοιτητής στο εξωτερικό, κι ήμουν φοιτητής εκεί, όχι κυνηγημένος από τη φτώχεια. Όπως επίσης θυμάμαι και την αναμονή στον τηλεφωνικό θάλαμο για το εβδομαδιαίο τηλεφώνημα (για να μη χαλάω συνάλαγμα).
    Οι ψαγμένοι φοιτητές βέβαια τότε επικοινωνούσαμε μεταξύ μας με email ή και chat καμμιά φορά, στην εποχή του unix και του ίντερνετ χωρίς http://www...

  25. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Τα Γράμματα από τη Γερμανία ήταν μια από τις κασέτες που είχαμε λιώσει στα ταξίδια με τ’ αυτοκίνητο με τους γονείς μου, δεκαετίες ’80 και ’90. Κάναμε πολύωρες διαδρομές τότε, συνήθως καλοκαίρι αλλά όχι πάντα. Συχνά διανυκτερεύαμε στ’ αμάξι, άλλες φορές απλά γυρίζαμε στα όρη και στα βουνά στο μέρος που παραθερίζαμε.

    Λίγα πράγματα καταλάβαινα τότε απ’ τα τραγούδια, βέβαια. Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς συνειδητοποίησα πλήρως ότι αναφέρονται σε εργάτες στη Γερμανία, και το πότε και πώς πήγαν εκεί. Άλλωστε, στην οικογένεια δεν είχαμε μετανάστες εργάτες στη Γερμανία, είχαμε μετανάστες εμπόρους στη Γαλλία 🙂

    Τώρα, έχουμε και μετανάστες επιστήμονες στην Πολωνία. Και τις προάλλες, όταν άνοιξα ένα πρωί τα πατζούρια κι αντίκρισα μαύρη μαυρίλα και ψιλόβροχο Ιούλη μήνα, θυμήθηκα τον στίχο για μεροκάματο διπλό, τον ουρανό μας κρύψανε — και τον εννόησα πλήρως, αυτή τη φορά.

  26. ΓιώργοςΜ said

    24 αυτό το λινκ στο τέλος μπήκε μόνο του, εγώ τα τρία w έγραψα…

  27. Λ said

    Προσπαθόντας να βγάλω άκρη με τους στοίχους του Λάδη μου ξανάρθε έντονα στο νου πόσο δύσκολη ήταν η δεκαετία του 60 με πρώτο και χειρότερο τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Μετά ο Λάδης αναφέρεται στο ατύχημα με το Β52 στο Παλομάρες (είχε βάλει εδώ σχετική γελοιογραφία του Μποστ ο Νικοκύρης) και ο πολύ δύσκολος εκλογικός αγώνας του Ντε Κωλ το 1966. . Δεν καταλαβαίνω σε ποιο χολ πάνε κι έρχονται οι κλάρες. Κλάρα έχουν τα διακρητικά των ανωτατων αξιωματικάν από ταξίαρχο και πάνω. Πάντως είναι ένας πολύ σύντομος και περιεκτικός σχολιασμός της επικαιρότητας του 1966.

    Ένα δάσος κλάρες
    πάνε κι έρχονται στο χολ
    για το Παλομάρες
    το Βιετνάμ και το Ντε Γκωλ

    Τον αχάριστο τον κλέφτη
    το χωριάτη τον αλήτη
    με τη μύτη τη μεγάλη
    που τους έχει μπει στη μύτη ] 2x

    Να’ χα τόσες κλάρες
    θα καθόμουν στο χωριό
    θα ‘βγαζα λαδάκι
    δε θα μ’ ένοιαζε ο Ντε Γκωλ

    Τον αχάριστο τον κλέφτη
    το χωριάτη τον αλήτη
    με τη μύτη τη μεγάλη
    που τους έχει μπει στη μύτη ] 2x

  28. Κλάρες είναι τα διακριτικά των ανώτατων αξιωματικών (και στη δεύτερη στροφή, κυριολεκτικά τα κλαριά): https://sarantakos.wordpress.com/2016/02/12/mpost50-24/

  29. Καλά να πάθω για να βιάζομαι, Λ, το γράφεις κι εσύ 😦

  30. Παναγιώτης Κ. said

    1975.Από το ραδιόφωνο ακούγεται η Μοσχολιού να τραγουδάει:

    Μιλώ για τα παιδιά μου και ιδρώνω
    έχω ένα χρόνο να τα δω και λιώνω.
    Μου γράφει η γιαγιά τους πως ρωτάνε
    τα τρένα που ΄ναι στο σταθμό που πάνε.

    Αδύνατος μου γράφει ο Στελάκης
    έχει ανάγκη θάλασσας ο Τάκης
    αρχίζει το σχολείο η Μαρίνα
    θέλει να γίνει κάποτε γιατρίνα.

    Μιλώ για τα παιδιά μου και ιδρώνω
    έχω ένα χρόνο να τα δω και λιώνω.
    Αγόρασα λαχείο στ΄ όνομα τους
    αχ να κερδίσω να σταθώ σιμά τους.

    Να το ακούει η γιαγιά μου και ένα δάκρυ στο μάγουλό της μαζί με την ηπειρώτικη έκφραση συμπόνιας: «Αχ μωρέ μαυρισμένη».
    Ο εγγονός (εγώ) να βλέπει τη σκηνή και φωναχτά να εκφράζει την έκπληξή του αν είναι δυνατό να φέρει δάκρυα ένα τραγούδι.
    Και η γιαγιά: Πίσω μου έρχεσαι. Θα μεγαλώσεις και θα καταλάβεις!
    Μα πόσες φορές βρέθηκα να την… ακολουθώ!

    Όπως συνήθως όλοι έτσι και εγώ, είχα δυο γιαγιάδες .Η μάνα του πατέρα μου όμως ξεχώριζε και τα κριτήρια για την αξιολόγηση είναι τωρινά άρα είναι περισσότερο λογικά και λιγότερο συναισθηματικά.
    Υπόψη ότι μόνο δύο τάξεις στο δημοτικό είχε βγάλει!

  31. Λ said

    Και τα διακρητικά είναι απ την Κρήτη λολ

  32. Alexis said

    #27, 28: Όχι μόνο οι ανώτατοι.
    «Μονόκλαροι» (μία κλάρα) οι ανώτεροι, «δίκλαροι» (δύο κλάρες) οι ανώτατοι.

  33. Λ said

    Δύτη βλέπεις πόσο τεμπέλα είμαι, τη θυμόμουνα την Μποστική γελοιογραφία (και εμφανίστηκε μπορστά στα μάτια μου με το που άκουσα το Παλομάρες, αλλά δεν κάθησα να την ψάξω. Να στε καλά εσύ και ο Νικοκύρης.

    Σε ποιο χολ πάνε κι έρχονται οι κλάρες ή μάλλον οι κλαράτοι; Μήπως στο χολ ήταν η τηλεόραση του Λάδη;

  34. LandS said

    32 Αυτά στα πηλίκια. Στα πέτα οι κλάρες είναι μόνο για τους ανώτατους.

  35. LandS said

    33 Στα μεγάλα χολ των στρατηγείων

  36. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Ὁ Ἀνδρέας Κορδοπάτης ἦταν ὑπαρκτὸ πρόσωπο καὶ τὸ μυθιστόρημα βασίστηκε στὰ ἀπομνημονεύματά του. Εἶχα δὲ τὴν τύχη νὰ δῶ τὴ θεατρικὴ μεταφορὰ τὸ καλοκαίρι τοῦ 2012 στὸ Δάρα τῆς Ἀρκαδίας, στὸ σχεδὸν τότε τελειωμένο ὑπαίθριο θέατρο τοῦ χωριοῦ, τὴ χρονιὰ ποὺ ἐργάστηκα ὡς ἐπικουρικοὺς γιατρὸς στὸ Νοσοκομεῖο τῆς Τρίπολης. Πολὺ ὄμορφη ἀνάμνηση, ἔτυχε νὰ δῶ μιὰ ἀφίσα γιὰ τὴν παράσταση τὴν ὥρα ποὺ σχολοῦσα, εἶδα στὸ ἴντερνετ περὶ τινος ἐπρόκειτο καὶ χωρὶς νὰ τὸ πολυσκεφτῶ ἔφυγα γιὰ τὸ Δάρα

  37. Παναγιώτης Κ. said

    Επειδή υπάρχουν και νέοι που γράφουν ή διαβάζουν το ιστολόγιο ας θυμίσουμε ότι διαχρονικώς τα πιο δυνατά τραγούδια για την ξενιτειά από άποψη στίχου αλλά και μουσικής είναι τα Ηπειρώτικα.
    Δεν θα… τολμούσα να το γράψω ένεκα του υποκειμενικού στοιχείου.
    Άκουσα όμως από πολλές μεριές να τα ξεχωρίζουν και να τα εξυμνούν οπότε, μπορώ να το λέω και εγώ.

  38. Λ said

    34. Ναι σωστά λες.
    35 Εγώ νομίζω ότι είναι η συνοπτική περιγραφή του δελτίου ειδήσεων που είδε από την τηλεόραση στο χολ του σπιτιού του. Απλά εκείνη τη μέρα οι ειδήσεις ήταν τέτοιες που δεν μπορούσε να αποφευχθεί το δάσος.

  39. Alexis said

    #37: Συνεχίζοντας τη σκέψη σου ας μου επιτραπεί να παραθέσω κι ένα δείγμα, που εγώ προσωπικά, θεωρώ από τα καλύτερα:

  40. LandS said

    37 Και βέβαια να το λες. Ακόμα και ο τρόπος που χορεύει αυτός που σούρνει το χορό. Με το δεξί χέρι σηκωμένο και τη παλάμη με ενωμένα τα δάχτυλα, κουνώντας το να χαιρετάει τους ξενιτεμένους ή τη πατρίδα, ανάλογα με το που γίνεται το γλέντι (λέμε τώρα, Ηπειρώτικο γλέντι, ωχ μανούλαμ )

  41. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  42. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  43. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΠΑΕΙ ΠΟΤΕ (!) Μέχρι τότε στη Γερμανία δεν είχα πάει ποτέ. Είχα πάει, όμως, στο Βέλγιο και με είχε εντυπωσιάσει η Αμβέρσα, η ατμόσφαιρά της, τα μπαρ με τα ελληνικά ονόματα όπου σύχναζαν οι Έλληνες ναυτικοί και όπου γίνονταν και διάφορα με διάφορες ξανθές κυρίες πίσω από τις μπάρες – έτσι βγήκε κι «η ξανθιά από το Βισμπάντεν»!. Ε, με όλες αυτές τις εικόνες, δεν ήθελα και πολύ. Άρχισαν να μου έρχονται ένα-ένα τα τραγούδια. Μετά, όλοι με ρωτούσαν αν έχω ταξιδέψει στη Γερμανία. Έτσι κι αλλιώς, πιστεύω ότι ένας από τους δρόμους της τέχνης είναι να μπορείς να γράφεις χωρίς να έχεις άμεσο βίωμα.

  44. LandS said

    38 Όταν ο Ντε Γκωλ έβγαλε τη Γαλλία από το [στρατιωτικό σκέλος του] ΝΑΤΟ έγινε ο κακός χαμός. Μέχρι και στις ΕΗΔ στο δικό μας Στρατό αποκηρύσσονταν ο Ντε Γκωλ για την αχαριστία και την ανάρμοστη συμπεριφορά του. Φαντάσου τη σκασίλα του δικού μας φαντάρου που μέχρι τότε είχε συνηθίσει να ακούει για τους εαμοβούλγαρους και τον κομμουνισμό, ξαφνικά να πρέπει να μισήσει και κάτι άλλο.

    Τον αχάριστο τον κλέφτη
    το χωριάτη τον αλήτη
    με τη μύτη τη μεγάλη
    που τους έχει μπει στη μύτη ] 2x

    Να’ χα τόσες κλάρες
    θα καθόμουν στο χωριό
    θα ‘βγαζα λαδάκι
    δε θα μ’ ένοιαζε ο Ντε Γκωλ

  45. LandS said

    43 Στέκομαι διορθωμένος που λέει και ο Νικοκύρης

  46. Λ said

    Αν πραγατικά θυμηθούμε πόσο δύσκολοι ήταν εκείνοι οι καιροί που όχι μόνο δεν ήταν προσιτές οι διεθνείς κλήσεις αλλά ούτε και οι συχνές επισκέψεις στην πατρίδα ήταν δυνατές, οι μετανάστες πολλές φορές πέθαιναν χωρίς να ματασυναντηθούν με του δικούς τους. Ο θείοςμου πχ επέστρε στο νησί μας μετά από πολλά χρόνια όταν ήδη είχε πεθάνει η γιαγιά μου. Τα παιδιά του δεν την γνωρισαν ποτέ. Πράγματι οι φωτογραφίες στους τοίχους ή στα πορτοφόλια είχαν τεράστια αξία (και τα γράμματα εννοείται).

  47. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αύγουστος 1966

    Ιούλιος 2016

    Το κατάμεστο από κόσμο Θέατρο του Αττικού Άλσους υποδέχτηκε τη Δευτέρα 11 Ιουλίου, τον κορυφαίο Έλληνα μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη, στην έναρξη του Φεστιβάλ του Οργανισμού Πολιτισμού Αθλητισμού & Νεολαίας του δήμου Αθηναίων με τη μουσική παράσταση «Γράμματα από τη Γερμανία» σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και ποίηση Φώντα Λάδη.

  48. Alexis said

    Εξαιρετική η σημερινή ανάρτηση!
    Ομολογώ (με ντροπή 🙂 ) ότι δεν έχω ακούσει τα «Γράμματα από τη Γερμανία» των Θεοδωράκη-Λάδη, και ασφαλώς θα το πράξω, έστω και τώρα, με αφορμή και το σημερινό.
    Ως εκ τούτου μέχρι τώρα θεωρούσα κορυφαίο έργο «ξενιτιάς» (από τα έντεχνα βεβαίως) τους «Μετανάστες» των Μαρκόπουλου-Σκούρτη.
    Βέβαια, οφείλω να ομολογήσω πως στο έργο αυτό υπάρχουν 3-4 πολύ δυνατά τραγούδια και τα υπόλοιπα κυμαίνονται σε σαφώς πιο χαμηλά επίπεδα, από συμπαθητικά έως και αδιάφορα.
    Κορυφαίο δε όλων θεωρώ την «Μπαλάντα του μετανάστη», όπου ο στίχος του Σκούρτη είναι πραγματικά συγκλονιστικός για όποιον έχει ζήσει παρόμοιες καταστάσεις:

    Σε ξένη χώρα μια βραδιά
    εβρέθηκα στα ξαφνικά
    με μια φτερούγα στην καρδιά
    και με πασπόρ εργάτη

    Δεν ξέρω πώς να περπατώ
    και πώς τη γλώσσα να μιλώ
    κρατιέμαι να μην τρελαθώ
    μα τρέμω και κομμάτι

    Ρίχνει και χιόνι δυνατό
    μα εγώ δεν έχω ούτε παλτό
    στην χώρα μου το μήνα αυτό
    γυρνάνε με σακάκι

    Αλλιώς μου τα `παν στο χωριό
    εγώ δεν ήθελα να `ρθώ
    μου είπαν θά `βρω τον χρυσό
    και βρήκα το φαρμάκι

    Τον δρόμο παίρνω τον μακρύ
    η νύχτα είναι φοβερή
    και η βαλίτσα μου ανοιχτή
    την κουβαλώ στην πλάτη

    Ανοίγει η πόρτα του μπιστρό
    πετάνε έξω έναν ξανθό
    σκύβω στο φως για να τον δω
    και βλέπω το Σταμάτη

    Με πήρε σπίτι ώρα δυο
    και μού `βρασε βαρύ γλυκό
    μα εγώ ξεσπάω σε λυγμό
    και μού `δωσε ουζάκι

    Αλλιώς μου τα `παν στο χωριό
    εγώ δεν ήθελα να `ρθώ
    μου είπαν θά `βρω τον χρυσό
    και βρήκα το φαρμάκι

    Την άλλη μέρα στις οχτώ
    πήγα να δω τ’ αφεντικό
    μα δε μου άνοιξε να μπω
    κι είδα τον επιστάτη

    Κι από τις πέντε το πρωί
    με βάλανε μες στο κελί
    Δευτέρα με Παρασκευή
    δίπλα σ’ ενα παιδάκι

    Δουλεύω τώρα χρόνια δυο
    ξέχασα τον μικρό μου γιο
    και τη φτερούγα μου μαδώ
    σε τούτη εδώ την άκρη

    Αλλιώς μου τα `παν στο χωριό
    εγώ δεν ήθελα να `ρθώ
    μου είπαν θά `βρω τον χρυσό
    και βρήκα το φαρμάκι

    Ελπίζω τα «Γράμματα από τη Γερμανία» να με κάνουν να αναθεωρήσω, αφού από όσα διάβασα παραπάνω δείχνουν να είναι πιο ολοκληρωμένο και πιο πλήρες έργο από τους «Μετανάστες».
    Αλλά φυσικά, σε όλα αυτά, πάντα παίζει ρόλο και το προσωπικό γούστο του καθενός…

  49. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    43 Είχα την εντύπωση πως ο Λάδης είχε πάει στη Γερμανία -λάθος μου.

    42 Μπραβο βρε Έφη, το έψαχνα αυτό το απόκομμα.

    25 Άσε, ο φετινός Ιούνιος μας κατάστρεψε -αν και εσείς στα ανατολικά είχατε καλύτερο καιρό.

    21 Να το πάρει το ποταμι;

  50. sarant said

    48 Αλέξη, εγώ έγραψα ότι τα Γράμματα έχουν μεγαλύτερη θεματολογική ποικιλία από τους Μετανάστες, δεν συγκρίνω τη στιχουργική αξία ή τη συνολική ποιότητα των δυο έργων -που είναι, και τα δυο, ξεχωριστά.

  51. αγάπες λάθρες said

    Δεν είμαι ποιητής και μακριά μου τέτοια ρετσινιά, ούτε κατέχω το παραμικρό από ποίηση, αλλά διάβασα στο http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Albums&act=details&album_id=1048 τους στοίχους μερικών τραγουδιών, και κλαίω. Για την κατάντια, διότι αυτό ποίηση δεν το λες. Τώρα ξανά Mode off, να συνεχίσω την αμέριμνη ζωή μου, δίχως ποιήση και άλλα τέτοια στοχαστικά.

  52. Avonidas said

    #51. Δεν ξέρω αν η Ακρόπολη κάνει προσλήψεις αυτό τον καιρό, αλλά δε χάνεις τίποτα να προσπαθήσεις.

  53. αγάπες λάθρες said

    Τώρα, αν θέλεις και Σαραντάκου επιτρέποντος, μπορώ να εκστροκίσω πάλι την συζήτηση στο τι θεωρώ ποίηση και γιατί αυτοι οι στοίχοι είναι παιδιάστικοι και γιατί η έφοιβη κόρη μου γράφει πολύ ανώτερη ποίηση. Αλλά δεν θέλω εγώ.

  54. αγάπες λάθρες said

    εκστροκίσω, ξεστρακίσω, πιστεύω να βγαίνει το νόημα.

  55. spiral architect said

    @52: Για την Ακρόπολη δεν ξέρω, αλλά κάνει προσλήψεις ένα άλλο ίδρυμα. Για πληροφορίες στο 2132054000.
    Σπεύσατε!

  56. Λ said

    28. Αν έκανα τον κόπο να διαβάσω το άρθρο του Νικοκύρη δεν θα χρειαζόταν να σπάζω το κεφάλι μου. Alles von klares ist jetst klaar.
    Και ναι, έχει δίκαιο ο Νικοκύρης ότι το σημαντικό για τον Ντε Γκωλ το 66 ήταν η έξοδος της Γαλλίας από το ΝΑ ΤΟ.

  57. Λ said

    jetzt φυσικά

    Ώστε δεν είχε πάει καν στη Γερμανία! Κάποιο δικό του, συγγενή η φίλο θα είχε εκεί δεν γίνεται αλλιώς.

  58. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  59. Anasazi said

    Ως μετανάστης, ο οποίος χρονικά προηγήθηκε του 3ου «κύματος» τόσο όσο χρειαζόταν ώστε να προλάβει να το δει να έρχεται όντας στην «παραλία», έγραψα και εγώ το κατιτίς. Δεν είχα καθόλου καλή σχέση με το γράψιμο, αν ως κριτήριο πάρουμε την απόδοσή μου στο μάθημα της Έκθεσης, κι όμως η αλλαγή καθημερινότητας (αλλά όχι μόνο αυτή) έσπασε φαίνεται το ενεργειακό φράγμα. Αυτό που μου έκανε αίσθηση ήταν ότι η σύγχρονη τεχνολογία (διαδικτυακά ραντεβού, συχνές και φτηνότερες αεροπορικές πτήσεις προς Ελλάδα) όχι μόνο δεν ήταν αρκετή για να σβήσει το αίσθημα της μοναξιάς που μπορεί να νιώθει κάποιος ξενιτεμένος, αλλά κατά κάποιο τρόπο το συντηρούσε κι όλας προσφέροντας την ψευδαίσθηση ότι σωματικά είσαι εκεί που είσαι, αλλά ψυχικά είσαι στην Ελλάδα. Αυτό είναι αρκετά έντονο φαινόμενο τον πρώτο καιρό που κάποιος θα μεταναστεύσει. Κάποτε γινόταν απλά και μόνο με τα τραγούδια του Καζαντζίδη, τώρα αρκεί μια αυγουστιάτικη φωτογραφία των φίλων σου στο facebook από την παραλία.

    Γενικά, έχω γνωρίσει κανα-δυο ζωγράφους και μερικούς στιχουργούς και τραγουδοποιούς, όχι επειδή ανήκω στο χώρο της τέχνης αλλά επειδή έτυχε να τους γνωρίσω φιλικά. Ελπίζω η γενιά μας, εκφραζόμενη μέσω της τέχνης, να εξωτερικεύσει αυτό που βιώνει, συνθέτοντας μια σύγχρονη γενιά του ’30. Έχει τη μόρφωση, έχει πάρα πολλά ερεθίσματα, έχει το χώρο (η ζωή στο εξωτερικό προσφέρεται για στιγμές απομόνωσης και περισυλλογής – αυτό άλλωστε είναι και το πρόβλημα μερικές φορές), υστερεί ίσως στη συσπείρωση και στην αλληλεπίδραση με ομοιοπαθείς. Μακροπρόθεσμα έχω σκοπό να ασχοληθώ με αυτό το τελευταίο, ελπίζω όχι τόσο μακροπρόθεσμα ώστε να το ξεχάσω.

    Οι κατά καιρούς μεταναστευτικές περίοδοι διαφέρουν αλλά και μοιάζουν μεταξύ τους. Μοιάζουν γιατί είναι κατ’αρχήν «μεταναστευτικές» αλλά διαφέρουν για πολλούς λόγους. Όχι μόνο λόγω του είδους και της κατάρτισης των μεταναστών αλλά και λόγω του υφιστάμενου μεταναστευτικού καθεστώτος. Τώρα τις περισσότερες φορές είναι ελεύθερη μεταφορά, το ‘50 ήταν σκλαβοπάζαρο: πάρε τόσους εργάτες και στείλε μου πίσω τόσους τόνους κάρβουνο. Άλλα θα πει και θα γράψει αυτός που νιώθει ότι εξαναγκάστηκε (ως ένα βαθμό) να φύγει, άλλα αυτός που νιώθει ότι το επέλεξε να φύγει (ως ένα βαθμό πάλι).

    Μιλώντας για τους μετανάστες της Αμερικής, μια χρονιά βρέθηκα στη Ν.Υ. Εκεί είχα την ευκαιρία να συναντήσω κι ένα φίλο μου, μετανάστης του ίδιου κύματος με εμένα. Με την πρόσφατη κρίση είχε (ξανά) μεταφερθεί εκεί όλη η οικογένεια. Η μητέρα του, απόγονος μεταναστών του 1ου κύματος, γνωρίστηκε με τον πατέρα του όταν αυτός μετανάστευσε στην Αμερική με το 2ο κύμα. Συνειδητοποίησα ότι σε ένα σαλόνι διασταυρώθηκαν 3 μεταναστευτικές περίοδοι. Μου είπαν για τους «τζαμποτίστες». Ο όρος προέρχεται από το ρήμα jump και αναφερόταν σε αυτούς, Έλληνες νομίζω στην πλειοψηφία, που πηδάγανε από τα πλοία πριν αυτά προσεγγίσουν το Ellis Island. Ανατριχιαστικό.

  60. Πάνος με πεζά said

    Και η προσέγγιση Κηλαηδόνη-Λογοθέτη στο ίδιο θέμα, με ένα και μοναδικό – αλλά πανέμορφο- τραγούδι :

    Αν χαίρομαι κάτι στο ελληνικό τραγούδι, είναι το να προσεγγίζει στενάχωρες καταστάσεις με ματζόρε μελοποιήσεις. Βεβαίως, αυτό γινόταν κατά κανόνα, μέχρι κάποιο χρονικό σημείο. Σήμερα -και λανθασμένα, για μένα- τα πάντα ξεκινάνε από το λυπημένο μινόρε, ό,τι κι αν έχουν να πουν…

  61. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  62. gpoint said

    Πάντα είχα την απορία αν οι στρατευμένοι καλλιτέχνες εκμεταλλεύονται το «υποχρεωτικό» κοινό καλύπτοντας το περιορισμένο ταλέντο τους ή το αστείρευτο ταλέντο τους το πνίγουν συνειδητά στα νερά της ιδεολογίας τους. Επισκέφθηκα τον κ Λάδη στο σπίτι του στην οδό Τροίας μ΄΄εναν κοινό γνωστό λίγο πριν ή μετά την μεταπολίτευση. Ισως γι αυτό ξεκίνησα να γράφω 30 χρόνια μετά

  63. Παναγιώτης Κ. said

    @60. Μα πόσο συμφωνώ μαζί σου!
    Για μινόρε μιλώ ή αλλιώς, για εσωστρεφείς μουσικές.

  64. sarant said

    59 Πολύ ενδιαφέρον!

  65. Πέπε said

    Εκτός από τη σχολή Καζαντζίδη, υπήρξε (κυρίως γύρω στο ’60) και μεγάλη παραγωγή νεονησιώτικων τραγουδιών τη ξενιτιάς, προεξάρχοντος του Γιώργου Κονιτόπουλου. Δε συγκρίνονται με τα δημοτικά, ηπειρώτικα ή άλλα, και αν ο/η Αγάπες Λάθρες τα διαβάσει και δακρύσει για την κατάντια, δε θα είναι ακατανόητο. Γεγονός ωστόσο παραμένει ότι εξέφρασαν μια ολόκληρη γενιά νησιωτών, όχι μόνο μεταναστών αλλά και των υπολοίπων που έμειναν πίσω στα μισορημαγμένα χωριά.

    Έπαιξαν επίσης ρόλο (θετικό ή αρνητικό, αδιάφορο – σημαντικό πάντως) στην έξοδο του κυκλαδίτικου τραγουδιού από τα στενά όρια των τοπικών κοινοτήτων και την είσοδό του στο «ελληνικό πεντάγραμμο», του οποίου έκτοτε αποτελεί αναγνωρίσιμο τομέα.

  66. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    60

  67. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    60 – Στογκά , Μποχιόνι.☺

  68. αγάπες λάθρες said

    «και αν ο/η Αγάπες Λάθρες τα διαβάσει και δακρύσει για την κατάντια, δε θα είναι ακατανόητο.» Μου είναι κατανόητα αυτά που γράφεις, αλλά παραδόξως τους στοίχους των δημοτικών τραγουδιών (ειπηρώτικων και νησιώτικων) εκτιμώ πάρα πολύ.
    Τώρα από αυτές τις μαλακίες (με το συμπάθειο)

    «Χτες στην Βιλλεμνστράσσε,
    πέφτω σ’ ένα Γερμανό,
    κάτω απ’ το πέτο
    είχε αγκυλωτό σταυρό.

    Και του λέω, αν είσαι άντρας,
    φόρα τον στα φανερά,
    σαν και τότε στην Ελλάδα,
    που χτυπούσες τα μωρά.

    Πήξαμ’ από δαύτους,
    πάνε σ’ ειδικές σχολές,
    φτιάχνουνε σημαίες,
    σταχτοπράσινες στολές.

    Και του λέω, πες αλεύρι
    και τα βρίσκουμε μετά,
    ο Μανώλης σε γυρεύει
    και ο Σάντας σε ζητά.»

    τι να εκτιμίσω. Επείσης εκτιμώ πάρα πολύ τους στοίχους του #48, αλλά μη το πείτε πάρα πέρα και με δαισύρεται.

  69. αγάπες λάθρες said

    Από την άλλη, το 1966 ήταν η εποχή όπου οσονούπο θα κατέρρεε ο καπιταλισμός και οι σοσιαλιστικές χώρες φρόντιζαν κι έκτιζαν τοίχους σε ενδεχόμενο όπου ορδές από πεινασμένες μάζες καπιταλιστικών γουρουνιών θα προσέφευγαν σε αυτές να τις εισοπεδώσαν. χαχαχαχα

  70. Πέπε said

    @68:
    > > Μου είναι κατανόητα αυτά που γράφεις

    Πάμε ξανά. Ακατανόητα ή κατανοητά;

  71. αγάπες λάθρες said

    ακατανόητα

  72. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Δέκα χρόνια αργότερα
    1976 Μετανάστες/Μάνος Λοϊζος/Φώντας Λάδης(«Τα τραγούδια μας»)
    Μετανάστες και βαλίτσες
    κι αποτσίγαρα ριγμένα
    δίπλα από τις ράγες
    Τα μεγάφωνα από πάνω
    κάνουν σαν τις κάργιες

    Οι γιατροί με τους επόπτες
    στ’ άψε σβήσε μας χωρίζουν
    τα καλά απ’ τα σκάρτα
    Τώρα στη γραμμή σε βάζουν
    και σου δίνουν κάρτα

    Πώς κουνήθηκεν ο κόσμος
    κι από τα χωριά της Δράμας
    βρέθηκες σε τόπους
    που σαν του καπνού τα φύλλα
    βλέπουν τους ανθρώπους

  73. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «Γράμματα από την Αμερική»
    ταινία μικρού μήκους του Λάκη Παπαστάθη/1972
    «…Από χαρτιά είμαι εντάξει καθώς και από το χαρτί του γιατρού που με εξέτασε χτες.Το πλοίο το περιμένουμε…»

  74. sarant said

    73 Υπάρχει και ταινία Γράμμα απ’ το Σαρλερουά

  75. αγάπες λάθρες said

    Το δημοτικό «Γιάννημ’ το μαντήλι σου» έχει πολύ απλοϊκό στοίχο, αλλά αξεπέραστο σε ομορφιά. Μιλά κι αυτό για τον πόνο της ξενητιάς, και όταν το πρωτοάκουσα έννοισα κυριολεκτικά ρήγη συγγήνησης. Κι οπότε το ακούω βουρκώνουν τα μάτια μου.

  76. smerdaleos said

    Τώρα όμως βρισκόμαστε καταμεσής στο τρίτο κύμα μετανάστευσης, όταν φεύγουν όχι πια αγρότες, όπως στο πρώτο και στο δεύτερο κύμα, για να γίνουν ανειδίκευτοι εργάτες, αλλά νέοι πτυχιούχοι, συχνά υψηλής ειδίκευσης,

    Χαιρετώ Νίκο και συσχολιαστές.

    Νίκο, η φράση «Greek Brain Drain» («ελληνική επιστημονική αποστράγγιση») έχει πλαστεί για το μεταναστευτικό φαινόμενο που περιγράφεις

    Για τις πιθανές επιπτώσεις του φαινομένου στην ικανότητα παλινόρθωσης της Ελληνικής κοινωνίας, μιλάει ο Γιάννης Ιωανίδης εδώ (αρχίζει να μιλάει μετά το 07:30):

  77. Τόχω ξαναπεί, μου φαίνεται, εδώ αλλά επανάληψις μήτηρ μαθήσεως, που λεν και στο χωργιόμ’!

    Ο παπούς ενός φίλου ήταν ΕΛΑΣίτης στην Αντίσταση, κάπου στην Αιτωλοακαρνανία. Από Αστακό, νομίζω, η καταγωγή του. Στον ΕΛΑΣ ήταν πολυβολητής. Με τη συνθηκολόγηση των Ιταλών, το ’43, του δώσαν ένα ιταλικό πολυβόλο και για βοηθό-τροφοδότη-αχθοφόρο του πολυβόλου έναν Ιταλό, που είχε προσχωρήσει στον ΕΛΑΣ. Ο οποίος έδινε ρόλο αλλά όχι και όπλα στους Ιταλούς, που ήθελαν να ενταχθούν στις τάξεις του.

    Κάτι το ιταλικό πολυβόλο, κάτι τα σκατένια πυρομαχικά, το όπλο διαρκώς μπλόκαρε κι ο ΕΛΑΣίτης αντιδρούσε με τη γνωστή ιαχή «ΓμτηΜπαναΐαμ΄!». Διαρκώς τα ίδια, διαρκώς «ΓμτηΜπαναΐαμ΄!» και πάει λέοντας.

    Περνά ο πόλεμος, νικάμε το ναζισμό και ο ΕΛΑΣίτης καταλήγει μετανάστης στη Γερμανία. Και την πρώτη μέρα στο εργοστάσιο, ακούει από δίπλα ένα στεντόρειο «ΓμτηΜπαναΐαμ΄!». Ήταν ο Ιταλάκος, ο παλιός συμπολεμιστής του. 😦

  78. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    74. Ναι! Του Λάμπρου Λιαρόπουλου! Για τους ανθρακορύχους του Βελγίου.Τώρα το κοίταζα.Πρώτα είπα να βάλω αυτό(73) που ξάσπρισε σαν τα πολυκαιρισμένα . Υπάρχει στο διαδίκτυο

  79. spatholouro said

    Να προτείνω μια δουλειά που πολύ εκτίμησα: Ελένη Δεληδημητρίου-Τσακμάκη, «Τα δέντρα που δεν ρίζωσαν -μαρτυρίες μεταναστών Γερμανίας» (University Studio Press 2001)

  80. Pedis said

    – Γεια σου μαμά, φεύγω, πάω να κοιτάξω για δουλειά.
    – Μην ξεχάσεις το διαβατήριο.

  81. sarant said

    76 Αυτό θα ήθελα να συζητήσουμε.

  82. αγάπες λάθρες said

    Από την άλλη, ξανά αυτή η άλλη, από την επιστρατευμένη τέχνη μη περιμένεις πολά. Είναι η πλέον εφήμερη τέχνη, κυριολεκτικά τέχνη του κώλου. Έκανα και εγώ το λάθος να πάρω σοβαρά τους στοίχους, όπως και ο σεβαστός σε σας Θ. Τζήμερος έκανε το λάθος να πάρει στα σοβαρά τους στίχους μερικών τραγουδιών του Φύσσα και τους ανήρτησε στο Φ/Β προς καλίτερη εμπέδωση από το φιλάτεχνο κοινό. Έπεσαν να τον φάνε, επειδή βγήκαν στη φόρα οι στίχοι και φάνηκε οι γύμνια τους. Μια χαρά είσαν κρυμένοι στους δυνατούς ήχους της μουσικής, κανείς δεν καταλάβαινε τι έλεγε ο Φύσσας πέρα από ένα ακατάπαυστο σφύρισμα. Μερικά πράματα ας τα προπερνάμε. Δεν θα του δωθεί κανένα βραβείο λογοτεχνίας. Ούτε του Λάδη, εξάλλου. Και να δωθεί τέτοιο βραβείο, πάλι δεν τρέχει τίποτα. Μεταξύ τους τα μοιράζουν τα βραβεία.

  83. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Θαν’ ασβός, πουφ!

  84. Γς said

    55:

    Κι είναι κι ένας ψυχίατρος που διαφημίζεται χρησιμοποιώντας τον τηλ αριθμό και την διέυθυνση που ανήκουν σ αυτό το Δημόσιο Νοσοκομείο
    [ΨΝΑ ΔΑΦΝΙ – ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΤΤΙΚΗΣ]

    ΣΑΡΔΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ
    ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ ΧΑΙΔΑΡΙ

    ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ 374, 12462 ΧΑΙΔΑΡΙ
    ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ 2132054000

  85. gryphon said

    68
    Δεν εχεις και αδικο για τους στγκεριμενους στιχους.Και μενα τποκειμενικα δεν μου φαινονται πολυ σοι.
    Εχουν γραφτει πολυ καλυτεροι γι’αυτο το θεμα.
    Μνημονευω για πολλοστη φορα ενα απο τα αγαπημενα μου τραγουδια του Μικη σε στιχους Δ.Χριστοδουλου
    Θα αφησω τη μανουλα μου
    Και το φιλι μου πισω
    Καθως τ’ αστερι που κυλα
    στην ξενιτια θα σβησω
    Αυτοι μαλισταειναι ωραιοι στιχοι (για μενα).

    Και μιας και ειπαν αρκετοι για τον Καζαντζιδη πως και δεν θυμηθηκε κανεις το «Φευγω με πικρα στα ξενα» σε στιχους της Ευτ.Παπαγιαννοπουλου.Τεραστιο τραγουδι.
    Εχω μια ενσταση μονο ασχετη με το νημα.Αυτο το τραγουδι επισημα αναφερεται οτι την μουσικη εχει γραψει ο Καζαντζιδης.
    No way που λεμε στο χωριο μου.Πιστευω αλλα δεν μπορω να αποδειξω οτι δεν υπαρχει περιπτωση να το εχει γραψει ο Καζαντζιδης.
    Το τραγουδι συνθετικα δεν ειναι για τα κυβικα του σαν συνθετης.Κατι εχει γινει εδω αλλα ποιος να ξερει τι.
    Ερμηνευτικα παντως το λεει με αξεπεραστο τροπο.
    Ευτυχβς καποιος το εχει ανεβασει στο γιουτουμπ στην πρωτη εκτελεση (που εχω σε δισκο αλλα ειναι σπανια στο ιντερνετ) που εχει και ακκορντεον και ειναι πολυ ανωτερη απο την μετεπειτα.

  86. ΓιώργοςΜ said

    81/76 Να εισηγηθώ έναν διαφορετικό όρο; Το «ελληνική επιστημονική αποστράγγιση» σε πρώτη ανάγνωση τουλάχιστον παραπέμπει σε αποστράγγιση που γίνεται με επιστημονικό τρόπο.
    Ίσως «αποστράγγιση της Ελλάδας από επιστήμονες» ή «αποστράγγιση ελλήνων επιστημόνων»;

  87. 83

    ΕΦΗ² μας, σε κατανοώ!

  88. sarant said

    85 Πολλές φορές οι συνθέτες χάριζαν τραγούδια σε τραγουδιστές

  89. spyridon said

    Πιστεύω και εγω ότι η θεματολογία του Λάδη είναι ευρύτερη από αυτή του Σκούρτη. Και μάλλον πρέπει να πήρε συνεντεύξεις.

    Ο Σουρούνης μου αρέσει πολύ και αυτά που γράφει είναι πράγματι αυτοβιογραφικά.

    Τώρα πιά μόνο φέισμπουκ, το οποίο μάλλον λειτουργεί συχνά και καταστροφικά για τους νέους μετανάστες. Πάω τώρα για βουτιές.
    Ο Γραμμένος είναι σημαντικότερος της προσοχής που του δίνουν τα ΜΜΕ. Αντιστρόφως ανάλογα.

  90. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    87. :)https://barkpost.com/wp-content/uploads/2016/03/flower.jpg

  91. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    90. Εμ το κόλλησα!

  92. Αγάπη said

    Και ήρθα, η αφελής, σε τούτο το εξαίσιο κεφάλαιο να ρωτήσω πού ειναι το άρθρο για το Ν και την οξυγόνωση…

  93. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Βγήκ΄ η ζωή μας στο σφυρί

  94. Πάνος με πεζά said

    Και «Γράμμα σου στέλνω θείε μου, που ‘σαι στη Νέα Υόρκη», νομίζω ότι τραγουδάει η Αλεξίου.

  95. spatholouro said

    65
    Μάλλον στην εξόδιο ακολουθία του κυκλαδίτικου τραγουδιού θαρρώ έπαιξαν ρόλο τα νεονησιώτικα που λες Πέπε, κατά την ταπεινή μου πρόσληψη…

    Και μετά ήρθε ο Πάριος…

  96. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    92.
    https://sarantakos.wordpress.com/2012/12/05/nnnnnnnnn/

    https://sarantakos.wordpress.com/2013/01/04/markou/

  97. nikiplos said

    Νέο Kid L’Errance d’Arabie, μόνο μια φορά είχα χρησιμοποιήσει το skype, όταν με είχε επισκεφθεί μια φίλη… Έκτοτε δεν το χρησιμοποιώ… Την τελευταία φορά που το έκανα πήρα όλα τα μέσα και ήρθα πίσω…

    17@ αυτό ακριβώς κι εγώ εννοούσα…

    Ξέχωρα από τα παραπάνω εμένα οι στίχοι που με είχαν αγγίξει ήταν του Σκούρτη… Μάλιστα οι συγκεκριμένοι:

    Κάθε βράδυ στον σταθμό
    τριγυρίζω για να πω
    μια κουβέντα σ’ ένα φίλο
    Κι αν μια νύχτα δεν τον βρω
    μοιάζω με χαμένο σκύλο

    Ίσως βέβαια να έπαιξε ρόλο και η φωνή του Χαλκιά…

  98. Αγάπη said

    96 Ευχαριστώ πολύ 🙂

  99. gpoint said

    # 85

    πάνω στο μπαρμπούτι πολλά τραγούδια αλλάξαν στιχουργό και συνθέτη

  100. smerdaleos said

    @86: Ίσως «αποστράγγιση της Ελλάδας από επιστήμονες» ή «αποστράγγιση ελλήνων επιστημόνων»;
    —-

    Το πρώτο σου είναι το καλύτερο, θα έλεγα. Θα παραθέσω και ένα πιο ποιητικό με μια λέξη παραπάνω: «αποστράγγιση της ελληνικής επιστημονικής ικμάδας».

  101. Πέπε said

    95:
    Εγώ δεν έγραψα τη γνώμη μου. Γεγονότα ανέφερα.

    Αν ήμουν μόνος σ’ αυτό τον κόσμο, η γνώμη μου θα ήταν η ίδια με τη δική σου και μ’ αυτήν που πιθανολογώ να έχει ο/η Αγάπες Λάθρες, ή και χειρότερη. Θα ήταν όμως (η δική μου) μια γνώμη γραφείου. Αυτοί στους οποίους απευθύνονταν αυτά τα τραγούδια έχουν άλλη άποψη.

    Για μένα, αυτά τα στιχάκια με τη νοσταλγία, το σπίτι το πατρικό, το ερημωμένο μιτάτο είναι φτηνό εμπόριο, εύκολο συναίσθημα. Όπως ο άλλος γράφει ένα τραγούδι για τα Χριστούγεννα (Last Christmas) ή για γάμους (Γαμήλιο πάρτυ) κι εξασφαλίζει ότι θα παίζεται κάθε Χριστούγεννα ή σε κάθε γάμο, έτσι και με τον καημό της ξενιτιάς. Και επιπλέον με φτωχό, άτεχνο στίχο, ανάξιο των παραδοσιακών μουσικών μορφών που τον επενδύουν.

    Όταν όμως για τον άλλο αυτά τα τραγούδια είναι η αλήθεια του, ο πόνος του, δεν μπορώ να μην το λάβω υπόψη μου αυτό. (Θα μου πεις: ισχύει το ίδιο και για κάθε σκυλάδικο τραγούδι του χωρισμού; Όλοι έχουν χωρίσει κάποτε κι έχουν πονέσει, αλλά δε βάζουν όλοι καψουροτράγουδα, μόνο όσοι τ’ ακούνε ούτως ή άλλως. Επ’ αυτού δεν έχω ολοκληρωμένη απάντηση. Το σκυλάδικο, το ευτελές, το κακό, το ψεύτικο, υπάρχει. Δεν είναι όλα υποκειμενικά. Μερικές φορές όμως τα όρια φαίνονται διαφορετικά αν αλλάξει η οπτική γωνία.)

    Όσο για το «και μετά ήρθε ο Πάριος», υπάρχει μια διαφορά. Ο Πάριος εδίδαξε ότι τα νησιά είναι χώρος για ανέμελους έρωτες, τσάρκες με τα τρεχαντήρια (που είναι εργαλεία δουλειάς, όχι τσάρκας), πλάτσα πλούτσα στα κυματάκια, φρέσκο ψάρι και λοιπά ΕΟΤικά στερεότυπα. Τουλάχιστον ο Κονιτόπουλος θυμήθηκε ότι υπάρχει και πόνος στα νησιά. (Και ότι δεν είναι όλοι οι νησιώτες θαλασσινοί, έχει και βοσκούς.)

  102. gpoint said

    Αξιοπρόσεκτοι ( όπως πάντοτε) στίχοι :

  103. Η επιστημονική αφαίμαξη δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Πόσοι και πόσοι στο παρελθόν δεν σπούδασαν σε ελληνικό πανεπιστήμιο και κατέληξαν μέσω ερευνητικών προγραμμάτων στο εξωτερικό κατά το παρελθόν. Και γι΄αυτό να πω ότι το κράτος που τους αξιοποιεί δεν έχει πληρώσει δεκάρα για την βασική τους εκπαίδευση (εδώ βάζω και το σχολείο) και κατά κανόνα δίνει και χαμηλότερο μισθό σε σχέση με ντόπιους, γιατί οι περισσότεροι πάνε με προκαθορισμένα συμβόλαια.

  104. Ηλίας. said

    Γιατί κάτι με κάνει να πιστεύω πως ο/η « αγάπες λάθρες » είναι ένα αρκετά πετυχημένο false flag troll ;
    Τέτοια ξεφτίλα στο naziάρικο d.n.a. ούτε ο

    θα πετύχαινε .

  105. sarant said

    Ευχαριστω πολύ για τα νεοτερα!

    Ο «αγάπες λάθρες» μου θυμίζει τον παλιότερο Qq

  106. Ο Γιάννης Ι., που έζησε τη Γερμανία, πού είναι; Διακοπάρει;

  107. Δεν είναι αριστουργήματα νησιώτικα που αφορούν την μετανάστευση το Τζιβαέρι ή η και η Μπρατσέρα ακόμη (να δω της Λέρος τα βουνά να μου διαβούν οι πόνοι..,); Πάντως προσπαθώ να μην μελαγχολώ με το θέμα καθώς στη μετανάστευση χρωστάω την ύπαρξη μου. Οι γονείς μου γνωρίστηκαν στην Γερμανία και εγώ γεννήθηκα εκεί. Επειδή είναι μια από τις πρώτες μου αναμνήσεις τα ταξίδια πήγαινε-έλα «Το Τρένο Γερμανίας Αθηνών» Βίρβος/Καζαντζίδης είναι από τα αγαπημένα μου τραγούδια.

  108. Ηλίας. said

    105
    Oρκίζομαι πως θα ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ να μην ξαναταΐσω troll .
    Σχώρνα με εκ των προτέρων αν δεν τα καταφέρω .

  109. κουτρούφι said

    Σχετικά με τη μετανάστευση, ειδικά στη Γερμανία, έχει γράψει ο Γιώργος Ξ. Ματζουράνης:
    http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=462&t=3217

    Πώς και δεν θυμήθηκε ο Πέπε αυτό;:

    που το παίζουν με τσαμπούνες στη Μύκονο;

    Και ένας προβληματισμένος Ναξιώτης στην ξενιτιά (δεκαετία του 60):

  110. Σωτήρς said

    Νησιώτικα τραγούδια ξενιτειάς υπήρχαν πολύ πριν τα νεονησιώτικα. Ηχογραφήσεις 40 και βάλε χρόνων είχε κάνει ο Σίμωνας Καράς.
    Και η γνωστή μαντινάδα για τους Κασιώτες που έφυγαν για δουλειά στην Διώρυγα του Σουέζ: «Να τον να ζη ο Ντε Λεσέψ, είθε να τον δικάσω που σπίτωσε την έρημο κι ερήμωσε την Κάσο«. Και επίσης για τους Καρπάθιους που καυχιόνται ότι έχτισαν την Τεχεράνη.

  111. spatholouro said

    101
    Κανένα πρόβλημα: δεν σου καταλόγισα ότι έγραψες τη γνώμη σου. Εγώ είμαι που έγραψα την εντελώς ευσύνοπτη και πρόχειρη γνώμη μου για κάποια από τα γεγονότα που ανέφερες.

    Μόνο θα παρακαλούσα να μη με συνομαδώνεις με αγάπες λάθρες ξεχασμένες στην εσχατιά, γιατί δεν έδωσα αφορμή.

    Τώρα σε ποιους απευθύνονται τα τραγούδια είναι μεγάλη συζήτηση, και πάντως άπαξ και δημοσιοποιηθούν θεωρώ ότι απευθύνονται στους πάντες, ακόμα και σε μένα. Οπότε, το να οφείλω ενδεχομένως κατά την αισθητική πρόσληψή μου του οιουδήποτε τραγουδιού να λάβω υπόψη την ειδική κάθε φορά μερίδα του κοινωνικού σώματος στο οποίο «απευθύνεται», πριν -προσωπικά και μόνο- το υπεραξιώσω αισθητικά ή πριν το καταδικάσω, δεν μου μοιάζει και πολύ εύλογο. Άλλο είναι το ζήτημα εάν εκπονώ μια διδακτορική διατριβή περί των κοινωνικοπολιτισμικών όρων πρόσληψης του νεονησιώτικου μουσικοποιητικού ιδιώματος στη Νάξο π.χ. κατά το χρονικό διάστημα χ-ψ. Εκεί μάλιστα, να λάβω υπόψη και τον έσχατο νεονησιωτικοσκυλά…

    Εάν λοιπόν αυτοί στους οποίους υποστηρίζεται ότι «απευθύνονται» κάθε φορά κάποια τραγούδια έχουν άλλη τυχόν άποψη από εμένα π.χ. ή εάν για αυτούς το συγκεκριμένο πολιτισμικό ή υποπολιτισμικό μόρφωμα είναι η αυθεντική αλήθεια του Είναι τους, με γεια τους με χαρά τους και μηδέν παρεξήγηση, στο μέτρο που θα δικαιούμαι κι εγώ να προσλαμβάνω το κάθε ακρόαμα αδιαμεσολάβητο από απόψεις και αλήθειες τρίτων και να το αποτιμώ ευθέως και κατά δύναμιν.

  112. Πάνος με πεζά said

    @ 85 : Το τραγουδι συνθετικα δεν ειναι για τα κυβικα του σαν συνθετης. Φυσικά. Κι αν αναλογιστεί κανείς ότι τραβιόταν και στα δικαστήρια με το Νικολόπουλο για το «Υπάρχω», το συγκλονιστικότερο -για μένα- τραγούδι που έχει πει ο Καζαντζίδης, ο ενδοιασμός σου έχει βάση…
    Το ίδιο έχω αναρρωτηθεί, σε ένα επίπεδο πιο πάνω, για το τραγούδι του Τσιτσάνη «Δεν είναι όνειρο η ζωή». Ο Τσιτσάνης αν δεν κάνω λάθος, ΔΕΝ έχει γράψει ματζόρε ζεϊμπέκικο από την αρχή μέχρι το τέλος, και ειδικά τόσο αργό και «ισορροπημένο». Τα ματζόρε του συνήθως γύριζαν μινόρε στο ρεφρέν, π.χ. το «Χωρίσαμε ένα δειλινό» ή το «Μη μου ξαναφύγεις πιά».

  113. cronopiusa said

  114. Σωτήρς said

    Το τωρινό κύμα μετανάστευσης ταυτίζεται με το brain drain. Ισχύει εν μέρει γιατί φαίνεται ότι έχει μεγαλώσει το ποσοστό των μεταναστών αποφοίτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αλλά νομίζω ότι το μεγαλύτερο ποσοστό παραμένουν οι «ανειδίκευτοι» εργάτες. Τον πρώτο καιρό που έφτασα Σουηδία συγκατοίκησα με σερβιτόρο που έκανε δουλειές του ποδαριού και πολλοί Έλληνες ερχόντουσαν όπως παλιά για λάντζα και σέρβις.

  115. Πάνος με πεζά said

    @ 112 (συνέχεια) : Στα προαναφερθέντα, ξέχασα πράγματιο τη «Συννεφιασμένη Κυριακή», «ορόσημο» ζεϊμπέκικο ολόκληρο σε ματζόρε (χωρίς ρεφρέν όμως, και με συνθετική προέλευση που κι αυτή έχει αμφισβητηθεί…), και ίσως κανα-δυο άλλα, όπως το «Τρέξε μάγκα να ρωτήσεις». Το «Δεν είναι όνειρο η ζωή», ο Τσιτσάνης το έγραψε το 1968, και το έδωσε για πρώτη ερμηνεία στη Μάρθα Βούρτση. Το όλο ύφος του τραγουδιού, πρώτα με πάει στον Ξαρχάκο, και κατά δεύτερο λόγο στο Μούτση. Κι αν ψάξω το ύφος των τραγουδιών που έγραφε ο Τσιτσάνης το ΄68, ήταν επανεκδόσεις παλιότερων, αργών και κλασικών τραγουδιών του, καθώς και ορχηστρικά σε διάφορα παραδοσιακά θέματα, όπως π.χ. νησιώτικα.

    Αλλά κι εγώ δε μπορώ να αποδείξω κάτι…

  116. ΣΠ said

    85
    Και στο «Δυο πόρτες έχει η ζωή» εμφανίζεται ως συνθέτης ο Καζαντζίδης αλλά λεγόταν ότι στην πραγματικότητα ήταν ο Βασίλης Καραπατάκης. Νομίζω ότι αρχικά ο Καζαντζίδης εμφανιζόταν να έχει γράψει και τους στίχους μέχρι που αποδείχθηκε ότι ήταν της Παπαγιαννοπούλου.

  117. Πάνος με πεζά said

    Δυό πραγματάκια ακόμη : απάντηση στο κουϊζ του @21 είναι φυσικά «Τα λυρικά», σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη, με πρώτες, ζωντανές ερμηνείες, στο Λυκαβηττό, από τον Πανδή, τη Ζορμπαλά και τον ίδιο το Μίκη (στην πρώτη φωνή).

    Κι εδώ, κάποια παραπάνω στοιχεία για τα «Γράμματα από τη Γερμανία», από το πολύ καλό site «Όγδοο».
    http://www.ogdoo.gr/diskografia/diskoi-pou-den-ksexasa/ta-grammata-apo-ti-germania-tou-miki-tou-ladi

  118. gryphon said

    115(
    Ο Τσιτσανης ομως αποδεδειγμενα το ειχε το χαρισμα (γιατι τετοιο ειναι) να .συνθετει μουσικη
    Τωρα εαν επαιρνε καποια ιδεα απο εδω η απο εκει παραλλαζε κατι που ειχε ακουσει κλπ αυτο το κανουν και οι μεγαλυτεροι συνθετες η οτιδηποτε.
    Ο Καζαντζιδης δεν νομιζω οτι το ειχε.Κατι οι ιστοριες με τον Νικολοπουλο η και για το Δυο πορτες εχει η ζωη που σε ενα δισκο 78 στροφων που ειχε ο παππους μου τον ανεφερε σαν συνθετη ενω αργοτερα παραδεχθηκε (σχεδον) οτι ηταν του Καραπατακη με κανουν να πιστευω οτι φεν ειχε ιδιαιτερη ικανοτητα να γραφει τραγουδια και σιγουρα οχι τετοια αριστουργηματα.
    Αλλα δεν θελω να τον ξε θαβω τον ανθρωπο τα τραγουδησε με ανεπαναληπτο τροπο.
    Αλλο αν ειχε μαλλον και το χουι να αναγνωριστει και ως μεγαλος τραγουδοποιος.

  119. gryphon said

    116
    Γραφαμε μαζι…..

  120. αγάπες λάθρες said

    Τι εστίν ποίηση? Για πρώτη φορά στα χρονικά της ανθρωπότητας θαα επιχειρήσω να δόσω ένα ορισμό. Ποίηση είναι με όσο λιγότερα λόγια γίνεται να εγείρεις όσες περισσότερες εικόνες/αισθήματα μπορείς. Με αυτό τον ορισμό σας αφήνω να το σκεφτείτε γιατί το «Γιάννημ’ το μαντ΄’ιλι σου» έχει αξεπέραση ομορφιά, ενώ με
    «Μια ξανθιά απ’ το Βισμπάντεν
    τους Ρωμιούς τους αγαπάει,
    γιατί ξέρουν στο κρεβάτι,
    να `ναι ντούροι και βαρβάτοι.

    Μια καλή απ’ το Βισμπάντεν
    τους Ρωμιούς τους αγαπάει,
    εδώ και μισό φεγγάρι,
    γίναμε τρελό ζευγάρι.

    Μια καλή στη μπυραρία
    τους Ρωμιούς τους αγαπάει,
    πιο πολύ κι από το Χίτλερ,
    πιο πολύ κι απ’ το Βισμπάντεν.»
    το μόνο που μου έρχετε είναι, είναι πράγματι μικροτούτσουνοι οι Γερμανοί και καλά με πόσους πήγε ο Λάδης και τους βρείκε όλους ακατάλληλους στο κρεβάτι. Συγνώμη για το χυδαίο, αλλά χυδαία και η ποίηση. Ετούτη η επιστρατευμένη.

  121. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    116 Νομίζω ότι έχει πια αναγνωριστεί ο Καραπατάκης ως συνθέτης του, τουλάχιστον ηθικά.

    110 Για τις μεταναστεύσεις των Δωδεκανησίων γράφει και η Φακίνου στην Αστραδενή.

  122. αγάπες λάθρες said

    Έχει και το διαχρονικά αξεπέραστο κλισέ, αυτό με το Χίτλερ. Δεν ξέρω αν αυτό είναι υπέρ ή κατά του πονήματος. Άραγε ζει ο Λάδης και συνεχίζει να είναι υπερήφανος για το έργο του?

  123. Alexis said

    Καταλαβαίνω ότι το νήμα έχει γίνει …ελέφαντας με τα γιουτουμπάκια, αλλά σε μία ανάρτηση σαν τη σημερινή θα ήταν παράλειψη να μην μπει το πιο «μεγάλο», κατά τη γνώμη μου, τραγούδι ξενιτιάς του Μίκη:

    Και να προσθέσω ότι θεωρώ την εκτέλεση αυτή του Μητσιά ανώτερη από την πρώτη εκτέλεση, και ας με συγχωρήσουν οι απανταχού λάτρεις του, ούτως ή άλλως, μεγάλου Μπιθικώτση!

  124. Alexis said

    #120: «Γιάννη μου το μαντίλι σου» λέει ρε άνθρωπε, πες το τουλάχιστον σωστά! 😡

  125. Γιολάντα Μ. said

    Αγόρια καλησπέρα. Έλειψα 4 μέρες, γιατί ήμουν στη μεγάλη πορεία των No Borders να ρίξουμε το φράχτη του Έβρου, ώστε να μπαίνουν από κεί οι πρόσφυγες και να μήν πνίγοντε στο Αιγαίο.

    (120) Επειδή έχω πτυχίο Κοινωνικής Θεολογίας από το ΕΚΠΑ, μπορώ να βεβαιώσω κι εγώ πως ο κ. Λάδης δεν ξέρει τί του γίνεται. Το Ρωμιός είναι κάτι σαν Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, δηλαδή δεν έχει σχέση με φυλή, γλώσσα κλπ. Ρωμιοί είναι οι ορθόδοξοι χριστιανοί που ζούν στα εδάφη της Ρωμανίας (Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας). Ένας άθεος δεν μπορεί ποτέ να ονομαστεί Ρωμιός. Ρωμιοί είναι οι ορθόδοξοι Βούλγαροι, οι ορθόδοξοι Μακεδόνες, Τούρκοι, Ρομά, κλπ. άσχετα με τι γλώσσα μιλάνε.

    Βάση ποιάς λογικής ισχυρίζεται ο κ. Φώντας Λάδης πως όλοι αυτοί ξέρουν στο κρεβάτι νάναι ντούροι και βαρβάτοι; Με τα σημερινά κριτήρια αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί και ρατσιστικό, όταν δηλαδή λέμε πως οι ρωμιοί είναι ντούροι, ενώ οι ρωμαιοκαθολικοί και οι προτεστάντες δεν είναι. Ένας σημερινός πρόσφυγας από την Αφρική που μπήκε προχθές στην Ελλάδα, αν βαφτιστεί ορθόδοξος χριστιανός, γίνεται αυτόματα Ρωμιός. Αντίθετα, ο ποιητής της «Ρωμιοσύνης» Γιάννης Ρίτσος και ο συνθέτης της Μίκης Θεοδωράκης ΔΕΝ μπορούν ποτέ να θεωρηθούν Ρωμιοί, γιατί είναι δηλωμένοι άθεοι.

  126. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τον κακό σου το Γλάρο.

  127. Pedis said

    Ο Φισκ προσπαθεί να τα βάλει με το τροπάρι των δυτικών ΜΜΕ …

    Ιt all comes down to the same thing in the end. If Muslims attack us, they are terrorists. If non-Muslims attack us, they are shooters. If Muslims attack other Muslims, they are attackers.

    «We love to talk of terror – but after the Munich shooting, this hypocritical catch-all term has finally caught us out»

    https://zcomm.org/znetarticle/we-love-to-talk-of-terror-but-after-the-munich-shooting-this-hypocritical-catch-all-term-has-finally-caught-us-out/

    αλλά δενμπάναλέει …

  128. ΣΠ said

  129. Λ said

    Την είδατε την ταινία του Φάσνπιντερ ο φόβος τρώει την ψυχή.Απλά για να αναλογιστούμε για ένα δευτερόλεπτο όλους τους μετανάστες από όλα τα μέρη της γης.
    https://en.m.wikipedia.org/wiki/Ali:_Fear_Eats_the_Soul

  130. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    129. Ίσαμε τρεις φορές.
    «Ο φόβος τρώει τα σωθικά»

  131. smerdaleos said

    @125, Γιολάντα: (120) Επειδή έχω πτυχίο Κοινωνικής Θεολογίας από το ΕΚΠΑ, μπορώ να βεβαιώσω κι εγώ πως ο κ. Λάδης δεν ξέρει τί του γίνεται. Το Ρωμιός είναι κάτι σαν Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, δηλαδή δεν έχει σχέση με φυλή, γλώσσα κλπ. Ρωμιοί είναι οι ορθόδοξοι χριστιανοί που ζούν στα εδάφη της Ρωμανίας (Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας). Ένας άθεος δεν μπορεί ποτέ να ονομαστεί Ρωμιός. Ρωμιοί είναι οι ορθόδοξοι Βούλγαροι, οι ορθόδοξοι Μακεδόνες, Τούρκοι, Ρομά, κλπ. άσχετα με τι γλώσσα μιλάνε.
    —-

    Δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα Γιολάντα μου.

    Στο επονομάζόμενο «Βυζάντιο» (δηλαδή στη Ρωμανία) υπήρχαν δύο ειδών ρωμαϊκές ταυτότητες: Υπήρχε η συμπερικλείουσα πολιτική ρωμαϊκή ταυτότηα («Ρωμαίος» = ο κάθε χριστιανός υπήκοος υπήκοος του βασιλεά των Ρωμαίων) και υπήρχε και η αποκλείουσα ρωμαϊκή ταυτότητα, η λεγόμενη εθνοτική ρωμαϊκή ταυτότητα κατά την Gill Page ή εθνική κατά τον Καλδέλλη, σύμφωνα με την οποία «Ρωμαίος» ήταν μόνον ο ελληνόφωνος ορθόδοξος υπήκοος του βασιλεά των Ρωμαίων.

    Στην Οθωμανική αυτοκρατορία, υπήρχε ένα λειτουργικά βολικό σύστημα θρησκευτικών μιλετιών, όπου όλοι οι ορθόδοξοι συνιστούσαν το Ρουμ μιλέτ, αλλά υπήρχε και η προνεωτερική εθνοτική ρωμέικη ταυτότητα των ελληνοφώνων, την οποία οι Τούρκοι γνώριζαν πολύ καλά.

    Σε φιρμάνι του Σουλτάνου του 1680 τα έθνη που συνιστούν το «Rum millet» διακρίνονται σε Rum (ελληνόφωνους/εθνοτικούς Ρωμιούς), Arnaut (Αλβανοί), Sirf (Σέρβοι), Eflak (Βλάχοι) και Bulgar (Βούλγαροι).

    However, under Ottoman rule ethnonyms never disappeared, which indicates that some form of ethnic identification was preserved. This is evident from a Sultan’s Firman from 1680 which lists the ethnic groups in the Balkan lands of the Empire as follows: Greeks (Rum), Albanians (Arnaut), Serbs (Sirf), Vlachs (Eflak) and the Bulgarians (Bulgar).

    Μετά για εξήγησέ μου σε παρακαλώ, αυτοί οι «Μακεδόνες» που ανέφερες κατά την βυζαντινή και την οθωμανική περίοδο ποιοι ακριβώς είναι; Δεν πιστεύω να εννοείς τους προνεωτερικούς Βούλγαρους της Μακεδονίας;

    Ο παππούς της γνωστής Βουλγάρας βυζαντινολόγου Βασίλκα Τάπκοβα-Ζαΐμοβα Ντίμιταρ Τάπκοφ ήταν από το Μοναστήρι και το 1874 ίδρυσε και διεύθυνε το βουλγαρικό σχολείο της Φλώρινας, πριν εγκατασταθεί στην Θεσσαλονίκη όπου γεννήθηκε ο γιος του Κύριλλος (ο πάτερας της Βασίλκα) που επίσης έγινε δάσκαλος σε βουλγαρικά σχολεία των Σερρών και του Μοναστηρίου, μέχρι που αναγκάστηκε να φύγει στην Βουλγαρία, όπου γνώρισε και παντρεύτηκε την μητέρα της Βασίλκας.

    Στο παρακάτω βίντεο οι λέκτορες και βοηθοί της Βασίλκα την παίρνουν συνέντευξη για την ζωή της.

    [00:35-50] Λίγο πολύ πρέπει να λέει (ας με διορθώσουν οι γνώστες) «ο πατέρας μου (μερικά δευτερόλεπτα πιο πριν έχει πει «bašta mi») καταγόταν από τον Βουλγαρικό πληθυσμό της Μακεδονίας. Τότε όλοι [οι σλαβομακεδόνες] ήταν Βούλγαροι, δεν υπήρχε ακόμα Μακεδονική ταυτότητα».

    Στο φετινό τεύχος «Ευρωπαϊκής Εθνολογίας»

  132. Λ said

    Ήμουν σίγουρη ότι την είχες δει. Ευχαριστώ για το σωστό τίτλο. Μήπως θυμάσαι τον τίτλο της άλλης του ταινίας που η νεαρή τουρκάλλα ερωτεύεται ένα Γερμανό και το σόι της την σκοτώνει;

  133. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    129.Η προηγούμενη ταινία του Φασμπίντερ πρέπει να ήταν η επίσης εξαιρετική,επίσης με το μετανάστη στο κέντρο «Ο έλληνας γείτονας» .

  134. Λ said

    Δεν έχω δει τον Έλληνα γείτονα:)

    Για το Λάδη
    http://www.fondasladis.com/HTML/Home.htm

  135. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    132.Λ.Δε θυμάμαι ποια ήταν αυτή η ταινία του. Έριξα μια ματιά στους τίτλους τώρα στο ίντερνετ.Μπα,δε θυμάμαι. Ξαναθυμήθηκα όμως πόσα αριστουργήματα μας άφησε ο σπουδαίος αυτός σκηνοθέτης.Και μια διόρθωση: Είδα,ο Φόβος γυρίστηκε το ΄75 και ο Έλληνας γείτονας το ’69.
    Καλό βράδυ.
    υ.γ.Ο Λάδης έγραψε νεαρότατος,22 χρονώ, τα γράμματα από τη Γερμανία.
    Προσωπικά μου αρέσει η αμεσότητά τους και η ιδιαίτερη λιτότητα μερικών(ίσα δυο στιχάκια) που μπήγουν νύχι όμως στην καρδιά.Ύστερα, οι επιλογές του Μίκη στους στίχους πότε αστόχησαν; τί να λέμε.Τέλος πάντων.

  136. Θύμμαχος Θήτης said

    http://www.efsyn.gr/arthro/pente-axones-gia-ti-syntagmatiki-anatheorisi

    εκλογή προέδρου από τον λαό και δημοψηφίσματα. Και διαβάζω:

    – άμα δε βγάλει πρόεδρο το βουλευτικό σμάρι σε δυο ψηφοφορίες, τότε πια ρωτάμε την πλέμπα.
    – η πλέμπα θα μπορεί να κάνει δημοψήφισμα εναντίον ψηφισμένου νόμου, με εξαίρεση νόμους που αφορούν τα δημοσιονομικά.

    Και μάθαμε πώς γελάνε τα τσιμέντα: ειρωνικά.

  137. cronopiusa said

  138. cronopiusa said

    …Η αγροτιά κι η εργατιά
    Το δρόμο παίρνουν του βοριά
    Για προκοπή στην ξενιτιά
    Κι ένας σοφός δοξολογά:
    Η μετανάστευσις είναι ευλογία δια τον τόπο

  139. spiral architect said

    Και ίσως ο κατ’ εξοχήν συγγραφέας της (γερμανικής) ξενιτειάς, ο Αντώνης Σουρούνης:

    Το σήμα κατατεθέν του πατέρα μου ήταν πάντα το χοντρό του μουστάκι. Στη δεκαετία του ’50, όταν πήγε στη Γερμανία να δουλέψει, μετά από λίγο καιρό ο προϊστάμενος στο εργοστάσιο του είπε:

    «Ή τη δουλειά ή το μουστάκι. Διάλεξε ποιο από τα δύο θες να χάσεις».

    Την εποχή εκείνη υπήρχαν πολύ λίγοι ξένοι κι ακόμη λιγότεροι ξένοι με μουστάκι. Όταν θέλησε να μάθει το λόγο, του είπαν ότι οι Γερμανοί συνάδελφοι τον βλέπουν και τρομάζουν. Ο πατέρας μου ήξερε καλά τί θα πει τρόμος. Είχε ζήσει τη σφαγή της Σμύρνης, είχε ζήσει το αλβανικό μέτωπο, τον Εμφύλιο, τη φτώχια, την ανεργία, δεν ήθελε λοιπόν να τρομάζει τους ανθρώπους. Το ξύρισε. Τώρα όμως τρόμαξε ο ίδιος και σ’ ένα μήνα το ξανάφησε.

    «Ας με διώξουν», είπε. «Δεν θα μου λεν οι Γερμανοί πώς να ξυρίζομαι».

    Δεν τον έδιωξαν, γιατί είχαν προλάβει να δούνε όλοι πως δίχως εκείνες τις τρίχες ήταν κι αυτός ένας συνηθισμένος άνθρωπος σαν τους ίδιους και δεν υπήρχε λόγος να τον φοβούνται. Είχαμε προλάβει όμως κι εμείς να διαπιστώσουμε γιατί οι γείτονές μας Γερμανοί δεν καλημέριζαν την καλημέρα μας. Μας φοβούνταν. Εμείς φοβόμασταν αυτούς κι αυτοί εμάς. Όταν μπαίναμε στο μπακάλικο να ψωνίσουμε, ο μπακάλης βιαζόταν να ξεμπερδεύει μαζί μας, κι αν τύχαινε κανένας γείτονας να ‘ρχεται από απέναντι, άλλαζε καλού κακού πεζοδρόμιο. Οι ποσότητες των τροφίμων που αγοράζαμε τον είχαν τρομάξει και το είχε διαδώσει παντού. Άλλωστε μας έβλεπαν όλοι που γυρίζαμε καταφορτωμένοι. Αφού πεινούσαμε τόσο, γιατί να μη φάμε και άνθρωπο; Πού ξέρανε με τί τρεφόμασταν εκεί απ’ όπου ήρθαμε; Δυο βήματα παρακάτω ήταν η Αφρική, μπορεί κι ένα βήμα. Γιατί λοιπόν να μην καταβροχθίζομε κι ανθρώπους; Εδώ που τα λέμε, ίσως και να το κάναμε, αν δεν είχαμε τη δουλειά μας και δε χορταίναμε απ’ αυτήν.

    Ο δρόμος όπου έμεναν οι γονείς μου ήταν ένας εργατικός δρόμος, όπου σπάνια συναντούσες άνθρωπο. Ολημερίς βρίσκονταν κλεισμένοι στα εργοστάσια, ολοβραδίς μπρος στην τηλεόραση κι ολονυχτίς κοιμούνταν. Όποιος έκανε κάτι έξω απ’ αυτά ήταν ύποπτος. Οι συμπατριώτες μας που έρχονταν από μακριά να γιορτάσουμε τις άγιες μέρες τούς τρόμαζαν και τους πανικόβαλλαν. Παρακολουθούσαν πίσω από τις κουρτίνες τα αυτοκίνητα που κατέφθαναν γεμάτα οικογένειες, ταψιά και τεντζερέδες και δεν μπορούσαν να καταλάβουν τί συμβαίνει. Για κείνους ήταν άγριες μέρες και δεν ησύχαζαν ώσπου ν’ ακούσουν τ’ αυτοκίνητα να φεύγουν. Ρωτούσαν το σπιτονοικοκύρη μήπως υπήρχε καμιά κρυφή ταβέρνα μες στο σπίτι του και ποιος πληρώνει όλα τούτα τα φαγιά. Εκείνος φοβόταν πιο πολύ απ’ όλους, γιατί είχε καταντήσει να ‘ναι ξένος μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Μόνο η δική του οικογένεια ήταν γερμανική κι ούτε ήξερε μέχρι πότε θα εξακολουθούσε να ‘ναι. Μέσα στο αχούρι του ζούσαν άλλες δύο οικογένειες αλλοδαποί, μια ιταλική και μια ακόμα ελληνική. Οι μόνοι γκάσταρμπάιτερ σ’ ολόκληρη την περιοχή. Όλοι αυτοί ανεβοκατέβαιναν τις σάπιες σκάλες που χρησιμοποιούσαν η γυναίκα του και τα παιδιά του, μπαινόβγαιναν στο ίδιο αποχωρητήριο της αυλής με ξεκούμπωτα πουκάμισα και λυμένα ζωνάρια και ανοιγόκλειναν την ίδια πόρτα, που πίσω της ποτέ δεν ήξερες τί σε περιμένει. Τα ‘λεγε όλα αυτά στους γείτονες, όταν τον κατηγορούσαν πως έφερε μες στα πόδια τους αγριωπούς και πεινασμένους αγνώστους για μια χούφτα μάρκα. Προσπαθούσε να τους πείσει ότι τα κεφαλάκια και τα έντερα που έβλεπαν να κουβαλάνε οι νοικάρηδές του προέρχονταν από αρνάκια που αγόραζαν κανονικά από τα σφαγεία κι όχι από σφαγμένους Γερμανούς. Τί να πει κι ο ίδιος, που τα παιδιά του του μιλούσαν ήδη λέξεις ακαταλαβίστικες και τρώγανε όλ’ αυτά τα σκατά. Το σπίτι του βρομοκοπούσε σκόρδο χωρίς να το βάζει στο στόμα του. Όπως κι εκείνοι μισούσε το σκόρδο κι όμως ήταν αναγκασμένος ν’ ανέχεται την μπόχα του, για να μπορεί ν’ αγοράζει τα λουκάνικα που τόσο αγαπούσε.

    Η κόρη του αγάπησε το σκόρδο, επειδή προηγουμένως αγάπησε τον Έλληνα που το ‘τρωγε. Όταν περνάω από την Κολονία, πηγαίνω και τους βλέπω.

    «Το καλοκαίρι θα ‘ρθω στην Ελλάδα», μου λέει κάθε φορά ο παλιός μου σπιτονοικοκύρης. «Ο εγγονός μου μου μαθαίνει ελληνικά».

    Ποτέ δεν ήρθε. Και γιατί νά ‘ρθει άλλωστε; Η Ελλάδα πήγε κοντά του.

    Βρείτε και διαβάστε οπωσδήποτε τα «Μερόνυχτα Φραγκφούρτης»
    http://www.kastaniotis.com/book/978-960-03-0074-1

  140. αγάπες λάθρες said

    Είπα να μη ασχοληθώ ξανά με αυτό το θέμα, αλλά δεν με αφήνετε να αγιάσω. Μα είναι δυνατόν να πέρνει κανείς στα σοβαρά αυτά που λέει το 139? Είναι απίστευτο πόσο ρατσισμός υπάρχει στους κόλπους της ελληνικής διανόησης (λέμε τώρα, ας την πούμε διανόηση για χάρη της κουβέντας). Ώστε έπρεπε να τους εξηγεί ότι δεν έτρωγαν κεφάλια γερνανών και ετρέμανε το μουστάκι του χαχαχα Μια χαρά ηλίθιους τους είπε ο Φάβρε και που νάξερε πόσα λίγα είπε

  141. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    139. Σπάιραλ, πολύ ωραίο απόσπασμα!

  142. αγάπες λάθρες said

    Στην σοσιολογία πως το λένε αυτό, αντίστροφος ρατσισμός ή κάτι τέτοιο είμαι πολύ συγχυσμένος με τις αηδίες που με βάζετε να διαβάζω και δεν καθαρίζει η σκέψη μου

  143. cronopiusa said

    ο Γιολάντας έχει πτυχίο Κοινωνικής Θεολογίας από το ΕΚΠΑ και πήγε με την ΕΛ.ΑΣ. στα Λαδάδικα

    Η αλληλεγγύη δεν φιμώθηκε, η τρομολαγνεία έπεσε στο κενό. Και το άσυλο;

  144. leonicos said

    Έλλειπα, αλλά έκανες σπουδαία δουλειά πάλι

  145. 106,
    Κάπου τον πήρε το μάτι μου τις προάλλες:

  146. Γς said

    143:

  147. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα βραδινά και πρωινά σας σχόλια!

    139 Όλο το βιβλίο αξίζει, μπράβο που το έβαλες.

    145 Έτσι είναι, άλλοι πάνε στις ακροθαλασσιές, άλλοι γίνονται δρόμοι 🙂 μόνο το ιστολόγιο βγάζει ένα άρθρο τη μέρα. 🙂

  148. LandS said

    Αυτό με την απέχθεια των Γερμανών στο σκόρδο εμένα δεν μου κάθεται και πολύ καλά.
    Για παράδειγμα: http://www.foodbycountry.com/Germany-to-Japan/Germany.html και http://www.yummly.com/recipes/german-appetizers

  149. spiral architect said

    «Ακρόπολις», «Ελλάς Εξπρές», τα επονομαζόμενα «τρένα της ξενιτιάς», κουβαλούσαν, τα καλοκαίρια ειδικά, στοιβαγμένους στα κουπέ και τους διαδρόμους, Ελληνες, αλλά και Τούρκους «γκασταρμπάιτερ» σε μια περιπετειώδη διαδρομή από τη Θεσσαλονίκη μέσω Γιουγκοσλαβίας προς το Μόναχο και αντίστροφα, η οποία κρατούσε κοντά δύο ημέρες.

    «Ηταν εποχές, τέλη δεκαετίας του ’70 αρχές του ’80 που από τη Θεσσαλονίκη γίνονταν καθημερινά τρία επιβατικά δρομολόγια προς το Μόναχο», λέει ο κ. Γ. Τζιώλας, γ.γ. του Συλλόγου Φίλων Σιδηροδρόμου.
    http://bit.ly/2amFlSN

    (το Ελλάς Εξπρές με γερμανική ηλεκτρομηχανή έλξης κάπου στη χιονισμένη Γερμανία)

  150. αγάπες λάθρες said

    Ποιος το λέει αυτό, μια χαρά τρώνε σκόρδο οι γερμανοί. Έγραψε μια μαλακία ένας έλληνας δαινοούμενος, αλλά έλληνας είναι αυτός, αμόρφωτος και απολίτιστος. Η χώρα που γέννησε τον πολιτισμό, έτσι δεν έλεγαν στον Φάβρε? χαχαχα και εδώ τα μουστάκια Γερμανών
    https://www.google.gr/search?q=German+with+mustache&client=firefox-b&tbm=isch&tbo=u&source=univ&sa=X&ved=0ahUKEwiwyofKz5DOAhXmBsAKHegRCbkQsAQIHg&biw=1440&bih=728#
    Καλά κάνω και δεν διαβάζω ελληνική λογοτεχνία, έτσι κρατώ το κεφάλι μου καθαρό από ρατσισμό και δεν συγχύζομε.

  151. αγάπες λάθρες said

    Και για του λόγου το αληθές, τρώνε «σούπα σκόρδου» που εμείς εδώ ούτε ποτέ διανοηθήκαμε να φάμε.

    https://www.google.gr/search?q=knoblauchsuppe&ie=utf-8&oe=utf-8&client=firefox-b&gfe_rd=cr&ei=bA2XV8vHB5SQ8Qem56nIAQ#q=German+garlic+soup+

    Θάνε κι αυτός ο Αντώνης Σουρούνης σαν μερικούς που ποτέ δεν ξεμίτησαν από το χωριό τους; αλλά ξέρουν τα πάντα για τους γερμαναράδες που είναι ναζιστές.

  152. Σμερδαλέε, κι εγώ απαντώ καμιά φορά εκεί που δεν θα έπρεπε, αλλά κι εσύ… Πολύ ενδιαφέρον το φιρμάνι του 1680, αλλά χωρίς να φτάσουμε ως εκεί, ποιος δεν θυμάται τους στίχους του Ρήγα:

    Βούλγαροι κι Αρβανίται, Αρμένιοι και Ρωμιοί,
    Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινήν ορμή...
  153. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο κινηματογραφιστής και ποιητήςΛευτέρης Ξανθόπουλος</a
    έκανε το ντοκιμαντέρ,
    Ελληνική Κοινότητα Χαϊδελβέργης (1976)</a γυρισμένο στους χώρους των ελλήνων μεταναστών εργατών (γκάσταρμπάιτερ) στη Δυτική Γερμανία, το οποίο και θα αποτελέσει το πρώτο μέρος της βραβευμένης τριλογίας ταινιών ντοκιμαντέρ με θέμα την ελληνική διασπορά. Θα ακολουθήσουν οι ταινίες: Ο Γιώργος από τα Σωτηριάνικα (1978) και Στα Τουρκοβούνια (1982).

    Συζήτηση με τους: Λευτέρη Ξανθόπουλο- Χρήστο Βακαλόπουλο τον Οκτωβριο 1978.</a
    {…}
    Χρήστος Βακαλόπουλος: Γιατί μια δεύτερη ταινία για τη μετανάστευση, μετά την Ελληνική Κοινότητα Χαϊδελβέργης;
    Λευτέρης Ξανθόπουλος: Γνώρισα το Γιώργο γυρίζοντας τη Χαϊδελβέργη. Ήταν ο πρόεδρος της Κοινότητας. Ήξερα από την αρχή ότι θα χρειαζόμουν μια δεύτερη ταινία για να συμπληρώσω το θέμα μου. Στη Χαϊδελβέργη εξέταζα το μεταναστευτικό πρόβλημα μέσα από ένα συλλογικό όργανο: την Κοινότητα. Στη δεύτερη χρειαζόμουν την οπτική ενός ατόμου πού ξεκίνησε από το χωριό, πέρασε στην πρωτεύουσα του νόμου, από κει βρέθηκε αστός στη μητρόπολη και τέλος φυγαδεύτηκε στην ξενιτιά – την πορεία δηλαδή ενός μέρους των μεταναστών μας πού κουβαλούν ανακατωμένες όλες αυτές τις επιδράσεις των χώρων που βιώσανε και των τάξεων από τις όποιες πέρασαν. Το σενάριο της ταινίας με το Γιώργο βγήκε μετά από συζητήσεις 2-3 μηνών μαζί του κι από ένα υλικό 15 περίπου ωρών πού μαζεύτηκε στο κασετόφωνο. Στο τέλος υπήρξε απόλυτη συμφωνία ως προς τις κατευθύνσεις πού θα δίναμε στην ταινία.

    Χρ. Β.: Ή Χαϊδελβέργη είναι πιο λιτή ταινία, περισσότερο δεμένη με το αντικείμενο της. Όλα μοιάζουν ν' αλλάζουν σ' αυτήν τη δεύτερη ταινία…

    Λ.Ξ.: Ή δομή πού ακολούθησα και στις δυο ταινίες είναι ακριβώς ή ίδια. Και στις δυο υπάρχει μια "πρόφαση". Ή αφορμή μας στην πρώτη ταινία είναι ή Κοινότητα, με την οποία πολύ λίγο καταπιανόμαστε- πιο πολύ τη χρησιμοποιούμε σα βάση, σα ραχοκοκαλιά · τη βλέπουμε εδώ κι εκεί ως το τέλος της ταινίας για να μας θυμίζει πώς υπάρχει, καθώς παράλληλα προσπαθούμε να δούμε τι γίνεται γύρω και πίσω απ' αυτήν. Αυτό μας ενδιαφέρει πιο πολύ: ποια είναι τα προβλήματα πού αντιμετωπίζουν αυτοί οι άνθρωποι, γιατί μαζεύτηκαν γύρω από την Κοινότητα. Και με το Γιώργο το ίδιο: προσπαθούμε να δούμε το περιβάλλον του, το όποιο είναι και αυτό πού τον διαμορφώνει και τον καθορίζει. Ή διαφορά είναι ότι στη δεύτερη ταινία υπάρχει μια λούμπεν ατμόσφαιρα διάχυτη, πού σπάει το κλασικό στοιχείο της πρώτης, οπού οι μηχανισμοί είναι πολύ αυστηρά καθορισμένοι. Εκεί έχουμε τον εργάτη-θύμα πού καταπιέζεται, εδώ ο καταπιεστής, το Σύστημα δηλαδή, δεν κατονομάζεται άμεσα. Νομίζω τελικά ότι στη δεύτερη ταινία το ανθρώπινο στοιχείο είναι πολύ πιο έντονο.

    Χρ. Β.: Είχα την εντύπωση ότι ή πρώτη ταινία διατηρούσε (σε χαμηλό τόνο, κι αυτό ήταν πού την έκανε ενδιαφέρουσα) μια κάποια κυρίαρχη εικόνα του "μετανάστη εργάτη", ενώ αυτή ή εικόνα καταστρέφεται τελείως και στη θέση της μπαίνει μια αναζήτηση της πραγματικής ταυτότητας όλων αυτών των ανθρώπων. Νομίζω ότι μια επιλογή αυτού του είδους κάνει εμφανή τα αποτελέσματα της στο Γιώργο, ιδιαίτερα στο αισθητικό επίπεδο.

    Λ. Ξ.: Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο κι εγώ, από την αρχή, δεν την καθόρισα αυστηρά σαν μια ταινία πάνω στους ξένους εργάτες στη Γερμανία, αλλά σαν μια έρευνα πάνω στα χαρακτηριστικά πού συνιστούν αυτή την ιδιότητα της Ρωμιοσύνης, το μύθο της. Και σίγουρα υπάρχει για μένα μια ελαφριά ειρωνεία σ' αυτό το σημείο… Εκείνο πού με απασχόλησε είναι τα χαρακτηριστικά πού βοηθούν αυτούς τους ανθρώπους να επιβιώσουν, μ' όλα τα "καλά" τους και τα "άσχημα" τους. Κι αυτό κύρια, γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν ανήκουν πουθενά, είναι χαμένοι, μετέωροι σ' ένα πράγμα απροσδιόριστο, και κατ' επέκταση κι ένα κομμάτι του δικού μου εαυτού μια κι εγώ ζω εκεί, μαζί τους. Κι όλα τα στοιχεία, πού έχουν πάρει από τον πολιτισμό της χώρας πού μένουν, είναι επιχρίσματα, τελικά.

    Χρ. Β.: Τι είναι εκείνο πού διαχωρίζει τους εργάτες πού βλέπουμε στην πρώτη ταινία από τους επιτυχημένους επιχειρηματίες, τραγουδιστές κλπ. της δεύτερης;

    . Ξ.: Οι περισσότεροι από τους εργάτες (πρώην αγρότες) ζουν εκεί μια στερημένη ζωή και δουλεύουν μόνο για να αποταμιεύουν, με την προοπτική να γυρίσουν πίσω, μετά 10-15 χρόνια, να εγκατασταθούν σε μια από τις μεγάλες πόλεις και αστικοποιημένοι πια και μάλιστα βιαστικά και ανώμαλα, να ανοίξουν ένα σουβλατζίδικο ή να γίνουν ιδιοκτήτες ενός διαμερίσματος πού θα το νοικιάζουν. Οι άλλοι τα τρώνε. Τελικά όμως το στοιχείο της προσωρινότητας είναι πολύ πιο ανεπτυγμένο σ' αυτά τα "πρόσωπα" της δεύτερης ταινίας. Είναι περισσότερο απελπισμένοι, σε σχέση με τους εργάτες, λιγότερο "λογικοί", κουβαλάνε μια τραγικότητα, θα μπορούσα να πω · βρίσκονται σε μεγαλύτερο αδιέξοδο και το διοχετεύουν σε επιχειρηματικές δραστηριότητες. Υπακούουν έτσι σε κοινωνικές επιταγές και στάνταρ προσπαθώντας να φτιάξουν κάτι, "να τα πάρουν" δηλαδή και "να τη βγούνε" κοινωνικά και ως προς τους ομοίους τριγύρω τους και ως προς αυτούς πού αφήνουν πίσω τους. Μια σειρά από εκρηκτικές αντιφάσεις χαρακτηρίζουν τη ζωή τους.

    Χρ. Β.: Στην ταινία θίγεται μια δεύτερη μετανάστευση, όταν ή Γερμανίδα γιαγιά λέει ότι κουβαλάει την ξενιτιά μέσα της, γιατί ζει στο γηροκομείο.

    Λ. Ξ.: Ή γερόντισσα έχει συνείδηση αυτού του γεγονότος, όχι όμως και οι άλλοι Γερμανοί πού μιλούν και οι όποιοι κουβαλούν ολόκληρη τη φολκλορική άποψη για την Ελλάδα, τα νησιά, τον ήλιο. Όταν μεταφερόμαστε στο ελληνικό χωριό, βλέπουμε τι είναι αυτή ή Ελλάδα: ερήμωση!
    {…}

  154. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    153.ΩΩΩ! Απέραντο γαλάζιο…
    (Να μαθαίνεις Λάμπρε, πώς ΔΕ βαραίνουμε το νήμα 🙂 )
    Νικοκύρη συγγνώμη. Έβαλα (υποτίθεται) τρία διαφορετικά λικνκ αλλά κατάφερα και τα ομογενοποίησα…

  155. 147, τέλος:

    Όλα είναι Δρόμος

  156. Pedis said

    # 139 – Μπράβο για την επιλογή, Σπάιραλ.

    Ποιος ξέρει, τι να έχουν να διηγηθούν οι -με λευκή την επιδερμίδα, για να σεβόμαστε τις αντιστοιχίες- μετανάστες-τριες από την Αλβανία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία κοκ οι οποίοι, με το που ξημέρωσε μία μέρα (ακριβές) βρέθηκαν διωγμένοι από τις δουλειές τους, ξεφτιλισμένοι και ξεσπιτωμένοι από τα ΔΝΤ & φρεντς και ήρθαν να ζητήσουν δουλειά στη χώρα μας.

    Τι να έχουν γράψει για τον «Ελληνα» αφεντικό;

  157. spatholouro said

    Νιτσιάκος: «Μαρτυρίες αλβανών μεταναστών»

    http://www.politeianet.gr/books/9789602104521-nitsiakos-basilis-odusseas-marturies-albanon-metanaston-107593

  158. sarant said

    156 Αυτή την απορία την έχω κι εγώ

    157 Και μάλλον απαντιέται (και) σ’ αυτό

  159. Το παραδοσιακό Πουλάκι ξένο ξενιτεμένο είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στους Έλληνες μετανάστες της Αμερικής που είναι κάπως γηραιότεροι.

  160. Pedis said

    # 157 – Ευχαριστώ. Ενδιαφέρον φαίνεται. Θα κοιτάξω να το βρω στα βιβλιοπωλεία.

    Είχα κατά νου, όχι τόσο μαρτυρίες, αλλά πεζό λόγο, διηγήματα κλπ.

  161. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    159. Κορυφαίο βέβαια!
    Δυο ψιλές διορθωσούλες χάρη …παράδοσης 🙂 :
    Βραδιάζει η μέρα, σκοτάδι π α ί ρ ν ε ι
    και
    Γυρίζω νάβρω πού να καθίσω, να ξενυχτήσω τ ο μοναχό.

    Το Τζιβαέρι (η ξενιτιά το χαίρεται το μοσχολούλουδό μου),αν και μη χορευτικό, στην κορυφή επίσης των παραδοσιακών της ξενιτιάς,ειδικότερα για τους νησιώτες .

  162. Γιάννης Ιατρού said

    159: Μιχάλης
    Δε με λες, εκείνες οι Μπαχάμες, κάπου προς τ’ Αμέρικα δεν πέφτουν;;; 🙂

    ΥΓ: Δεν μπορούσα να σχολιάσω κατά τα ειωθότα 🙂 τις προηγούμενες μέρες, γιατί έπεσε πολύ δουλειά με κάτι που βάζω στο ερημητήριο (κυρίως στο δίκτυο εδώ… και σερνόταν το ΠιΣι, κάπου 8 λεπτά για ανανέωση σελίδας, …. Φ Ρ Ι Κ Η !!!!).

  163. 162

    Πούσαι, ωρέ καγκελάριε; Πάλι ζημιές κάνεις;

  164. Γιάννης Ιατρού said

    Ε, έμπλεξα με κάτι παλιοπαρέες …. κύριε πρόεδρε 🙂

  165. spatholouro said

    160
    Πάντως αυτό που πρότεινα στο #79 για τους έλληνες μετανάστες στη Γερμανία, ιδίως το β΄ μέρος με τις μαρτυρίες, στη δική μου αίσθηση δεν το ισοφάριζαν 2 μυθιστορήματα και 2 ταινίες μαζί. Υποκειμενικά πάντα.

  166. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Κατόπιν εξονυχιστικών ερευνών, ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΩ, ο κύριος Ιατρού, είναι ο σχολιαστής με τις πολλές μορφές και τα αντίστοιχα ονόματα (π.χ Βάταλος), γιατί ποιός άλλος, έχει ερημητήριο χωρίς διαδίκτυο;
    Τί έχετε να πείτε περιαυτού, κύριε Ιατρού – Βάταλε – Γιολάντα – Εαμοβούλγαρε κλπ; Πώς θα δικαιολογηθείτε εις το πανελλήνιον μετά από αυτή την ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ αποκάλυψη; Ήδη στο γραφείο του Τρόμπ, προσπαθούν με σπασμωδικές κινήσεις, να συνέλθουν από το ΣΟΚ!!! της αποκαλύψεως, και να σταματήσουν την κατηφόρα που έχει πάρει η δημοτικότητά του.
    Υ.Γ Εάν προκληθώ, θα δημοσιεύσω κι άλλα ντοκουμέντα, που αποδεικνύουν την πραγματική ταυτότητα, του πολυσχιδούς πράκτορος του Τρόμπ.

  167. Το 166, κάποιος να πάρει το 166, ρε παιδιά!

  168. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    164 – Ειδοπεία ρε αρχηγέ ότι θα λείψεις για λίγες μέρες, όπως έκανε και το ΣΩΣΤΟ και ΑΞΙΟ τέκνο του Γέρακα προ μηνού.☺ Και μη ξεχνάς, πως εσένα η θέση σου, στο ιστολόγιο, ειναι νευραλγικής σημασίας, δεν είσαι κάνας τυχαίος!

  169. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Φτοΰ, καταλάθος, πήρα το 1-69, έχω κακές συνήθειες και μ’ αποσυντονίζουν.😇

  170. Το 199 μην πάρεις, αδερφέ, γιατί θα διαμαρτύρεται ο ΣΚΑΙ πως η πυροσβεστική σπαταλάει δημόσιο χρήμα!

    Αλήθεια, τόπε το πρωί ο Δ. Οικονόμου όταν έμαθε πως στη Χίο έφτασαν 11 πυροσβεστικά οχήματα και καμιά 50αριά πυροσβέστες για να βοηθήσουν στα νοτιόχωρα.

  171. Γιάννης Ιατρού said

    168: Τό ‘γραψα ρε Λάμπρο, την Παρασκευή το απόγευμα, αλλά εσύ προσέχεις μόνο ανακοινώσεις για τα χρηματιστήρια. 🙂

  172. Γιάννης Ιατρού said

    166: Ρε συ, ποιός είπε ότι είναι χωρίς διαδίκτυο το ερημητήριο; Ίσα-ίσα 🙂 Διάβαζε σωστά…(#162 ΥΓ)

  173. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    172 – «με κάτι που βάζω στο ερημητήριο (κυρίως στο δίκτυο εδώ…» Νομίζεις πως έχεις να κάνεις με χαζό; (ουγκ). Τι συνομωσιολογικά είναι αυτά; σε ποιό δίκτυο; ποιός κρύβεται από πίσω; Αν προκληθώ θα προβώ σε αποκαλύψεις (χαμόγελο).

    Σημασία έχει που είσαι καλά, και επέστρεψες δημήτριος (χαμόγελο) τα άλλα θα τα βρούμε.

    Υ.Γ – Τις Παρασκευές δεν παρακολουθώ χρηματιστηριακές ανακοινώσεις, αλλά και γενικώς, ελάχιστες φορές, άλλωστε δεν έχουν καμία σημασία για μένα, δεν με επηρεάζουν πουθενά, άλλος είναι ο λόγος και ο στόχος που τις κάνουν.

  174. Γς said

    Διάβαζα τώρα στο ΦΒ τον απολογισμός ενός νεομετανάστη.

  175. Γιάννης Ιατρού said

    174: Δε με είπες, καμιά σταγόνα έχει μείνει ακόμα μέσα ή είναι τελείως άδει και στεγνό;;;;; 🙂

  176. Γιάννης Ιατρού said

    145: Μιχάλη, στα μέρια μου γυρνάς 🙂 (Ο προ- προ-προ παππούς. Έχει και ταμπέλα με Ι. Ιατρού (η πλατεία, εμπρός από το λιμάνι)

  177. Pedis said

    # 165 – ΟΚ. Τώρα το πρόσεξα αυτό. Καλώς.

    # 173 – σίγουρα δεν είναι καμιά τρολιά;

  178. Γιάννης Ιατρού said

    147 Τέλος:
    Οι φήμες περί διακοπών σ΄ ακρογιαλιές κλπ. ελέγχονται ως απολύτως ανακριβείς. Μάλλον προέρχονται από ύποπτα απληροφόρητα στοιχεία της περιοχής του Hawk City 🙂 🙂

    Όσο για τον Δρόμο (#155), ειδικά για τη Οδό Γραφημώνος 🙂 🙂 🙂

  179. sarant said

    177 Είχε μπει κι εδώ η φωτογραφία με το όνομα της πλατείας

    178 Φαινεται πως κάτι τέτοιο είπε ο Οικονόμου
    http://www.altsantiri.gr/parapolitika/antipolitefsi-gia-klamata-apo-ton-skai-pirosvestes-pigan-gia-diakopes-sti-chio-video/

  180. 178

    Pedis, με τέτοια αντιπολίτευση (Κούλη πολιτικό κρατούμενο και ΣΚΑΙ) ετοιμάσου για 12 χρόνια Τσίπρα.
    Και λίγα λέω…

  181. αγάπες λάθρες said

    Ο Ν. Δήμου αναρωτιέται γιατί δεν υπάρχει ελληνική λογοτεχνία έξω από τα σύνορα της Ελλάδας. Τι λέτε, να τον παραπέμψω εδώ με ένα σημείωμα, καλώς δεν υπάρχει έξω διότι δεν υπάρχει ούτε μέσα. Οι έλληνες φερόμενοι ως λογοτέχνες είναι ρατσιστές, εθνικιστές, μισαλλόδοξοι και όλο το κακό συναπάντημα. Αρκεί που εκτρέφουν το μίσος μέσα στην Ελλάδα, μη γίνουν ρεζίλι και προς τα έξω. Μερικοί νωμίζουν λογοτένης είναι να ξέρεις να βάζεις λέξεις στην σειρά και να αραδιάζεις μερικούς στίχους με ομοιοκαταληξία.

  182. Γιάννης Ιατρού said

    180α Ναι, μαζί με το σπίτι της οικογένειας

  183. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    176 – Σφραγισμένα, ΑΘΙΚΤΑ και τα δύο, χωρίς παρέα έτσι θα μείνουν μέχρι να πεθάνω (σε 76 χρόνια από «ατύχημα»). Βάζω τους μεζέδες, την μουσική, και την καλή διάθεση, κανονίστε να έρθετε να τις πιούμε.

    179 – Με διαβάλεις, είναι γνωστό πως είμαι ακέραιος χαρακτήρας, και δεν δίνω τους φίλους, (εκτός αν το απαιτεί η περίσταση-χαμόγελο)..

  184. αγάπες λάθρες said

    #182 σπεύβω μην αδικίσω κανέναν. Ένας από δαύτους τους «λογοτέχνες» είπε ότι δεν χρειάζεται καμιά παιδεία διότι την παιδεία την έχει μέσα στο αίμα του 😀 😀

  185. Γιάννης Ιατρού said

    184β ΛΑΜΠΡΟΣ
    Παρακαλώ να αποκατασταθεί και να αναγνωριστεί πρώτα απ’ όλα η τίμια, καθαρή και επαναστατική μορφή του Λάμπρου. Υπάρχει μια αδικία που οι εγκάθετοι σχολιαστές και τα γνωστά φερέφωνα χρημαστηριακών κύκλων επιχειρούν να περάσουν με βρώμικους χαρακτηρισμούς για να μειώσουν τους τίμιους και αγνούς αγωνιστές.

    Κι η αφιέρωση: 🙂

  186. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    181 – Ποιά η διαφορά της αντιπολίτευσης με την κυβέρνηση;

  187. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Βάστα γερά Gee, 0-1 η Μπαοκάρα.

  188. sarant said

    Ισοφαρίσανε οι Ολλανδοί γμτ

  189. Pedis said

    # 180 – Δεν έχουν μείνει και πολλά, πλέον, που να είναι απίστευτα.

    # 181 – Τείνω να συμφωνήσω, αλλά, μάλλον, υπερτιμάς τους μισούς πασοκονδούλους που πήγαν στο σύριζα.

  190. Pedis said

    Μας καταγγέλθηκε από συναδέλφους ότι κατά τη διάρκεια της μετάβασης των πυροσβεστικών οχημάτων και των πληρωμάτων τους για κατάσβεση πυρκαγιάς στη Χίο, με πλοίο της γραμμής, ενώ παραχωρήθηκε καμπίνα και διατροφή για τους οδηγούς, δεν υπήρξε ανάλογη μέριμνα για τους υπόλοιπους πυροσβέστες. Οι περισσότεροι συνάδελφοι, μετά από πολύωρο ταξίδι για το νησί της Χίου, έμειναν νηστικοί και άυπνοι και καταπονήθηκαν σε μεγάλο βαθμό, πριν ακόμα εμπλακούν στο συμβάν. Στη συνέχεια με την άφιξη στο νησί, αρκετοί συνάδελφοι ξεκίνησαν αμέσως εργασία χωρίς να ξεκουραστούν καθόλου.

    Επίσης, σήμερα το απόγευμα (26-07-2016) γνωστοποιήθηκε στους πυροσβέστες ότι θα παραμείνουν στο μέτωπο της πυρκαγιάς μέχρι το πρωί τις 27-07-2016. Τους γνωστοποιήθηκε, μάλιστα, ότι δεν έχει εξασφαλιστεί η ανάπαυσή τους σε κατάλυμα για την επόμενη ημέρα που θα αποχωρήσουν από το μέτωπο.
    http://www.902.gr/eidisi/koinonia/104411/gia-tis-synthikes-ektelesis-ypiresias-stin-katasvesi-tis-pyrkagias-sti-hio

  191. Γς said

    191:

    Αυτά έχει το επάγγελμα.

    >Στη συνέχεια με την άφιξη στο νησί, αρκετοί συνάδελφοι ξεκίνησαν αμέσως εργασία χωρίς να ξεκουραστούν καθόλου.

    Δλδ τί έπρεπε να γίνει; Εδώ καιγόταν το σύμπαν.

    Αρκετά ξεκουράζονται όλο τον χρόνο, που δεν έχει φωτιές, παίζοντας τάβλι.

    Ασε, που μπορεί να είναι μεγάλοι ταβλαδόροι οι μπαγάσηδες, αλλά δεν έχουν καθόλου χιούμορ…

    Την άλλη φορά όμως στη Πάρνηθα που έπαιζαν τάβλι μερικοί πυροσβέστες, μας κοίταξαν λίγο περίεργα και για αυτό κι εγώ τους ρώτησα: -Μήπως σας βρίσκεται κανα στουπί, Δεν γέλασαν όλοι. Βρήκα και το μπελά μου

  192. Pedis said

    # 192 – Γς, σκέψου μονάχα ότι το χειμώνα έχει πλημμύρες κι όλο το χρόνο ατυχήματα παντός τύπου, διασώσεις κλπ. Μόνο το σοκ να μαζέψεις, μια φορά το μήνα ας πούμε, ανθρώπινα μέλη φτάνει. (Σου απαντώ, κατ’ εξαίρεση για το μοναδικό λόγο ότι μου φαίνονται μπανάλ κι άδικα αυτά που γράφεις για τους πυροσβέστες.)

  193. Γς said

    193:

    Χμ, είναι κι αυτό.

    Το άλλο είναι ότι κάνω πλάκα.

    Και σιγά μη σταματήσω μέσα σε τέτοια ζέστη.

    «Φωτιά στα κόκκινα κι εγώ ο πυροσβέστης» λέγαμε πιτσιρίκια [πυρΑσβέστης λέγαμε αλλά τεσπά]

    Κι οι πυροσβέστες της Gaviscon για τις καούρες στο στομάχι:

    Κι έχεις και την Αννα μας να λέει:

    «Ζέστη ε;

    Βάλτε «καυτά» σορτσάκια…
    Φάτε καυτερές πιπεριές…
    […]
    Τραγουδήστε το «Φωτιά στα Σαββατόβραδα»…
    Στην ανάγκη, κάνετε… καυτό σεξ…»

    Κατά τα άλλα,
    καλημέρα

    κι αλίμονο στα μαστιχόδεντρα της Χίου …

  194. cronopiusa said

    skai_xeftiles: Οι πυροσβέστες πήγαν για διακοπές στη Χίο

    Ο Μπρεχτ στις ιστορίες του κ. Κόινερ με τον τίτλο «Αγάπη για την πατρίδα (μίσος για τους πατριδολάτρες)» έγραφε την εξής ιστορία: «Ο κ. Κ. δεν το ‘κρινε απαραίτητο να ζει σε μια συγκεκριμένη χώρα. Έλεγε: Παντού μπορώ να πεινάσω. Κάποτε όμως έλαχε να περνάει από μια πόλη που την είχε κυριέψει ο εχθρός της χώρας όπου ζούσε. Τον πλησίασε τότε ένας αξιωματικός του εχθρού και τον ανάγκασε να κατεβεί από το πεζοδρόμιο. Ο κ. Κόινερ κατέβηκε και διαπίστωσε ξαφνικά ότι είχε αγανακτήσει ενάντια σε αυτόν τον άνθρωπο, και μάλιστα όχι ενάντια στον άνθρωπο μα προπαντός ενάντια στη χώρα που ανήκε ο άνθρωπος αυτός, τόσο, που ευχήθηκε να γίνει ένα σεισμός και να την καταπιεί. Γιατί, -ρώτησε ο κ. Κόινερ- έγινα εθνικιστής εκείνη τη στιγμή; Γιατί συνάντησα έναν εθνικιστή. Μα, γι’ αυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύουμε την βλακεία: Γιατί κάνει βλάκες αυτούς που τη συναντούν».

  195. cronopiusa said

    «Το Δέντρο που Πληγώναμε» του Δήμου Αβδελιώδη (1986)

  196. Γς said

    196:

    Ποίημα!

    Κι ένα σχόλιο [το δεύτερο]:

    Μαρια Νταιλιανη, 5 months ago.

    γιανη ωραια η σημερινη σου ταινια αλλα εγω προσωπικα προτιμω τισ ξενεσ σε ευχ

    —-
    Σ ευχαριστούμε Κρόνη.

  197. sarant said

    Καλημέρα κι από μένα από εδώ!

  198. Γιάννης Ιατρού said

    16: Σουμέλα Π.
    Σήμερα μπόρεσα να διαβάσω και τα σχόλια σ΄αυτό το νήμα… Νάσαι καλά Νίκο (και λοιποί σχολιαστες), αλλά πάντως μου θύμισες χρόνια «αξέχαστα» 🙂

    Να συμπληρώσω λοιπόν (π.χ. #16 κλπ.) ότι επίσης (εκτός από τους λαγούς, που δεν ήσαν λαγοί αλλά αγριοκούνελα!) πολλοί μαζεύαμε χόρτα στους αγρούς εκεί (άφθονα, ο ντόπιοι δεν τα ξέρανε ή δεν τα είχαν σε υπόληψη…), τα βράζαμε και τα τρώγαμε, χωρίς λάδι (που να το βρούμε…). Αν μάλιστα ερχόταν και σε κάποιον απ΄την παρέα κανένα δέμα με τίποτα τρόφιμα από τους γονείς, κάναμε γλέντι (και κάτι σαν σχεδόν υποχρεωτική…. ψιλομοιρασιά στο λάδι κυρίως)…. Εποχές του 68/69/70 κλπ. Και χωρίς διαβατήριο 🙂 Αργότερα (70/71), όταν μας δώσανε εκεί κάτι σαν ένα προσωρινό (γερμανικό) διαβατήριο (σημειωτέον ότι δεν ήταν σε όλες τις περιοχές το ίδιο αλληλέγγυες οι αρχές!) μπορέσαμε να βρούμε και καμία δουλειά του ποδαριού ή και μερικές φορές οι πιό τυχεροί μια τακτική απασχόληση, π.χ. σε βραδινές βάρδιες κλπ.(είχαμε και τις παραδόσεις, εργαστήρια κλπ.) και αρχίσαμε να πηγαίνουμε καλύτερα 🙂 🙂 .

  199. περί πυροσβεστών συνέχεια.
    Πριν κάτι χρόνια κάναμε εθελοντική πυροπροστασία στο Γράμο και είχαμε στήσει παρατηρητήριο στην κορυφή Αλεβίτσα. Έρχεται ο διοικητής της πυροσβεστικής Καστοριάς, ένας λεβένταρος μουστακαλής, και μας ευχαριστεί που δίνουμε δύο μάτια παραπάνω. Διότι, κατακαλόκαιρο, είχε μείνει μόνο με οκτώ (8) άτομα σ’ όλο το νομό. Είχε στείλει δυνάμεις στη Ρόδο με C130, φτάσαν οι άνθρωποι και τα οχήματα εκεί και δεν υπήρχε ούτε ένας να τους υποδεχτεί, να τους δώσει χάρτες και να τους κατευθύνει. Το βράδυ δεν είχαν πού να κοιμηθούν, δεν τους είχαν δώσει όλη μέρα ένα μπουκαλάκι νερό ή ένα σάντουιτς. Αλλά επειδή οι πυροσβέστες είναι επινοητικά παληκάρια, βρήκαν ένα σχολείο (κλειστό λόγω διακοπών), το άνοιξαν και μπήκαν και κοιμήθηκαν και πλύθηκαν.

  200. Γιάννης Ιατρού said

    200: Σκύλος
    ..βρήκαν ένα σχολείο

    Άσε που μετά το βάλανε στα επιμορφωτικά σεμινάρια στο βιογραφικό τους !!! 🙂

  201. ΓιώργοςΜ said

    200 να επαυξήσω: Σε συζήτηση με έμπειρο πυροσβέστη (διοικητή μονάδας ΕΜΑΚ) σχετικά με τον εθελοντισμό στη δασοπυρόσβεση, μου είπε επί λέξει «Δε χρειάζομαι κάποιους να σβήνουν φωτιές αντί για μένα, μου αρκεί να έχω ένα @@μημένο μπουκάλι νερό και ένα σάντουιτς για να πάρω μια ανάσα και να συνεχίσω». Ο ίδιος με πληροφόρησε (η κουβέντα προ δεκαετίας σχεδόν) πως το τάβλι έχει απαγορευτεί στην Πυροσβεστική, για την καλή προς τα έξω εικόνα.
    Η ένταση και η διάρκεια μιας επιχείρησης πυρόσβεσης, ακόμη κι αν δε βάλουμε τον παράγοντα του κινδύνου μέσα, δεν αναπληρώνεται ούτε με μια μέρα, ούτε μ’ ένα μήνα καθησιού-που έτσι κι αλλιώς δεν είναι δεδομένος.

  202. 202

  203. 201

    Ε, ναι, δεν φοβούνται μην κοπούν. Αλλά μπήκαν με το σπαθί τους!

  204. spiral architect said

    @200: Ακόμα πιο επινοητικά παλληκάρια αποδείχτηκαν οι Χαλκιδαίοι συνεργειατζήδες.
    http://bit.ly/2ad3CaS
    Ρε τι μου λέτε; Ο Κιμ Τραμπ θα πατήσει τελικά το κουμπί και θα επιζήσουν μόνο οι κατσαρίδες και οι Έλληνες! 😀

  205. 205

    Χαλκίδα, ρέγγα
    και δίσκοι του Τερλέγκα.

  206. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    200 Σκύλος>>βρήκαν ένα σχολείο (κλειστό λόγω διακοπών), το άνοιξαν και μπήκαν και κοιμήθηκαν και πλύθηκαν.
    Το ίδιο κάνανε σ΄εμάς κατά τους ψεκασμούς για το δάκο παλιότερα, προ Αλβανών,που κάνουν πια αυτοί μόνο,ετούτες τις δουλειές (δεν ξέρω τί γίνεται τα τελευταία 5-6 χρόνια με την κρίση βέβαια).Πολλοί φοιτητές κατέβαιναν για διακοπές στην Κρήτη και κάνανε μερικά μεροκάματα με την ψεκαστήρα στη δακοκτονία, ν΄αβγατίσουν το χαρτζιλίκι και τη διακοποδιάρκεια. Έτσι βρήκα, αρχιεργάτη κιόλας,το συμφοιτητή μου το Θανάση Μ. απ΄το Χαλάνδρι, στους νοτιότερους ελαιώνες της Μεγαλονήσου, να ζητά απ΄τον ξάδερφό μου που κανόνιζε τα του πολιτιστικού συλλόγου να του δώσει το ο.κ. να μένει «το συνεργείο του» στην αυλή του σχολείου όπου κυρίως εξελισσόταν οι εκδηλώσεις. Απ΄τις πιο ωραίες συμπτώσεις-εκπλήξεις που εξελίχτηκε σε παραμονή ενός σχεδόν μήνα των παιδιών,φοιτητών κυρίως, στο χωργιό και στα πέριξ,με διαμονή σε όλους τους χώρους του σχολείου.Τα φαγοπότια, στα ανοιχτά μας σπίτια,τις ταράτσες και τις αυλές.
    Επίκαιρη ανάμνηση που συνεχίζει όμως με πίκρα αφού ,πολύ λίγο μετά, το σχολείο και όλοι οι ελαιώνες της περιοχής, κάηκαν στη μεγάλη φωτιά που έκαψε μια περιοχή,πάνω από 20 χλμ βάθος.Από τις χειρότερες φωτιές της δεκαετίας του ΄80. Μόλις έφυγαν οι πυροσβέστες, αναζωπυρώθηκε η πυρκαϊά με αιφνίδιο ξερικό άνεμο Ιουλίου και έφταξε ,ανεξέλεγκτη πια, ως τα αλμυρίκια στη θάλασσα.Κρανίου τόπος τότε. Κι όμως ξανάγιναν τα λιόδεντα και μπόρεσαν άλλες δυο φορές να ξανακαούν κατά τόπους 😦 (τα πεύκα,σκίνα και λοιπή άγρια βλάστηση τα πήρε ο διάολος οριστικά αφού αφήνουν να βόσκουν παράνομα στα καμμένα- με κάνει θηρίο κάθε που κατεβαίνω και βλέπω το κρυφτό που παίζουν οι «βοσκοί»* με τους ντόπιους. Τσακώνουν τα πειναλέα ζώα μέσα σε περιβόλια,γίνεται χαμός,καλούν την αστυνομία,μηνύσεις κλπ, και μετά, παρακάλια,υποσχέσεις του βοσκού και η ανάκληση της μήνυσης μέχρι την επόμενη φορά 😦 .

    *βοσκοί δε μπορεί να λέγονται αυτοί που παρατούν τα ζώα στους γδαρμένους λόφους απροστάτευτα (εκτός από παράνομα).
    Και για σκυλιά σε βαρέλια από τους ίδιους αυτούς «βοσκούς», για να ειδοποιούν, μού παραπονέθηκαν κάποιοι φίλοι Ολανδοί που έχουνε σπίτι στην περιοχή και κάνουν πεζοπορίες προς τα λημέρια αυτά. Τους λέω τραβάτε με τάμπλετ και ανεβάστε τα στο διαδίκτυο και τότε ο ξένος στωικά : για να δούμε πόσα λάικ θα κάνουν; 😦 😦
    Πού όλα αυτά; Στη νότια ζώνη από Ιεράπετρα, δυτικά, μέχρι ακτές Βιάννου.Πιθανότατα και δυτικότερα αλλά δε γνωρίζω παραπέρα.
    Επεκτάθηκα πολύ αλλά η καταστροφή της Χίου μου άνοιξε την πληγή.
    Συγγνώμη για το σεντόνι.

  207. Γιάννης Ιατρού said

    207: ΕΦΗ
    Τα σκυλιά στα βαρέλια… εδώ

  208. cronopiusa said

    και από την ιστοσελίδα του συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη

    Καίγεται πάλι το νησί

    Μικρή μαφιόζικη ιστορία νεοελληνικής ανάπτυξης

    ένα σχόλιο μου κρατάει η σπαμοπαγίδα

  209. cronopiusa said

    Syrian Children Hold Pictures Of Pokémon To Get Found

  210. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    208.Αχ θε μου! Αυτοί θένε κάθε μέρα ντου και πάλι θα βρεθούνε ανεκέφαλοι να κάνουν τα δικά τους.Προλίγου καιρού που κατέβηκα, πήγαμε σ΄ένα σκυλί φαγητό που το είχανε δεμένο κοντά σε μια «ποτίστρα»,ένα κολεκτέρ δηλαδή σε δίκτυο άρδευσης στην άκρη του δρόμου με βρύση και γούρνα για περαστικούς και ζώα. Τί σόι γαμο»παράδοση» γίνηκε αυτό με τα βαρέλια να ‘ξερα…
    209,210 Μπράβο Κρόνη! ευχαριστούμε για τα σινιάλα σου κι ας είναι σκέτη πίκρα.
    Μπήκα να βάλω το άρθρο του Μακριδάκη για τη φωτιά και βρήκα να έχεις κι αυτό και το προηγούμενό του που δεν το είχα διαβάσει,είδα και τα μικρά πόκεμον/προσφυγούλια κι απόγινα.

  211. Βαγγέλης από τη Χίο said

    Από τις «Μαρτυρίες» των Μούτση-Λογοθέτη.

    Η καταστροφή στο νησί είναι μεγάλη. Κάηκαν σκίνοι, ελιές και πευκοδάσος. Ως πιθανή αιτία θεωρείται η πτώση καμένου πεύκου από την πυρκαγιά του 2012, αν και υπήρξαν αναφορές από κατοίκους για κάποιο μηχανάκι που κινούνταν ύποπτα στην περιοχή. Σε μια χώρα όπου δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμα το κτηματολόγιο και το δασολόγιο, που συνεπάγεται καταπατήσεις σε δάση για διεύρυνση των γεωργικών ιδιοκτησιών, έχει ως αποτέλεσμα την άτεγκτη στάση των κατά τόπους δασαρχείων και αυστηρά πρόστιμα, με αποτέλεσμα οι δασικές υπηρεσίες να θεωρούνται «εχθρός».

  212. sarant said

    212 Πολυ κρίμα, και πολυ εύστοχη η διάγνωση…

  213. ΕΦΗ - ΕΦΗ said



    Γκαθ ‏@Gath___ 26 Ιουλ
    Χίος

  214. Γιάννης Ιατρού said

    214: Κάπως έτσι θα ζωγράφιζε κανείς τον πίνακα «ο δρόμος πρός την κόλαση» !!!

  215. Απόψε 21:50, στην ΕΡΤ2 η συναυλία, ή εκτενή αποσπάσματά της.

  216. Βάγια said

    Στενάχωρο νήμα, μια με τη μετανάστευση, μια με τις πυρκαγιές, αλλά πολύ όμορφο τραγουδιστικά!Επειδή εγώ δεν ξέρω πολλά από μουσικές, θα μου επιτρέψετε να συμβάλλω λογοτεχνικά, αναφέροντας ένα ωραίο και ενδιαφέρον μυθιστόρημα που ασχολείται με το θέμα της μετανάστευσης. Το παιδικό-νεανικό μυθιστόρημα «παιχνίδι χωρίς κανόνες» της Γαλάτειας Γρηγοριάδου Σούρελη ασχολείται με το κύμα μετανάστευσης στη Γερμανία. Απεικονίζει καλά τις ελπίδες και τους φόβους και τη φτώχεια που οδηγούσαν πολλούς Έλληνες (και όχι μόνο) στη μετανάστευση, επίσης απεικονίζει παραστατικά τις δυσκολίες της ζωής στην καινούρια χώρα και το βάρος της νοσταλγίας. Αυτό που δεν ξέρω αν είναι αληθοφανές είναι η παρουσία κάποιων ανθρώπων που εκμεταλλεύονταν την κατάσταση για να διευκολύνουν το φευγιό ατόμων, με χρηματικό αντίτιμο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: