Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο Ροβιόλης στην οδό Γραφημώνος και άλλα ραμόνια

Posted by sarant στο 10 Ιανουαρίου, 2017


Άρθρο για τα ραμόνια, δηλαδή τα παρακούσματα τραγουδιών, έχω βάλει και παλιότερα -τελευταία φορά πριν απο τριάμισι χρόνια. Νομίζω πως το διάστημα που μεσολάβησε είναι αρκετό ώστε κάποιοι παλαιότεροι να μην θυμούνται καλά το προηγούμενο άρθρο και κάποιοι νεότεροι φίλοι να μην έχουν προσθέσει δικά τους σχόλια. Το σημερινό ενσωματώνει τα καλύτερα παραδείγματα από τα προηγούμενα άρθρα μαζί με μερικά καινούργια -και βγήκε σε διάσταση έξτρα λαρτζ.

Ο τίτλος του σημειώματος περιέχει τουλάχιστον μιαν άγνωστη λέξη, χώρια τα δυο κύρια ονόματα. Τι να είναι τάχα το ραμόνι;

Το ραμόνι είναι λέξη παιδική, περίπου ιδιωτική, και στην προκειμένη περίπτωση δική μου. Μικρός, άκουγα τους γονείς μου να τραγουδούν Θεοδωράκη, τον Επιτάφιο, και να λένε:

Μα το καράβι βούλιαξε κι έσπασε το τιμόνι
και στου πελάγου το βυθό πλανιέμαι τώρα μόνη.

Ίσως επειδή δεν μου πήγαινε να συνδέσω την αρρενωπή φωνή του Μπιθικώτση με θηλυκό επίθετο (τώρα μόνη), το παράκουσα: πλανιέμαι το ραμόνι, κι έπλασα με το νου μου κάποιο μικρό ανυπεράσπιστο ζωάκι που περιπλανιέται στο βυθό του πελάγου. Και, «μπαμπά, τι είναι το ραμόνι;» οπότε έγινε μεγάλο γέλιο.

Τέτοια παρακούσματα είναι πολύ διαδεδομένα, ο καθένας έχει τα δικά του, άλλοτε από την παιδική ηλικία και άλλοτε ως ενήλικος. Αποφάσισα να τα λέω ραμόνια, όχι μόνο επειδή το ραμόνι είναι δικό μου, αλλά διότι το ραμόνι χτύπησε δυο φορές. Τι εννοώ; Πριν από μερικά χρόνια, συζητώντας με συνάδελφο που είναι καμιά δεκαριά χρόνια μικρότερος, βρήκα ότι κι εκείνος είχε, σαν παιδί, πλάσει το δικό του ραμόνι, κι εκείνος από τραγούδι του Μίκη, αλλά όχι από τον «Επιτάφιο», παρά από τα «Τραγούδια του αγώνα» -λογικό άλλωστε, αφού είναι μικρότερος δέκα χρόνια. Και στον Ωρωπό, εκεί που λέει: Κλαίει η μάνα τώρα μόνη, κλαιν τα δέντρα τα βουνά, ο φίλος μου συγκινιόταν για το καημένο το ραμόνι που το έκλαιγε η μάνα του. Ίσως επειδή είχε χαθεί και περιπλανιόταν στου πελάγου το βυθό!

Στην αγγλόφωνη ορολογία, τα ραμόνια ονομάζονται Mondegreen, όρος που τον έπλασε η Αμερικανίδα συγγραφέας Σίλβια Ράιτ, το 1954, επειδή όταν ήταν μικρή, παράκουσε τα λόγια μιας παραδοσιακής μπαλάντας, και στον τελευταίο στίχο αντί για

Ye Highlands and ye Lowlands,
Oh, where hae ye been?
They hae slain the Earl O’ Moray,
and laid him on the green

νόμιζε πως λέει: And Lady Mondegreen.

Στα ρώσικα ο αντίστοιχος όρος είναι νταρβαλντάι και έχει καθιερωθεί με πρόταση του Ντοστογιέφσκι, με αφορμή το παράκουσμα ενός στίχου του Γκλίνκα, όπου η φράση «νταρ Βαλντάγια» (δώρο της πόλης Βαλντάι) τραγουδιόταν από όλον τον κόσμο σαν να είναι μία (ανύπαρκτη) λέξη.

Εκτός από το ραμόνι, ένα άλλο διαδεδομένο παράκουσμα, που το έλεγε η αδερφή μου, αλλά το έχω ακούσει και από άλλους, είναι τα λουμπέσα. Ακούγοντας η αδερφή μου κάποια 28η Οκτωβρίου στο αναπόφευκτο «Κορόιδο Μουσολίνι» τον στίχο Δεν  έχεις διόλου μπέσα, κι όταν θα μπούμε μέσα…, και ίσως μη γνωρίζοντας τη λέξη «διόλου», στην προσπάθειά της να εκλογικεύσει το στίχο, έπλασε τα λουμπέσα, νόμισμα της εποχής ασφαλώς. Άκου θράσος, ο Ντούτσε, να τολμήσει να επιτεθεί στην Ελλάδα ενώ δεν είχε ούτε καν δυο λουμπέσα στο πορτοφόλι του! Πτωχέ Μπενίτο!

Γενικά, τα ραμόνια γεννιούνται από γνωστά τραγούδια και πολυτραγουδισμένα, όχι από ένα τραγούδι που το ακούς μία φορά. Οι νεότεροι από μένα, που έφαγαν τον Μίκη Θεοδωράκη με τη σέσουλα στη μεταπολίτευση, έχουν «ραμονίσει» πολλούς στίχους τραγουδιών του. Για παράδειγμα, υπάρχει το εξωτικό Παπουνάνε με τις κωδωνοκρουσίες του (Στο Παπουνάνε θα σημάνουν οι καμπάνες = Σώπα όπου να ’ναι θα σημάνουν οι καμπάνες, από τη Ρωμιοσύνη), αλλά και η αιμοβόρα Ζωντανίνα (θέλει η Ζωντανίνα πίνουν το αίμα τους = θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους, από το Άξιον Εστί).

Η Ζωντανίνα οφείλει τη γέννησή της και στον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύει ο Μπιθικώτσης το τραγούδι, αφού ανασαίνει μετά το «να», οπότε δεν είναι παράλογο να δημιουργήσει Χίμαιρες το παιδικό μυαλό. Βέβαια, και το «Ένα το χελιδόνι» έχει παρακουστεί σαν ένατο χελιδόνι, δημιουργώντας την απορία τι να έγιναν τα άλλα οχτώ.

Τα δημοφιλή ραμόνια τα μοιράζονται πολλοί. Ο τίτλος του σημερινού σημειώματος είναι φόρος τιμής σε ένα από τα δημοφιλέστερα, στον βιρτουόζο βιολιστή Ροβιόλη. Ο Ροβιόλης μπορεί να κάνει και τους διαβόλους να χορεύουν, αφού ο στίχος από τον «Θωμά» στο Ρεμπέτικο του Ξαρχάκου λέει Με βιολί σαν του Ροβιόλη θα χορέψουν κι οι διαβόλοι. Μόνο που δεν λέει έτσι· ο Φέρρης έγραψε «με βιολί σαντουροβιόλι». Το πιο αστείο είναι ότι κάθε φορά που γίνεται αναφορά σε αυτό το θέμα σε κάποιο διαδικτυακό φόρουμ, θα βρεθεί πάντοτε κάποιος να γράψει έκπληκτος «Μη μου πείτε ότι ο Ροβιόλης δεν υπάρχει και είναι παράκουσμα!» Δίκαια λοιπόν ο Ροβιόλης αξιώθηκε και άρθρο στη Βικιπαίδεια!

Λογοτεχνικό ραμόνι είναι οι Κολμυρίδες. Στον «Μεγάλο περίπατο του Πέτρου» της Άλκης Ζέη, τα παιδιά ακούγαν το πατριωτικό εμβατήριο
Εν τω μέσω φοινίκων μυρίων
νικηφόρος στρατός προχωρεί

και το καταλάβαιναν:
Εν τω μέσω φυλής Κολμυρίδων
νικηφόρος στρατός προχωρεί

και απορούσαν ποιοι να ’ταν τάχατες αυτοί οι βάρβαροι Κολμυρίδες. Παρόμοια φυλή στο βασίλειο της Ραμονίας είναι οι Κουδόντοι, γενναίοι πολεμιστές –γεννημένοι από τον στίχο «Ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού καρδιά» στον Κεμάλ του Χατζηδάκι, που παρακούστηκε ως «Ξεκινάνε οι Κουδόντοι».

Ραμόνι από την πραγματική ζωή, αν και όχι από τραγούδι, είχαμε στις πρώτες ανακοινώσεις της χούντας, που υπογράφονταν: Ο πρόεδρος – Τα μέλη. Πολύς κόσμος αναρωτήθηκε ποιος κερατάς είναι αυτός ο μυστηριώδης πρόεδρος Ταμέλης. (Το γεγονός το καταγράφει και σε διήγημά του ο Ιωάννου).

Η οδός Γραφημώνος του τίτλου είναι ραμόνι από ένα νεότερο τραγούδι, του Πασχάλη Τερζή: Ο δικός μου ο δρόμος μ’ έχει χρόνια διαλέξει, στην οδό γράφει «μόνος», επικίνδυνη λέξη. Αναρωτιέμαι τι το εξαιρετικό να έκανε αυτός ο αρχαίος ημών πρόγονος, ο Γραφημών και κατέκτησε την υστεροφημία.

Θυμίζει πάντως τον άγιο Γαργεννήτορα της εκκλησίας (του γαρ γεννήτορος η φωνή), ενώ σύμφωνα με άρθρο του Π. Λορεντζάτου (Αθηνά, 1904), στην Πύλαρο λεγόταν «γαράντρα» η «ανήθικη» γυναίκα, από παρερμηνεία του «πέντε γαρ άνδρας έσχες» της ευαγγελικής περικοπής (το λήμμα έχει καταχωρηθεί στο Ιστορικό Λεξικό της Ακαδημίας). Η εκκλησιαστική γλώσσα έχει δημιουργήσει άφθονα παρακούσματα, που όμως είναι αντικείμενο ξεχωριστού άρθρου, οπότε δεν θα ασχοληθώ με το θέμα αυτό παρά μόνο για να αναφέρω ένα εκκλησιαστικό ραμόνι (ραμόνιον) που το μνημονεύει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο διήγημα «Στο Χριστό στο κάστρο».

― Δε μου λες, Αλεξανδρή, τι θα πη, τώρα, στην καταβασία των Χριστουγέννων, «ο ανυψώσας το κέρας ημών»; Ποιος είναι αυτός ο ανυψώσας;
― Να, ο ανηψιός σας, απήντα ο κυρ-Αλεξανδρής, μη εννοών άλλως την λέξιν.

Σε γενικές γραμμές, ο μηχανισμός του ραμονιού διαφέρει στα παιδιά απ’ ό,τι στους ενήλικες. Το παιδί, έχοντας επίγνωση του ότι δεν ξέρει όλες τις λέξεις της γλώσσας, εκλογικεύει το παράκουσμα πλάθοντας μιαν άγνωστη λέξη· έτσι, όταν ακούει «συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα, κι εγώ δεν έχω για νοίκι», το μη οικείο του «για νοίκι» το μεταπλάθει σε «γιαννίκι». Ο ενήλικας, αντίθετα, που (νομίζει πως) ξέρει όλες τις λέξεις, όταν παρακούσει κάτι το εκλογικεύει συνήθως με υπαρκτές λέξεις, όπως ο κυρ Αλεξανδρής στο παράδειγμα του Παπαδιαμάντη. Ας πούμε, τον στίχο της Φραγκοσυριανής του Μάρκου «και στο Πισκοπιό ρομάντζα» πολλοί ενήλικοι τον ραμονίζουν σε «και στο δίσκο δυο ρομάντζα» και άλλοι σε «και το βρίσκω πιο ρομάντζα».

Το Πισκοπιό, τοπωνύμιο της Σύρας, είναι άγνωστο σε όσους δεν έχουν επισκεφτεί το νησί, οπότε προσφέρεται για παράκουσμα. Το ίδιο συμβαίνει και με τα σπάνια ονόματα. Έτσι, στη Μπαλάντα του Αντρίκου, ο στίχος του Βάρναλη «το Αντιγονάκι κι η Ζηνοβία» ερμηνεύτηκε: «σαν τρυγονάκι η Ζηνοβία» αλλά και «καπληδονάκι η Ζηνοβία». Άλλοτε πάλι, γεννιούνται (ραμονικώς) υπαρκτά τοπωνύμια εκεί που δεν υπάρχουν –έτσι, στο «Χάντρα στο κομπολόι σου», το «ίσκιος θα γίνω μάτι μη με δει» πολύς κόσμος το έχει ακούσει «μα τη Νινευί» -αλλά, βεβαίως και ανύπαρκτα τοπωνύμια, όπως το Χαπί, από το τραγούδι των Παιδιών από την Πάτρα (Θα σου φύγω σ’το’χα πει) –άλλοι ωστόσο επιμένουν ότι ο τραγουδιστής θα πάει στο Καπί (σαν το Τοπ Καπί, ας πούμε) ή και στο ΚΑΠΗ.

Όταν σε ένα αγαπημένο τραγούδι υπάρχει μια ασυνήθιστη λέξη, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα γεννηθούν ραμόνια. Στην «Τζαμάικα», το σπάνιο μεθυσμενάκι στον στίχο «κι ύστερα το βραδάκι μεθυσμενάκι στα καπηλειά» έχει δώσει πολλά ραμόνια π.χ. «μες της Μαινάκη τα καπηλειά» ή, σε ενήλικες, το ποιητικότατο «Μες της φενάκης τα καπηλειά». Ακόμα κι ένας ασυνήθιστος ρηματικός τύπος μπορεί στο παιδικό αυτί να γεννήσει ένα φανταστικό πρόσωπο, σαν την περίφημη Βροντούμ με τα πολύτιμα βραχιόλια, από τη Γερακίνα («τα βραχιόλια της βροντούν»), που θυμίζει τα Εκατομμύρια της Βεγούμ του Ιουλίου Βερν.

Οι ασυνήθιστοι τύποι δεν παραπλανούν μόνο παιδιά. Σύμφωνα με ένα κινηματογραφικό ανέκδοτο, στα γυρίσματα της ταινίας «Λόλα» η νεότατη τότε Βίκυ Μοσχολιού, αφού έχει ολοκληρωθεί το γύρισμα της περίφημης σκηνής του τέλους όπου τραγουδά το «Πέτρα την πέτρα» από το παράθυρο του καμπαρέ, ρωτά με γνήσια απορία τον σκηνοθέτη Δημόπουλο: «Κύριε Ντίνο, ποιος είναι τέλος πάντων αυτός ο Παγαπός;». Φυσικά, αναφέρεται στους στίχους του τραγουδιού: «…Πέτρα την πέτρα περπατώ, το αίμα του ανασαίνω, και πια δεν περιμένω, που σκότωσαν τον π’ αγαπώ…». Κατά σύμπτωση τις προάλλες είδαμε το βιβλίο του Παντελή Μπουκάλα με την Αγαπώ και τον Αγαπό στα δημοτικά τραγούδια.

Η ζωολογία δεν έχει ακόμα καταγράψει το εξωτικό πουλί πισεσί, που γεννήθηκε από το τραγούδι «Στη ντισκοτέκ» (αρχικά με την Ελπίδα, στη συνέχεια σε διασκευή από τα Ημισκούμπρια) και τους στίχους «Είναι που λείπεις εσύ, το χαμόγελό σου», ενώ πολλοί αναρωτιούνται τι ακριβώς να είναι το κανιβέρο που φοράνε οι Βραζιλιάνοι στο ελληνικό λάτιν «Μάμπο μπραζιλέρο» (και βραζιλιάνο με κάνει βέρο / και βραζιλιάνοι με κανιβέρο). Μάλλον καπέλο θα είναι, σαν σομπρέρο.

Ιδιαίτερος δικαστικός βαθμός είναι ο περιμενοδίκης γεννημένος από το τραγούδι του Βαμβακάρη: Σαν να ’μουνα υπόδικος και περιμενοδίκης, ενώ επικίνδυνο όπλο νέας τεχνολογίας είναι το σπιθονάκι: Ρίξε στο κορμί μου σπιθονάκι φονικό (αντί για σπίρτο να πυρποληθώ). Κλασικό ραμόνι είναι και το πύο του βυθού (Σαν τοπίο του βυθού, του Σαββόπουλου), όπως και το Θεών νταμάρι στην Πιρόγα του Μικρούτσικου, μια και το «φαιό νταμάρι» των στίχων του Αλκαίου δεν είναι και τόσο διαφανές στο παιδικό αυτί· από την άλλη, η Καμαρούλα του Πουλόπουλου έχει πολυραμονιστεί από γενεές παιδιών, ιδίως ο στίχος «Καμαρούλα μια σταλιά δυο επί τρία, κόχη και λατρεία», αφού οι μεν ακούν «τα μαρούλια μια σταλιά» ενώ οι δε «όχι και λατρεία».

Πηγή παιδιόπλαστων ραμονιών είναι και τα κάλαντα, που κάθε παιδί μαθαίνει από πολύ νωρίς και τα επαναλαμβάνει μηχανικά. Έτσι, από τα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα γεννήθηκε  η Συσαρχόντισσα κυρία (τιμητικός τίτλος), αλλά και ο Δεσκεμές το παλικάρι. Βέβαια, ο κατεξοχήν ακατανόητος στίχος των πρωτοχρονιάτικων καλάντων είναι το «βαστάει εικόνα και χαρτί, ζαχαροκαντιοζυμωτή» (που όλοι σχεδόν το τραγουδούν σαν δύο λέξεις: ζαχαροκάντιο ζυμωτή) -κάποιος το είχε μεταπλάσει στο μάλλον αηδιαστικό «ζαχαροκαμπιοζυμωτή», ενώ άλλοι ακούν το λογικότερο «ζαχαροπλάστη ζυμωτή».

Από την άλλη, πολλά ραμόνια γεννιούνται όταν μέσα στους ελληνικούς στίχους υπάρχει ξένη λέξη ή φράση. Στο «Πατρίδα ζητάμε» του Γιάννη Γλέζου, ο στίχος (του Νερούντα, σε μετάφραση Λευτ. Παπαδόπουλου) «Μπορασίτα Μπορασίτα / μαζί μου ήθελα να ρθεις / μα εσύ μου είπες όχι» ερμηνεύτηκε από πολλούς σαν «μπόρα ας ήταν». Στον «Τούρκο στο Παρίσι» του Μαχαιρίτσα, το «μα c’est la vie που λένε και οι Γάλλοι» έχει ραμονιστεί σε «μασέ λαβή που λένε και οι Γάλλοι», προφανώς λαβή από γαλλική πολεμική τέχνη! Αλλά και στο δημοφιλές «Ρίτα Ριτάκι» των Κατσιμιχαίων, οι τελευταίοι στίχοι «ti voglio, si, ti voglio», που τραγουδιούνται σχεδόν ψιθυριστά, έχουν παρακουστεί σε «υπόγειο, εσύ σε υπόγειο» ή «Σιγόντο, Σι-ι-γόντο».

Ραμόνια γεννιούνται βέβαια σε όλες τις γλώσσες· ας πούμε, ένα διάσημο παράκουσμα των φυσικών ομιλητών της αγγλικής είναι στο τραγούδι Bad moon rising των Creedence Clearwater Revival, όπου πολλοί ακούνε There’s a bathroom on the right αντί There’s a bad moon on the rise. Αλλά δεν θα επεκταθούμε στα ξένα ραμόνια.

Κι αν οι ίδιοι οι αγγλοσάξονες μπερδεύουν τα αγγλικά λόγια των τραγουδιών, ίσως δικαιολογούνται και οι δικοί μας που έπλασαν τη διάσημη Κουτσουμπίλα (ή Κουτσουμπιλά; ), όπως λένε πολλοί το Could you be loved του Μπομπ Μάρλεϊ. Με την ευκαιρία να διηγηθούμε κι ένα θηριώδες ραμονικό μαργαριτάρι που διέπραξε ειδησεογραφικός ιστότοπος· τον Ιανουάριο του 2013, ο τότε υπουργός Αντώνης Μανιτάκης σε τοποθέτησή του στη Βουλή αναφέρθηκε «στο λεγόμενο mandatory law», δηλαδή το αναγκαστικό δίκαιο που διέπει κάποιες δανειακές συμβάσεις. Ο δημοσιογράφος που άκουσε τον αγγλικό όρο, χωρίς να υποψιαστεί ότι είναι αγγλικός, έγραψε: «Είναι το λεγόμενο ‘Μαντάτο Ριλό’», παραβαίνοντας μια πολύ βασική αρχή: βγάζει νόημα αυτό που γράφεις; Αν όχι, μην το γράψεις. Απορώ ειλικρινά, τι σκέφτηκε το θολωμένο του μυαλό ότι μπορεί να είναι το ριλό. Ίσως το πέρασε για κύριο όνομα, ίσως για κανένα τοπωνύμιο, γι’ αυτό άλλωστε το έγραψε και με κεφαλαία αρχικά γράμματα!

Αργά ή γρήγορα όλα τα ραμόνια, είτε παιδιόπλαστα είτε της ενήλικης ζωής ξεδιαλύνονται. Όταν γίνει αυτό, ο παθών αργά ή γρήγορα το εξομολογείται, κρυφοκοκκινίζοντας, στην παρέα του –εκτός αν τύχει να γίνει αυτή του η εξομολόγηση δημόσια, σαν εκείνον τον καημένο που βροντοφώναξε, σε συναυλία του Παπάζογλου: — Πες το «τρεις λύκοι αδέσποτοι»! εννοώντας, βέβαια, το «Τρελή κι αδέσποτη»!

Υστερόγραφο: Να εξομολογηθώ κι εγώ ένα δικό μου ραμόνι ή ίσως μεφραμόνι αφού περιέχει και στοιχεία «νόμου του ΜέΦΡι». Πριν από πολλά πολλά χρόνια, δεκαετία του 80, όταν είχε κυκλοφορήσει το Τσικαμπούμ του Γιοκαρίνη, σε ένα περιοδικό που έβγαζε η Πανσπουδαστική στα πανεπιστήμια, το Σχόλιο, είχε δημοσιευτεί μια κατεδαφιστική κριτική, η οποία μεταξύ άλλων κατηγορούσε το τραγούδι για ακατανόητους στίχους, φέρνοντας σαν παράδειγμα το:

έχω γκόμενα με δυάρι προς το στάδιο
που έχει θεία πέρσοναλ με ράδιο.

Έγραψα κι εγώ ένα θυμωμένο γράμμα, ότι για να κάνει κανείς κριτική πρέπει να’ναι επαρκής ακροατής και ότι είναι πολύ λογικό να βρίσκει ακατανόητο το «θεία πέρσοναλ» αφού ο στιχουργός έγραψε «Φίατ πέρσοναλ» (που ήταν μοντέλο αυτοκινήτου της εποχής).

Και ως εκεί καλά. Μόνο που τριάντα χρόνια αργότερα, πριν απο λίγους μήνες δηλαδή, συνειδητοποίησα ότι στο ίδιο τραγούδι είχα κι εγώ ένα παράκουσμα. Λίγο πιο πριν από το «Φίατ πέρσοναλ» υπάρχουν οι στίχοι:

Στο παράλογο το ρίχνεις του Ιονέσκο
χτες αγόραζες καρτούλες της Ουνέσκο
όρους θέτεις πια με ύφος σοβαρόν
μα όλα τούτα ρουφηχθέντων των μπυρών.

Τον τελευταίο στίχο εγώ τον άκουγα «ρουφηχθέντων των μηρών», και φανταζόμουν κάποια μέθοδο λιποαναρρόφησης για καλλίγραμμους μηρούς. Βέβαια, έχω το ελαφρυντικό ότι το «ρουφηχθέντων των μπυρών» είναι αντιγραμματικό, του τύπου «πληγέντων περιοχών» -αλλά φυσικά το γραμματικά σωστό, «ρουφηχθεισών των μπυρών», ούτε λέγεται ούτε τραγουδιέται. Ο Σάκης Μπουλάς, που έγραψε τους στίχους, θα γελάει πονηρά από εκεί πάνω…

424 Σχόλια to “Ο Ροβιόλης στην οδό Γραφημώνος και άλλα ραμόνια”

  1. Μανιατολεσβιος said

    στο «σχημα Λογου» (συγκατικοι ημαστε ολοι στην τρελα) το για νοικι ειναι για ΝΙκη. τουλαχιστο ετσι ελεγε ο Βαρδης, δεν μπορεις βεβαια να το καταλαβεις ακουγοντας.

  2. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Πέρασαν τριάμιση χρόνια από το Στογκά Μποχιόνι, ή δεν μετράει για ραμόνι αυτό το νήμα; Περνάει γρήγορα ο καιρός στο Σαραντακοχωριό.☺ Τα περισσότερα τα είχαμε πεί και παλιά, αλλά φέτος έπεσα από τα σύννεφα ☺ όταν έμαθα ( νομίζω από την ΕΦΗ) πως στα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα, λέει βαστάει κόλλα και χαρτί, μιά ζωή βαστάει εικόνα έλεγα, κι έτσι το έμαθαν κι οι κόρες μου.
    Καλημέρα

  3. Δημήτρης said

    Πρόσφατα γκρεμίστηκε ένας μύθος μου όταν έμαθα ότι ο στίχος στο τραγούδι του Καλλίρη δεν είναι «Γιορτάζω, γιορτάζω, μα ούτε που το φωνάζω» παρά «μ’ ΑΚΟΥΤΕ που το φωνάζω». Απ’ ό,τι φαίνεται είναι διαδεδομένη πλάνη…

  4. Στο «Στρώσε το στρώμα σου για δυο» των Θεοδωράκη / Καμπανέλλη, θυμάμαι ως παιδί για χρόνια δεν έβγαζα καν τι έλεγε ο τελευταίος στίχος της 2ης στροφής

    Στρώσε το στρώμα σου για δυο
    για σένα και για μένα
    ν’ αγκαλιαστούμε απ’ την αρχή
    να `ν’ όλα αναστημένα

  5. Babis said

    Είμαι από τους πιο επιρρεπείς στα ραμόνια, αλλά νόμιζα ότι στα παλιά τραγούδια τουλάχιστον έχω μάθει πλέον τους σωστούς στίχους. Εκεί λοιπόν που διάβαζα το άρθρο με την σιγουριά του ηλίθιου, βλέπω ότι στην Φραγκοσυριανή δεν λέει «και το βρίσκω πιο ρομάντζα» όπως νόμιζα μέχρι τώρα. Εντάξει δεν έγινε και κάτι σοβαρό άλλωστε είναι άγνωστη λέξη, το καταπίνω χαμογελώντας και συνεχίζω να διαβάζω, και στο τέλος του άρθρου έρχεται η σφαλιάρα «μα όλα τούτα ρουφηχθέντων των μπυρών.»

    Σοβαρά τώρα έτσι λέει;

    Έψαξα και βρήκα τους στίχους, άκουσα ξανά το τραγούδι, και πράγματι έτσι λέει και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μέχρι τώρα εγώ άκουγα «μα όλα τούτα εγώ στα συχωρώ»

  6. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα, με το αγαπημένο άρθρο των ραμονιών !
    Το στίχο του Μπουλά στο «Τσικαμπούμ» τον ραμόνιζα μέχρι σήμερα που τον έψαξα, αλλά λίγο πιο πριν : νόμιζα ότι λέει «με δυάρι μπρος στο Στάδιο», που είναι και καλύτερο, άμα λάχει…

    Μερικά εντυπωσιακά που μαζεύω από άλλους :

    – Για πάντα μαζί, για πάντα μαζί, αυτό ήταν οι φόροι που λέμε ζωή…
    – Στο σπιτ’ στο Κακοσάλες, μ’ αίματα ξαναγυρνώ (δε ματαξαναγυρνώ)
    – Όπα, η καρδιά μου ισορρόπα ! (προστακτική, αντί «η σορόπα»).

    και τα γνωστά από παλιά,

    – και σε γνώριζα, ανίκητε, με γνώριζες (Θαλασσινές σπηλιές, αντί «και σε γνώριζα, μήτε με γνώριζες»)
    – φόρεσα και δισολοσεβρό (ειδικό είδος ρο΄θυχου, αντί «δίσολο σεβρό»)
    – καμαρούλα μια σταλιά, όχι και λατρεία.
    και το κορυφαίο
    – κάποιος χτύπησε την πόρτα, μαϊντανός βοριάς…

    Επίσης μερικά ωραία,
    – με τον Καπετανάκη, που’χει μπούκλα στο μουστάκι
    – γιορτάζω, γιορτάζω, μα ούτε που το φωνάζω («μ’ ακούτε»)
    – θα τυφλωθώ σε κάποιο μπαρ («θα τη χωθώ»)
    – μα τόνισαν την πρόκα στην παλάμη της καρδιάς (ματώνει σαν την πρόκα»)
    – απ’ τη ζωή μου πέρασες, κι αλάργεψες κι εχάθης.καθώς τ’ αδιάβατα, ρηχά κι αγύριστα πουλιά (τα διαβατάρικα)

  7. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πολύ διασκεδαστικά τα ραμόνια. 😊 Σε διηγήματα παλαιότερων συγγραφέων βρίσκουμε και τον νεροδίκη στη θέση του ειρηνοδίκη. Πολλά ραμόνια, πάντως, γεννιούνται από τραγούδια που τραγουδάει ο Μπιθικώτσης. Να μην ξεχνάμε και το «πήραμε τη ζωή μας λάθος», όπου αλλοιώνεται τελείως το νόημα των στίχων. Να φταίει ο έντεχνος λόγος ή ο τραγουδιστής που δεν καταλάβαινε τι τραγουδούσε;

  8. Pirros said

    Η κουτσουμπίλα (ή κουτσουμπιλά) για το Could you be loved, χρησιμοποιήθηκε ως κουτσουμπιλό, φυσικά επιτηδευμένα, σε διαφήμιση κινητής τηλεφωνίας το 2010.

  9. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και χαίρομαι που αβγατίζουν οι γκρεμισμένοι μύθοι και τα ραμόνια!

    1 Λέει «Νίκη» εν είδει ρεφρέν, αλλά λέει «συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα κι εγώ δεν έχω [να δώσω] για νοίκι», έτσι το καταλαβαίνω. Και όχι μόνο εγώ:
    http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=2698

    2 Από το Στογκά Μποχιώνει είναι δυο χρόνια και κάτι, αλλά εκείνο ήταν μεταραμόνι

    3 Φυσικά είναι διαδεδομένο δες και στο 6

    5 Είδες πόσα ραμόνια;

    6 Το «η καρδιά μου ισορρόπα» το είχα σκεφτεί για μεταραμόνι (δηλ. λογοπαίγνιο)

  10. Πάνος με πεζά said

    Μερικά βεβαίως, όπως έχουμε ξαναπεί, τα ραμονίζουμε επίτηδες κι από μόνοι μας, καμιά φορά που τα τραγουδάμε :

    – Πάρε ένα αυτάκι, αυτάκι Συριανό.
    – Με το άγαλμα, ως το δρόμο, προχωρείς; Αμέ ! (κουνώντας το κεφάλι)
    – Είσαι μικρός και δε χωράς Στον αναστεναγμό μου.
    – Aρχιμηνιά κι αρχιχρονιά, ψιλή μου δεντρολειβαδιά.

    Φυσικά, συχνό ραμόνι στα κάλαντα είναι και το «να μπω στ’ αρχοντικό σας».

  11. spigaro said

    Το προσωπικό μου ραμόνι έρχεται από το στίχο της Νικολακοπούλου «Μια παραλία ερημική και ν’ απλώναμε εκεί της ζωής μας το βήμα …» . Απ όταν την πρώτη φορά το τραγούδι άκουσα αντί για «βήμα» «ντύμα» και το βρήκα θαυμάσιο θεωρώντας οτι η στιχουργός με το «της ζωής μας το ντύμα» εννοεί το σώμα μας.

    Απογοητεύτηκα όταν ανακάλυψα οτι η λέξη είναι «βήμα» και ακόμα προσπαθώ να το ακούω όπως θέλω εγώ

  12. spigaro said

    «Απ όταν την πρώτη φορά το τραγούδι άκουσα» καλά , τρικυμία (καταλάβατε πάντως)

  13. Βαγγέλης said

    Μπορεί να μην γίνεται να τραγουδηθεί το «ρουφηχθεισών των μπυρών» αλλά γίνεται να αντιστραφεί ο στίχος, με σαφώς πιο εύηχο (αν και όχι πιο κατανοητό) αποτέλεσμα: «των μπυρών ρουφηχθεισών».

    Άλλο ραμόνι βγαίνει από το γνωστό άσμα του Χρήστου Πάζη «Το Τζίνι», όπου στους στίχους «Ξαφνικά είδα μπροστά μου ένα σύννεφο καπνού / και εμφανίστηκε το τζίνι του γνωστού παραμυθιού» ακούγεται το εξής: «και εμφανίστηκε το τζίνι όπως του παραμυθιού». Αξιοσημείωτο είναι πως εδώ το ραμόνι δεν ξεστρατίζει από το νόημα!

  14. spatholouro said

    Έχει ενδιαφέρον να επισημανθεί και μια περίπτωση -πώς να την πω- «εγγενούς ραμονίου» ίσως;

    Ο Ρούκουνας στον «Κατάδικο» (1935) αντί να πει τις φυλακές Γκαρμπολά «Γκαρμπολά», τις λέει «Κάρκουλα»!

    Δώδεκα χρόνια έκανα Κόκλα, Παλιά Στρατώνα
    στο Μεντρεσέ και Κάρκουλα άλλα πέντ’ έξι χρόνια

  15. Πάνος με πεζά said

    Τώρα που είπατε τρικυμία; τελικά έχουμε βρει τί είναι το εμβόλιμο στο τραγούδι «Οπτασία» («Ένα βράδι στο κέντρο την είδα»), στο σημείο που λέει «ένα όνειρο μαγεμένο
    που ζητώ να το ξαναδώ *** να το ξαναδώ *** να το ξαναδώ.»
    Βάλε λάδι; Φάε λάδι; Έλα βράδι; Κάθε βράδι; Χάλι γκάλι; 🙂

  16. sarant said

    14 Δεν τις ήξερα αυτές τις φυλακές

    15 Να πει ο καθένας τη γνωμη του. Εγώ «κάθε βράδι» νομίζω πως ακούω

  17. Αντιγράφω από πρόσφατο μήνυμα φίλου που αναφέρεται στη μουσική που βάζει στο νεογέννητο γιο του:
    « […] Γι αυτό του βάζω εν λευκώ το πρωί με funky soul για να γίνει και λίγο γκεραπάς.
    Γκεραπάς: Ιδίωμα που άκουσα στη βόρεια Ελλάδα κάποτε. Προέρχεται από το γνωστό τραγούδι του James Brown «Sex machine» στο οποίο αναφέρεται επανειλημμένα η λέξη Γκεράπα (get up). Ο γκεραπάς λοιπόν, είναι αυτός που ακούει τη σχετική μουσική.»

  18. Μαρία Τολούδη said

    Καλή Χρονιά.
    Ένα ακόμη ραμόνι από μένα.
    Για χρόνια τραγουδούσα το τραγούδι του Δ Σαββόπουλου,
    Ας κρατήσουν οι χοροί,
    και πατούν σε μέρη αυτόνομα
    αντί «και παππού σε μέρη αυτόνομα»

  19. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Πολὺ ὡραῖο ἄρθρο κι ἔτσι ἔμαθα κι ἐγὼ τὶ εἶναι ὁ κανιβέρος (κι ἐγὼ γιὰ καπέλλο τὸν εἶχα) . Ἔχω κι ἐγὼ κάποια δικά μου καὶ ἄλλων ραμόνια νὰ προσθέσω.

    Στὸ γνωστὸ τραγούδι «τὰ καραβάκια»τοῦ νέου κύματος ποὺ τραγουδοῦσε ἡ Καίτη Χωματᾶ καὶ λέει:

    τὴν τράτα λὲν Μαρίτσα, τὴ σκούνα Βαγγελή,
    Σουλτάνα τἠ μαούνα τὴ βάρκα Παντελή.

    ἐγὼ ἄκουσα ντιδρὰ ταλὲ Μαρίτσα ντισκούνα Βαγγελή (καὶ νόμιζα ὅτι ἦταν κάποιο ναυτικὸ ἰδίωμα) σοὔκανα τὴ μαούνα, τὴ βάρκα Παντελή. Καὶ μάλιστα τυχαία τὸ ἀποκρυπτογράφησα ἐπειδὴ εἶδα κάπου γραμμένους τοὺς στίχους.

    Ἕνα ἄλλο δικό μου ραμόνι εἶναι στὸ γαλλικὸ τραγούδι τοῦ Ζωρζ Μουστακὶ «le métèque

    Τὸ πρῶτο τρίστιχο:

    Avec ma gueule de métèque
    De Juif errant, de pâtre grec
    Et mes cheveux aux quatre vents

    τὸ ἄκουγα ὡς ἑξῆς:

    Avec ma gueule de métèque
    De Juif errant, de pas trop grec
    Et mes cheveux aux quatre- vight

    Καὶ μὲ τὸ πρῶτο παράκουσμα ἔβγαζα νόημα, ἀλλὰ μὲ τὸ δεύτερο ὄχι. Ἔτσι τὄβαλα στὸν ξάδελφό μου τὸν Ἑλληνογάλλο
    καὶ τὸν ρώτησα μόνο γιὰ τὸ δεύτερο. Κι ἔτσι γιὰ τὸ πρῶτο εἶχα μαῦρα μεσάνυχτά μέχρι ποὺ ἀναζήτησα τοὺς στίχους στὸ διαδίκτυο πρόσφατα.

    Ὅταν ἤμουν μικρὸς ἀκούγαμε στὸ αὐτοκίνητο Τσανακλίδου καὶ οἱ γονεῖς μου τραγουδοῦσαν ἕνα τραγούδι της ὡς ἑξῆς:

    ὁ πατέρας εἶναι τέρας τὸ σχολεῖο μαυσωλεῖο φιλαράκι, καὶ τὸ διάβασμα ἐφεύρεση κακή.

    Εἶδα κι ἔπαθα νὰ τοὺς πείσω ὅτι δὲν ἔλεγε φιλαράκι, ἀλλὰ φυλακή (καὶ τραβοῦσε λίγο τὸ α), ἀλλὰ τοὺς ἦταν τόσο πολὺ ἐντυπωμένο κι ἦταν τόσο ἀπόλυτοι ποὺ παραλίγο νὰ τὸ πιστέψω κι ἐγώ στὸ τέλος.

    Ὅταν πρωτομπῆκα στὸ ἴντερνετ ἤμουν ἀνυπότακτος στὴν Ἰταλία. Ἡ κοπέλλα μου τὸ Πάσχα πῆγε στὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ ἐγὼ δὲν μποροῦσα νὰ πάω. Μοῦ ἔστειλε ὅμως ἠλεμήνυμα μετὰ τὴν Ἀνάσταση ποὺ ἔλεγε (κρατάω τὸ μονοτονικό):

    Χριστός Ανέστη εκ νεκρών.
    θανάτω θάνατον πατήσας
    κι έντυσε τοις μνήμασιν ζωήν χαρισάμενος.

    Ποιούς ἔντυσε ἀναρρωτήθηκα

  20. spatholouro said

    16/14
    Χμ, ας πούμε ότι ήσουν καλεσμένος την Κυριακή εκεί…

  21. Avonidas said

    Καλημερα.
    Άλλος ένας εδώ που ακούει «δυο ρομάντζα» στη Φραγκοσυριανή. Μέχρι σήμερα δεν το είχα πάρει χαμπάρι οτι ειναι ραμονι, κι απορώ με τον εαυτό μου, γιατί ο στιχος ετσι δεν βγάζει νόημα. Αλλα ισως γι’ αυτό τα ραμονια γεννιούνται από τραγούδια — δεν περιμένουμε να βγάζουν νόημα πάντα.

    Ενα χρυσωρυχείο μοντέρνων ραμονιων ειναι το «Πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία», των Ημισκουμπρίων (δε βαζω μηδι γιατί είμαι στο γραφείο και δεν ειναι SFW, ισως αργότερα). Ο λόγος είναι μαλλον ότι αμολανε μια ομοβροντία αναφορών στην ποπ κουλτούρα, που εύκολα χάνεις το λογαριασμό. Στο stixoi.info, διαβαζω:

    Υπάρχουνε σκληράνθρωποι σαν να `ναι μπετονιέρες
    Με προσόψια του στρατού που `χουν απ’ τις σφαίρες

    Ελα όμως που δεν τα ‘χουν απ’ τις σφαίρες τα προσοψια, αλλά απ’ τις Φέρες Έβρου, κωμόπολη στην πινέζα του χάρτη, το μι με λάμδα 😉 Το τοπωνύμιο είναι γνωστό σε όσους υπηρέτησαν Έβρο, και ο στίχος δεν αφορά μπρατσαραδες που σταματουσαν σφαιρες με την πετσέτα, αλλά στρατόγκαυλους που σουφρωσαν την πετσέτα αντι να την παραδωσουν στη μαμα πατρίδα οταν απολύθηκαν.

  22. stelios mavromoustakis said

    Το είχε διηγηθεί για μια συναυλία του ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, όταν ο ηλικιωμένος κύριος που την παρακολούθησε, τον ρώτησε στο τέλος της: Tελικά «Ζει ο νονός»; αναφερόμενος στο τραγούδι του «Ζήνωνος»

  23. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Νὰ πῶ καὶ γιὰ τὸν γιό μου ποὺ τὸν ἔπιασα μιὰ μέρα νὰ τραγουδλαει

    «ἄχ δασκάλες τὰ μαλλιά σου ἄχ δασκάλες ν’ἀνεβῶ»

  24. Πάνος με πεζά said

    Το «Χριστός Ανέστη» το είχα φτιάξει σε μια δική μου εκδοχή, που αν την ψάλλεις, μπορεί να μην καταλάβει και κανείς τίποτα :
    Χρηστο, σαν έρθεις εκ Πατρών
    Θανάκο, θαύμασ’ τον Μπατίστα (υποκοριστικό του Θάνου)
    Καίτη κι Έντυ μείναν στη Ζωή
    χάρη Σάμαινας…

  25. Avonidas said

    μια και το «φαιό νταμάρι» των
    στίχων του Αλκαίου δεν είναι και τόσο διαφανές στο παιδικό αυτί

    Ούτε κι εγώ το ‘πιανα αυτό το «φαιό νταμάρι», μεχρι που είδα την Αθήνα από ψηλά.
    Δε μας σώνει ούτε ατομική βόμβα :-/

  26. gpoint said

    # 2

    εικόνα βαστάει Λάμπρο,άστους να λένε (τον πήρα τηλέφωνο και μου τόπε)

  27. Πάνος με πεζά said

    «και σε βρίσκω πιο ρομάντζα, γλυκιά μου Φραγκοσυριανή», ήταν η δική μου εκδοχή… 🙂

    Επίσης στη γνωστή επιτυχία του Κατέβα «Τα γιασεμάκια σου», κι επειδή το ρήμα «μελώνω» δεν το πολυδουλεύαμε μικροί, άκουγα
    «μια στιγμή με λιώνεις λίγο, κι όλα σου τα συγχωρώ».

  28. gpoint said

    Και τον συμπαθέστατο εκπρόσωπο τύπου (και όχι μόνο) της ΠΑΕ ΟΣΦΠ κάποιος πλησίασε βαστώντας ένα ζαρζαβατικό να του προσφέρει και του είπε «Καραπαπά ραπανάκι» ενώ άλλος άκουσε » Καραπαπάρα πανάκι» γιατί βάσταγε μια πετσέτα στο άλλο χέρι…

  29. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Τελικά είμαστε πολλοί αυτοί που ακούγαμε «ρουφηχθέντων των μηρών»☺

    10 – «να μπω στ’ αρχοντικό σας» ;;;;; Γιατί πώς είναι;

    15 – Κάθε βράδι ακούω αλλά με πολύ δυσκολία, είναι το «να το ξαναδώ» που προϊδεάζει, πιο μικρός όμως δεν καταλάβαινα τι έλεγε.

  30. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    26- Νάσαι καλά ρε Gee, μου έφυγε ένα βάρος.☺

  31. Avonidas said

    -Πες της το μ’ ένα γιούκα, Λίλη (μ’ ένα γιουκαλίλι).

    Το γιουκαλίλι δεν το ‘ξερα μικρός. Ήξερα όμως το γιουκα, και τη γνωστή συμβουλή «πείτε το με λουλούδια». Τώρα, ποια είναι αυτή η Λίλη, πού το σέρνει ολόκληρο γιούκα και τι σχέση έχει με τον φουκαρά που λεει τον πονο του, ας μας το πει ο φωτογράφος (γιατί ούτε το φωνογραφο ήξερα) 😛

  32. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    17 – Από την εποχή του τραγουδιού του Μπράουν, όλα τα σόουλ κομμάτια γκεράπια τα λέγαμε ( εμείς οι ροκάδες☺) στην Αθήνα, και γκεράπηδες αυτούς που τα άκουγαν, κι αυτά με τις ορχήστρες και τα βιολιά, καρεκλάδικα.και αντίστοιχα, καρεκλάδες. Βέβαια αρκετοί «κρυφακούγαμε» πολλά καλά τέτοια τραγούδια, αλλά δεν ήταν δυνατόν να το πούμε δημόσια, η ροκάς η θάνατος.☺

  33. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    32. Νομίζω ὅτι τὸ ἔχω ξαναπεῖ. Ὅταν ἤμουν μικρὸς τὸ στιφάδο τὸ ἀκουγα «στὴ φάδο» κι ἀναρωτιόμουν τὶ εἶναι ἡ φάδος

  34. Πάνος με πεζά said

    @ 29 : …τη Γέννηση να πω στο αρχοντικό σας, πώς αλλιώς; Να σας πω τη Γέννηση.

  35. Γιάννης Ιατρού said

    30: Γι αυτό και Τζη-δυ-πόδιος …:)

  36. Πάνος με πεζά said

    Με αφορμή το συνηθισμένο μπέρδεμα στον Εθνικό Ύμνο, που δεν ξέρουμε ποιο είναι πρώτο (η κόψη), υπήρχε και το παλιό ανέκδοτο :

    – Καλημέρα σας κύριε καθηγητά, ήρθα να δώσω προφορικά.
    – Εσένα παιδί μου, σε γνωρίζω από την όψη.
    – Κι εγώ, σας γνωρίζω από την κόψη…

  37. plintirio said

    Έγω στο τραγούδι της Πρωτοψαλτη, Όλα αυτά που φοβάμαι, εκεί που λέει ¨ιερό και μέγα το χθες που κρύβει μια γυναίκα¨, άκουγα μέχρι πρόσφατα το χθες που κρύβει μια ντενέκα.

  38. ΚΑΒ said

    Εμμ. Ροΐδη: Το ξεστούπωμα

    Ο ήλιος εμεσουράνει κάθετος επί της κεφαλής, ενώ ανηρχόμην μετά ομηλίκου δωδεκαετούς συμμαθητού μου τον ανήφορον, τον άγοντα εις γείτονα της Ερμουπόλεως εξοχήν καλουμένην Πισκοπειό, ή σχολαστικώς Επισκοπείον. Ως πάντες γνωρίζουσι, τα βουνά της Σύρου είναι γυμνότερα του Αδάμ, το χόρτον είναι τελείως άγνωστον και η βλάστησις περιορίζεται εις ψωριώσας τινάς το φθινόπωρον φασκομηλέας και ηλιοκαείς κατά το θέρος ακάνθας.

    http://kithara.to/ss.php?id=MTIyODQ0Njk5

  39. Καλλιόπη said

    Κάποτε άκουσα μια γνωστή μου να σιγοτραγουδά το ρεφρέν «Άγιος ο Έρωτας άγιος καημός δικός μου και ο Αύγουστος με τις μεγάλες μνήμες» από το «Άγιος ο Έρωτας» του Γιώργου Ανδρέου, παραλάσσοντας το στίχο σε «Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός δικός μου και ο Αύγουστος με τις παχιές τις μύγες». Ακόμα γελάω.

  40. κουτρούφι said

    Εγώ πάλι άκουγα » και στο Πίσκο πιο ρομάντζα», όπου Πίσκο (φανταζόμουνα) τοποθεσία της Σύρας. Μάλλον, επειδή το πρωτοάκουσα από την εκτέλεση με το Μπιθικώτση και τον τρόπο που το τραγουδάει στο σημείο αυτό.

  41. Γιάννης Κουβάτσος said

    Των μπυρών ρουφηχθεισών είναι γραμματικά σωστό αλά δεν έχει τη σπιρτάδα του α λα Μποστ ρουφηχθέντων των μπυρών. 😊

  42. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    34 – Ε όχι ρε γμτ, δεν έμεινε τίποτα όρθιο πιά, εγώ να μπώ έλεγα.☺

  43. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    37 – Εγώ μέχρι τώρα που διάβασα το σχόλιό σου, ιερό και Μέκκα έλεγα.☺

  44. ΚΑΒ said

    http://www.λέσχη.gr/forum/showthread.php?474-%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1

  45. Με έκπληξη ξανασυνάντησα σε απρόσμενα μονοπάτια την γνωστή μου από τα παιδικά μου χρόνια, Βροντούν. Δεν φανταζόμουν ότι είχε κι’ άλλους φίλους…
    Να συμπληρώσω πως, τότε που πιτσιρικάς άκουγα Stones και ‘Θα τη Σφάξω’, ο πατέρας μου τραγουδούσε Μπήτληδες, το ‘Γέλασαν Πολύ»…

  46. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα! Διαχρονική αξία τα ραμόνια, αλλά όλα τα δικά μου έχουν ειπωθεί κι έτσι δυστυχώς δεν έχω να προσφέρω κάτι.

    Δεν ξέρω αν έχει επιχειρηθεί να συνταχθεί άζμα ή κείμενο με όλα (ή όσα περισσότερα) ραμόνια γίνεται, θα άξιζε κινγκ σάιζ σπαμακόπιτα, νομίζω.

    42 Λάμπρο, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι πηδούσι… 🙂

  47. Πάνος με πεζά said

    «Επιπόλαιο με λες … και γυρνάω, και συχνά ξεροκοιμάμαι«. Στο παιδικό μυαλό ήταν πιο πιθανό αν γυρίσεις αργά να κοιμηθείς σαν ξερός, παρά να ξενοκοιμηθείς – λέξη άγνωστη και γεγονός αδιανόητο…

  48. Corto said

    Χαίρετε!

    14: Spatholouro, επίσης σε σχέση με το ρεμπέτικο τραγούδι, υπάρχει ένα άλλο χαρακτηριστικό καταγεγραμμένο παράκουσμα. Για το τραγούδι του Γρηγόρη Ασίκη «ο μερακλής των συνοικισμών», ο Κουνάδης στην ανθολογία ρεμπέτικων τραγούδιων (από τα ΝΕΑ) καταγράφει τον τελευταίο στίχο ως εξής:

    «Πόντιοι με ταλιράκια/ ξεμυαλίζουν κοριτσάκια»

    ενώ το σωστό είναι οπωσδήποτε:

    «Πόντιοι με τα λυράκια/ ξεμυαλίζουν κοριτσάκια»

  49. ΣΠ said

    10
    Το «Είσαι μικρός και δε χωράς στον αναστεναγμό μου» το λέει πολύς κόσμος. Μέχρι και ο Μητροπάνος το έχει πει σε συναυλία:

  50. Corto said

    Συνέχεια του 47:
    Το λάθος αυτό με τα λυράκια/ ταλιράκια βλέπω έχει μεταφερθεί και σε περιοδικό (Λυχνάρι) του Ιωνικού συνδέσμου (σελ.12):

    http://www.ionikos-syndesmos.gr/TOMEIS-DRASTHRIOTHTON/PERIODIKO-LYXNARI/LYXNARI/LYXNARI52.pdf

  51. Corto said

    50: συνέχεια του 48

  52. Cyrus Monk said

    Ἔ, νὰ μὴ θυμηθοῦμε καὶ τὸν Μητροπάνο μὲ τὸ «μοιράσαμ’ ἕνα χώραφο…»;

  53. gpoint said

    Υπάρχει και το ποδοσφαιρικό-στοιχηματικό… νάναι ολα να ! στημένα !!

  54. sarant said

    20 Ναι, τώρα είδα πού είναι

    43 Μέκκα κι εγώ, για να ριμάρει με τη γυναίκα. Και το θεωρούσα και ψαγμένο.

    50 Δεν το έχω ακούσει, αλλά γιατι είναι οπωσδήποτε λάθος τα ταλιράκια;

  55. sarant said

    Παίζει ρόλο και πώς τονίζει και χωρίζει τις λέξεις ο τραγουδιστής.
    Παράδειγμα, το «Τι Λωζάνη τι Κοζάνη», που μια φίλη στο ΦΜπ μού λέει ότι μικρή το άκουγε «τίλο ζανί, τίκο ζανί» -και πράγματι έτσι το χωρίζει ο Βιολάρης.

    Όπως επίσης πολλά παιδιά (και τα δικά μου) στα Καβουράκια του Τσιτσάνη λένε «πάει ο καβουράς το βράδυ», πριν μάθουν ότι είναι κάβουρας.

  56. Μεταφραστής said

    Γέλασα αρκετά με τα διάφορα «ραμόνια» μικρών και μεγάλων. Προσωπικά δεν θυμάμαι να έχω κατασκευάσει ραμόνια, ούτε μικρός ούτε μεγάλος. Το αποδίδω στην παρατηρητικότητά μου και στο ότι, όταν δεν καταλαβαίνω κάτι, το ακούω εκ νέου, μέχρι που να το καταλάβω.

  57. gpoint said

    Ασχετο αλλά και στη γραφειοκρατία το ποδόσφαιρο ρεπικρατεί της πολιτικής ! θέμα το χρώμ της μπάλας σε χιονισμένο γήπεδο. Θαυμάστε !

    Ποιος είναι όμως ο λόγος που χρησιμοποιούνται αυτές οι λαχανί μπάλες κι όχι άλλου χρώματος, που θα τις έκανε πιο ευδιάκριτες; Η… αδυναμία της αθλητικής εταιρίας με την οποία συνεργάζεται η Λίγκα να παράσχει μπάλες κόκκινου ή πορτοκαλί χρώματος.

    Για την περίπτωση όπου παρουσιαζόταν εξάλλου το συγκεκριμένο πρόβλημα, δηλαδή της χιονόπτωσης, η εν λόγω εταιρία έβγαλε τη φετινή σεζόν αυτού του χρώματος τις μπάλες, με αποτέλεσμα όταν επί παραδείγματι ο Αστέρας Τρίπολης αιτήθηκε να δοθούν κόκκινες μπάλες για το ματς με την ΑΕΚ, να πάρει την απάντηση από τη Λίγκα ότι δεν διατίθενται από την αθλητική εταιρία με την οποία συνεργάζεται ο συνεταιρισμός!

    Οι Αρκάδες μάλιστα ζήτησαν να χρησιμοποιήσουν δικές τους κόκκινες μπάλες που είχαν κρατήσει από την περσινή ευρωπαϊκή παρουσία τους οι οποίες μάλιστα ήταν της ίδιας εταιρίας, αλλά το αίτημά τους δεν έγινε δεκτό επειδή δεν είχαν δοθεί από τη Λίγκα! Κι ο διαιτητής βέβαια που αποφασίζει για τη μπάλα με την οποία θα γίνει το παιχνίδι, επιτρέπει τη διεξαγωγή του αγώνα μόνο με μπάλες που έχει δώσει η διοργανώτρια αρχή και κανείς άλλος, όπως επί παραδείγματι η UEFA.

  58. Πάνος με πεζά said

    Kι εγώ έλεγα ότι λόγω κρίσης, δε μπορεί κανείς να προμηθευτεί πορτοκαλί χιονόμπαλα, κι έτσι παίρνουν μια κανονική και την περνάνε από πάνω με το Stabilo… 🙂

  59. Corto said

    54 (Sarant):
    Κατά τη γνώμη μου, στο τραγούδι θαυμάζονται οι πρόσφυγες που μέσα στην φτώχεια τους καταφέρνουν να ζουν, να γλεντούν με όργανα και να ερωτεύονται.
    (Θα σας πω την Κοκκινιά/ που’ναι μπύρες και βιολιά)

    Δεν θα ταίριαζε με τις αξίες που προβάλλουν οι στίχοι να ξεμυαλίσει κανείς τα κοριτσάκια με επίδειξη χρημάτων, αλλά με την μουσική και το μεράκι. Εξάλλου οι Πόντιοι φημίζονται για τις λύρες τους, κι όχι για τις λίρες τους!

    Το τραγούδι βρίσκεται εδώ:

  60. Γιάννης Κουβάτσος said

    50, 54: Τεράστια διαφορά τα «ταλιράκια» από «τα λυράκια». Στην πρώτη περίπτωση έχουμε χυδαίους λεφτάδες εκμαυλιστές, ενώ στη δεύτερη έχουμε γόητες μουσικούς. Κι επειδή μιλάμε για Πόντιους και ο παππούς μου εκ μητρός (παίζουμε στα δάχτυλα την καθαρεύουσα 😊) ήταν Πόντιος, είναι φανερό ότι ισχύει η δεύτερη εκδοχή του στίχου. 😉

  61. Τόσες φορές άρθρα για το ραμόνι, δεν θυμάμαι αν το έχω ξαναγράψει: μάταια θα ψάχνεις τον Στρατή, που πάει για το Ντεπώ-ώ-ώ-ώ. Κι αυτό μεταραμόνι είναι βέβαια, όλοι ξέραμε ότι είναι το στρατί αλλά πάντα μόλις τελειώναμε το άσμα ρωτούσαμε τάχα μ’ αφέλεια, «ποιος είναι ο Στρατής ρε παιδιά;».

  62. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Κάνετε πολλά σχόλια. Όχι τόσο γρήγορα»;;;;
    Ε, όχι δα! Στο νούμερο 11 βρέθηκα το 2016. Γιατί εμποδίζετε την πρόοδό μου; 😊

  63. ConspiRaki Theologist said

    «συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα κι εγώ δεν έχω [να δώσω] για νοίκι»

    Kai γιατί να μη λέει
    «συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα κι εγώ δεν έχω μια νίκη» ?

    Εντάξει, αφού είναι συγκάτοικοι, νοηματικά το νοίκι κολλάει, αλλά και το να μην έχεις να επιδείξεις μια (οποιαδήποτε) νίκη, μπορεί να σε τρελάνει…

  64. spatholouro said

    #48/50/54/59

    Θα συμφωνήσω με τον Corto (και μπράβο για την επισήμανση): στη συγκεκριμένη στροφή που αναφέρεται στη Δραπετσώνα, η επικέντρωση είναι στους Πόντιους, οι οποίοι σημειωτέον αποτελούσαν έως και το 80% του πληθυσμού και που βέβαια είχαν ιδιαίτερη επίδοση στα ποντιακά τους «λυράκια»: άρα, με τη μουσική τους ξεμυάλιζαν τις κοπελίτσες, διότι αυτά τους περίσσευαν και όχι τα «ταλιράκια»!

    ΥΓ: Για τον Κουνάδη έχουμε ξαναεπισημάνει ότι ναι μεν μπράβο του που έβγαλε πολλά πράγματα στην επιφάνεια, ωστόσο χρόνια ολόκληρα μας «μπούκωσε» τα ώτα με ψιλοάθλιες ηχογραφήσεις και αφετέρου σε αρκετές περιπτώσεις δεν απομαγνητοφωνούσε ορθά τα ακροάματα.

  65. Corto said

    64:
    Παρεμπιπτόντως Spatholouro δεν πρέπει να υπάρχει άλλη αναφορά σε Πόντιους σε ηχογραφημένο ρεμπέτικο. Έχεις υπόψιν κάποιο άλλο;

  66. Λεύκιππος said

    Cundu Luna Vini ( Όταν βγαίνει το φεγγάρι )  Ν. Γκάτσιος

    Ό,τι και να γίνει
    ό, τι και να λάχει
    κούντου λούνα βίνι
    τραγουδάν οι βλάχοι.
    Φίλοι στην ειρήνη
    σύντροφοι στη μάχη
    κούντου λούνα βίνι
    τραγουδάν οι βλάχοι.

    Κούντου λούνα βίνι
    κι ό,τι θέλει ας γίνει κλπ κλπ

    .

    Νομίζω ότι τόχω ξαναπεί, αλλά αυτό το Cundu Luna Vini, μούβγαινε «κουτουρού να γίνει», …κι έβγαζε και κάποιο νόημα εδώ που τα λέμε

  67. Πάντα με ενοχλούσε το «Τι Λοζανή, τι Κοζανή / χιόνια η μια καί χιόνια η αλλή». Πώς μπορεί σοβαρός τραγουδιστής να παρατονίζει τόσο κραυγαλέα; Το ίδιο και σ´ένα χαζοτράγουδο των μαθητικών μου χρόνων: «χαμενη άγαπή μου πάλια / χαμενά χαδιά και φίλια /σαν τ´ονέιρο σε καρτέρω / και διψάσμενή για νέρο…» Ακόμα δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί να δισκογραφήθηκαν τέτοιες φρικαλεότητες, αφού μάλιστα με μια πολύ μικρή αλλαγή μπορεί να προσαρμοστεί η μουσική στους στίχους

  68. spatholouro said

    #65
    Corto, εκεί στο τραγούδι «Γιοβάν Τσαούς» που λέει ο Καλυβόπουλος, στο τέλος δεν ακούγεται «Γειά σου Κικίδη, Αούτο!» (για τον μπουζουξή Πόντιο/Αούτο Κικίδη);

  69. ΣΠ said

    67
    Μνημείο παρατονισμού είναι το «Τι να φταιεί, τι να φταιεί που δεν πηγάμε μπροστά. Δεν μετρησάμε το κυμά και τον ανέμο σωστά».

  70. Μανιατολεσβιος said

    9. εχεις δικιο τελικα Νικο

    δεν ειναι ραμονι αλλα μου εχει «κατσει» χρονια. οι στιχοι αυτου του τραγουδιου.

    http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=13205

    ο Παναγιωτης απο τη Μανη που ο νους του τρεχει στο νησι του. Νησι η Μανη?

  71. Idom said

    Κεφάτο σήμερα το άρθρο! Πάντα τέτοια!

  72. Jimakos said

    Στο «Τσικαμπούμ» είχα κ γώ παράκουσμα. Αντί για «καρτούλες» , άκουγα «καρδούλες της Ουνέσκο». Και απορούσα, γιατί να μοιράζουν καρδούλες; ‘Ισως ήταν το αντίστοιχο της εποχής με τα σημερινά like που σώζουν ζωές αν τα κάνεις αφειδώς στο facebook!

  73. Merops said

    Στα ψηλά τα σκαλοπάτια, όσες ανεβήκανε,
    Βρήκαν πλούτη,… μεγαλεία ή με Γαλλία;

    Τα «πλούτη με Γαλλία» νόμιζα (ως παιδί) πως ήταν παροιμιακη φράση για να τονίσει το μέγεθος του πλούτου – έχοντας υπόψη τα ανάκτορα των Βερσαλλιων, τη γαλλική φινέτσα κ.ο.κ.

  74. ΓιώργοςΜ said

    70 Πρώτη εκδοχή, ο Παναγιώτης είναι από τη Μάνη αλλά μένει σε νησί περιμένοντας μπάρκο.
    Δεύτερη εκδοχή, είναι από δυο χωριά χωριάτης, πχ ένα στη Μάνη, ένα στη Μυτιλήνη! 😛

  75. Corto said

    68:
    Μπράβο Spatholouro! Αυτό κι αν είναι παρατηρητικότητα !

  76. leonicos said

    και στο Πισκοπιό ρομάντζα»

    μη μου πείτε ότι ΔΕΝ λεει:
    «και στο δίσκο δυο ρομάντζα»

    αγνοών το Πισκοπιόν, ραμονίζω με ποιόν

    (περιαυτολογώ λίγο;)

  77. gpoint said

    # 68

    Κάποια σχέση με την ταβέρνα του Κικίδη, Τροίας και Σπετσών στην Κυψέλη ;

  78. Avonidas said

    Νομίζω ὅοτι τοἔχω ξαναπει. Ὅταν ἤημουν μικρος το στιφάδο τοὸ ἀακουγα
    «στηὴ φάδο» κι ἀαναρωτιόμουν τιὶ ειναι ἡ φάδος

    Η Φάδος είναι νησί της Νομανσλανδης οπου τραγουδανε λυπητερά τραγούδια:
    https://en.m.wikipedia.org/wiki/Fado

    😉

  79. gpoint said

    # 76

    εγώ το νόμιζα «και στο δίσκο πιο ρομάντζα» σαν ρομαντικός…

  80. gpoint said

    # 77

    τέλη 60, αρχές 70

  81. leonicos said

    «ρουφηχθέντων των μπυρών

    είναι μποστικό, οπότε και πάλι σου δίνουμε άφεση.

  82. spatholouro said

    Ελπίζω να μου συγχωρεθεί ένα σεντονάτο που έγραψα περίπου έτσι αλλού, αλλά πιστεύω πως αξίζει γιατί πολύ κόσμο ταλαιπώρησε το εν θέματι ραμόνιον.

    Ο λόγος είναι για το «Αϊντίνικο» (1929) του Καραπιπέρη

    Όπου στο σημείο που λέει «ρίξε τα μαλλιά σου πλώρα» χίλια μύρια είχαν ακουστεί για το τι ακολουθεί: λέει «και γίνε κι ασπροφυλλοφόρα», λέει «αντροφυλλοφόρα», λέει «και λίμνη κι αντροφυλλοφόρα», λέει «ανθο-φυλλο-φόρα», λέει «δεν είναι για ντροπή προχώρα», λέει «κι ελληνικιά ντροπή όλο φόρα», λέει «και της μυρτιάς το φύλλο φόρα», όλα αυτά είχαν προταθεί…αλλά νοηματική άκρη δεν έβγαινε. Ώσπου, γύρω στο 2009, θαρρώ, μέσα από καθαρή κόπια, λύθηκε το μυστήριο: «ελληνικιά τορπιλοφόρα [τροπιλοφόρα]» λέει το άσμα.

    Γρήγορα γρήγορα ήλθε στην επιφάνεια ενός ρεμπετοφόρουμ και η μετά πάσης βεβαιότητας εξήγηση για την έμπνευση των συγκεκριμένων λέξεων: αφορμή και επιρροή για τον Καραπιπέρη να αναφέρει τα περί τορπιλοφόρας υπήρξε, λέει, το γεγονός ότι στις 18/10/1912 ένα ελληνικό τορπιλοβόλο, με κυβερνήτη τον Βότση, βύθισε μέσα στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης το τουρκικό «Feth-i-Bulend».

    Ας δούμε λίγο αυτή την ερμηνεία. Στο «Αϊντίνικο», η παρομοίωση της αγαπημένης με «ελληνικιά τορπιλοφόρα» νομίζω πως δεν φωτίζεται καθόλου με την παραπάνω ερμηνεία, αλλά μάλλον συσκοτίζεται. Μία πρώτη ένσταση είναι ότι ο Καραπιπέρης μιλάει για τορπιλοφόρα, ενώ το σκηνικό με τον Βότση το 1912 έγινε βέβαια με τορπιλοβόλο, και για την ακρίβεια με το τορπιλοβόλο 11. Η διαφορά μεταξύ τορπιλοβόλου και τορπιλοφόρου είναι καθοριστική: τα τορπιλοβόλα ήταν μικρά και γρήγορα πολεμικά σκάφη, το δε τορπιλοβόλο 11, για το οποίο η συζήτηση, είχε εκτόπισμα 85 τόνους και μήκος 36 μέτρα, ενώ το τορπιλοφόρο «Κανάρης», π.χ., της ίδιας εποχής, είχε εκτόπισμα 870 τόνους και μήκος 90 μέτρων! Άλλωστε, το μέγεθος μαρτυρείται και στο «Μαρς Βότση» που ηχογράφησε σχετικά με το περιστατικό η Κυρία Κούλα: «που μπήκε στο ενδέκατο μικρό τορπιλοβόλο»…

    Άρα, εάν είχε κάτι στον νου εκείνη την ώρα ο Καραπιπέρης, για να παρομοιάσει την «νταρντάνα» αγαπημένη του τραγουδιού, αυτό πρέπει να ήταν κάτι σαν τον «Κανάρη» και επ’ ουδενί κάτι σαν το μικρουλάκι το 11 του Βότση: μη μας διαφεύγει άλλωστε ότι ο Καραπιπέρης μιλάει για τορπιλοφόρο και όχι για τορπιλοβόλο! Κατά συνέπεια, θαρρώ πως τα περί τορπιλοβόλου του Βότση δεν ευσταθούν.

    Αλλά ας προχωρήσουμε τη διερεύνηση. Το 2010, στη σειρά που εξέδωσε ο Κουνάδης, με γενικό τίτλο «Τα ρεμπέτικα», στον τρίτο τόμο γίνεται λόγος για το «Αϊντίνικο». Εκεί ο Κουνάδης μνημονεύει την ύπαρξη ενός ναυτικού διηγήματος του Κώστα Φαλτάιτς («Η ρούσσικια τορπιλλοφόρα»). Το κακό είναι ότι δεν δίνει ούτε χρονολογία έκδοσης του διηγήματος ούτε και φορέα έκδοσης (θα επανέλθω επ’ αυτού, διότι πιθανολογώ ότι δεν πρόκειται για παραδρομή). Πάντως, το διήγημα μπορεί να το δει κανείς εδώ:
    http://pleias.lis.upatras.gr/index.php/ … iew/134039

    Διαβάζοντάς το, διαπιστώνουμε ότι το διήγημα είναι αποκαλυπτικό για την υπό συζήτηση υπόθεση, καθώς μας προσφέρει στο πιάτο τους περισσότερους από τους στίχους του «Αϊντίνικου» (με το «ρούσσικια» στη θέση του «ελληνικιά»):
    Ρούσικια τορπιλλοφόρα/ρίξε τα μαλλιά σου πλώρα
    Ρίξε τα μαλλιά σου πίσω/να σε ιδώ να σ’ αγαπήσω

    Και ο Κουνάδης καταλήγει: «Η παρομοίωση της άστατης Μαριέττας με το τορπιλοφόρο έλυσε και το αίνιγμα που μας απασχολούσε επί χρόνια, μη μπορώντας να καταλάβουμε τι ακριβώς έλεγε ο Μανώλης Καραπιπέρης στο αντίστοιχο σημείο του τραγουδιού. Μόνο που αντικατέστησε το επίθετο ρούσσικια με το ελληνικιά».

    Η ερμηνεία του Κουνάδη φαντάζει ορθή και εντυπωσιακή, σε συνδυασμό με το εύρημα του Φαλτάιτς. Όμως, ποιο είναι το αγκάθι που αμέσως με τσίμπησε; Η χρονολόγηση του διηγήματος! Και τότε πιθανολόγησα γιατί ίσως ο Κουνάδης δεν ανέφερε χρονολογία για το διήγημα: διότι έτσι ο αναγνώστης οδηγείται να πιστέψει ότι το διήγημα του Φαλτάιτς προηγείται και ο Καραπιπέρης έπεται, οπότε διαβάζοντας, ας υποθέσουμε, ο Καραπιπέρης στην Αμερική το «Μπουκέτο» (γιατί εκεί δημοσιεύτηκε), εικάζουμε ότι «ξεσήκωσε» τους παραπάνω στίχους, άλλαξε το «ρούσσικια» με το «ελληνικιά» και πρόσθεσε και τα «μαλλιά τα πλεγμένα».

    Έλα όμως που το διήγημα είναι δημοσιευμένο στις 21/5/1933, τέσσερα ολόκληρα χρόνια μετά τον Καραπιπέρη! Κρατάω μια ελάχιστη επιφύλαξη, μην τυχόν δεν είναι αυτή η πρώτη δημοσίευση, ωστόσο δεν υπάρχει κάποια σχετική ένδειξη στο περιοδικό ότι είναι επανέκδοση, ούτε από τη σχετική έρευνα βρήκα να έχει δημοσιευτεί ποτέ αυτό το διήγημα πριν από το 1933… Από την άλλη πλευρά, οπωσδήποτε προϊδεάζομαι ότι κάποια ενδεχομένως συσχέτιση πρέπει να υπάρχει, τόσο από το γεγονός ότι έχει τηρηθεί η αναλογία στον τύπο «ελληνικιά» με τον τύπο «ρούσσικια» (ενώ θα μπορούσε ο Καραπιπέρης να πει «ελληνική» εάν δεν είχε κατά νου το «ρούσσικια» του Φαλτάιτς) και από την άλλη, πράγματι, μέσα στο διήγημα βλέπουμε πώς ακριβώς προέκυψε η παρομοίωση: ο ήρωας του διηγήματος, με αφορμή ρώσικο κατάλευκο πολεμικό που ναυλοχούσε στον Πειραιά, παρομοίασε την παχουλή και ξανθή αγαπημένη του με αυτό. Δηλαδή, αντιστοιχήθηκε το «παχουλή» με το ογκώδες ως φαίνεται ρώσικο πολεμικό, και το «ξανθή» με το κατάλευκο του πλοίου.

    Συμπέρασμα;
    Εάν είχαμε τεκμηριωμένη τη δημοσίευση του εν λόγω διηγήματος σε προγενέστερο χρόνο από την έκδοση του δίσκου του Καραπιπέρη, θα μπορούσαμε πανευτυχείς να συναγάγουμε όσα συνάγει και ο Κουνάδης, ο οποίος όμως αποσιώπησε τη χρονολόγηση του διηγήματος. Γνωρίζοντας, ωστόσο, ότι το διήγημα είναι πολύ μεταγενέστερο του τραγουδιού, ενδεχομένως να μπαίνει κανείς σε ανάποδες σκέψεις; Ότι δηλ. ίσως ο Φαλτάιτς, και λόγω της θέσης του στα δισκογραφικά δρώμενα της εποχής, να είχε πρόσβαση στον δίσκο, ή ο δίσκος να κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα, και από εκεί να εμπνεύστηκε τα όσα συμπίπτουν με το τραγούδι του Καραπιπέρη. Από την άλλη, ομολογώ ότι κάτι τέτοιο δεν μου έρχεται τόσο εύλογο, διότι το εν λόγω διήγημα του Φαλτάιτς φαίνεται πως αντλεί από την πραγματικότητα της εποχής και ανακαλεί την περίοδο ζωής του «Άρη», δηλ. 1880-1923: πράγματι το πλοίο «Άρης» λειτουργούσε όντως ως ναυτοφυλακή, και είναι γνωστό (από τον ίδιο τον Φαλτάιτς) ότι υπήρξε φυτώριο ρεμπέτικης δυναμικής, λόγω των επί έτη εγκλείστων εκεί φυλακισμένων ναυτών, όπως αντίστοιχα φυτώρια υπήρξαν και οι υπόλοιπες φυλακές της Ελλάδας, με κυρίαρχη βέβαια την Παλιά Στρατώνα.

    Τι να συνέβη άραγε -και εντέλει- με τη ρούσικια και την ελληνικιά τορπιλοφόρα, θα μάθουμε ποτέ;

  83. leonicos said

    Εμένα μου είχε κάνει εντύπωση η κριτική για τον Νταρσού Ουαζαλά, θυμάστε εκείνο το καταπληκτικό εργο, που νομίζω πως το ‘εχω και σε σιντί. Ούτε είχαν καταλάβει τι έλεγε. Το μόνο που είδαν ήταν ότι ήταν σοβιετική παραγωγή με μεγάλο ιάπωνα σκηνοθέτη, ο οποίος με αυτόν τον τρόπο διεκήρυσσε τα πολιτικά του πιστεύω.
    Ο Νταρσού Ουζαλά ήταν από την αρχή μέχρι το τέλος ένας ύμνος της αντικειμενικής νομοτέλειας, της αρχής της αναγκαιότητας, και όλων των καλών χαρακτηριστικών του μαρξισμού, σε συνδυασμό με τη φροντίδα, την πρόνοια και όλα τα χαρακτηριστικά του απελευθερωμένου, ώριμου ατόμου, του σεβασμού στη φύση και την παρατήρηση (τα λέω μπερδεμένα συγγνώμη) και δεν είχαν πάρει χαμπάρι. Τους έγραψα ένα γρ’αμμα, κάνοντας μια πολύ εμπεριστατωμένη ανάλυση του έργου για να κάνουν μια σωστή κριτική. Απάντησαν με το ίδιο ταχυδρομείο που απαντήσατε κι εσείς.

    Είχαν το πόστο!

  84. leonicos said

    @82 Σπαθόλουρο

    Όπως και αν έχουν τα πράγματα, έγραψες κάτι καταπληκτικό που στολίζει το παρόν ιστολόγιο (μιλάω ως απλός συσχολιαστής, αλλά δεν μπορώ και να σωπάσω).
    Για να είμαι ειλικρινής, ο προβληματισμός σου λίγο με αφορα, δηλαδή δεν θα μου έκανε διαφορά όποια και αν είναι η αλήθεια, και δεν ξέρω αν θα μ’ ενδιέφερε να τη μάθω.

    Αναφέρομαι όμως στη μεθοδολογία σου, πραγματικά σωστή, και αυτόαξίζει, επειδή, εμένα τουλάχιστον με δίδαξε.

  85. leonicos said

    @6 Πάνο…. πέφτω από τα σύννεφα

    – Όπα, η καρδιά μου ισορρόπα ! (προστακτική, αντί «η σορόπα»).

    Δεν υπάρχει καρδιά σορόπα;

  86. Πάνος με πεζά said

    @ 70 : Ο Παναγιώτης απ’ τη Μάνη, κατ’ αρχήν μπορεί να μετράει τ’ αστέρια μέσα στην πυκνή ομίχλη, και μάλιστα με μάτια λιωμένα από το κλάμα… Έχει και το παρατσούκλι «Ο Παναγιώτης ο Ραδιοτηλεσκόπιος».
    Και φυσικά, όταν χάνεις την αγάπη σου, δεν είναι πια «η καλή σου» !

    Ένα ψιλοραμονάκι του τραγουδιού πάντως, είναι το «Σφυρίζουν στα βαθιά καράβια». Με πρώτο παλιότερο άκουσμα, και με βάση τους υπόλοιπους στίχους, κάποιοι ναύτες στα βαθιά καράβια (έχουν τι προνόμιο να) σφυρίζουν (αδιάφορα), ενώ έξω στα μουράγια, σιωπή και νέκρα.

    Σφυρίζουν στα βαθειά καράβια
    σιωπή και νέκρα στα μουράγια
    κι ούτε ένα γράμμα

  87. Πάνος με πεζά said

    Άσε που τα καράβια, στα βαθιά δε σφυρίζουν, παρά μόνο όταν έρχονται έξω. Μα, όλο αντίθεση αυτό το άσμα !

  88. Triant said

    Ένα φτιαχτό ραμόνι είναι στο γνωστό(;) ανέκδοτο της δεκαετίας του 60 με τον μάγκα που μπαίνει στο δισκάδικο και ζητάει το ‘θα τη σφάξω’ (satisfaction).

  89. leonicos said

    @54 Σερ Σαρ

    50 Δεν το έχω ακούσει, αλλά γιατι είναι οπωσδήποτε λάθος τα ταλιράκια;

    Διότι δεν απαιτείταν να είσαι πόντιος για να ξεμυαλίσεις κοριτσάκια με ταλιράκια. Αλλά για να τα ξεμυαλίσεις με λυράκια, πρέπει να είσαι πόντιος. Α… αν είσαι πόντιος, έχεις ένα παραπάνω ατού, να ξεμυαλίσεις κοριτσάκια….

    αν ξέρεις λύρα
    και αν πέσεις σ’ ευαίσθητο κοριτσάκι

    Αυτοί είναι δύο όροιπου σπ’ανια πληρούνται ταυτόχρονα

  90. Αντώνιος Σ. said

    Δεν μπορώ να φανταστώ τέτοιο νήμα χωρίς το Reebok or a Nike.

  91. Α.Γ. said

    Μια που έγινε λίγο group session η φάση, να πω και ένα δικό μου: όχι μικρός, αλλά αρκετά μεγάλος, άκουγα το τραγούδι «Τα Χέρια», όχι το γνωστό του Δήμου Μούτση, ένα άλλο λιγότερο γνωστό αλλά υπέροχο του Γιάννη Σπανού, με ελληνικούς στίχους του Λ. Παπαδόπουλου (ο οποίος φαίνεται ότι βρίσκεται στη βάση πολλών παρεξηγήσεων). Στο δεύτερο στίχο, λέει: «Τα χέρια που φύτεψαν αυτή τη μηλιά … «. Εγώ λοιπόν άκουγα σωστά τους φθόγγους, αλλά αυτό το «μηλιά» το «διάβαζα» για πολλά χρόνια με γιώτα: μιλιά (δηλ. ομιλία). Φυσικά οι ομιλίες δεν μπορεί να πει κανείς ότι φυτεύονται, αλλά μου ήταν φαίνεται πιο βολικό να υποθέσω ότι ο στιχουργός επέλεξε μία ποιητική εικόνα παρά ότι αναφέρεται στην γεωργική κυριολεξία.
    Δύο ανάλογα παραδείγματα παρανοήσεων μιας φίλης μου, λόγω παρατονισμού, που ίσως να έχω ξαναγράψει, εδώ ή αλλού:
    α) «Πού ‘σαι Θανάση/ ήθελα να σ’ αντάμωνα» –> ήθελα να σαν τα μονά
    β) «Μάη μου, μάη μου» –> μαϊμού

  92. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    64και πριν Οκ, δεκτό

    70 Αυτό πρέπει να το έχουμε ξανασυζητήσει. Ο παππούς μου νευρίαζε όταν το άκουγε

    91 Καλώς τον -αρκετά άρθρα εξελίσσονται σε γκρουπ σέσιον

  93. sarant said

    82 Πολυ ωραία ανάλυση.
    Ωστόσο, έχουμε δύο ακόμα παραμέτρους. Η πρώτη, ότι το Μπουκέτο δεν ήταν τόσο επιμελές στο να σημειώνει προηγούμενες δημοσιεύσεις των κειμένων που έβαζε. Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε προγενέστερη δημοσίευση.
    Η δεύτερη, ότι μπορεί και οι δυο, Καραπιπέρης και Φαλτάιτς, να αντλούν από τρίτη πηγή.

  94. Παιδάκι τεσσάρων χρονών τραγουδούσα: «Ποια μοίρα με ζηλεύει, ποιο μάτι στο νερό» (αντί για φθονερό μια και αγνοούσα τη λέξη) κι αναρωτιόμουνα τι δουλειά είχε ένα μάτι στο νερό. Λίγα χρόνια αργότερα μου έβαλε κι άλλη έννοια ο Σταμούλης ο λοχίας που είχε το κεφάλι του στ’ αφτί (αντί για σταχτί) και που κάποτε στο Τεπελένι [με τον φίλο του] εικοσάχρονα παιδιά με μιαμάτο μενιχλένι τρέχανε για λευτεριά. Είχα ρωτήσει και τον πατέρα μου τι όπλο είναι το μενιχλένι που ήταν και μιαμάτο, ο οποίος τελικά μου έλυσε τον γρίφο, αφού δεν έσκασε από τα γέλια. Ακόμα γελάω όταν ακούω το τραγούδι.

  95. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  96. Raniouska said

    Τάξη Β’ δημοτικού, τον περασμένο μήνα, μάθαιναν τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς. Ρωτάει, λοιπόν, την κόρη μου η καλύτερή της φίλη: Τι είναι τα Αρχιμηνιάκια; 🙂

  97. ΓιώργοςΜ said

    82 Δεν έχω καμμία ειδική γνώση για το θέμα, αλλά να σημειώσω με την ευκαιρία πως συχνά μια εντυπωσιακή γυναίκα αναφέρεται ως «φρεγάτα», ίσως να ήταν γενικότερο το φαινόμενο να παρομοιάζονται γυναίκες με πλοία.

  98. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    27 «Τα γιασεμάκια σου», κι επειδή το ρήμα «μ ε λ ώ ν ω» …
    ώπα, επί του πιεστηρίου το ραμόνι για μένα,
    μια στιγμή μερώνεις λίγο κι όλα σου τα συγχωρώ 🙂

  99. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Oye como va
    Mi ritmo
    Bueno pa gozar
    Mulata

    Read more: Santana – Oye Como Va Lyrics | MetroLyrics

    ΥΓ Τοτε το «pa gozar» το καταλαβα παγωτα 🙂

  100. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    94. Ομοίως: ποια μοίρα ρεζιλεύει το μάτι στο νερό (που έκλαιγε νόμιζα το μάτι).Και το κεφάλι του στ΄αυτί ,του Σταμούλη, είχα πλάσει την εικόνα ότι έγερνε το κεφάλι λυπημένος πάνω στο (στηριγμένο στον αγκώνα) χέρι του.

  101. sarant said

    99 Κλασικό αυτό.

    Θέλω παγωτά, κυρΝίκο
    θέλω παγωτά, κουράδα.

  102. gpoint said

    # 99

    όγιε κόμο βα
    ε βίνο
    θελω παγωτά
    ξυλάκι

    το τραγουδάγαμε στη σπηλιά όταν λειτουργούσε σαν ντίσκο…

    καθώς και το ωλ μάι λόβιν, γιουσουρούμ ντουντού (άι γουίλ σενδδ του γιού , πρέπει να ήτανε κανονικά)

  103. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    39>>δικός μου και ο Αύγουστος με τις μεγάλες δρίμες, πρωτάκουσα! (Δριμάρης λέγεται αλλιώς ο μήνας)

  104. Faltsos said

    Αποκάλυψη!

    Ο Ροβιόλι δεν έζησε τον 19ο αιώνα όπως έγραφε η Βικι, γι’ αυτό διαγράφηκε το άρθρο. Ήταν βιολιστής της μεσαιωνικής εποχής:

    και για το πλήρες άρθρο με τα όμορφα σχόλιά του:

    http://theveryclosedcircle.blogspot.gr/2012/04/374-at-st-thomas-aquinass.html

  105. Πάνος με πεζά said

    Α, τόση ώρα δεν το έχω γράψει : «μα όλα ετούτα ρουφηχθέντων των θυρών» ! Nαι, αυτό ήταν το δικό μου ραμόνι στο τραγούδι !
    Που είχε και μια λογικοφανή εξήγηση, ότι τάχα θέτεις όρους εκεί που σε παίρνοι, όταν δε μας βλέπουν οι άλλοι (κεκλεισμένων των θυρών). Το «ρουφηγμένων» το είχα θεωρήσει επιτατικό, σαν να λέμε «παρακεκλεισμένων» !

  106. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Κι ἀπὸ τὸ la bamba ἡ φράση por ti sere por ti sere, ἀκούγεται στὰ ἑλληνικὰ «πῶς εἶσαι ρέ, πῶς εἶσαι ρέ»

  107. Πάνος με πεζά said

    που σε παίρνοι; ήμαρτον Κύριε…

  108. Πάνος με πεζά said

    Αυτό το παθαίνω συχνά, σκέφτομαι την επόμενη κατάληξη πριν από κόμμα (…οι άλλοι, εν προκειμένω) και κάνω λάθος στην ορθογραφία, γράφοντας την πρωθύστερα…

  109. Avonidas said

    @Faltsos

    Ωπα και Complutum γραμματοσειρα…
    Εχει πλακα που τα «ν» μοιαζουν με «μ»… υποτιθεται οτι είναι κλασική γραμματοσειρα, αλλα νομιζω οτι απλώς τα εκαναν μ*ν*

  110. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    104. !!
    με βιολ΄ ίσαμ΄ του Ροβιόλη *
    να χωνέψουν οι διαβόλοι

    *οπως «να ΄ταν το βιολί πουλί » κλπ 🙂

  111. Κυκλοφοράει στο τουήτα αυτό ο μάλλον αστείος λογαριασμός https://twitter.com/strallye που κάνει λογοπαίγνια
    Το χρηστώνυμό του είναι Νεσαπουλιάτα εκ του «φεύγα Νεσαπουλιάτα! ψαρο-κάηκα!»

  112. nikiplos said

    Καλησπέρα… ραμόνια που είχα φτιάξει μικρός είχα γράψει στο προηγούμενο άρθρο…

    Μερικά είχαν την εξήγησή τους. Ο Μίκης έγραφε μουσική σε περίεργους ρυθμούς (πχ 15/16) που ήταν αδιανόητοι για λαϊκούς μουσικούς… Έτσι συχνά ο Τσιτσάνης κι ο Χιώτης τον παρακινούσαν να απλοποιήσει κάπως τα τραγούδια: «Ρε Μίκη, είναι 3/4 το κομμάτι!» έλεγε μια φορά ο Τσιτσάνης. Οι απλοποιήσεις έφεραν και πολλούς παρατονισμούς. Συχνά ο Μίκης βάζει συγκοπές, οι οποίες αναπόδραστα οδηγούν σε σχιζολεξία (με την καλή έννοια): Αλέξαν-δρέ μού» (το «όταν κτυπήσεις δυό φορές»)…

    Θυμάμαι λαϊκούς τύπους που τραγουδούσαν «δεν τον μπορώ το Μάστορα!» (επαληθεύοντας το δικό μου τότε ραμόνι). Πόσοι να γνώριζαν τον «πρωτομάστορα». Για πολλά Ραμόνια ευθύνεται μάλλον ο Μίκης παρά ο Γρηγόρης…

    Ύστερα ήρθε κι ο Ρασούλης με τις δικές του σύνθετες λέξεις: πχ περπατοπετώ κι έδεσε το γλυκό…

    Πολλοί τραγουδιστές δεν έχουν και την άριστη ορθοφωνία. Έτσι πολλές λέξεις ψευδίζονται ή δεν ακούγονταν σωστά στο πέρασμα τότε του στούντιο… Μετά περνούσαν και από τα παράσιτα των ραδιοφώνων και το πράγμα πήγαινε μόνο του. Εξαιρείται ο Γιάννης Κούτρας, ο τραγουδιστής κατά τη γνώμη μου με την καλύτερη ορθοφωνία. Σε συναυλία (το «Θάλασσα, μαύρο μου ασήμι» του Μικρούτσικου) κατάμεστη από κόσμο είπε το στίχο «Θάλασσα Μνήμη» κι επιτέλους καταλάβαμε τι ήθελε να πει η γοητευτικότατη gilfa Μίλβα…

    Ένα άλλο παράδειγμα του Γιάννη Κούτρα ήταν το «παραλάβαινες τσουβάλια σόγια» από το Κούρο Σίβο. (Ο Καββαδίας με τις πολλές άγνωστες ναυτικές λέξεις πρέπει να προκάλεσε πολλά ραμόνια! )

  113. spatholouro said

    #84/93
    Ευχαριστώ σας, Λεώνικε και Νίκο!

    Νίκο, ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις (ειδικά τη δεύτερη παράμετρο δεν την είχα σκεφθεί).

    Ως προς την πρώτη παρατήρηση, πιθανολογώ ότι δεν θα το άφηνε ασημείωτο το «Μπουκέτο» εάν είχε δημοσιευτεί και προγενέστερα το διήγημα, διότι ζούσε και βασίλευε ο Φαλτάιτς και υποθέτω «καραδοκούσε» (εκτός και εάν υπήρχε από κάτω συναίνεση να μην αναφερθεί…). Από την άλλη, όσο έχω διερευνήσει μέχρι στιγμής τη διάσπαρτη σε χίλιες μεριές αρθρογραφία και διηγηματογραφία του Φαλτάιτς, δεν έχω βρεί κάποια προγενέστερη δημοσίευση του διηγήματος, αλλά ποτέ δεν ξέρει κανείς: τον «άμμο της θάλασσας» έγραφε!

  114. Faltsos said

    109
    Παρέθεσα το κόμικ λόγω της συγγένειας με το σημερινό θέμα. Την γραμματοσειρά complutum δεν την ήξερα. Αν κατάλαβα καλά πρόκειται για προσπάθεια να ξαναζωντανέψει γραμματοσειρά της πρώιμης τυπογραφίας στα πλαίσια του Αθήνα 2004.

    Για την επιτυχία της προσπάθειας φαίνεται ότι έχεις δίκιο Αβονίδα.

  115. 82 κλπ. Λέει ο Κουνάδης ότι ο Καραπιπέρης εμπνεύστηκε από τον Φαλτάιτς; Εμένα μου φαίνεται πιθανότατο ο Φ. να διασώζει τη γνήσια μορφή του δίστιχου και, ενδεχομένως, ότι (από κάπου) ήξερε την προέλευσή του; (το πρώτο δεν συνεπάγεται αναγκαστικά το δεύτερο). Το ότι το διήγημα δημοσιεύτηκε (ή και γράφτηκε ενδεχομένως) αργότερα δεν αλλάζει τα πράγματα, θαρρώ.

  116. Faltsos said

    114 συνέχεια

    ξέχασα να παραθέσω την πηγή

    http://www.greekfontsociety.gr/typefaces/16th_century

  117. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    104 Δεν το είχα δει αυτό μερσί!

    111 Ούτε αυτόν τον ήξερα!

  118. Δημήτρης said

    67,69

    Πάντως η πεμπτουσία του παρατονισμού είναι το τραγούδι του Καλατζή «Ξενακί είμαι και θάρθω, στο στρωμά σου να κοιμήθω…». Υποψιάζομαι ότι γίνεται επίτηδες, ακριβώς επειδή ο ήρωας είναι…ξενακί.

    Επίσης να μην ξεχάσω το «Greco μασκαρά» του Μηλιώκα που κόσμος και ντουνιάς άκουγε «Βρε το μασκαρά».

  119. Avonidas said

    #114.
    Νομίζω ηταν στυλιστική επιλογή να αναπαραξουν πιστα την πρωτότυπη Complutum. Χρησιμοποιω γραμματοσειρες της GFS, ιδιως την Didot, και τις βρισκω γενικα καλοσχεδιασμενες.

    Δεν ξερω αν η αυθεντική Complutum αποδιδει σωστα τη βυζαντινη μικρογραμματη γραφή. Ειναι πιθανον, πάντως: οι σημερινές μορφες των γραμματων που συνηθισαμε ειναι σχετικα προσφατες.

  120. Faltsos said

    Ένα ραμόνι αφιερωμένο στους καβαλιώτες:

    Γνωστή καβαλιώτισα διηγείται ότι όταν ήταν μικρή και άκουγε το τραγούδι του Χριστάκη «Θα ζήσω ελεύθερο πουλί» δεν καταλάβαινε γιατί «άμα γουστάρω αγκαλιές από καμάρα σε καμάρα θα πετάω»

    Οι Καμάρες, το μεγάλο τοξωτό υδραγωγείο, είναι ίσως το πιο αναγνωρίσιμο μνημείο της Καβάλας.

  121. Avonidas said

    @nikiplos

    Δεν τον μπορώ τον Μάστορα, μόνος μου φτιαχνω το πισί,
    δεν τον μπορώ τον Μάστορα, πάω για επανεγκατάσταση

    😉

  122. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σήμερα στην Αθήνα ο μεγαλύτερος Άραβας ποιητής και από τους αδικημένους του Νόμπελ:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.presspublica.gr/%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD-%25CE%25B1%25CE%25B8%25CE%25AE%25CE%25BD%25CE%25B1-%25CE%25BF-%25CE%25B1%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25B3%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25B5%25CF%2585%25CE%25BC%25CE%25AD%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2582-%25CF%2583%25CF%258D%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2582-%25CF%2580%25CE%25BF%25CE%25B9%25CE%25B7/&ved=0ahUKEwic8tWS37fRAhXEvBQKHba0BNsQqOcBCDUwAw&usg=AFQjCNG3SrV4sUyY7u5lfIp4PzcmxhUstA&sig2=a0uBw4I0EOoKpYn5utYwzw

  123. Γιώργος Γ. said

    Να λοιπόν υλικό για μια δεύτερη εκπομπή στο ραδιόφωνο, γεμάτη ζωντάνια, μουσική και χιούμορ!

  124. sarant said

    123 Πολύ καλή ιδέα!

  125. Avonidas said

    Μιας και πιασαμε τις γραμματοσειρές, μεγαλες πλακες έχουν γίνει στα αγγλικα με τα αρχαϊκα «s» που μοιαζουν με πλάγια «f» (εξ ου και το σύμβολο της ολοκλήρωσης, για τους μαθηματικούς της παρέας).

    Σε μία απολαυστική σκηνη απο το Vicar of Dibley*, ενα κοριτσακι διαβαζει απο μια παλιά Βίβλο, κι ολα τα s τα διαβαζει σαν f. Οπότε:

    Alice: And he shall be thy…ffuu—
    Geraldine: ‘Succour! ‘

    *Βρετανικη σειρα. Η Geraldine Granger ειναι η πρωτη γυναικα εφημεριος στο χωριο Dibley, μετά τις μεταρρυθμίσεις της αγγλικανικης εκκλησίας.

  126. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σε σχολεία που λειτουργούν μέσα στην ελληνική επικράτεια απολύονται εκπαιδευτικοί λόγω πολιτικών φρονημάτων:
    http://www.efsyn.gr/arthro/fronimatiki-apolysi-kathigiti

  127. Γιάννης Ιατρού said

    82: Πράγματι, πολύ καλή και η ανάλυση και η μέθοδος του Κώστα (93α)!
    Μπράβο Κώστα

    84β: Leonicos
    για να ξέρεις Λεώ… 

  128. ΣΠ (69), εγώ, και στο μυαλό μου αλλά και στην εκτέλεση https://www.youtube.com/watch?v=DAeRzRTG27k ακούω το ρεφρέν «τι να φταίει» κανονικά, με τροχαϊκό ρυθμό. Σε κάποιους παρατονισμούς πράγματι φαίνεται να ολισθαίνει 🙂 η Μαρινέλλα στην αρχή των στροφών, αλλά το σώζει πριν φτάσει στον καταληκτικό τόνο του στίχου.

  129. Faltsos said

    κι όμως ο Giambattista Rovioli ζει και τρολάρει ακόμη …

    https://twitter.com/nickcave668

  130. Γιάννης Κουβάτσος said

    Άνθρωπος < ο αρθρώνων λόγο. Ενδιαφέρον…😊
    http://www.zougla.gr/ta-kalitera-tou-diadiktiou/article/apokrifes-idiotites-tis-elinikis-glosas–o-iapetikos-kodikas

  131. Γιάννης Ιατρού said

    131: Ζούγκλα γίναμε Γιάννη 🙂

  132. ΣΠ said

    128
    Άγγελε, ίσως έχεις δίκιο για το φταίει (εγώ το ακούω να τονίζεται και στις δύο συλλαβές: φταίεί) αλλά τι λες για τα: πηγάμε, κυμά, ανέμο;

  133. Πάνος με πεζά said

    @ 118 : Μπα, περισσότερο παρατονισμό έχει το τραγούδι του Ζαμπέτα «Τί να φταίει» (Δ.Χριστοδούλου), είναι ολοφάνερο ότι ο Γιώργος το «φόρεσε» σε έτοιμη μουσική.

  134. Πάνος με πεζά said

    Είμα στέσαν δυόκα ράβια πούδεν πήγα μέμπρο στάα
    Δέμε τρήσα μέτο κύμα καίτον άνε μόσω στάα

  135. Πάνος με πεζά said

    Α, το είχε πει και ο Άγγελος.

  136. Κουνελόγατος said

    Από ραμόνια, άλλο τίποτα.
    1) Κι εγώ Ροβιόλι άκουγα, δεν ήξερα όμως ποιος ήταν.
    2) Υπάρχει το φτιαχτό ανέκδοτο: ένα το χέλι Δώνη.
    3) Εικόνα και χαρτί, ζαχαροπλάστη ω ζυμωτή. Έτσι το τραγουδούσα μέχρι πρόσφατα…
    4) Το Πισκοπειό όταν το έμαθα (λτ), το έλεγα «και στο Πίσκο πιο…» Παλιά έλεγα «βρίσκω». Εκτός από τον Ροΐδη που προαναφέρθηκε, το έχει κι ο Καραγάτσης στη Μεγάλη Χίμαιρα.
    5) Κι εγώ ισορρόπα έλεγα, αλλά νόημα δεν έβγαζα…
    6) Παραλάβαινες πολλά τσουβάλια σόγια. Άκου παραλάβαινες. Τι μάθαμε σήμερα…

  137. sarant said

    134 Είμαστε σαν δυο καράβια που δεν ξεκιιιινησαν

  138. Πάνος με πεζά said

    Μαι, όλο έτσι είναι το τραγούδι. Εγώ το έγραψα λίγο μπερδεμένα.

  139. Πάνος με πεζά said

    Ζαχαροκάλιο ζυμωτή, εγώ. (Πώς λένε «Ψάρι αθηναϊκή»;)

  140. Avonidas said

    Ο Καββαδίας με τις πολλές άγνωστες ναυτικές λέξεις πρέπει να προκάλεσε πολλά ραμόνια

    Άσχετο, αλλά ρε παιδιά πώς σε ταξιδεύει ο Καββαδίας με το στίχο του! Αν στις μέρες μας ακούω τα τραγούδια αυτά κι ανατριχιάζω, αναρωτιέμαι πόση μαγεία θα κρύβανε για τις γενιές εκείνες που ο μόνος σχεδόν τρόπος να ταξιδέψουν και να γνωρίσουν τον κόσμο ήταν να μπαρκάρουν ναυτικοί… 🙂

  141. Παναγιώτης Κ. said

    Παρακούσματα στα Δημοτικά τραγούδια έχουμε παρατηρήσει;
    Αν υπέπεσαν στην αντίληψή σας δώστε παραδείγματα.

    Εγώ πάντως βρίσκω πολύ αστεία την ατάκα: Δώδεκα χρόνια Θρησκευτικά στο σχολείο και ακόμη να μάθω ποιος είναι αυτός ο Έντι Σουράνης. 🙂
    ( Από το «εν τοις ουρανοίς» που λέμε στην Κυριακή Προσευχή ή αλλιώς, στο Πάτερ Ημών)

  142. Νίκος Κ. said

    Ένα ραμόνιο με τη βούλα και του ίντερνετ:
    Καραπιπερίμ: 5.520 αποτελέσματα
    Καραμπιμπερίμ: 2.260 αποτελέσματα (που πρέπει να είναι και το σωστό http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&sort=alpha&lyricist_id=455)

  143. Avonidas said

    Ένα άλλο παράδειγμα του Γιάννη Κούτρα ήταν το «παραλάβαινες τσουβάλια σόγια» από το Κούρο Σίβο.

    Μισό γιατί μπερδεύτηκα. ΠΩΣ είναι κανονικά ο στίχος;

  144. 143 http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=3010&hl=%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82aaa%CE%9A%CE%B1%CE%B2%CE%B2%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CE%B1%CF%82

  145. sarant said

    143 Έτσι είναι, όντως

  146. spatholouro said

    #115
    Κουνάδης: «Η παρομοίωση της άστατης Μαριέττας (=της ηρωίδας του διηγήματος) με το τορπιλοφόρο έλυσε και το αίνιγμα που μας απασχολούσε επί χρόνια, μην μπορώντας να καταλάβουμε τι ακριβώς έλεγε ο Μανώλης Καραπιπέρης στο αντίστοιχο σημείο του τραγουδιού. Μόνο που αντικατέστησε το επίθετο ρούσικια με το ελληνικιά».

    Αύριο ελπίζω πως θα μπορέσω να διευκρινήσω κάτι ίσως σχετικό που βρήκα. Για να δούμε…

    ΥΓ. Γιάννη (Ιατρού): μερσί πλέντι μεν, αλλά πολύς ο υπερβάλλων φόρτος…

  147. Avonidas said

    #145. Ποιο είναι το ραμόνι δεν κατάλαβα.

  148. Avonidas said

    #141. Δώδεκα χρόνια Θρησκευτικά στο σχολείο και ακόμη να μάθω ποιος είναι αυτός ο Έντι Σουράνης.

    Δεν ξέρεις; Είναι ο κολλητός της Πατ Εριμόν 😛

  149. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μπα, καθόλου δεν υπερβάλλει ο Ιατρού. Πολλά σχόλια είναι ενδιαφέροντα για τις πληροφορίες που προσφέρουν, αλλά του Σπαθόλουρου είναι αληθινό σχολείο. 😊

  150. Τηλυκράτης Λεξίμαχος said

    Να και μια παρανάγνωση σε στίχο του Σεφέρη.

    στο 1.53 – 1.54 ο Αλέξης Κωστάλας διαβάζει

    τι ‘ναι θεός τι μη θεός κάτι αναμεσό τους

    O Σεφέρης έχει γράψει

    τ’ είναι θεός; τι μη θεός; και τι τ΄ανάμεσό τους;

  151. Παναγιώτης Κ. said

    Η λανθασμένη προφορά ξένων λέξεων ή εκφράσεων μπαίνει στην κατηγορία του ραμονιού;

  152. Δεν ξέρω αν αυτό που θα πω είναι ραμόνι ή κάτι άλλο, αλλά θα το πω.
    Στο δημοτικό τραγούδι της Μαριγώς, που το τραγούδησαν και το τραγουδούν καταξιωμένοι καλλιτέχνες (Μητσιάς κ.ά.) ακούγεται ο στίχος:
    «Πως νάταν πως μαρή Μαριγώ/ πως νάταν πως να γένουνταν/ ΦΩΤΙΑ στη γειτονιά σου. /…./Όλοι να τρέξουν στη ΦΩΤΙΑ/ και γω στην αγκαλιά σου».
    Πράγματι, σε παλιότερα χρόνια, όταν ξεσπούσε φωτιά (πυρκαϊά τη λέγαμε), χτυπούσε η καμπάνα του χωριού και όλοι οι χωριανοί έτρεχαν για να τη σβήσουν. Είναι όμως λογικό να δεχτούμε ότι ένας (έστω και) ερωτευμένος εύχεται να …καεί το χωριό του για να πέσει στην αγκαλιά της αγαπημένης του;
    Εγώ πάντως το τραγούδι το θυμάμαι να το τραγουδούν, η μάννα και οι μανιές μου, ως εξης:
    «Πως νάταν πως μαρή Μαριγώ/ πως νάταν πως να γένουνταν/ ΧΟΥΡΟΣ στη γειτονιά σου. /…./Όλοι να τρέξουν στου ΧΟΥΡΟ/ και γω στην αγκαλιά σου».
    Πράγματι, στα χρόνια εκείνα, συχνά-πυκνά (σχεδόν κάθε Κυριακή) τα παλλικάρια του χωριού εξασφάλιζαν την έλευση μουσικών οργάνων (παρ’ ημίν ζουρνάδες και νταούλια) και έστηναν χορό σε διαφορετικές κάθε φορά γειτονιές σε θέσεις που υπήρχαν αλώνια, απουλιάνες κλπ (χαμουτζιστί αλάνες). Τότε όλο το χωριό (από κοριτσάκια μέχρι γεροντάδες) μαζεύονταν στη γειτονιά του χορού. Και ήταν βέβαια χρυσή ευκαιρία για έναν ερωτευμένο, πηγαίνοντας δήθεν στο χορό, να ξεστρατίσει και να μπει στη …φωλιά της αγαπημένης του!
    Δεν ξέρω αν ο Μητσιάς (και οι λοιποί τραγουδιστές) έχουν ακούσει τη «φωτιά» αυτού του Μακεδονικού τραγουδιού από το στόμα της …πρώτης διδάξασας Νίτσας Τσίτρα (εξ Αηδονοχωρίου Σερρών). Εγώ πάντως άκουγα τον «χουρό» από τη μάννα και τις μανιές μου, που ήταν 1-2 γενιές …αρχαιότερες από τη Νίτσα Τσίτρα.

  153. nikiplos said

    Από τα ραμόνια του προηγούμενο άρθρου, νομίζω ότι αξίζει μνεία στο
    «έχε για πάντα γειά» (τα μιλήσαμε όνειρο ήτανε τα λησμονίσαμε, στο Γαλατά…)

    που σχεδόν όλοι σήμερα ακούν το ασεβές «έχε γειά Παναγιά»…
    🙂

  154. Eli Ven said

    Στο προηγούμενο άρθρο είχα γράψει ολόκληρο κατεβατό, αλλά δεν μπορούσα να συνδεθώ για κάποιο λόγο και δεν το στειλα ποτέ… Λίγα στα πρόχειρα που θυμάμαι τώρα: 1) Όταν ήμουν μικρός και με στέλνανε στην εκκλησία έλεγε «ο μονογενής υιός και λόγος του θεού» και καταλάβαινα «ο μονογενήσιος (που είναι) και λόγος του θεού». Κι είχα φάει τους χάρτες να βρω που στο καλό είναι η Μονογενησία 2) Έχω ακούσει γερόντισσα να μπερδεύει το «αίρων την αμαρτία του κόσμου» σε «ο έρως η αμαρτία του κόσμου» 3) έχω βρεθεί μάρτυρας σε περιστατικό που έχει πάρει διαστάσεις αστικού θρύλου (αν και είναι σημασιολογικό μπερδεματάκι): Ακούει γιαγιά τη φράση «κλάσας ο κύριος τον άρτον», προσκυνάει και λέει «Άγια και η πορδίτσα σου, Χριστούλη μου». 4) Μέχρι πρόσφατα στο τραγούδι «Ανέβηκα τη σκάλα» της Αλεξίου, εκεί που λέει » και κοίτα μια στάλα για να ζαλιστώ», εγώ άκουγα «κι εκεί ήτανε μια στάλα για να ζαλιστώ», το οποίο ερμήνευα κιόλας ότι θα ζαλιστεί στην προσπάθεια του να μην την πατήσει και γλιστρήσει και θα πέσει επειδή ζαλίστηκε. 5) Ο αδερφός μου για πολλά χρόνια «διόρθωνε» το όνομα του Πουλόπουλου σε «Παυλόπουλος» 6) όταν άκουγα μικρός την «οδό Σανταρόζα», εκεί που λέει «δεν είμαι κανας διάσημος δα ποινικολόγος» εγώ άκουγα «δαποινικολόγος» το οποίο ερμήνευα σαν μια κατηγορία ποινικολόγων. 7) Πρόσφατα έγινα μάρτυρας του πρώτου …ραμονιού της δίχρονης κόρης μου η οποία είναι στη φάση που επαναλαμβάνει τις λέξεις που ακούει. Κάθε φορά που ακούει μια λέξη που δεν ξέρει ή της κάνει εντύπωση, τη σχολιάζει θριαμβικά με τη φράση «Τι είπε; Χχχχχχ είπε….. «. Ακούγαμε λοιπόν στο ραδιόφωνο το «Ένα το χελιδόνι» και καποια στιγμή ακούγεται η μικρή να λέει (μαντέψτε!) : «Τι είπε! Ζωντανίνα είπε…. » Αυτά, ελπίζω να μην κούρασα.

  155. nikiplos said

    @153, καιτοι εξ’ αρχής ήθελα να γράψω ότι το είχε παραθέσει ο φίλτατος Avonidas πάτησα το enter χωρίς να προλάβω να το γράψω,

    εγώ ο Παπατρέχας… 🙂

  156. Faltsos said

    6,9,85,136

    «Η καρδιά μου ισορρόπα» ή «η καρδιά μου η σορόπα»

    Δύσκολα να δοθεί απάντηση. Ακούγοντας το τραγούδι δεν υπάρχει διαφορά. Καθώς δεν πρόκειται για δημοσιευμένο ποίημα, δεν υπάρχει πιστεύω γραπτό πρωτότυπο.

    «Η καρδιά μου ισορρόπα» μοιάζει πολύ λόγιο για το πνεύμα του τραγουδιού ενώ δεν στέκει συντακτικά.

    Από την άλλη η λέξη σορόπα μπορεί να μην προϋπήρχε (;) αλλά γίνεται κατανοητή και ταιριάζει με τους υπόλοιπους στίχους που προσπαθούν να δείξουν λαϊκοί: άλα, βίβα, βάνε, «μπουζουξή μου σεβνταλή», «μου επήρανε τα ρέστα και μ’ αφήσανε ταπί», «έχω στρώσει μια κεφάλα», «μπαρντόν αν μπουμπουνίσω»

    Διαφωνώ λοιπόν με τον αγαπητό Πάνο και όσους ψηφίζουν ισορρόπα. Θεωρώ ότι το δικό τους είναι ραμόνι, ασήμαντο βέβαια.

  157. ΣΠ said

    Δεν είναι τραγούδι αλλά το γράφω γιατί έχει γούστο. Άκουσα κάποιον να μιλάει για σκλήρυνση …Καζαμπλάνκας.

  158. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Θυμήθηκα κι αὐτό: στὸ γνωστὸ τραγούδι ποὺ ἑρμήνευε ἡ Ἀθηναϊκὴ Κομπανία «στὴν τσέπη πέντε τάληρα» λέει τὸ ἑξῆς:

    Οἱ φάμπρικες κι οἱ μηχανὲς στὴ σκέψη μας ἀμπάρα
    μᾶς κλέβουνε τὰ ὄνειρα καὶ μένουμε φτωχοί.

    Ἐγὼ ἄκουγα: οἱ φάμπρικες τὴν εἴδανε στὴ σκέψη μας σὰ μπάρα

  159. voulagx said

    Μεσ’ στου Ροβιόλη το ραμόνι
    στου Γραφημώνος την οδό
    πίνει το ένατο χελιδόνι
    ένα σπιθονάκι φονικό
    τα πρώτα οχτώ είναι στην πρέσσα
    γιατί δεν είχαν δυό λουμπέσα

    Η Ζωντανίνα κάνει κέφι
    του Δεσκεμέ το Πισεσί
    Ο Παπουνάνε παίζει ντέφι
    με τον Ταμέλη απ’ το ΚΑΠΗ
    Σαν τρυγονάκι η Ζηνοβία
    του Γαργεννήτορος συμβία.

  160. nikiplos said

    @157, έτσι αποκαλούμε την νόσο στην οικογένεια, αφόταν διαγνώστηκε ότι την έχει ο αδελφός μου· το κάνουμε για να την ξορκίσουμε…

  161. nikiplos said

    @147, εγώ φταίω που δεν το έγραψα…

    έχω ακούσει σε μπουάτ από «βαριανάδενες τσουβάλια σόγια»
    μέχρι «παρανάδενες»… Εγώ καταλάβαινα «παρά ανάδενες»…
    καίτοι Κούτρας, δύσκολη λέξη σε παρατονισμένη μουσική φράση…

  162. κουτρούφι said

    #159. ICE TEA

  163. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    82 – Αμάν ρε Spatholouro, – την μπάλα έχει ο Καραπιπέρης, δίνει πάσα στον Κουνάδη, αυτός κάνει μια τρίπλα και περνάει την μεσαία γραμμή, πασάρει στον Φαλτάιτς (σπουδαίος Σέρβος γκολτζής) κι αυτός ξεχύνεται προς το ανίπαλο τέρμα, περνάει έναν δύο τρείς αμυντικούς, δίνει στον Κουνάδη, αυτός αμέσως στον Καραπιπέρη, μπάινει αυτός στην μεγάλη περιοχή, βγαίνει ο τερματοφύλακας να τον αντιμετωπίσει, ο Καραπιπέρης κάνει σέντρα στον Φαλτάιτς που είναι μόνος με το άδειο τέρμα………!!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΜΠΑΛΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; ΟΕΟ;
    Μιλάμε για μεγάλη πίκρα. 🙂 Συγχαρητήρια πάντως.

    Διαβάζοντας τα σχόλια, είδα πως τα περισσότερα ραμόνια είναι συλλογικά. 🙂
    Θυμήθηκα μια κόντρα που είχα με τον αδερφό μου πριν καμιά 30ριά χρόνια (πω πω, σαν στραγάλια τα λέω πλέον 🙂 ) για ένα ραμόνι. Μόλις είχα πάρει τον δίσκο του Λάκη με τα ψηλά ρεβέρ, Πρόβα, και παίζαμε με τις κιθάρες, Τα μπλέ παπούτσια, κι είχε φάει κόλλημα ότι στον στίχο «και μου ξεσηκώνει τις παραξενιές» έλεγε «τις πατσές», -ποιές πατσές ρε παραξενιές λέει -τι λές ρε, πατσές, – ρε αμάν ρε ζαμάν, έβαζα και ξανάβαζα το τραγούδι, ΠΑΤΣΕΣ ο Τάκης, οπότε κάνω την ΜΑΓΙΚΗ κίνηση, βγάζω μέσα από το εξώφυλλο το φυλάδιο με τους στίχους και ΜΠΙΝΓΚΟ, παραξενιές, (από μυαλό ξουράφια όμως ε; 🙂 ) κι όμως αμφιβολία δεν του έφυγε αμέσως.
    Πάντως, και μετά με κάποιους φίλους είχα τέτοιες διαφωνίες, είτε για να τους πείσω είτε για να με πείσουν, είναι πολύ δυνατή η επίδραση του ραμονιού στο μυαλό δεν συμφωνείτε;

  164. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    156 Πρεπει να έγινε παρεξηγηση. Νομίζω πως ο Πάνος λέει ότι το «ισορρόπα» το λένε επίτηδες, για λογοπαίγνιο. Φυσικά το σωστό είναι «η σορόπα»

    153 Δεν θυμάμαι να είχαμε καταλήξει. Προσωπικά το «έχε γεια πάντα γεια» το βρίσκω ραμόνι και περίεργα ελληνικά.

  165. Faltsos said

    164
    Όπα, ζητάω ταπεινά συγγνώμη

    κρίμα την «σοβαρή» ανάλυση του ζητήματος

  166. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    131 – Γιάννης κερνάει Γιάννης πίνει, τι έγινε δόκτορ Τζόν, άρχισες διαλόγους με τον Ιατρού; 🙂

    Μα τόσα χρόνια ρουφηχθέντων των μηρών;

  167. Γιάννης Ιατρού said

    154: Eli Ven
    Να την χαίρεσαι τη μικρούλα 🙂 Κι όχι, εγώ πάντως δεν κουράστηκα νε τα γραφόμενά σου, ίσα-ίσα.
    Αυτό το #2 που γράφεις (..«αίρων την αμαρτία του κόσμου» σε «ο έρως η αμαρτία του κόσμου».. είσαι βέβαιη ότι ήταν γερόντισσα κι όχι γέροντας (πιθανόν μάλιστα κι από παραθαλάσσιο οικισμό της Αττικής); 🙂

    Γενικά σήμερα γίνονται ωραία κι ενδιαφέροντα σχόλια. Διαβάζοντάς τα σκέφτομαι τι παιχνίδια μας παίζει η ακοή σε συνδιασμό με το «λεξικό» που έχει αποθηκευμένο ο καθένας μέσα του και με την ικανότητα του μυαλού να συνθέτει την όποια πληροφορία δέχεται. Κάτι παρόμοιο μας βοηθά να διαβάζουμε και να ανακτάμαι ακόμα και γεμάτα λάθη κείμενα (ή και μας δυσκολεύει στην εύρεση λαθών σε γραπτά…), π.χ. αυτό

    146 (τέλος): Είδες τι γράφουν τα παλιόπαιδα στους μαντρότοιχους, ε; 🙂

  168. …(και βραζιλιάνο με κάνει βέρο / και βραζιλιάνοι με κανιβέρο). Μάλλον καπέλο θα είναι, σαν σομπρέρο….

    Διαμαρτύρομαι εκ μέρους του Σκύλου:
    «Βραζιλιάνο με cani vero«.
    _________

    …στο τραγούδι Bad moon rising των Creedence Clearwater Revival, … πολλοί ακούνε There’s a bathroom on the right αντί There’s a bad moon on the rise….

    Από το Ξενοδοχείον η Καλιφόρνια:
    Her mind is Tiffany-twisted, she got the Mercedes Benz
    (…bends)

    The bends είναι η νόσος των δυτών* (για την ακρίβεια σύμπτωμα: πόνος στις κλειδώσεις). Το ραμόνι είναι από σκόπιμο λογοπαίγνιο:
    «Έχει την τρέλα/λόξα της Μερσεντέ
    Η συγκεκριμένη μάρκα (όπως και η Πόρσε, κ.α.) ήταν ευρωπαϊκός ανταγωνιστής της Κάντιλακ, Κορβέτ, Τίμπερντ, κ.α. σε στίχους με εμβληματικά μοντέλα
    (ιδέ και της Τεξανής Τζάνις).
    _________

    …μα όλα τούτα ρουφηχθέντων των μπυρών.
    Τον τελευταίο στίχο εγώ τον άκουγα «ρουφηχθέντων των μηρών», και φανταζόμουν κάποια μέθοδο λιποαναρρόφησης για καλλίγραμμους μηρούς….Ο Σάκης Μπουλάς, που έγραψε τους στίχους, θα γελάει πονηρά από εκεί πάνω…

    Ενός παρακού-
    μήρια έπονται!

    (Είπαμε ότι ο έφηβος Μπουλάς απέδρασε
    από το ίδιο ίδρυμα όπως ο Νικοκύρης
    και έτεροι σχολιαστές;)

    ________
    * Επιβεβαίωση από αρμόδιο;

  169. bokaister said

    Από international ραμόνια υπάρχει φυσικά και το γνωστότατο Ken Lee που ακούστηκε στον τηλεοπτικό διαγωνισμό τραγουδιού της Βουλγαρίας.

  170. Avonidas said

    Προσωπικά το «έχε γεια
    πάντα γεια» το βρίσκω ραμόνι και περίεργα ελληνικά.

    Μα, δεν λεμε αυτο! Ο στίχος είναι «έχε για πάντα γειά», και η φυσική ομαδοποίηση των λέξεων είναι
    «έχε / για πάντα / γειά».

    Οι παύσεις όμως στο τραγούδι το κάνουν «έχε για / πάντα γειά», που φυσιολογικά ταιριάζει στο ρυθμό του «έχε γειά, τάδε» — γι’ αυτό μπαίνει και το κόμμα εκεί.

    Τελικα, όλα αυτά τα ραμονια αποδεικνύουν οτι δεν ακούμε λέξεις, αλλά φράσεις ολόκληρες, που τις κλωθουμε μεχρι να βγαλουν νοημα.

  171. sarant said

    170 Δεν μπορεί να κάνει διασκελισμό στο «για» του «για πάντα» ένα δημοτικό τραγούδι, αυτά μονο η έντεχνη ποίηση τα κάνει. Απίθανο έως αδύνατο.

    Ο στίχος λέει «Έχε γεια Παναγιά» και οι θρησκόληπτοι έβγαλαν τη φήμη ότι το σωστό είναι «πάντα γεια» επειδή το θεώρησαν ασέβεια.

  172. spatholouro said

    «Έχε γεια, πάντα γεια»

    Ούτε ραμόνι ούτε και περίεργα ελληνικά, είναι η προσωπική μου άποψη: «να έχεις υγεία, πάντα υγεία» είναι η ευχή και έτσι φαίνεται πως είχε ο στίχος αρχικά και καμμία σχέση με Παναγιά…

    Εδώ ενδεικτικά παραδείγματα του «πάντα γεια» από τον «Κρητικό» του Πρεβελάκη:

    https://books.google.gr/books?id=lvQvAQAAMAAJ&q=%22%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B1+%CE%B3%CE%B5%CE%B9%CE%AC%22&dq=%22%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B1+%CE%B3%CE%B5%CE%B9%CE%AC%22&hl=el&sa=X&redir_esc=y

  173. Έχε γειά, Πανταγιά…

    https://twitter.com/giopantagias

    http://www.madeincreta.gr/el/article/%CF%87%CE%AC%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85

  174. nikiplos said

    ρε Σκύλε, με πρόλαβες!

  175. Babis said

    «Ο Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ»

    Θα γινόταν μια συναυλία του Λάκη στην περιοχή μας και ξεκινάμε με τον αδερφό μου να πάμε. Επειδή δεν υπήρχαν κινητά τότε, χρησιμοποιούσαμε τις μανάδες μας για να αφήνουμε μηνύματα στους φίλους μας. Λέμε λοιπόν στην μητέρα μας (η οποία ήταν μοδίστρα) ότι πάμε στον Λάκη με τα ψηλά ρεβέρ. Την άλλη μέρα συναντήσαμε ένα φίλο που μας ρωτάει σκασμένος:
    «Που στο διάολο είσασταν χθες και ποιος είναι αυτός ο Μάκης με τα κοντά μπατζάκια»

  176. Πάνος με πεζά said

    @ 156 : Εδώ είμαι, Όχι, αυτό ακριβώς είπα, ότι το «ισορρόπα» ήταν δικό μου ραμόνι. Φυσικά, για πολλά τραγούδια εκείνης της εποχής, ακόμα και οι στίχοι που καταγράφονται σήμερα στα διάφορα sites, δεν είναι διασταυρωμένοι με το πρωτότυπο του στιχουργού, και κανείς δε μπορεί να πει με σιγουριά ότι έτσι ή αλλιώς γράφτηκε, ιδίως από έναν Σακελλάριο.
    Το «ισορρόπα» έχει κι αυτό τους πόντους και το «πάτημά του», δεδομένου ότι στο ίδιο τραγούδι λέγεται «όλα ας γίνουνε ανάστα».

    Το «έχε γειά Παναγιά» ή όπως αλλιώς, είναι τρομερά ενδιαφέρουσα περίπτωση, γιατί είναι ένα πολύ «καλοκαθισμένο» ραμόνι, αν είναι πράγματι έτσι… Δε ζει και η Δόμνα Σαμίου να τη ρωτήσουμε, αλλά ίσως σε κάποια καταγεγραμμένη ερμηνεία να έχουν καταγραφεί οι αυθεντικές λέξεις από τα χείλη της. Φαντάζομαι, ότι θα το έλεγε αυθεντικά.

  177. Πάνος με πεζά said

    Κι απ’ ότι βλέπω στα βιντεάκια της Σαμίου, ακόμα και στα πολύ παλιά, λέει σαφέστατα «Παναγιά»…

  178. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πόσο ξεφτιλισμένη μπορεί να είναι η ΔΕΗ; Σας γράφω υπό το φως των κηρίων, διότι έχουμε τη δεύτερη διακοπή ρεύματος της ημέρας και την πολλοστή των τελευταίων είκοσι ημερών. Όχι

  179. Πάνος με πεζά said

    Εδώ όμως, που πάμε στο 1929, με την κυρία Πιπίνα και με εντελώς άλλους στίχους, σαν ν’ ακούγεται «πάντα γεια», παρόλο που το script γράφει Παναγιά.

  180. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    167 – Είδες τι δυνατότητες έχει ο εγκέφαλος, και πώς τον καταντάει η υποχρεωτική εκπαίδευση; μετά από 12 χρόνια, μετά βίας να μπορεί να διαβάσει.
    Αλλά ας τ΄αφήσουμε σήμερα αυτό το θέμα. 🙂

    176 τέλος – Θεά η μητέρα σας !!! 🙂

  181. 179

    Όχι πως θα σε παρηγορήσει, φίλε, αλλά κολλητός στο χιονοδρομικό κέντρο Καλαβρύτων μου μηνάει πως δεν έχουν εκχιονιστικό! Ναι, στα Καλάβρυτα. Και βέβαια πως μένουν από ρεύμα κάθε τόσο.
    Ευτυχώς, ο δασάρχης τους σημαδεύει τα άρρωστα δέντρα του δρυμού και πάνε και τα κόβουν και μοιράζουν δωρεάν ξύλα στα γερόντια των χωριών. Και τους φτιάχνουν και λαμαρινόσομπες σε ένα συνεργείο για νάχουν να καίνε.
    Σκέψου πως είσαι φορτηγατζής στην Κορίνθου-Πατρώνε!

  182. Eli Ven said

    @ 167. Σε ευχαριστώ πολύ, τη χαίρομαι και την καμαρώνω την κόρη. Όχι, είμαι βεβαιΟΣ οτι η εν λόγω γερόντισσα ήταν σε ημιορεινό οικισμό της Μεσσηνιακής Μάνης. Φαίνεται ότι πρόκειται για κοινή παρερμηνεία…

  183. Πάνος με πεζά said

    Λάθος, Παναγιά ακούγεται, κι εδώ.

  184. Γιάννης Κουβάτσος said

    (συνεχίζω) όχι δεν φταίει η κακοκαιρία. Απλώς η ΔΕΗ δεν μπορεί τόσες μέρες να βρει τι φταίει. Σημειωτέον ότι είμαστε στο κέντρο της Αθήνας, όχι στην κορφή του Καϊμακτσαλάν, Ιουλιανού και Μιχαήλ Βόδα, όπου και συνέβη γερό τρακάρισμα στη συμβολή τους, επειδή δεν λειτουργούσαν τα φανάρια. Ατέλειωτα τα διαβήματά μας στη ΔΕΗ, τηλεφωνήματα, ιμέιλ κλπ, αλλά δεν μπορούν να βρουν τη βλάβη εν έτει 2017. Όποιος φίλος γνωρίζει κάποιον μες στην αποτελεσματική αυτή επιχείρηση ας βοηθήσει. Τελειώνω γιατί το κινητό κοντεύει να κλείσει και δεν μπορώ να το φορτίσω.

  185. spatholouro said

    #177
    «Δε ζει και η Δόμνα Σαμίου να τη ρωτήσουμε,»

    «Το τραγούδι «Έχε γεια Παναγιά» μου το πρωτόπε ο Αχιλλέας Ζαφειρόπουλος, αδελφός μιας καλής μου φίλης που είχα πρωτοσυναντήσει δεκαεπτά – δεκαοκτώ χρονών στην Κωνσταντινούπολη, το 1970. Μάλιστα, εκ των υστέρων, γύρω στα 1998, ένας άλλος φίλος μου από την Ίμβρο μου είπε ότι ο στίχος δεν ήταν «Έχε γεια Παναγιά» αλλά «Έχε γεια, πάντα γεια». Κατά πόσον είναι σωστό κι αυτό δεν ξέρω, αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που ο ανώνυμος λαός αλλάζει κάτι το οποίο δεν του πάει καλά σ’ ένα τραγούδι.»
    Δόμνα Σαμίου (2000).

  186. Πάνος με πεζά said

    Κι επειδή παραπάνω διάβασα για σκλήρυνση Καζαμπλάνκας, να μην ξεχνάμε και το αλλεργικό άσμα… (αλλά και το αγγλόφωνο τριπλό by bus…)

  187. ΓιώργοςΜ said

    164,156 κλπ «σορόπια»
    Μόνο εγώ ακούω δηλαδή «την καρδιά μου ισορόπα», που βγάζει και νόημα; Προστακτική του ισοροπώ είναι ευκολότερο για μένα από να κάνει κανείς το σ(ι/ο)ρόπι, σορόπα, δημιουργώντας μια τελείως ανύπαρκτη λέξη για τη ρίμα. Η συνέχεια «σάμπως και θα σπάσει απόψε και στα δέκα θα κοπεί» μου φαίνεται πιο σχετική (χάνει την ισορροπία και σπάει) με το σχήμα λόγου που δημιουργείται. Θα το ξανακούσω πάντως…

    171 Έχε για πάντα γεια / Έχε γειά, πάντα γειά
    Δηλαδή ποια Παναγία φεύγει; Ή ποια Παναγιά υπάρχει περίπτωση ν’ αρρωστήσει;
    Θυμάμαι ανάλυση από έναν καθηγητή σε Γυμνάσιο που ασχολείται ερασιτεχνικά με το δημοτικό τραγούδι να χρησιμοποιεί αυτό το παράκουσμα σαν παράδειγμα για ν’ αναλύσει κάτι άλλο. Δε θυμάμαι πια το θέμα που ανέλυσε, πάνε χρόνια, ούτε έχει σημασία, θυμάμαι όμως την ξεκάθαρη θέση του και πως ήταν πειστικός. Το θυμάμαι γιατί κι εγώ «Παναγιά» άκουγα, και σίγουρα οι περισσότεροι «Παναγιά» λένε.

    167 Αυτό (ο τρόπος αποτύπωσης των λέξεων στο μυαλό) είναι θέμα που σηκώνει πολλή συζήτηση, πιστεύω πολύ ενδιαφέρουσα. Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε το γραπτό λόγο δεν είναι απαραίτητα ο μόνος δυνατός. Οι ΑΗΠ πχ διάβαζαν προφανώς με σχετική ευκολία βουστροφηδόν και/ή κείμενο χωρίς κενά, γιατί η διδασκαλία της γλώσσας περιλάμβανε ένα σημαντικό βήμα που έχουμε παραγκωνίσει (ως πλέον μικρής χρησιμότητας), το συλλαβισμό, ο οποίος τω καιρώ εκείνω διδασκόταν μετά τα γράμματα και πριν την ανάγνωση. Οι ανατολίτες με τα ιδεογράμματα επίσης έχουν διαφορετική αντίληψη του γραπτού λόγου. Η εφεύρεση της τυπογραφίας άλλαξε πολλά πράγματα στον τρόπο αντίληψης του γραπτού λόγου, μειώνοντας τα δομικά στοιχεία του λόγου από τις συλλαβές και τους φθόγγους, στα γράμματα.
    Είμαι εκτός θέματος και σταματάω εδώ, αλλά είπα να το αναφέρω για να βρίσκεται…

  188. Avonidas said

    #171. Δεν μπορεί να κάνει διασκελισμό στο «για» του «για πάντα» ένα δημοτικό τραγούδι, αυτά μονο η έντεχνη ποίηση τα κάνει. Απίθανο έως αδύνατο.

    Και τι να κάνει, αν το μέτρο το επιβάλλει; Στο κάτω-κάτω, στης «Αμύνης τα Παιδιά» έχουμε το:

    Η Παναγιά που / στέκει στο πλευρό μας

    κι εδώ έχουμε σαφή διασκελισμό (αν και πιο ισομοιρασμένο), το «που» πάει σαφώς στη δευτερεύουσα πρόταση.

    Ο στίχος λέει «Έχε γεια Παναγιά» και οι θρησκόληπτοι έβγαλαν τη φήμη ότι το σωστό είναι «πάντα γεια» επειδή το θεώρησαν ασέβεια.

    Αυτό τώρα από πού προκύπτει; Ο πατέρας μου ακούει «πάντα γεια», και κάθε άλλο παρά θρησκόληπτος είναι. Ο Γαϊτάνος τραγουδάει «Παναγιά», και μάλλον είναι. Επιπλέον, δεν βλέπω πού υπάρχει ασέβεια στο στίχο· δεν μπορεί να είναι απλώς η αναφορά στην Παναγία, ένα σωρό δημοτικά τραγούδια την αναφέρουν χωρίς να κουνηθεί φύλλο. Υπάρχει, όμως, ασυναρτησία, στο «τα μιλήσαμε». Εντάξει, αρκετοί μιλάνε με την Παναγία, ξέρετε όμως κανέναν που να «τα μιλάει» με την Παναγία;

  189. 187, 😀

    Τριπλό μπάι-μπας
    από επιμονή στο
    ροζ-μπιφ!

  190. 188γ

    Οι ΑΗΠ, αν δεν απατώμαι, διάβαζαν μεγαλόφωνα, όχι «από μέσα τους» ή μουρμουριστά. Αυτό, εάν ίσχυε, σίγουρα βοηθάει την καλύτερη κατανόηση κειμένου. Και βέβαια την ταχύτερη διάδοση των μυστικών… 😉

  191. Avonidas said

    #181. Είδες τι δυνατότητες έχει ο εγκέφαλος, και πώς τον καταντάει η υποχρεωτική εκπαίδευση; μετά από 12 χρόνια, μετά βίας να μπορεί να διαβάσει.

    Ο δικός σου, πάντως, όπως και να ρίξουμε τα γράμματα κι’ ότι και να γράφουν, θα διαβάσει από πίσω ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ 😉

  192. Πάνος με πεζά said

    O Nταλάρας πάντως, σε ερμηνεία στο Μέγαρο Μουσικής, φαίνεται να το λέει «πάντα γεια». Και ο Νταλάρας δε θα το έκανε απλά για να σηκώσει σκόνη, κάτι θα έχει ψάξει, γιατί είναι και τελειομανής, πανάθεμά τον.
    Ακούστε στο 1:40, βάζοντας την ταχύτητα αναπαραγωγής στο μισό.

  193. Avonidas said

    #180, 193. Το ξέρω πως υπονομεύω την ίδια την άποψή μου, αλλά όσο και να το ακούσουμε, πάντα θ’ ακούμε αυτό που πιστεύουμε πως λένε. Όπως όταν ακούς ανάποδα ένα κομμάτι, ψάχνοντας για σατανιστικούς στίχους που ΗΔΗ ξέρεις ποιοι είναι.

    Ο μόνος τρόπος είναι αν ο ίδιος ο ερμηνευτής δηλώσει ποιο στίχο τραγουδούσε. Κι αυτό απλώς μας λέει τι πίστευε ο ερμηνευτής ότι πρέπει να τραγουδήσει. Συνθέτης δεν υπάρχει σ’ αυτή την περίπτωση, κι αν υπήρχε τώρα δεν θα ‘χε μείνει ούτε η σκόνη του. Άρα, βράστα…

  194. Ιστορία με εύλογη παραποίηση στίχου από τον ίδιον τον καλλιτέχνη μού είχε πει ο Λουκάς Θάνος για τον Ξυλούρη, από τον τελευταίο δίσκο του δεύτερου πριν μάς αφήσει (Σάλπισμα, 1978), στο τραγούδι «Κι αν έσβησε σαν ίσκιος…».

    ‘Οπου στον τελευταίο στίχο

    «μου λέει για κάποια που ’ζησα ζωή! »

    ο Ξυλούρης πάντα τέλειωνε με

    «μου λέει για κάποια που ’ζησα μαζί

    Κάτι η εύκολη αλλαγή νοήματος, κάτι το ζ στο μαζί/ζωή, έπρεπε να το γράψουν δυο-τρεις φορές μέχρι να βγει σωστό στον δίσκο.

  195. Avonidas said

    #194. Συνθέτης -> στιχουργός, φυσικά.

  196. 19, …τὴν τράτα λὲν Μαρίτσα, τὴ σκούνα Βαγγελή,
    Σουλτάνα τἠ μαούνα τὴ βάρκα Παντελή.

    😀

    Για μιαν ακόμα φορά, κοίτα τι μαθαίνει κανείς…
    Μέχρι τώρα άκουγα

    τὴν τράταρε Μαρίτσα, τὴ σκούνα Βαγγέλη (παράτονο, λόγω μέτρου),
    Σού ‘κανα (κι αυτό παράτονο) τἠ μαούνα τὴ βάρκα Παντελή.

  197. sarant said

    185 Ωχ, καλά να ξεμπλέξεις, Γιάννη!

    186 Η Σαμίου μάς λέει πως το έμαθε με Παναγιά λοιπόν. Λήγει το θέμα κατ’ εμέ. Υπόψη ότι η Παναγιά μπορει να είναι τοπόσημο, όχι η Παναγία.

  198. Ριβαλντίνιο said

    Στα ράπ τραγούδια γινόταν χαμός . Θα μπορούσα να γράψω σεντόνια ολόκληρα. μερικά ενδεικτικά :

    1)Στο :
    «Ου ρίμες κλέψεις με βλέψεις
    να τυμβωρυχεύσεις…»

    άκουγαν :

    «ώριμες σκέψεις…»

    2)Στο μπολνταρισμένο :
    «Σπάσ’ το, στρίφ’ το στην κόλλα του γλύφ’ το
    βάλε την τζαβάνα σου μιλάνε τα αλάνια
    Στην αλάνα που καπνίζουνε σιγά σιγά τη γή
    μην μου δίνετε την ξίγα την αλβανική
    μην ποτίζετε το μαύρο μου με πρέζα ή με τέζα
    έγινα ρεζίλι σε μια φίλη Καναδέζα
    και μου είπε πως το μαύρο ήταν αισχρό
    γαμώτο που `ναι το χόρτο το καλό, το μαύρο το Ελληνικό;»

    άκουγαν «είμαι τέζα».

    3) Στο
    «Έχω την τάση γενικής ανατροπής κάθε αρχής
    αρνούμαι κάθε ηθική είμαι Μηδενιστής»

    άκουγαν :
    «»Έχω την τάση εκ γενετής ανατροπής κάθε αρχής
    αρνούμαι κάθε ηθική είμαι Μηδενιστής

    4) Στο
    «σε σπάω σαν τσιγάρο και σου δίνω νέο σχήμα
    σε χώνω στο παιχνίδι σε πουλάω και βγάζω χρήμα»
    άκουγαν :
    «σε σπάω σαν τσιγάρο και σου δίνω νέο σχήμα
    σε χώνω μες την PEPSI 😕 σε πουλάω και βγάζω χρήμα»

  199. Babis said

    Η εκτέλεση της κυρίας Πιπίνας μας δείχνει ότι υπάρχει ένας παραδοσιακός ρυθμός στον οποίο κατά καιρούς βάζουν διαφορετικούς στίχους, αλλά κρατάνε το ρεφρέν, κάτι σαν το «γιουπιγιαγια γιουπι γιουπι για». Είναι πιθανόν σε κάποια αρχική μορφή του τραγουδιού το «έχε γεια Παναγιά» να έδενε καλύτερα με το υπόλοιπο τραγούδι.

    Αν και σε όλες τις εκτελέσεις που άκουσα σήμερα έλεγαν ξεκάθαρα «έχε γεια Παναγια», πιστεύω ότι το «̈́έχε για πάντα γεια» ταιριάζει καλύτερα, με την προϋπόθεση ότι οι στίχοι αναφέρονται στην Κωνσταντινούπολη και το όνειρο να περιέλθει σε Ελληνικό έλεγχο μετά το τέλος του 1ου ΠΠ όπως τον καταλαβαίνω εγώ.

  200. 198β

    Όχι ακριβώς τοπωνύμιο, Νικοκύρη. Δεδομένου ότι πολλές εκκλησίες, ιδίως στα χωριά, είναι αφιερωμένες στην Παναγία μπορεί να σημαίνει το χωριό, την πλατεία, την κοινότητα.
    Εκτός εάν πρόκειται – a la maniere de Tolis Voskopoulos- για την Ξανθή, Αγαπημένη Παναγιά, οπότε και πάω πάσσο.

  201. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    192 – Kαμία σχέση, ή τουλάχιστον όχι το σύστημα που εννοείς εσύ. Στο έχω πεί κι άλλες φορές, σε εκτιμώ και σε θεωρώ έξυπνο, κι ας έχουμε μεγάλες διαφορές σε κάποια σημαντικά θέματα, όμως τι σημαίνει έξυπνος στην συγκεκριμένη οικονομική κοινωνία που ζούμε; Έξι χρόνια την κάνω αυτή την ερώτηση εδώ, κι ακόμα δεν έχω πάρει απάντηση. Είμαι βέβαιος πως δεν γνωρίζεις τι είναι τα ETF, SPY και SH, αλλά κι αν ακόμα έχεις ακούσει κάτι, δεν γνωρίζεις πόσο επηρεάζουν καθημερινά την ζωή σου, εγώ που γνωρίζω, θα σου πώ πως κυριολεκτικά αποφασίζουν πριν από σένα για σένα, κι έχουν άμεση επίδραση στην δουλειά που δουλεύεις, είτε στην Πολωνία που βρίσκεσαι είτε σε οποιαδήποτε χώρα, και το καλύτερο; ΕΙΝΑΙ ΑΕΡΑΣ ΚΟΠΑΝΙΣΤΟΣ, δηλαδή παρά την αναμφισβήτητη εξυπνάδα σου και ανεξαρτήτως του τι πιστεύεις εσύ, την ζωή σου την καθορίζει ο αέρας. 🙂
    Γι΄αυτό όπως κι αν ρίξετε τα γράμματα, ο εγκέφαλός μου θα διαβάσει ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.

  202. spatholouro said

    ΣΟΡΟΠΑ
    Και πεντακάθαρα ακούγεται η «σορόπα» στην πρώτη εκτέλεση, και το νόημα ξεκάθαρο είναι και η λέξη δεν είναι ανύπαρκτη: ήδη από το 1935 υπάρχει ο «Σορόπης» του Περιστέρη αλλά και ο «σορόπης» ως λέξη της πιάτσας=ερωτοπαθής/ερωτόπληκτος/ερωτιάρης («Λεξικό της πιάτσας» Καπετανάκη 1950). Και αφού «σορόπης», τότε θηλυκόν «σορόπα».

    «ώπα, η καρδιά μου η σορόπα/ σάμπως και θα σπάσει απόψε και στα δέκα θα κοπεί»
    http://rebetiko.sealabs.net/display.php?recid=9133

  203. ΚΩΣΤΑΣ said

    Μπορούν να θεωρηθούν ραμόνια – παρακούσματα και οι παρηχήσεις μεταξύ καθομιλουμένης και ιδιωματικής γλώσσας; Παράδειγμα το γνωστό λαρισαίικο: Πιρικλης – πήρι κλισ’ – πήρε κλίση, έγειρε.

    Μουσουλμανάκι, μαθήτρια δημοτικού – όχι προσφυγάκι, από γενιά αυτών που έμειναν με τη συνθήκη της Λωζάνης:

    – κυρία, πότε θα τραγουδήσουμε τη μάνα μούτα;
    από το δημοτικό τραγούδι «μάνα μου τα, μάνα μου τα .. κλεφτόπουλα».

  204. sarant said

    201 Tοπόσημο λέω, όχι τοπωνύμιο -αυτό που λες κι εσύ

    203 Προφανώς

  205. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    188. Κι ἐγὼ ἰσορρόπα τὸ ἤξερα. Δὲν εἶσαι μόνος

  206. 35,
    O γλυκύτατος και μελίρρητος G είναι ηδυpodios!

  207. spatholouro said

    198/186
    Νίκο μου θα διαφωνήσουμε: για μένα, άπαξ και υφίστανται από παλιά εν χρήσει εκφράσεις όπως «πάντα γεια» (ευχή)=πάντα υγεία, τα πράγματα δεν συνηγορούν υπέρ της Παναγιάς (όποιας και νάναι)

  208. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν το βλέπω να ξεμπλέκω, Νίκο. Μιλάμε για πρωτόγονες καταστάσεις εν έτει 2017. Μιλάμε για πλήρη αναισθησία εκ μέρους αυτής της άθλιας επιχείρησης. Μιλάμε…αλλά δεν συνεχίζω, γιατί μ’ αυτά που θα πω θα παραβώ πολλούς νόμους.

  209. …η νεότατη τότε Βίκυ Μοσχολιού … ρωτά … «Κύριε Ντίνο, ποιος είναι τέλος πάντων αυτός ο Παγαπός;» … που σκότωσαν τον π’ αγαπώ…». …

    Αν δεν είναι μπεντροβάτο, μπορεί και να άκουσε τον
    Παγαπό για
    συγκεκομμένο
    Παγαπόντη
    – κατά «νομά σ’ ένα δωμά» –
    (αν και σκοτώνει όλον τον θρήνο…)

  210. nikiplos said

    Όπως και να έχει το τραγούδι «Στο Γαλατά ψιλή βροχή» μάλλον πρέπει να μιλάει για πραγματικό γεγονός. Βασίλισσα των κοριτσιών είναι η μαυροφόρα… σφαή μου ακούγεται ότι πήγε να γίνει ή έγινε… για κοπέλα? για νιτερέσα? ποιός ξέρει… Οι Πολίτες θα μπορούσαν να βοηθήσουν σε αυτό…

    Πάντως και το Παναγιά (που νόμιζα εγώ μέχρι σήμερα) και το «για πάντα γειά» που άκουσα σήμερα έχουν το ενδιαφέρον τους…

    νομίζω θα μας βοηθήσει το πραγματικό γεγονός εάν αυτό συνέβη εκεί γύρω στα τέλη του 19ου αιώνα…

  211. «ρουφηχθέντων των πυρών» άκουγα μιά ζωή στο τραγούδι του Μπουλά… προφανώς και η πυρά μπορεί να ρουφήξει και να κάψει κάτι…

  212. Avonidas said

    #211.
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%9C%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%85#.CE.A3.CF.85.CE.BD.CE.AD.CF.80.CE.B5.CE.B9.CE.B5.CF.82_-_.CE.B5.CE.BE.CE.AD.CE.BB.CE.B9.CE.BE.CE.B7

    Δείτε το #5. Δεν ξέρω αν στέκουν όλα αυτά, είναι όμως μια ακόμη ερμηνεία.

  213. Παναγιώτης Κ. said

    Ας υποθέσουμε ότι σε ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο και ενώ οδηγείτε (νομίζετε ότι) ακούτε το δίστιχο:
    Το φως που κάνει αντίλαλο
    πληθαίνει τον καημό μου
    Θα απορήσετε φαντάζομαι, για την φαντασία του λαϊκού τραγουδοποιού!
    Σας έχει κάνει λοιπόν εντύπωση ο στίχος, σας άρεσε και η μουσική του τραγουδιού, επιστρέφετε στο σπίτι το ψάχνετε στο ΥΤ και εκεί διαπιστώνετε ότι ο Βασίλης Σκουλάς τραγουδάει:
    Τόπος που κάνει αντίλαλο
    πληθαίνει τον καημό μου
    γιατί γρικώ δυο-τρεις φορές
    τον αναστεναγμό μου.
    Όπως έχετε καταλάβει, όλα αυτά συνέβησαν σε μένα !

  214. ...?! said

    @193
    Ο τελειομανής ο Νταλάρας πάντως, στα μαστούρια του Μοντανάρη,αντί για κανάτι λέει καλάθι. Τώρα πως θα φτιάξει τον αργιλέ με καλαμι,λουλά και καλάθι μόνο αυτός το ξέρει.

  215. Σωτήρς said

    Άργησα να γράψω μιας και μου ήπιαν το αίμα με καλαμάκι στη δουλειά. Να βγάλω λεφτά, να έχω να δίνω στον ΕΦΚΑ.

    Στους φίλους των φανζίν και ερασιτεχνικών εκδόσεων είναι γνωστή η συγγραφέας «Αλίκη Μπομπονέα«, με τα γνωστά έργα:

    – Μουσική για πάρτυ: Πώς να γίνετε ο καλύτερος d.j. στον κόσμο (εκδόσεις ΟΥΑΠΙΤΙ)
    – Τη νύχτα που έπινα ουίσκι με τον Λαλιώτη” (chickenbacon press)

    H πρώτη συγγραφέας με ραμονίσιο όνομα … Snow – Informer (1992)

  216. plintirio said

    lol καλό 🙂

  217. Γιάννης Ιατρού said

    183: Ωχ, …απροσεξεία μου, κι όχι εκ παραδρομής της χειρός … 🙂

    185/209: μην βγάζεις γρήγορα συμπέρασμα, γίνονται μερικές φορές και πολλά από πλευράς καταναλωτών, εμφανών και μη …

  218. Γιάννης Ιατρού said

    218: απροσεξία γμτ^%$#^

  219. Πάνος με πεζά said

    @ 200 : Κάποιοι έχουν γράψει ότι ο 78άρης δίσκος του 1929 της κυρίας Πιπίτσας, έχει και τυπωμένο το «Έχε γεια Παναγιά» σαν τίτλο, οπότε είναι η πιο παλιά τεκμηρίωση…

  220. Σχολιαστής said

    Δεν θυμήθηκε κανείς το κλασικό: Έφυγες νωρίς κι ούτε που πρόλαβα ν’ α(ρ)χίσω…

    Και το πρωτοχρονιάτικό: Η Ουρανία γάλονται…

    Τι να σήμαινε άραγε το γάλονται πρέπει να ρωτήσουμε κάποιους πιο αρμόδιους! Είναι παλιά χαμένη λέξη και όσοι την ξέρουν δεν έχουν κλείσει τα πέντε.

  221. nefelh said

    Άρθρο ακατάλληλο για κομπλεξικούς. Εγώ έχω τρομάξει με το πόσα άκουγα στραβά – ακόμα και σήμερα! (Μα και φυσικά στο δίσκο παίζει δυο ρομάντζα, τι άλλο να παίζει ο δίσκος;).

    Πάμε και σε κάποια δικά μου: Το πρώτο ήταν ένα τραγούδι που μου άρεσε πολύ όταν είχε πρωτοβγεί, που ήμουν παιδάκι:

    ντύσου πρόχειρα και β(γ)άλε το κραγιόν σου
    πες ο έρωτας πως είναι -ώπε!- δικός σου

    και από δεκάχρονο πέρασα τα είκοσι κι ακόμα αναρωτιόμουν γιατί λέει ώπε κι όχι ώπα, όπως όλα τα τραγούδια;

    Το άλλο το τσίμπησα μόλις τα αυτά τα Χριστούγεννα και έχει ίσως περισσότερο ενδιαφέρον:

    Χιόνια στο καμπαναριό
    που Χριστούγεννα σημαίνει

    …λέει το παιδικό τραγουδάκι, κι εγώ το σιγοτραγουδούσα «που Χριστούγεννα σημαίνουν». Μια φίλη δίπλα με ρωτάει «σημαίνει δε λέει;». Κι εγώ με τις βαθιές γνώσεις μου κάνω μία ωραία συντακτική ανάλυση και αποφαίνομαι ότι αφού λέει χιόνια κι όχι χιόνι, θα πρέπει να λέει σημαίνουν κι όχι σημαίνει. Την είχα μάλιστα πείσει, όταν συνειδητοποίησα ότι είναι τελείως ηλίθιο τα χιόνια να σημαίνουν Χριστούγεννα… Θα μου πεις παιδικό τραγουδάκι είναι αλλά … Και φυσικά τα χιόνια δεν σημαίνουν τίποτε. Το καμπαναριό σημαίνει και μάλιστα σημαίνει Χριστούγεννα!

  222. Μαρία said

    219
    Το φάουλ είναι στο ωχ.

  223. Γιάννης Ιατρού said

    223: εγώ το είπα μακρόσυρτα 🙂

  224. Μαρία said

    224
    Δεν το ‘πιασες. Το μακρόσυρτο προσβάλλει περισσότερο τις γυναίκες.

  225. Γιάννης Ιατρού said

    225: κάτι σαν τις ημικρανίες δηλαδή; 🙂

  226. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    213 Ε, κατά τη γνώμη μου όλο το 5 βρωμάει από ένα χιλιόμετρο μακριά για εκ των υστέρων επεξηγηματικός μύθος.

  227. Γιάννης Ιατρού said

    227: Το 5 της Wiki, να το ξεκαθαρίσουμε, γιατι υπάρχει και σχόλιο #5 🙂

  228. Γιάννης Μ. said

    τεστ

  229. Γιάννης Μ. said

    Και στη Μασσαλιώτιδα o στρατιώτης Σεφερό

    Allons enfants de la Patrie,
    ….
    Mugir ces féroces soldats

    …Séféro, ce soldat

  230. mathmus said

    Με ρώτησε κάποτε ένας μαθητής μου: «Κύριε, τι είναι τα λουμπέσα;» Όταν τον ρώτησα πού άκουσε τη λέξη μου απάντησε: «Σ’ ένα τραγούδι που λέει δεν έχεις δυο λουμπέσα»

  231. mathmus said

    βρήκες το ευαίσθητο σημείο μου
    κι αυτό είναι μυών μου, κι αυτό είναι μυών μου
    Ναι, είναι αλήθεια. Έτσι γράφει κάποια ιστοσελίδα τους στίχους του αηδού (μη διορθώσετε παρακαλώ) Λεπά. Και για του λόγου το αληθές: http://www.gamos-guide.gr/songvideo.php?varid=1615

  232. Αρτεμις said

    Ως παιδιά ακούγαμε με την αδερφή μου στο ραδιόφωνο, μετά το τέλος της ραδιοφωνικής βιβλιοθήκης, δύο ονόματα που φάνταζαν μυθικά, λόγω του ακατανόητού τους – και της υποβλητικής φωνής του εκφωνητή: τον ΓΚΙ ΖΙ ΡΟ και τη ΡΥΘΜΗ ΣΙΣΗΧΟΥ και απορούσαμε τι σόι αρχικά ήταν τα πρώτα και τι περίεργο όνομα ειχε η κα Σισήχου. Μετά από πολλά χρόνια μας ήρθε ξαφνικά η φλασιά.
    Σας ευχαριστώ που μας τα θυμίσατε.
    Αρτεμις Κλίτση

  233. sarant said

    Τα τελευταία σχόλια τα είχε κρατήσει η σπαμοπαγίδα

    230 Καταπληκτικός ο γενναίος Σεφερό!

  234. 233, 🙂

    Απ’ το ράδιο θυμάμαι και στην θεϊκή θεία Λένα με τα τραγουδάκια της, που σε ένα έλεγε

    «Είμαστε τα τρία γουρουνάκια (ή κάπως έτσι),
    Παχουλοοοοοό (παύση) με λέν’ εμένα»

    και αναρωτιόμουνα, τι είδους γουρουνάκια ήταν τα
    μελενεμένα

  235. 230, 234, Ναι!

  236. Stella tsi tsi said

    Μικρή πετυχαινα την γιαγιά μου να τραγουδάει συχνά το : «τεφαρίκι «του Μενιδιάτη όπου λέει :ταμ ταμ ωπα και ξανά ταμ ταμ ωπα κλπ. Το άκουγα ως Ταμτάνοβα, Ταμτάνοβα και πίστευα οτι είναι μια εξωτική γυναίκα, κάτι σαν τη Μαντουβάλα. Πριν απο τρία χρόνια ακούω την γιαγιά μου να το τραγουδάει και ξαφνικά καταλαβαίνω τι λέει το (χαζουλικο αυτό) τραγούδι. Οκ!

  237. Γιάννης Μ. said

    230, 234:

    Να και μια σχετική ιστορία του Guy Breton.

    Ενας δάσκαλος ζητά από τους μαθητές να πουν ποια είναι η αγαπημένη τους ιστορική προσωπικότητα
    – Ιούλιος Καίσαρας. – Μ έγας Αλέξανδρος. – Αννίβας. – Ναπολέων. – Ιωάννα της Λωραίνης, και ούτω καθεξής.

    Κι ένας ντροπαλός πιτσιρίκος:

    – Ο στρατιώτης Séféro, κύριε!
    – Ποιος είναι αυτός;
    – Ναι, ο στρατιώτης Séféro. Κι αρχίζει να τραγουδάει την Μασσαλιώτιδα:

    «Εμπρός παιδιά της Πατρίδας
    Η μέρα της δόξας έφθασε
    Απέναντί μας η τυραννία
    Το ματωμένο λάβαρο υψώθηκε
    Ακούστε στα λιβάδια
    Να βρυχάται ο Séféro αυτός ο στρατιώτης»

  238. Γιάννης Μ. said

    237:

    >Μικρή πετυχαινα την γιαγιά μου να τραγουδάει συχνά το : «τεφαρίκι «του Μενιδιάτη όπου λέει :ταμ ταμ ωπα και ξανά ταμ ταμ ωπα κλπ.

    Κανένα άλλο από το ρεπερτόριο της γιαγιά σας;

  239. gpoint said

    Και κάποιος είχε την απορία γιατί στον εθνικό ύμνο λέει από τα Κω και όχι από την Κω ( απ’ τα Κω, καλά βγαλμένη…)

  240. Alexis said

    Καλημέρα.

    «γράφω- γράφω τον καημό μου
    τον μετράω και βουνό»
    (τον μετράω κι είναι πολύς κι ασήκωτος 🙂 )

    «Φεγγάρι κι άστρα» του Γιάννη Νικολάου:
    «Φεγγάρι που θωρείς πολλά στο βραδυνό σεργιάνι
    πες μου ανέ θές ποιον τυχερό στη κάμαρά τζη βάνει»
    -Τι είναι το τζιβάνι;
    (πραγματικό περιστατικό)

    Και το κορυφαίο και αξεδιάλυτο εισέτι:
    «Πίνω και μεθώ» στην εκτέλεση του Γκολέ, στη δεύτερη επανάληψη του στίχου:
    «πως μου τα ‘φερες
    και μου την κατάφερες
    και μου το ‘σκασες
    με το μάγκα το …….» (άγνωστη λέξη, κάτι σαν μπριζέ, πρηζέ κλπ.)

  241. Μαρία said

    241
    -Τι είναι το τζιβάνι;
    – Το ουδέτερο της τζιβάνας.

  242. Γιάννης Μ. said

    241:

    Αχ, ποιον τυχερό στη κάμαρά τζη βάνει;

  243. Alexis said

    Λέει σίγουρα «μελώνεις λίγο» το τραγούδι του Κατέβα;
    Γιατί κι εγώ «μερώνεις» ακούω και μου φαίνεται και πιο λογικό.
    Σημειωτέον ότι το stixoi.info δεν είναι πάντα η πλέον αξιόπιστη πηγή.

  244. Γιάννης Μ. said

    242:

    Τίποτα.
    Μόνο το κρασί τζιβάνι, του οινοποιείου Τζιβάνη

  245. Alexis said

    #188: Μα δεν λέει «την καρδιά μου» ο στίχος του Σακελλάριου Γιώργο, λέει «η καρδιά μου», οπότε μόνο «η καρδιά μου η σορόπα» μπορεί να είναι και τίποτε άλλο.
    Η μάνα μου που το άκουγε εδώ και σαράντα χρόνια, το ερμήνευε σωστά και μάλιστα σχολίαζε: «…ακούς εκεί σορόπα… πού τα βρίσκουν…»

  246. paolodrosi said

    Θα περιμενω, θα περιμενω, ωσπου να κοιμηθω, θα περιμενω.

    Απο τις Τρυπες και την Αμνησια, αντι του σωστου θυμηθω

    κι ενα που το παραλλαξαμε προσφατως, απο το χαμενο ρουχο των Θαναση και Μαλαμα.
    Και τ’ ονομα που μου ‘δωσαν ηταν Αντετοκουνμπο

  247. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    206. Δὲν ἤξερα τὴ λέξη σορόπα ἀλλὰ αὐτὴ ἡ ἀποκρυπτογράφηση μοῦ ἔκανε αὐτὸ τὸ πολὺ ἀγαπουμένο τραγούδι ἀκόμη πιὸ ἀγαπημένο. Σὰ νὰ τὸ ἀκούω γιὰ πρώτη φορά

  248. sarant said

    238 Α, όλο και καλύτερο γίνεται 🙂

    248 Ωραίο αυτό.

  249. Spiridione said

    146. Φαντάζομαι θα είναι αυτό (δεν υπάρχει ονλάιν και δεν ξέρουμε πού αναφέρεται)
    https://books.google.gr/books?id=AqXiAAAAMAAJ&q=%CF%81%CE%AF%CE%BE%CE%B5+%CF%84%CE%B1+%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CE%AC+%CF%83%CE%BF%CF%85+%CF%80%CE%BB%CF%8E%CF%81%CE%B1&dq=%CF%81%CE%AF%CE%BE%CE%B5+%CF%84%CE%B1+%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CE%AC+%CF%83%CE%BF%CF%85+%CF%80%CE%BB%CF%8E%CF%81%CE%B1&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwjRpZLV4LnRAhXDMBoKHRp9C24Q6AEILjAA

  250. sarant said

    250 Οπότε, ίσως ισχύει αυτό που λέω στο 93 για άντληση από τρίτη πηγή. Μπορεί να είναι αδέσποτο δίστιχο

  251. Μαρία said

    20
    Επειδή έχω το Παράρτημα 10, η τζουρίτσα είναι απ’ το 11 :
    ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α. ΡΗΓΑΣ
    Σκιάθου λαϊκός πολιτισμός.
    Τεύχος Α΄, Δημώδη άσματα, Θεσσαλονίκη 1958 (φωτ. ανατυπ. 2005), 8ο, σελ. ιβ΄+288
    Τεύχος Β΄, Δημώδεις διηγήσεις, Θεσσαλονίκη 1962, 8ο, σελ. η΄+246
    http://www.ems.gr/analytikos-katalogos-ekdoseon/parartimata-ellinikon/11-rigas.html

  252. 153, 164
    Από τα ραμόνια του προηγούμενο άρθρου, νομίζω ότι αξίζει μνεία στο
    «έχε για πάντα γειά» (τα μιλήσαμε όνειρο ήτανε τα λησμονίσαμε, στο Γαλατά…)
    που σχεδόν όλοι σήμερα ακούν το ασεβές «έχε γειά Παναγιά»…
    ———-
    Ίσως δεν είναι «ραμόνι» το «έχε γεια, Παναγιά!». Σε αρκετά δημοτικά τραγούδια διαπλέκονται (το πέτυχα;) δυο στιχουργίες. Όπως για παράδειγμα: Σ’ αυτό το σπίτι πούρθαμε /(κέρνα μας κέρνα μας) /πέτρα να μην ραγίσει /(άιντε να κερνάς, να καλοπερνάς) κλπ. Παρόμοια διαπλοκή δύο στιχουργιών υπάρχει και σε ένα δημοτικό που τραγουδά ο Αηδονίδης («κυρ Κωστάκ’ έλα κοντά») κλπ.
    Η κοπελιά του τραγουδιού, αφού επιτέλους τάφτιαξε με τον καλό της, λεει «έχε γεια» στην αγωνία που πέρασε και εκφράζει την ικανοποίηση και ευχαριστία της με το (επιφώνημα) «Παναγιά»!
    Εξάλλου, το «έχε γεια πάντα γεια» φαίνεται μάλλον αταίριαστο. Μια ερωτευμένη (ος) δεν πολυσκέφτεται την υγεία (της ή του). Αυτό είναι …προνόμιο των μεγαλυτέρων ηλικιών!

  253. spatholouro said

    #250/51/52
    Ακριβώς αυτό ήθελα να διευκρινήσω, καθώς καμμία σχέση δεν υπάρχει με την παραπομπή του γουγλομπούκη στη διατριβή του Γρόλλιου…

    Στο βιβλίο του Ρήγα, λοιπόν, όπως προαναφέρθηκε, στο Τεύχος Α΄ (σελ. 189-190), μεταξύ των «διστίχων της αγάπης» που έχουν συλλεχθεί, καταγράφονται και τα εξής που ενδιαφέρουν:

    Ρίξε τα μαλλιά σου πρύμα/σαν το διάκο στ’ άγιο βήμα
    Ρίξε τα μαλλιά στις πλάτες/να μυρίσουνε οι στράτες
    Ρίξε τα μαλλιά σου πίσω/να σε ιδώ να σ’ αγαπήσω
    Ρίξε τα μαλλιά σου πλώρα/’λληνικιά κανονοφόρα

    Κάποια καταγωγική λοιπόν άκρη φαίνεται πως βρέθηκε, ιδίως ως προς το «’λληνικιά» που είναι αυτούσιο στον στίχο του Καραπιπέρη. Ως προς τη δεύτερη λέξη υπό τις δύο εμφανίσεις της («κανονοφόρα»/«τορπιλοφόρα»), ενδεχομένως να προηγήθηκε το «κανονοφόρα» και πάνω εκεί να μπήκε μετά το «τορπιλοφόρα», ποιος ξέρει αν όχι και το αντίστροφο…

    Ως προς την «τορπιλοφόρα» τέλος, επί της οποίας «ερίζουν» Φαλτάιτς και Καραπιπέρης ως προς το χρονολογικό προβάδισμα, μπορεί κάποτε να ευδοκήσει ο καλός θεός των ερευνητών να φωτιστεί και αυτή η τελευταία πτυχή…

  254. Άσχετο αλλά μια και λέμε για τραγούδια, μάθαμε και το αγαπημένο τραγούδι του Κυριάκου:
    Ρέμος και Μητσοτάκης μίλησαν και για μουσική. Αν και δεν πήγε ποτέ του ο πρόεδρος της ΝΔ να ακούσει τον Αντώνη Ρέμο, ωστόσο του είπε ότι όταν θέλει να χαλαρώσει, αυτό που ακούει είναι μόνον ελληνική μουσική. Στο σπίτι του μόλις μπαίνει βάζει ελληνικά τραγούδια (όχι όμως τα λεγόμενα καψουροτράγουδα), αλλά ποιοτικά τραγούδια, και αγαπημένος του τραγουδιστής όλων των εποχών, όπως είπε ο κ. Μητσοτάκης, είναι ο Κώστας Χατζής και το αγαπημένο τραγούδι… «όταν κοιτάς από ψηλά…»

  255. Πέπε said

    > > Πριν από πολλά πολλά χρόνια, δεκαετία του 80, όταν είχε κυκλοφορήσει το Τσικαμπούμ του Γιοκαρίνη, σε ένα περιοδικό που έβγαζε η Πανσπουδαστική στα πανεπιστήμια, το Σχόλιο, είχε δημοσιευτεί μια κατεδαφιστική κριτική, η οποία μεταξύ άλλων κατηγορούσε το τραγούδι για ακατανόητους στίχους

    Κακώς. Ο στιχουργός έχει ξεκαθαρίσει τη θέση του:

    …όλα γυρίζουν στο κεφάλι μου… / …θα βελτιώσω τα στιχάκια μου…
    Τι παραπάνω έπρεπε να πει;

    Πάντως εγώ άκουγα μια «θεία πέρσοναλ» μια «φίατ πέρσοναλ» και ήμουν σίγουρος ότι κανένα από τα δύο δεν είναι σωστό. Δεν ήξερα (μέχρι σήμερα) ότι Φίατ Πέρσοναλ είναι συγκεκριμένο μοντέλο, και από κει και πέρα έλεγα: αυτοκίνητο με ράδιο; μα και η τελευταία σακαράκα έχει ράδιο. Δυάρι προς (ή έστω μπρος σ-) το Στάδιο; Χλιδή και πολυτέλεια. Και τα δύο μαζί δε βγάζουν νόημα!

    Και στο άλλο σημείο άκουγα «ρουφηχθέντων των πυρών». Ότι, και καλά, θέτεις όρους αλλά αφού τα πυρά (ο καβγάς) έχουν ηρεμήσει, πάψει…

  256. sarant said

    256 😉

    254 Νταρντάνα, φρεγάδα, κανονοφόρα 😉

  257. Σε σχέση με τα σχόλια 153, 164, συμπληρώνω το σχόλιό μου με αριθ. 253: Το …τριστιχουργικό δημοτικό που τραγουδά ο Χρόνης Αηδονίδης έχει ως εξής:

    «Εμένα μου το είπανε
    (κυρ Κωστάκ’ έλα κοντά)
    άνθρωποι μερακλήδες
    [τα μελιτζανιά να μην τα βάλεις πια]
    πως την καλλίτερη ζωή
    (κυρ Κωστάκ’ έλα κοντά)
    την κάνουν οι μπεκρήδες
    [έλα ταίρι μου και πιάσ’ το χέρι μου]
    …………………………………………»

    Σχετικό με την επίκληση της Παναγιάς από μια ερωτευμένη, είναι και ένα τραγούδι που λεει η Ζωζώ Σαπουντζάκι (αν δεν κάνω κάποια …ραμόνια):
    «Παναγιά μου ένα παιδί!
    Θα μου φύγει το καφάσι»!

  258. Πέπε said

    @156:
    > > 6,9,85,136, «Η καρδιά μου ισορρόπα» ή «η καρδιά μου η σορόπα» – Δύσκολα να δοθεί απάντηση.

    Νομίζω κι εγώ ότι, ελλείψει γραπτού τεκμηρίου, μένουμε οριστικά με την αμφιβολία.

    Δε συμφωνώ ότι το σωστό είναι «φυσικά» η καρδιά μου η σορόπα. (Μπορεί να είναι το σωστό, αλλά …με διαφορά στήθους: κανένα επιχείρημα δεν είναι συντριπτικό.)

    Ούτε συμφωνώ ότι «η καρδιά μου ισορρόπα» είναι ασύντακτο. Ντάξει, δε βάζουμε ονομαστική στις προστακτικές, κλητική βάζουμε (π.χ. βάστα καρδιά μου), αλλά …καμιά φορά γιατί να μη βάλουμε και ονομαστική;

    Όσο για το ασύμβατο του ύφους, ότι το ισορροπώ είναι λόγιο ρήμα και το υπόλοιπο τραγούδι σε λαϊκή γλώσσα, και πάλι νομίζω ότι ένα λόγιο ρήμα με ανορθόδοξη κλίση («επισήμως» η προστακτική θα ήταν «ισορρόπει») ταιριάζει ωραιότατα με τη λαϊκή γλώσσα, όπως έχουν δείξει σε μάγκικα συμφραζόμενα ο Σταύρακας, ο Τσιφόρος, οι σατιρικές ηχογραφήσεις των 78 στροφών κλπ..

  259. Είναι και μερικές φορές που το αυτί ροβιολάρει από μόνο του. Π.χ. στο δύστυχο (sic)

    Αχ, μικρή μου κι άκαρδη,
    λιώνω σαν τη ζάχαρη

    πώς να μην ακούσεις

    Αχ, μικρή μου κι άχαρη,
    λιώνω σαν τη ζάχαρη
    ;

  260. sarant said

    259 Αποκλείεται να είναι «ισορρόπα». Δες και τους επόμενους στίχους. Η καρδιά μου η σορόπα σάμπως και θα σπάσει απόψε κτλ.

  261. νεσσίμ said

    ετοιμοπαράδοτο ραμόνι προσφέρει και ο «σχολαστικός» Νταλάρας στο «Αχ Χελιδόνι μου» του Λοίζου όπου «ο ντελάλης της αγοράς σε ξεκουΒαίνει » (δυο φορές μάλιστα) στο 2′.58» https://www.youtube.com/watch?v=iaUEveNbRJc

  262. Στην γκουγκλοαναζήτηση «σορόπα» δίνει 26.300 ευρήματα. Στην προστακτική «ισορρόπα» δίνει 12.700, πολλά εκ των οποίων αφορούν τον πληθυντικό ουσιαστικού «ισόρροπα». Δεν ξέρω αν λέει αυτό κάτι.

  263. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Όπα, ΤΗΝ καρδιά μου ισορρόπα, το τραγουδάω ΄γω η …ανισόρροπη

  264. ΣΠ said

    263
    Για να βγάλει μόνο το «ισορρόπα» και όχι και το «ισόρροπα» πρέπει να το βάλεις μέσα σε εισαγωγικά. Βγάζει μόνο 97.

  265. Πέπε said

    @164:
    > > Προσωπικά το «έχε γεια πάντα γεια» το βρίσκω ραμόνι και περίεργα ελληνικά.

    Νομίζω ότι είναι υπερδιόρθωση σε σχέση με το (όντως κάπως δυσνόητο) έχε γεια Παναγιά. Αλλά περίεργα ελληνικά όχι. Εδώ στην Κρήτη λ.χ. είναι πολύ συχνό το «πάντα γεια» ή «πάντα γεια, πάντα χαρά».

    Από την άλλη, το έχε γεια Παναγιά βγάζει νόημα μόνο αν η Παναγιά είναι χωριό.

  266. sarant said

    266 Χωριό, εκκλησία, τοπόσημο, νησί…

  267. spatholouro said

    264
    Έφη εγώ είχα σκαρώσει προ αμνημονεύτων δικά μου στιχάκια στην πολύ ωραία μελωδία:

    Άτσα, άσε κάτω τη μπουγάτσα
    μου την έκανες ταράτσα
    και την πλήρωσα εγώ

    Όρσε, δώσε πίσω και την Πόρσε
    και την έπαυλή σου σώσε
    απ’ τον οδοντογιατρό!

    Φτου σου, πες το και του αδερφού σου
    πως το έτσι, το τουρλού σου
    σ’ έχει φέρει στο γκρεμό!

  268. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    268 Α ωραίο Spatholouro!να βάλω κι εγώ κάτι της στιγμής;

    Ίσα, το σπληνάντερο ‘ναι λύσσα
    έπιασε κι η πέτσα πίσσα
    πάει στράφι ο μεζές

    Πάρτα,όλα Γιάννενα και Άρτα
    γέμιζε κρασί την κάρτα
    πριν καεί ο μαγατζές

  269. spatholouro said

    Πολύ μου άρεσε το «Πάρτα, όλα Γιάννενα και Άρτα»
    και θα το συνέχιζα: έχουμ’ έρθει φάτσα κάρτα
    μας μπανίζει και ο τζες!

  270. sarant said

    270 Αφού είναι Γιάννενα, ο τζες ταιριάζει 🙂

  271. nikiplos said

    Ξέρω είναι πρωθύστερο και άκαιρο, αλλά μιάς και πιάσαμε τα εκκλησιαστικά και το «κλάσας ο Κύριος τον άρτον» συχνά στην εκκλησία τις ημέρες του Πάσχα αναγιγνώσκονται αποσπάσματα από τη Καινή Διαθήκη και μερικά ημάς τους μικρούς μας έκαναν και σκάγαμε στα γέλια… Κυρίως γιατί ο Αναγνώστης κάθε φορά στο «έκλασε» έκανε μια μικρή παύση και μας κοιτούσε στα μάτια… έ δεν θέλαμε και πολύ…

    Εσθιόντων δε αυτών λαβών ο Ιησούς άρτον και ευλογήσας έκλασε και δους τοις μαθηταίς είπε: «Λάβετε, φάγετε, τούτο εστί το σώμα μου». Και λαβών ποτήριον και ευχαριστήσας έδωκεν αυτοίς λέγων: «Πίετε εξ αυτού πάντες, τούτο γαρ εστι το αίμα μου της διαθήκης το περί πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών. Λέγω δε υμίν, ου μη πίω απ’ άρτι εκ τούτου του γενήματος της αμπέλου έως της ημέρας εκείνης, όταν αυτό πίνω μεθ’ υμών καινόν εν τη βασιλεία του Πατρός μου». – Ματθαίος 26/κς΄ 26-29.

    Και εσθιόντων αυτών λαβών άρτον ευλογήσας έκλασε και έδωκεν αυτοίς και είπε: «Λάβετε, τούτο εστι το σώμα μου». Και λαβών ποτήριον ευχαριστήσας έδωκεν αυτοίς και έπιον εξ αυτού πάντες. Και είπεν αυτοίς, «τούτο εστι το αίμα μου της διαθήκης, το εκχυνόμενον υπέρ πολλών. Αμήν λέγω υμίν: ουκέτι ου μη πίω εκ του γεννήματος της αμπέλου έως της ημέρας εκείνης, όταν αυτό πίνω καινόν εν τη βασιλεία του Θεού». – Μάρκος 14/ιδ΄ 21-25.

    Και δεξάμενος ποτήριο ευχαριστήσας είπε: «Λάβετε τούτο και διαμερίσατε εις εαυτούς. Λέγω γαρ υμίν, ου μη πίω από του γεννήματος της αμπέλου έως ου η βασιλεία του Θεού έλθη». Και λαβών άρτον ευχαριστήσας έκλασεν και έδωκεν αυτοίς λέγων: «Τούτο εστι το σώμα μου [το υπέρ υμών διδόμενον. Τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν». Και το ποτήριον ωσαύτως μετά το δειπνήσαι λέγων: «Τούτο το ποτήριον η καινή διαθήκη εν τω αίματί μου το υπέρ υμών εκχυνόμενον»]. –Λουκάς 21/κα΄ 17-20.

    Εγώ γαρ παρέλαβον από του Κυρίου, ό και παρέδωκα υμίν. Ότι ο Κύριος Ιησούς εν τη νυκτί ή παρεδίδετο έλαβεν άρτον και ευχαριστήσας έκλασε και είπε: «Τούτο μου εστι το σώμα το υπέρ υμών. Τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν». Ωσαύτως και το ποτήριον μετά το διεπνήσαι λέγον: «Τούτο το ποτήριον η καινή διαθήκη εστίν εν τω εμώ αίματι. Τούτο ποιείτε, οσάκις εάν πίνητε εις την εμήν ανάμνησιν». –Α΄ Κορινθίους 11/ια΄ 23-25.

  272. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    270/271 Καλυτερότερο και σωστότερο 🙂

    Στο χωργιό λέγαμε κλασικά καπάκι στο όπα, «όπα μια μαρόπα» ,να μια προβατίνα.
    Τιμής ένεκεν-ακριβούτσικη είναι- :
    Όπα, κλεψιμέικη μαρόπα
    μα μην πεις ότι σου τόπα
    βράζει απόψε στου Θωμά

  273. Πέπε said

    Συγγνώμη που ξαναεπανέρχομαι πάλι για το Έχε γεια, αντί να τα γράψω μια και καλή, αλλά τώρα τα διαβάζω τα σχόλια λίγα λίγα.

    Λοιπόν, @198:

    > > Η Σαμίου μάς λέει πως το έμαθε με Παναγιά λοιπόν. Λήγει το θέμα κατ’ εμέ.

    Όχι ακριβώς. Η Σαμίου το πρωτοέμαθε έτσι (Παναγιά), αλλά από άλλον πληροφορητή το ξανάκουσε και αλλιώς (πάντα γεια). Άρα, προς το παρόν άλυτο.

    Όσο για τον Νταλάρα:

    Η τελειομανία του είναι ξακουστή (δικαίως, αδίκως, δεν ξέρω). Δέχομαι ότι για να λέει «πάντα γεια», από την κοιλιά του δε θα το ‘βγαλε. Αυτό όμως δε σημαίνει κι ότι είναι κατ’ ανάγκην σωστό. Μπορεί ο Νταλάρας, πολύ απλά, να είχε υπόψην αυτό που έχουν και πολλοί άλλοι, ότι εκτός από το κλασικό «έχε γεια Παναγιά» ο στίχος παραδίδεται και σε μια άλλη μορφή, πιο ευλογοφανή, «πάντα γεια». Άρα, είτε το λέει ο Νταλάρας είτε ένας σχολιαστής εδωμέσα, την ίδια εγκυρότητα έχει. Ο Νταλάρας δεν είναι πηγή για ένα τραγούδι του 19ου αιώνα!

    Πάντως το τσάκισμα δεν έχει σχέση (ούτε θα ‘πρεπε να είχε) με τα κυρίως δίστιχα του τραγουδιού. Υπάρχει δε και σε πιο σύντομη μορφή, «τα μιλήσαμε / τα συμφωνήσαμε», π.χ. στον Καπετανάκη. Και στον ίδιο σκοπό, με άλλους στίχους και μισοάλλα (αλλά νομίζω όχι τελείως άσχετα) τσακίσματα, το λέει κι ο Δούσας, ca 1930, αλλά δε θυμάμαι τον τίτλο για να το βρω.

    _____________________

    Ένα άλλο πιθανολογούμενο ραμόνι είναι και το εξής:

    Υπάρχει μια μαντινάδα, σε πολύ γνωστό τραγούδι του Ν. Ξυλούρη (ο δισκογραφικός τίτλος είναι Ανωγειανές κοντυλιές), που λέει:

    «Επήραν πάλι το Μαριό πεντ’ έξε χουβαρντάδες / και πάνε να γλεντίσουνε στσι πάνω μαχαλάδες.»

    (Ανήκει σε μια σειρά τραγουδιών του Ξυλούρη με μαντινάδες που -μάλλον- ειπώθηκαν κάποτε από διάφορους μερακλήδες των Ανωγείων μέσα σε συγκεκριμένα συμφραζόμενα, που αν τα χάσουμε δε βγάζουμε νόημα.)

    Μια φορά μού είχε σχολιάσει κάποιος:

    -Δηλαδή πάνε να τη βιάσουνε; Καλά, και το κάνανε μαντινάδα αυτό το πράγμα, σε χαρούμενο τραγούδι;

    Ομολογουμένως, ούτε εγώ μπορώ να καταλάβω κάτι άλλο εκτός από αυτό. Μόνο οι χουβαρντάδες μού το χαλάνε λίγο (αν έψαχνε ευφημισμό για το «πύρκαυλοι» θα μπορούσε να πει λ.χ. «μερακλήδες»).

    Μέχρι που διάβασα στο ΥΤ ότι δεν είναι το Μαριό (=η Μαριώ), αλλά ο Μαριός, παλιός λαουτιέρης. Τα ουδέτερα υποκοριστικά (το Αννιώ, το Κατερινιό κλπ.) συνηθίζονται στην Κρήτη, αλλά φαίνεται ότι εδώ δεν είναι αυτή η περίπτωση.

    Αν υπήρχε όντως λαουτιέρης μ’ αυτό το όνομα (Μάριος > Μαριός), η μαντινάδα βγάζει πολύ καλύτερο νόημα: οι χουβαρντάδες είναι κυριολεκτικά απλοί χουβαρντάδες, χωρίς υπονοούμενα και ευφημισμούς, απλά άνθρωποι που όταν γλεντίζουν πετάνε πολλά λεφτά στα όργανα. Και το γλέντισμά τους είναι και πάλι απλή κυριολεξία: οι άνθρωποι είχαν κέφια, πήγαν στους κάτω μαχαλάδες να το στρώσουν σε κάνα καφενείο να τραγουδήσουν και να χορέψουν, πήραν και τον Μαριό με το λαγούτο του, κι εκείνος, επειδή τους ήξερε για χουβαρντάδες, δεν αρνήθηκε.
    __________________

    Και για να κλείσω επανερχόμενος στο Έχε γεια: μπορεί αυτό με τον Μαριό να το διάβασα στο ίντερνετ, αλλά και πολύ προ ίντερνετ τέτοιες φήμες, άλλοτε έγκυρες και άλλοτε όχι, κυκλοφορούσαν ευρύτατα για τα τραγούδια. Αρκεί να είναι κάπως γνωστό. Κλασικό παράδειγμα οι ανάποδοι σατανιστικοί στίχοι. Έτσι, και η διόρθωση της Παναγιάς σε πάντα γεια ήταν (ανεξαρτήτως ορθότητας) από παλιά διαδεδομένη (ίσως κρυφοδιαδεδομένη).

  274. Μαρία said

    274
    Επήραν πάλι το Μαριό ..

    Μ’ αρέσει ο τρόπος που σκέφτεστε!

  275. ...?! said

  276. Λ said

    Έχουμε και λέμε Βέροια στο Λίβανο και Βεράτιο στην Αλβανία.

  277. Λ said

    Το 277 είναι για άλλο άρθρο. Συγγνώμη.

  278. Alexis said

    #259, Πέπε:
    «Ώπα! Η καρδιά μου ισορρόπα
    σάμπως και θα σπάσει απόψε
    και στα δύο θα κοπεί»
    Αυτά δεν είναι ελληνικά και δεν βγάζουν νόημα.
    Και μιλάμε για τον Σακελλάριο όχι για κάποιον ρεμπέτη του περιθωρίου.
    Δεν χρειάζονται άλλα τεκμήρια, το νόημα των στίχων και το όνομα του στιχουργού «φωνάζουν» ποιό είναι το σωστό…

  279. Πέπε said

    @279:
    Δίκιο έχεις Αλέξη. Ξαναεπισημάνθηκε. Το σκεφτόμουν χωρίς τους υπόλοιπους στίχους.

  280. Callina said

    Παραδέχομαι ότι λέω ακόμα «παραδώσου λοιπόν, πάρε φόρα μωρό μου» στο τραγούδι του Πασχάλη γιατί, αν και ξέρω πια τι σημαίνει «άνευ όρων», μ’ αρέσει περισσότερο το ραμόνι μου!

  281. Πέπε said

    Πάει η αγάπη μου, πάει, με άφησε μόνο σε κάποια γωνιά,
    να ‘τανε θε μου καλύτερα Πάσχα, αχ, να ‘τανε Πρωτομαγιά.

    (φάρσα, πρωταπριλιά)

  282. Spiridione said

    Και μια παραλλαγή
    Ήρθα μια κι’άλλη μια τα μιλήσαμε,
    όνειρο ήτανε, τα λησμονήσαμε.

  283. TAK said

    Τέλεια τα άρθρα με τα ραμόνια, τα λατρεύω! Η γκεράπα πάντως που ανέφερε κάποιος παραπάνω δεν είναι σαν την κουτσουμπίλα: παρόλο που προέρχεται από ραμόνι, πολιτογραφήθηκε στις λέξεις της ελληνικής, τουλάχιστον στη γενιά μου, την έχει μάλιστα και το slang.gr:
    http://www.slang.gr/lemma/24427-gkerapa

  284. spatholouro said

    «ΤΟΥ» ΧΙΛΙΑΝΑΘΕΜΑ Ο ΓΙΟΣ

    Βλέπω σε ρεμπετοφόρουμ να εξελίσσεται αυτές τις μέρες ένα γερό ραμόνιον και να επιχειρούνται πλείστες -κατά δημιουργική φαντασία- ερμηνεύσεις περί του τι άραγε να σημαίνει ο στίχος «Του χιλιανάθεμα ο γιος» στο τραγούδι του Περδικόπουλου «Γεροαμερικάνος»:

    Οι ερμηνεύσεις τώρα:
    – Τι πάει να πει «του χιλιανάθεμα ο γιος»; Αυτό που καταλαβαίνω εγώ είναι «ο γιος του κανενός, ο ασήμαντος, τυχάρπαστος». Αυτός που πριν ξενιτευτεί δεν τον ήξερε και δεν του ‘δινε σημασία κανείς στο χωριό, και τώρα ξαφνικά το παίζει σπουδαίος με τα λεφτά της ξενιτιάς.

    – Τώρα, σε ό,τι αφορά του χιλιανάθεμα το γιό, καταρχήν δηλώνω ότι δεν έχω ξαναπαντήσει την έκφραση πουθενά. Κάνοντας όμως σκέψεις βασισμένος απλά και μόνο στη λογική, θα θεωρούσα ότι αν ένας άνθρωπος έχει δεχτεί χίλια αναθέματα στην κοινωνία μέσα στην οποία έζησε, μάλλον δεν είναι ασήμαντος παρά ακριβώς στόχος του πληθωρικού αρνητικού σχολιασμού της κοινωνίας, για χίλιους λόγους. Ο μισητός του χωριού, που θα λέγαμε. Και αυτό αναπόφευκτα στηλιτεύει και τον γιό του, που ο φουκαράς απλά ξενιτεύτηκε και φυσικά δεν φταίει αν ο πατέρας του δεν ήταν σεβαστός ή αγαπητός στους συντοπίτες του. Στο μέτρο αυτό, λοιπόν, βεβαίως και είναι σκληρό το τραγούδι, αφού επιβεβαιώνει ότι η κοινωνία του χωριού πρώτον δεν ξέχασε ποιός ήταν (ή, δεν τον συγχώρησε), δεύτερον διατρανώνει την αντίληψη ότι “με τα λεφτά σου, κύριε, δεν μπορείς να εξαγοράσεις συμπάθεια”. Θα μπορούσε να είναι πλούσιος ο πατέρας, αφού συνήθως οι πλούσιοι είναι οι λιγότερο
    συμπαθείς στους φτωχούς, αλλά τότε βέβαια ο γιός δεν θα είχε λόγο να ξενιτευτεί.

    – Του Χιλιανάθεμα τον γιο τον καταλάβαινα πιο πολύ ως τον γιο του που_στο_διάολο, τον γιο του τρεχαγύρευε, του ποιοστονξέρει… Όχι τον γιο του χιλιαναθεματισμένου. Αυθαίρετα βέβαια.

    – Για τον χιλιαναθεματισμένο και το γιό του, μήπως αυτό που σου έρχεται στο μυαλό είναι ο συσχετισμός με αυτό που θα είπαν στο χωριό: “Ανάθεμα κι αν θυμάμαι πιανού γιός είναι τούτος που μας ήρθε”, που βέβαια θα μπορούσε να “αναβαθμιστεί” σε “Χίλι’ ανάθεμα αν …. κλπ.”. Έτσι ναι, βγαίνει νόημα.

    – Όχι τόσο ορθολογικά, (άλλωστε τέτοια έκφραση, «του χιλιανάθεμα ο γιος», είναι εντελώς μη ορθολογική, μάλλον …ποιητική θα την έλεγα) αλλά πάντως μπορεί υποσυνείδητα αυτός να ήταν ο συνειρμός μου. Σκέφτομαι όμως και το άλλο:Μήπως τελικά το τραγούδι είναι όντως παραδοσιακό; Σκέψου το εξής σενάριο:Σε κάποιο χωριό της Ελλάδας επιστρέφει ένας εξηντάρης μετανάστης, ας τον πούμε Παπαδόπουλο, και κάνει τον γαμπρό. Το πράγμα θεωρείται γελοίο, σχολιάζεται, και, όπως συνέβαινε σε πολλά μέρη, του βγάζουν και τραγούδι: «Του Παπαδόπουλου ο γιος, που δεν ερχότανε πιο νιος, …». Με κάποιο τρόπο το τραγούδι φτάνει στ’ αφτιά του Περδικόπουλου, που αποφασίζει να το ηχογραφήσει απαλείφοντας το όνομα για να μην ξεγιβεντίσει πανελληνίως τον κακομοίρη τον Παπαδόπουλο, που είχε ήδη γίνει περίγελως στο χωριό του (αλλά το κορίτσι μια χαρά το πήρε, αφήνοντας τον αντίζηλο με το ακαταμάχητο πουλί στο χέρι). Και, επειδή δεν μπορούσε να κόψει ολόκληρο το πρώτο δίστιχο, αφού συνδέεται τόσο στενά με τα επόμενα, απλώς αλλάζει το όνομα μ’ αυτή την έκφραση, του χιλιανάθεμα, που μπορεί και να ήταν τρέχουσα έκφραση τότε και να ξεχάστηκε.

    – Να κάνω κι εγώ την μαντεψιά μου; συχνά αντί για τον ίδιο τον στόχο, βρίζουμε τους γονείς του ή το σπίτι του. θυμάμαι μια έκφραση «ανάθεμα το γονιό σου», που φυσικά δεν στρέφεται κατά του γονιού αλλά του παιδιού. μήπως είναι τόσο απλό και τζάμπα φτιάχνετε ιστορίες με κληρονομιές κλπ;

    – Συμφωνώ κατά το περισσότερο με τον…σχετικα με το «του χιλιανάθεμα ο γιος.» Για μένα απλά χρησιμοποιείται σαν έκφραση, όπως του «διαόλου ο γιος» που ήρθε να πάρει τα κορίτσια από τον τόπο μας. Δεν νομίζω ότι αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο συμβάν αλλά σε μια κατάσταση που για μένα το πιθανότερο είναι ότι την βίωσαν σε αρκετά μέρη της Ελλάδας. Χωρίς να έχω στοιχεία στα χέρια μου αλλά από παρόμοια κατάσταση σε νεώτερες δεκαετίες που υπήρχε μετανάστευση, παρόμοιες σκέψεις και απόψεις αποτυπώνονται σε ταινίες. Εξάλλου νομίζω οι εκφράσεις «μπρούκλης» και «αμερικανάκι» δείχνουν την άποψη του απλού κόσμου για τους μετανάστες που ήθελαν «παπούτσι από τον τόπο τους.»

    – Κι εμένα, με το πρώτο άκουσμα και την πρώτη αντίληψη, μουφάνηκε όπως το λέει ο…. Όπως ακούς καμιά φορά να λέγεται » κοίτα ρε της π….νας το παιδί!», χωρίς φυσικά η κουβέντα να αφορά τη μάνα. Μου φαίνεται πως ο χαρακτηρισμός στους προγόνους γίνεται εξαιτίας των τέκνων. Παρεμπιπτόντως, τη συγκεκριμένη έκφραση καθώς και άλλες παρεμφερείς, τις έχω ακούσει στην Κρήτη.
    —————————–

    Τα παραπάνω έχοντας κατά νου, μίλησα για «δημιουργική φαντασία», διότι ο Περδικόπουλος δεν άδει «του» αλλά «που χίλια ανάθεμα» (όπως καλά το έχει καταγράψει ο Σωνιέ παρακάτω), πράγμα που αμέσως κάνει ώστε να βγάζει νόημα το όλον:
    «Που χίλια ανάθεμα ο γιος, που δεν ερχόντανε πιο νιος,
    μόν’ ήρθε με ψαρά μαλλιά, γυρεύει και γυναίκα νια»

    Πώς λέμε, δηλαδή, «π’ ανάθεμα», έτσι λέγεται και «που χίλια ανάθεμα»…

    https://www.google.com/search?tbm=bks&q=%22%CF%87%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%B8%CE%B5%CE%BC%CE%B1%22#tbm=bks&q=%22%CF%80%CE%BF%CF%85+%CF%87%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%B8%CE%B5%CE%BC%CE%B1+%CE%BF+%CE%B3%CE%B9%CF%8C%CF%82%22

    (πόσο χρήσιμος λοιπόν είναι ο γουγλομπούκης, ακόμη και στο να ξεκαθαρίζει ραμόνια, όταν κάτι δεν ακούμε: πληκτρολογούμε «χιλιανάθεμα» και να στο πιάτο ο Σωνιέ, το Λεξικογραφικόν Δελτίον και βεβαίως η επιστροφή του νοήματος!!)

  285. Corto said

    285:
    Spatholouro, αν και νομίζω το είχες αναφέρει κάπου, αλλά δυστυχώς δεν το θυμάμαι, ποια είναι η γνώμη σου για τον επίμαχο στίχο στην «μόρτισσα χασικλού» του Μάρκου;

    Είναι σωστή η απομαγνητοφώνηση «κι όπου ‘παρχε ντερβίσι» = «κι όπου υπήρχε ντερβίσι» ή ισχύει η εκδοχή «τον κούπα και ντερβίση»;

  286. spatholouro said

    Ποιόν «κούπα» αγαπητέ Corto; Από κουνάδειες κατασκευές όσες θέλεις…

    «Κι όπού ‘παρχε ντερβίσι» εγώ ακούω.

    Και είχα μάλιστα χαρεί όταν διαπίστωσα ότι την έκφραση συνηθίζει να λέει κι η πεθερά μου («όπου ‘παρχε»)

  287. Corto said

    Spatholouro σε ευχαριστώ! Ξεκαθαρίστηκε λοιπόν δια παντός.
    Και εγώ αυτό ακούω, αλλά είπα μήπως υπήρχε κάποιο μυστήριο…

    Νομίζω ότι αυτό το νήμα προσφέρεται για επίλυση και κάποιων άλλων παρακουσμάτων του ρεμπέτικου, πάντα με την άδεια του Νικοκύρη.
    Για παράδειγμα, συνεχίζω να έχω την απορία αν στο τελείωμα του «Ταμπαχανιώτικου Μανέ» όντως ο Στελλάκης απευθύνει στον Νούρο το περίφημο «να πεθάνεις, πούστη!»

  288. sarant said

    Πολύ ευχαρίστως να λύνετε απορίες και παρακούσματα.

    Αλλά τι θα πει «οπου υπήρχε ντερβίσι»;

  289. sarant said

    285 Ωπ, τώρα το είδα αυτό. Τους διαφώτισες τελικά;

  290. Corto said

    289:
    Η φιλοξενία του Ιστολογίου είναι απίστευτη!

    Εγώ το καταλαβαίνω ως εξής:
    το ντερβίσι = ο ντερβίσης,
    όπου υπήρχε = όπου κι αν βρισκόταν
    Άρα τους απανταχού χασικλήδες.

  291. Corto said

    Κι ακόμα μια απορία:
    στο μπαρμπούτι του Τούντα με τον Ρούκουνα, το ζακέτο βάζω «σάνο» ή «χάμω»;

  292. spatholouro said

    288
    Κι εγώ αυτό ακούω Corto

    Εδώ ο Λαδόπουλος προβαίνει σε εκτενή ανάλυση του «να πεθάνεις πούστη», όπου παρά τα όρια της κατ’εμέ φλυαρίας που αγγίζει ώρες-ώρες, ο λόγος του δεν είναι χωρίς αρετές:
    elkibra-nouros.blogspot.gr/2008/03/4.html

  293. spatholouro said

    290
    Νίκο ευχαριστούμε θερμά για την παραχώρηση ρεμπετολογικού εδάφους!

    Όπως κόσμος και κοσμάκης επισκέπτεται το ιστολόγιο για να μάθει πράματα και θάματα (γλωσσικά και άλλα), ίσως καταφέρουμε (με σχολιαστέ μάλιστα σαν τον Corto) να το επισκέπτεται και για ρεμπετολογικές αναζητήσεις (και ας ανήκει ενδεχομένως σε κατά τεκμήριο «ειδικά» ρεμπετοφόρουμ)

    Οπότε, όστις επιθυμεί διαφωτισμόν, είναι κι εδώ τόπος!

  294. spatholouro said

    292
    «σάνο», Corto, ακούγεται καθαρά.

    Ερμηνεύεται δώθε κείθε στο διαδίκτυο ότι σημαίνει «παίζω τα ρέστα μου» και πράγματι νοηματικά στέκει, αν και δεν έχω εντοπίσει το πόθεν η λέξη αυτή…

  295. Για πείτε μου τώρα και τι λέει ο Νταλγκάς, Αντουλέ; Είναι το τούρκικο όνομα Adile, άραγε;

  296. Corto said

    293 – 294:
    Spatholouro ευχαριστώ πολύ! Και εγώ επίσης το ίδιο ακούω και η ανάλυση του Λαδόπουλου μου φαίνεται αρκετά πειστική, αλλά οπωσδήποτε κρατάω μια μικρή επιφύλαξη. Εξάλλου αν και καλός αναλυτής του ρεμπέτικου στίχου, ο Λ. κάνει και ορισμένα πραγματολογικά λάθη. Γράφει για να τεκμηριώσει την υπόθεση ότι ο Στελλάκης ήταν ψυχρός:

    «Κάτι ακόμα που μπορούμε να θυμηθούμε είναι ότι ο Στελλάκης έχει γράψει τους στίχους και συνθέσει(;) το τρ. «Ο ρεμπέτης» (1934), όπου υπάρχει το «ο ρεμπέτης είναι μάγκας και παιδί μερακλαντάν και απέχει παρασάγγας απ’ τ’ αγόρια ντιγκι-νταν».

    Ναι, μόνο που οι στίχοι στου εν λόγω τραγουδιού ανήκουν στον Κ. Φαλτάιτς, οπότε το συλλογιστικό δεν ισχύει.
    ————————–
    Τέλος παραμένω με μια μικρή αμφιβολία και για την διαδεδομένη απόδοση των στίχων στο τραγούδι του Σωτήρη Γαβαλά (Μεμέτη) ήθελα να ΄ρθω το βράδυ με τον Στελλάκη Περπινιάδη.

    Δε μου λες εχτές το βράδυ/ ο θυμός μου τι ήτανε;
    Δυο σου φίλοι μ’ ανταμώσαν/ και για σένα μου ‘πανε.

    Δεν είμαι σίγουρος για το «δυο σου φίλοι».

  297. Corto said

    295: Για το «σάνο» συμφωνώ, έτσι ακούγεται, αλλά να πω την αμαρτία μου δεν πείθομαι με την ερμηνεία του «παίζω τα ρέστα μου», γιατί αφού το έχασε πώς ξαναέπαιξε στο τέλος; Πιο πολύ μου κάνει για κάτι σχετικό με ενέχυρο ή υποθήκη.

  298. spatholouro said

    296: Δύτη μου, για γυναικείο όνομα το κόβω, που ίσως μπήκε και για «παραγέμισμα»

    297: Corto «δυο σου φίλοι» ακούω

  299. sarant said

    298 σάνο.
    Να βάζετε λινκ όμως προς το τραγούδι

  300. Corto said

    299: Οπότε κατά πάσα πιθανότητα είναι σωστός ο στίχος (δυο σου φίλοι), όπως καταγράφεται. Μάλλον υπερβολική η επιφύλαξή μου.

    296: Δύτη το όνομα Adile πώς προφέρεται;

  301. Corto said

    Ζειμπέκικο μελεμένιο (Άντουλε) με τον Νταλγκά (Αντώνη Χατζηδιαμαντίδη)

    Το μπαρμπούτι του Τούντα με τον Ρούκουνα

  302. Spiridione said

    302.
    Κόρτο, στο βίντεο που μας έβαλες δεν λέει «το ζακέτο», αλλά «κόζα και το βάζω σάνο».
    Το μπιτιρήνι, ή όπως αλλιώς γράφεται, τι είναι;

  303. Corto said

    303:
    Spiridione, κατά πάσα πιθανότητα το σωστό είναι «το ζακέτο». Μάλλον ξεγελάστηκε ο (εξαιρετικός οπωσδήποτε) pankonstantopoulos.
    Για το μπιτιρίνι ή όπως γράφεται λέει εδώ:

    http://kithara.to/ss.php?id=MTg0NzM1ODk1

    «Η λέξη «μπιτιρίνι» ίσως να προέρχεται από το τουρκικό «bitirmek» («τα τρώγω όλα’). »

    Δεν ξέρω αν ισχύει αυτό στα τούρκικα, αλλά πάντως νοηματικά παραπέμπει σε μπαρμπουτιέρα.

  304. Corto said

    Συνέχεια στο 304:

    Βέβαια, επειδή ο Ρούκουνας προφέρει την δεύτερη φορά κάτι σαν μπΕτιρίνι, δεν θα εκπλαγώ αν αποδειχθεί αγγλικό από το bet. Υπάρχουν αγγλικές λέξεις στην αργκό της εποχής.

  305. Μαρία said

    296
    Aπ’ τον Ιούνιο του ’10 σε βασανίζει το ερώτημα;

  306. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    285/286
    «το χιλιανάθεμα» λέγεται και είναι σαν κατάρα/αγανάχτηση σ΄εμάς » ω τον κερατά ,που νάχει το χιλιανάθεμα».
    «Του κερατά ο γιος» λέμε επίσης,χωρίς πραγματικό ψόγο για τον πατέρα αλλά για να αυξήσουμε την έμφαση του βρισίματος (κακολογία θάλεγα καλύτερα) γι΄αυτόν που αναφερόμαστε.
    Του χιλιανάθεμα ο γιος θάναι ο διπλά καταραμένος ας πούμε.Είναι δυο φορές μισητός γιατί με τα δολάρια του την πήρε τελικά τη μικρούλα, και δεν ήρθε πιο νιος να είναι ταιριαστό το πράμα.

    Ύπαρχε και οπού ΄παρχε ,το λένε και οι παλιοί μου!

  307. Spiridione said

    Για το sano, στα ιταλικά δεν βρίσκω σημασία με ενέχυρο ή κάτι τέτοιο. Το μόνο σχετικό που μπορώ να δω είναι
    Nell’uso region., intero, completo: si è mangiato un pollo sano
    http://www.treccani.it/vocabolario/sano/

    Και δυο αποσπάσματα απ’ τον Τσιφόρο
    «Θά παίξει ζάρι. Κι άνασκουμπώνεται τό Ντοντάκι καί βγάζει τό παραδάκι καί ρίχνει ζαριές καί ίδροκοπάει καί μαθαίνει τό «σάνο» καί χάνει τά έξι πικουτάρια πού είχε στό πορτοφόλι καί χάνει τήν άλυσίδα καί τό ρολόι τό Έλβετικό κι ύστερα κάθεται στη γωνιά περίλυπος έως θανάτου..»

    «Πάνου στό τραπέζι, στρωμένο μέ μιά κουβέρτα, πέφτουνε τά ζαράκια, έξάρες, ντόρτια, ασσό-δυο, γύρω-γύρω οί μάγκες, μέ τά λεφτά περασμένα στά δάχτυλα, ρίχνουνε τίς ζαριές, μιά γεμάτη, μιά άδειανή, πάνω- κάτω τό σάνο σου, αύτά καί σπάσ’ τα μπρός σου, ρίχ’ τα μου έναν παρά πίσω, κομμένη, δέκα και δύο ….»
    https://books.google.gr/books?id=3CEjAQAAMAAJ&q=%22%CF%83%CE%AC%CE%BD%CE%BF%22&dq=%22%CF%83%CE%AC%CE%BD%CE%BF%22&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwipvd380cfRAhXBOxQKHWRaBLEQ6AEIQjAG

  308. Corto said

    308:
    Spiridione εξαιρετικά τα ευρήματα από τον Τσιφόρο. Θα είχε ενδιαφέρον να μας πληροφορούσε κάποιος σχετικός με τυχερά παιχνίδια για τον μηχανισμό του πονταρίσματος, ώστε να δούμε ποια είναι η πιθανότερη ερμηνεία της έκφρασης «πάνω κάτω το σάνο σου».

    Για το μπιτιρήνι ή μπεντιρίνι (ή ίσως μπετιρίνι) νομίζω δεν πρέπει να παραβλεφθεί εντελώς το ενδεχόμενο να μην είναι τούρκικης, αλλά αγγλικής προέλευσης λέξη. Σε κάθε περίπτωση στην ηχογραφημένη στην Αμερική εκδοχή του Μπάρμπα Γιάννη (δεν μου λέτε το χασίσι που πουλιέται) με την Κυρία Κούλα (1920) αναφέρεται η λέξη μπέτα, προφανώς από το bet.

    «Παίζω ρότα και μπαρμπούτι,
    μπακαρά και μπαλαμούτι.

    Παίζω πόκα κι όλο χάνω,
    με τι μπέτα πια να κάνω.»

  309. sarant said

    308-309 Μα όλα τα βρίσκετε πχια!

    Αν είναι αγγλικό το μπετιρίνι θα είναι κάτι σαν bet in r….

  310. spatholouro said

    ΜΠΙΤΙΡΙΝΙ

    τουρκική είναι η προέλευση:
    bitirim yatagi: στέκι, καταγώγιο, χαμαιτυπείο
    bitirimci: μπαρμπουτιέρης
    bitirim: 1)μάγκας, αλητάκι 2) τσακάλι 3)καταπληκτικός, περίφημος

    («Τουρκο-ελληνικό λεξικό», Κέντρο Ανατολικών Γλωσσών και Πολιτισμού, 2000)

  311. 301 Κάπως σαν «Ααντιλέ» (σημαίνει «η δίκαιη»)· το «ου» δηλ. παραμένει κάπως ξεκρέμαστο. Όπως σημείωσε η Μαρία, κρατάει χρόνια η απορία μου.

  312. spatholouro said

    «Μένα το πουλί μου κάνει/για σαράντ’ Αμερικάνοι»

    Παραμένοντας στο τραγούδι του «Γεροαμερικάνου», αλλά και στην υπόψη δημιουργική φαντασία, σχολιάζεται ο παραπάνω στίχος, που στην αρχή ακούστηκε το «πουλί» από κάποιους ραμονιωδώς (ως «πουγκί»), αλλά γρήγορα το παράκουσμα ήρθη και η σωστή λέξη («πουλί») βρήκε τη θέση της, δημιουργώντας τώρα στους σχολιαστές νέα προβλήματα, νοήματος αυτή τη φορά, και μάλιστα ακραιφνώς σεξουαλικού!

    -Εκεί παρουσιάζεται ο στίχος «μένα το πουγκί μου κάνει για σαράντα Αμερικάνοι.»
    Εγώ μόνο «πουγκί» δεν ακούω σε αυτή εδώ την ηχογράφηση, ακούω ξεκάθαρα «πουλί.» Μήπως απλά αποφεύγουμε να πούμε τι ακριβώς λέει και χρησιμοποιούμε «ευγενικό» τρόπο? Αν είναι έτσι πάω πάσο. Αλλά επειδή το τραγούδι είναι σατυρικό και περιπαικτικό νομίζω ότι χάνεται το νόημα.

    -(«Ακούω ξεκάθαρα «πουλί.») Χαχαχαχα έτσι είναι !!!!!!

    -Σαφώς λέει πουλί. Άλλωστε τους Αμερικάνους (=Ελληνοαμερικάνους μετανάστες), ιδίως τους νεόπλουτους παλιννοστούντες και πόσο μάλλον γεροντοτζόβενα σαν αυτόν του τραγουδιού, δεν μπορούσες να τους συναγωνιστείς στο πουγκί. Στο πουλί όμως; Αλλά μου κάνει εντύπωση που το λέει έτσι φόρα παρτίδα.(Πολύ σκληρό τραγούδι. Πολλοί θα το άκουσαν και θα είδαν τον εαυτό τους να φωτογραφίζεται.)

    -Σωστά. «το πουλί μου» λέει. Την πάτησα γιατί κοπυπάστωσα το στίχο από σχόλιο του video χωρίς να έχω μπει στον κόπο να προσέξω τι λέει το τραγούδι.
    ——————————————-

    Αναρωτιέμαι όμως γιατί το βρώμικο μυαλό μας να αποδίδει με τη μία και άνευ ετέρου στον Περδικόπουλο συνδηλώσεις που δεν πέρασαν από το μυαλό του, αντί να δούμε αυτό που έχουμε προ οφθαλμών: γνωρίζουμε την οικεία προσφώνηση στοργής και αγάπης «πουλί μου», για κάποιο πρόσωπο δικό μας, κοντινό κι αγαπημένο.

    Οπότε για μένα είναι ξεκάθαρο ότι εδώ λέει ο ποιητής, και στην περίπτωσή μας ο γονιός της κοπέλας: «Εμένα η αγαπημένη μου κόρη, το πουλί μου, αξίζει -με τη νιότη και την ομορφιά της- για 40 Αμερικάνους σαν και δαύτον, με τα δολάριά τους…

  313. sarant said

    313 Ολοφάνερα είναι έτσι που τα λες

  314. Corto said

    311 (Spatholouro):
    Οπότε σαφώς τούρκικης προέλευσης το μπιτιρίνι. Βρήκα και αυτό:
    https://tr.wiktionary.org/wiki/bitirimci
    (κάτι για barbut λέει)

  315. daeman said

  316. κουτρούφι said

    #316. Και τι να χορέψει δηλαδή; Τσιφτετέλι τούρκικο;

  317. Μαρία said

    313
    Περίπτωση Μαριός νο 2 https://sarantakos.wordpress.com/2017/01/10/roviolis-2/#comment-407542

  318. daeman said

    @ 317:

    Σύκο, χόρεψε συρτάκι με τρελή ροδακινιά
    Χόρεψε, μανταρινάκι, να βουίξει η λεμονιά
    Έλα, πιάσ’ το περγαμόντο και το κίτρο απ’ το δεξί
    Κι αν μου κουραστείς στο δρόμο, κάτσε εσύ στο μεταξύ

    🙂

    The fruit bunch punch:

  319. sarant said

    316 Όχι. Τσιφτετέλι χορεύει το τρελό μπιζέλι.

  320. Alexis said

    Τι έγινε ρε παιδιά;;; 😯 😯 😯
    Μπαίνω στο νήμα μετά από μέρες κι έχει γίνει κόλαση με τα ρεμπετοραμόνια! 🙂

    Ευκαιρίας δοθείσης, ας εκφράσω κι εγώ κάποιες απορίες μου:

    «Δεν ξαναπαίζω ζάρια πια ούτε ραμί και πάστρα»
    Τι είναι το «ραμί» και η «πάστρα»;

    «Εμάζεψα τα σέα μου κι ένα κομμάτι μαύρο
    και ξεκινώ μια Κυριακή να πάω στον άγιο ….»
    Στην πρώτη επανάληψη του στίχου ο Τσιτσάνης λέει «Μάμο» και στη δεύτερη «Παύλο». Υπάρχει «άγιος Μάμος»;

    «Βρε κουρνάζε μου τελώνη
    τη ζημιά ποιος την πληρώνει» (σύμφωνα με το stixoi.info)
    Εγώ στην πρώτη εκτέλεση του Τσιτσάνη ακούω «μπουρνάζε μου»
    Εν πάση περιπτώσει, ποιο είναι το σωστό και τι είναι ο «μπουρνάζος» ή «κουρνάζος» ή «γκουρνάζος»;

  321. sarant said

    321 Κουρνάζος. Αντιγράφω από τις «Λέξεις που χάνονται»:
    κουρνάζος

    Κουρνάζος είναι ο έξυπνος, ο ανοιχτομάτης, ο παμπόνηρος· από το τουρκικό kurnaz, που σημαίνει τον πονηρό· υπάρχει δηλαδή μια μετατόπιση του νοήματος, αφού στα ελληνικά η λέξη έχει πιο θετική απόχρωση. «Μη μου κάνεις εμένα τον κουρνάζο» σημαίνει «μη μου κάνεις τον έξυπνο».

    Η λέξη είναι ζωντανή και πασίγνωστη επειδή περιλαμβάνεται σε δυο μεγάλα ρεμπέτικα τραγούδια, καταρχάς (χρονολογικά) στον «Αραμπατζή» του Μάρκου Βαμβακάρη («είσαι κουρνάζος μάγκα μου, σ’ έβαλα στην καρδιά μου») και στο πολύ γνωστότερο Βαπόρι απ’ την Περσία του Τσιτσάνη, με τη ρητορική ερώτηση «Βρε κουρνάζε μου τελώνη, τη ζημιά ποιος την πληρώνει;».

    Όπως δεν ξέρουν πολλοί έξω από τους φίλους του ρεμπέτικου, ο μεγάλος τραγουδιστής Νίκος Γούναρης είχε γράψει και καθαρά ρεμπέτικα τραγούδια, τα οποία όμως τα δισκογραφούσε με το ψευδώνυμο «Νίκος Κουρνάζος». Ένα από αυτά μάλιστα, το Μπρος στον Άγιο Σπυρίδωνα (1940) αναφέρει συνθέτη τον Ν. Κουρνάζο και στιχουργό τον Β. Ταμβάκη, που είναι ψευδώνυμο του Μπάμπη Βασιλειάδη ή Τσάντα όπως ήταν το πολύ γνωστότερο μεταγενέστερο ψευδώνυμό του!

  322. Corto said

    312 (Δύτης):

    Σχετικά με το Ζεϊμπέκικο Μελεμένιο όπως το αποδίδει ο Νταλγκάς, μου φαίνεται πολύ πιθανόν η επίμαχη λέξη να είναι «Άνθουλε» και όχι «Άντουλε». Ας μην αποκλείσουμε αυτή την εκδοχή.
    Νομίζω ότι δύο πράγματα θα βοηθήσουν την περαιτέρω διερεύνηση:

    α. Εάν μας πει κάποιος (εσύ πιθανότατα θα γνωρίζεις), τι σημαίνει:

    «Μελεμέν μπεν μπουίσε κελεμέμ»
    και
    «Κατσαμπά κάζαν κάζαν βερ μπανά»*

    (Κατσαμπάς ή Κασαβάς ήταν πολίχνη της Μικράς Ασίας, αλλά δεν ξέρω τώρα πώς ονομάζεται.Υποθέτω ότι ετυμολογικώς έχει σχέση με το kasbah που τραγουδούσαν και οι Clash, αλλά αυτά τα ξέρει ο Νικοκύρης πολύ καλύτερα)

    β. Εάν κάποιος βρει την τουρκόφωνη εκδοχή του τραγουδιού με τον Αχιλλέα Πούλο (1920), προκειμένου να διαπιστώσουμε αν στα τούρκικα ακούγεται κάτι ανάλογο. Προσωπικά έψαξα στο youtube, αλλά δεν βρήκα την ηχογράφηση.

    Στην παρακάτω πτυχιακή εργασία η λέξη αποδίδεται ως «Άντζουλε»:

    http://apothetirio.teiep.gr/xmlui/bitstream/handle/123456789/5369/351.pdf?sequence=1

    (σελ.73)

    —————————
    *Εδώ στην ιστοσελίδα της Δόμνας Σαμίου μεταφράζεται ως: «δούλευε, κέρδιζε και δίνε μου τα»
    http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.en.songs&id=80&loc=el

  323. Corto said

    321 (Alexis):
    Άγιος Μάμας Χαλκιδικής

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%9C%CE%AC%CE%BC%CE%B1%CF%82_%CE%A7%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82

  324. Alexis said

    #322: Φτού γμτ, πιάστηκα αδιάβαστος, αν και τις έχω διαβάσει τις «Λέξεις που χάνονται»! Αλλά πού να θυμάμαι πλέον…

    #324: Ευχαριστώ. Άγιος Μάμας, ναι το ξέρω κι εγώ, αλλά στο τραγούδι ακούγεται «Μάμος», αυτό με μπέρδεψε λίγο. Και ο Μάμας δεν ριμάρει με το μαύρο.

  325. Corto said

    Ραμί:

    https://en.wikipedia.org/wiki/Rummy

  326. Corto said

    Πράγματι, Άγιος Μάμος το προφέρει για να ομοιοκαταληκτεί (κάπως πώς) με το μαύρο.

  327. Corto said

    Πάστρα πρέπει να είναι κάτι σαν κοντσίνα. Αναφέρεται παρακάτω, στον κατάλογο με ονομασίες παιχνιδιών:

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CF%81%CE%AC%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B1

  328. Μαρία said

    Κόρτο, έχεις υπόψη σου αυτές τις ηχογραφήσεις; Παίζει κι ο παππούς Νταράλας.
    http://www.juno.co.uk/products/why-the-mountains-are-black-primeval/601113-01/

    Τις βρήκα μετά απ’ το σχετικό δημοσίευμα http://www.efsyn.gr/arthro/ipeirotika-kai-kalamatiana-made-usa

  329. κουτρούφι said

    #321. Ραμί. Αγαπημένη λέξη στα παλιά σταυρόλεξα. Χωρίς να το ξέρω το παιχνίδι, από εκείνα τα σταυρόλεξα είχα μάθει ότι πρόκειται για παιχνίδι της τράπουλας (τέλη της δεκαετίας του 70, περιοδικόν ΤΕΣΤ).

  330. Corto said

    329:
    Μαρία πολύ ωραία συλλογή! Ευχαριστούμε που τα βρήκες και μας τα έθεσες υπόψιν!

    Από το λίγο που είδα, αρκετά από τα κομμάτια τα γνωρίζω (π.χ. το ένας αετός καθότανε, με τον Νταλγκά), γιατί υπάρχουν και στο youtube, όχι όμως όλα.
    Παππού Νταράλα εννοείς τον Χρήστο που παίζει με τον Καρακώστα στο «Πέρα στον πέρα μαχαλά»;

  331. Μαρία said

    331
    Ναι. Ο παππούς του Νταλάρα δεν είναι;

  332. Alexis said

    Ευχαριστώ για τις απαντήσεις.

  333. Corto said

    332: Δεν τον ήξερα. Πιθανότατα να είναι παππούς του, όπως λες. Στο βιογραφικό σημείωμα του Λουκά Νταράλα, ο Π. Κουνάδης γράφει ότι ήταν «από μεγάλη οικογένεια μουσικών της Θεσσαλίας» και ότι γεννήθηκε στην Καρδίτσα το 1927. Άρα ταιριάζει ο Χρήστος να είναι πατέρας του.
    Εξάλλου και ο Καρακώστας από τα Τρίκαλα ήταν.

  334. Μαρία said

    334
    Ναι. Ο Νταλάρας είχε κι αδερφό Χρήστο Νταράλα http://okosmosodikosmou.blogspot.gr/2013/12/1927-1977.html

  335. Πέπε said

    Κάπου στο ΥΤ είχα πετύχει έναν παλιό βιολιτζή Νταράλα, που αναφερόταν ρητά ότι είναι πατέρας του Λουκά και παππούς του Γιώργου Νταλάρα.

    @Κόρτο, 323:

    Μελεμενιό, νομίζω. Από τη Μαινεμένη (που για κάποιο λόγο βρίσκω ότι στη Μ. Ασία γραφόταν με αι αλλά σήμερα στη Θεσσαλονίκη με ε!).

    Ο Κασαμπάς ήταν πόλη της Μαγνησίας της Μ.Ασίας, αλλά επίσης σιδηροδρομικός σταθμός στη Σμύρνη (προφανώς «σταθμός [προς] Κασαμπά»). Αν λέει «κατσαμπά» είναι άλλο: στα ελληνικά σημαίνει πηγάδι, άρα υποθέτω και στα τούρκικα το ίδιο. Ως τοπωνύμιο μόνο στο Ηράκλειο το βρίσκω.

    Το τραγούδι υπάρχει με διάφορους στίχους και στα ελληνικά και στα τούρκικα. Οι ελληνικοί συνήθως αναφέρονται σε διάφορες πόλεις και τις ωραίες κατοίκους της: Χιώτισσα / μ’ έκανες κι αρρώστησα, Σωκιανή / η καρδιά μου σε πονεί, Μαινεμέν’ / την καρδιά μου ‘χεις καμμέν’ (πιθανώς αδέξια μεταφορά του αντίστοιχου τούρκικου στίχου) κλπ., π.χ. http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.songs&id=80 . Άρα πιθανότατα και οι τούρκικοι κάτι παρόμοιο λένε, για τις Μαινεμενιές (Μελεμενιές) και τις Κασαμπιώτισσες.

    Το Άντουλε / Άντζουλε / Αγκουλέ (???) δε βγάζει νόημα. Πιθανότατα είναι κι αυτό τούρκικο.

  336. Πέπε said

    @329
    !!!!!!!!!!!!
    Ευχαριστούμε!

  337. Μαρία said

    336
    >Ως τοπωνύμιο μόνο στο Ηράκλειο το βρίσκω.

    Κι έχει και σωρραίους http://flashnews.gr/post/298874/panw-apo-500-ta-ekswdika-gia-plhrwmh-ofeilwn-apo-ton-swrra-sth-doy-hrakleioy
    Στο Ηράκλειο λειτουργούν δύο γραφεία της «Ελληνων Συνεύλεσις» με το δεύτερο να ανοίγει την άνοιξη του 2016 στην περιοχή του Κατσαμπά ενώ το πρώτο λειτουργεί εδώ και περίπου 2 χρόνια στην αρχή της λεωφόρου Θερίσου.

  338. Μενεμέν – πες μου πού ‘σαι gel hemen [έλα αμέσως] ακούω εγώ από τον Νταλγκά, όχι ben bu işe hiç gelemem που βλέπω κάπου («εγώ δεν μπορώ καθόλου να έρθω σε τούτη τη δουλειά»;!;), ούτε «με λεν». Στην εκτέλεση του Μάρκου Μελκόν με τους τούρκικους στίχους (tabancası belinde λέγεται το τραγούδι, «με το πιστόλι στη μέση»), λέει στη θέση του «Αντουλέ» κάτι σαν haydende – «χάιντε ντε» άραγε;

  339. Spiridione said

    Αλέξη, κι εγώ «μπουρνάζε» άκουγα τόσα χρόνια 🙂
    Το ραμί το θυμάμαι που το παιζε ο παπούς μου.

  340. Corto said

    336 (Πέπε):
    Ναι δίκιο έχεις. Μελεμενιό ακούγεται πιο σωστό.

    339 (Δύτης):

    – Εγώ δεν μπορώ καθόλου να έρθω σε τούτη τη δουλειά
    – Δούλευε, κέρδιζε και δίνε μου τα

    Τα δύο παραπάνω σε αντιπαραβολή μεταξύ τους, μου φαίνονται ότι ταιριάζουν νοηματικώς, ως έκφραση υπεράσπισης της μποέμικης ζωής – σαν να χαίρεται που «δε δουλεύει, δε δουλεύει/ κι όλο τάληρα γυρεύει».

    Για τούρκικους στίχους μάλλον πρέπει να βρούμε την εκτέλεση του Αχιλλέα Πούλου, που είναι παλαιότερη του Μάρκου Μελκόν.

  341. Πέπε said

    Ο ίδιος δε σκοπός, παιγμένος σε πιο αργό τέμπο, γίνεται η Πέργαμος (στην εκτέλεση του Μέλκον, #339, ήδη φαίνεται αυτό – άλλοτε το ακούμε και ΠΟΛΥ πιο αργά). Ο σκοπός, και σ’ αυτή την εκδοχή του, είναι πάλι και ελληνικός και τούρκικος. Το παράξενο μέτρο των ελληνικών στίχων και κάποιες διαφορές στο μέτρο στίχων από διαφορετικές εκτελέσεις (γενικά μια μετρική αμηχανία) δείχνουν ότι μάλλον το αρχικό είναι το τούρκικο.

    Η Πέργαμος επίσης λέγεται με διάφορους στίχους, αλλά συνήθως στο ίδιο μοτίβο, με τις πόλεις, μόνο που τώρα (στον Μέλκον όχι ακόμη), αντί να επαινούνται οι ομορφιές των γυναικών, θρηνούνται τα χαμένα κάλλη των πόλεων από την Καταστροφή.

    Οι σχολιαστές στο ΥΤ του βίντεο με τον Μέλκον προσπαθούν να βγάλουν και τους στίχους, αλλά βλέπω ερωτηματικά.

  342. Πάνος με πεζά said

    Μετά από μέρες, μου ήρθε άλλο ένα παλιό μου ραμόνι, από το «Μαουτχάουζεν» του Μίκη και του Καμπανέλλη.
    Παρόλο που ο τίτλος του τραγουδιού είναι «Άμα τελειώσει ο πόλεμος (μη με ξεχάσεις)», εγώ, μην έχοντας πρόσβαση σε αυτόν, άκουγα κατά καιρούς
    «Αχ Βαγγελιώ, στον πόλεμο μη με ξεχάσεις» ή «Αχ Παντελιό, στον πόλεμο μη με ξεχάσεις»… (όπου Παντελιός, κάποιος ιδιότυπος Παντελής.

  343. Πέπε said

    Για να παραμείνουμε στον χώρο του καλού τραγουδιού, δε βλέπω να αναφέρθηκε κι ένα άλλο πολύ κλασικό, όχι ακριβώς ραμόνι:

    Στο εξαιρετικό «Τι είχαμε τι χάσαμε» της Έφης Σαρρή, όλοι καταλαβαίνουν βέβαια ότι ο στίχος λέει «σ’ το λέω σε ξεχάσαμε», αλλά ωστόσο όλοι ακούνε «ψωλέο». (Βλέπω μάλιστα στα σχόλια στο ΥΤ θεωρίες ότι επειδή στο ρεφρέν μπαίνουν δύο φωνές, τα ταυτόχρονα αλλά όχι απόλυτα συντονισμένα «στ» βγάζουν ένα εφέ «ψ». Πιο διαδεδομένη θεωρία είναι ότι το λέει επίτηδες για να ασχολούμαστε.)

    Θα μας βαρεθεί βέβαια η Μαρία με τόσα φροϋδικά σλιπάκια, αλλά τι να κάνουμε, αφού !

  344. spatholouro said

    Να θυμίσω και το περίφημο «Κουνελάκι» στο τραγούδι του Γ. Τσαούς «Πέντε μάγκες»
    http://rebetiko.sealabs.net/display.php?d=0&recid=8427

    Εδώ στον στίχο «πάν’ εκεί στο βουνελάκι (Κουνελάκι -για όσους ακούν αυτό)/έχω ζούλα ναργιλέ» η σχολή που ακούει «Κουνελάκι» είχε κατασκευάσει από παλιά και λήμμα σε «Ρεμπέτικο γλωσσάρι», όπου το Κουνελάκι αναφερόταν ως ύψωμα στη Δραπετσώνα (κατ’ επίκληση προφορικών μαρτυριών).

    Μετά από αρκετό καιρό (και αφού παροδήγησε πολλούς που μετέφεραν άκριτα τη «πληροφορία») το Κουνελάκι έπαψε να είναι ύψωμα στη Δραπετσώνα και έγινε το άλλο όνομα της συνοικίας Ευγένεια του Κερατσινίου. Πάλι κατ’ επίκληση προφορικών μαρτυριών αλλά αυτή τη φορά και βάσει εγγράφων μεταβίβασης ακινήτων, όπου φαίνεται ότι η περιοχή ονομαζόταν έτσι.

    Αρκετός χρόνος πέρασε από τότε και ακόμα περιμένουμε να δούμε κάποιο τέτοιο έγγραφο από όσους το επικαλούνται, ώστε επιτέλους να «νομιμοποιηθεί» και αυτό το άκουσμα («Κουνελάκι») δίπλα στο άλλο («βουνελάκι»), που και ως λέξη υπάρχει, και ως περιοχή εκεί υπάρχει, αλλά και νοηματικά ταιριάζει στο τραγούδι (ενώ αντιλαμβάνεται κανείς πόσο α-νόητο είναι να λέει κανείς: «ελάτε ρε, πάνω εκεί στην Ευγένεια έχω ζούλα ναργιλέ»…)

    Περιττό να προσθέσω ότι το λήμμα τώρα στο ρεμπετογλωσσάρι λέει: «Κουνελάκι: Ονομαζόταν έτσι, παλαιότερα, η συνοικία του Δήμου Κερατσινίου Ευγένεια, μεταξύ του νεκροταφείου της Ανάστασης και της ακτής του Κερατσινίου».

  345. Spiridione said

    341 Υπάρχει και αυτό το πιο παλιό με την Εστουδιαντίνα της Σμύρνης (δεν μπορώ να το ακούσω τώρα

    Στα τούρκικα βλέπω ότι λέγεται Nalbandim
    https://en.wikipedia.org/wiki/Nalbandim

    Εδώ και οι τούρκικοι στίχοι
    https://tr.wikisource.org/wiki/Aman_aman_nalband%C4%B1m
    http://www.turkuler.com/nota/ezgi_aman_aman_nalbandim.html

    (Of) aman aman nalbandım
    (Nalbandım) saramadım aldandım
    (Of) aman aman menemen
    (Menemen) ben bu işe gelemem
    (Of) aman aman bergama
    (Bergama) kazan kazan ver bana
    (Of) aman aman izmir’im
    (İzmir’im) alın beni gezdirin
    (Of) aman aman manisa
    (Manisa) üzümlün bol olsa

  346. Πέπε said

    @346:
    > > Εδώ και οι τούρκικοι στίχοι

    Και χωρίς να ξέρει κανείς τούρκικα, βλέπει ότι πάλι στο ίδιο μοτίβο είμαστε, με τις πόλεις:
    1ο δίστιχο > [?]
    2ο δίστιχο > Menemen, Μαινεμένη (το ίδιο δίστιχο που ξαναείδαμε και πιο πάνω)
    3ο δίστιχο > Bergama, Πέργαμος
    4ο δίστιχο > Izmir’im, Σμύρνη (Σμύρνη μου;;)
    5ο δίστιχο > Manisa, Μάνησα (Μαγνησία). Το αντίστοιχο ελληνικό λέει «Μάνησα, μ’ έκανες και μάνισα (=θύμωσα)».

  347. sarant said

    345 Τα έχουμε ξαναπεί, βεβαίως, αλλά κάθε φορά με εξοργίζει αυτή η κατασκευή όρων χωρίς καμία μα καμία γραπτή επαληθεύσιμη πηγή. Το βρίσκω εντελώς ανεύθυνο ότι το έβαλαν στο ρεμπετογλωσσάρι. Καλά λέει εκεί ο Παρασάνταλος.

  348. Αρχίζω να πιστεύω ότι ο Νταλγκάς, που ήταν Πολίτης και όχι Σμυρνιός, όταν έκανε τις ηχογραφήσεις είχε ξεχάσει κάποιους στίχους ή λέξεις και αυτοσχεδίαζε.

  349. spatholouro said

    348
    Έπρεπε να με δεις όταν πήγα στην Ευγένεια μια Κυριακή μεσημεράκι και πέτυχα όλα τα παππούδια 80 φεύγα στα καφενεία. Έλεγα και ξανάλεγα «Κουνελάκι», και αυτοί όλο και πιο καχύποπτα με κοίταζαν…

  350. sarant said

    Mε βάλατε στα αίματα, θα γράψω άρθρο, να υπάρχει.

  351. Corto said

    346 (Spiridione):
    Μπράβο! Τουλάχιστον επιβεβαιώνονται οι συγκεκριμένοι στίχοι.
    (ben bu işe gelemem
    kazan kazan ver bana)

  352. Corto said

    (Το σχόλιο είναι καθαρά χιουμοριστικό. Προφανώς τα ακόλουθα παρακούσματα είναι διαφορετικής φύσεως μεταξύ τους, ενώ για τα περισσότερα από αυτά δεν τίθεται πλέον ζήτημα)

    Η ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΠΑΡΑΚΟΥΣΜΑΤΩΝ ΣΤΙΣ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟΥ
    1. Οι έξι φωτιές / τσι φωτιές (ο θερμαστής του Γιώργου Μπάτη )
    2. Το κουνελάκι/ βουναλάκι (Πέντε μάγκες στον Περαία του Γιοβάν Τσαούς)
    3. Ρεμιζάρει/ ρε μιζάρει (Βαλεντίνα του Γιώργου Μητσάκη)
    4. Η λίμνη/ λήθη του χαρεμιού (ο καϊξής των Α. Χατζηχρήστου – Γ. Φωτίδα) που οδήγησε τον Ηλία Βολιότη Καπετανάκη να εξαπολύσει μύδρους κατά του Κουνάδη (Ειρήνη υμίν, δεν λύνουμε κτηματικές διαφορές)
    5. Άνθουλε/ Άντουλε κλπ (Ζεϊμπέκικο Μελεμενιό του Αντώνη Νταλγκά)
    6. Το ρούφο/ ο ρούφος/ το ρούχο (στην υπόγα του Κωστή – Κ. Μπέζου)
    7. Βάζω σάνο/ βάζω χάμω (το μπαρμπούτι του Παναγιώτη Τούντα)
    8. Κι όπου’ παρχε ντερβίσι/ ….. (μόρτισσα χασικλού του Μάρκου Βαμβακάρη)
    9. Που χίλια ανάθεμα ο γιος/ του χιλιανάθεμα ο γιος (ο γερο-Αμερικάνος του Δημήτρη Περδικόπουλου)
    10. Η ελληνικιά τροπιλοφόρα/…. (Αϊντίνικο του Μανώλη Καραπιπέρη)
    11. Και ρέφα μη γυρεύεις/ ρέστα μη γυρεύεις (Οι λαχανάδες του Βαγγέλη Παπάζογλου)
    12. Με το ΕΝ-ΑΡ-Ε/ με το ένα ρε (Εργάτης τιμημένος του Παναγιώτη Τούντα με τον Κώστα Δούσα)
    13. Την μάπα του την πήραν/ την μάπα του την δείραν (το σακκάκι του Ανέστη Δελιά)
    14. Από την Πόλη εφύγαμε και πάμε για την Τούνα/ σκούνα (η τράτα με τον Σωτήρη Στασινόπουλο)

    And Now for Something Completely Different:

    Τα κούναγα, τα κούναγα/ τα ρίχνω, φέρνω ντόρτια
    Κι ούτε παράς δε μου ’μεινε/ όλα τα …..;

  353. sarant said

    Ο καβγάς στo 4 με ενδιαφέρει.

    Άκουσα κάτι σαν «διπλογιόρτια»

  354. Poseidon said

    Και όμως, «Κουνελάκι» γράφεται η περιοχή, σε έγγραφα παλιότερα(και την λένε ακόμα έτσι οι παλιότεροι)! Περίεργο μου φαίνεται που ξαναγράφει και επιμένει και εδώ ο Παρασάνταλος / Spatholouro (όπως και στο rembetiko.gr) ότι δεν το ήξεραν στην περιοχή «Ευγένεια», μ’ αυτό το όνομα!

  355. sarant said

    355 Κοιτάξτε, αν δεν δω τα παλιότερα έγγραφα, θα δυσκολευτώ πολύ να σας πιστέψω, διότι ο τύπος «βουνελάκι» (αντί για βουναλάκι) είναι όχι μόνο υπαρκτός αλλά και αρκετά διαδεδομένος -και ειδικά στον Πειραιά.

  356. spatholouro said

    355
    Poseidon, δεν εκπλήσσομαι που είσαι στην τσίλια μόλις δεις και γράψω κάτι που σε «θίγει» (και, αν και γνωρίζω την «ταυτότητά» σου, δεν θα σε ακολουθήσω στις τέτοιες διερευνήσεις σου).

    Αυτό πάντως που θα όφειλε αυτονοήτως κατ’ εμέ να σου φαίνεται περίεργο, το οποίο περιέργως δεν σου φαίνεται τέτοιο, είναι ότι τόσο καιρό τώρα ακόμη δεν μας έχεις παρουσιάσει, είτε εσύ που τα επικαλείσαι είτε άλλοι από τη «σχολή» σου, κάποιο ίχνος των εγγράφων αυτών, ώστε -όπως ξαναματαείπαμε- να νομιμοποιηθεί, εν τινι μέτρω, και το άκουσμα «Κουνελάκι» πλάι στο ήδη νομιμοποιημένο «βουνελάκι».

    Και κυρίως να τεκμηριωθεί το συγκεκριμένο λήμμα στο «ρεμπετογλωσσάρι», το οποίο γλωσσάρι -με τα ποικίλα λάθη και ανακρίβειες που διαχρονικά το βαρύνουν- έχει είπαμε παρασύρει πολύ κόσμο, ακόμη και σε ακαδημαϊκό πλαίσιο, όπου παραπέμπουν εκεί ορισμένοι επίδοξοι διδάκτορες κλπ ανεξέταστα και άκριτα!

    Όσο για τις προφορικές μαρτυρίες, άσε καλύτερα: παραλίγο να μου τις «βρέξουν» τα παππούδια…

  357. Poseidon said

    356.
    Θα έπρεπε να σας έχει πείσει το γεγονός ότι και τα δυο ρεμπετοφόρα ακριβώς επειδή βασίζονται σε ΚΑΘΑΡΟ αντίγραφο, όπου ακούγεται ολοκάθαρα [b]Κ[/b]ουνελάκι, το αναγράφουν έτσι ακριβώς και δεν αναφέρονται σε βουνελάκια/βουναλάκια.
    357.
    Κ. Βλησίδη, (με τα πολλά ονόματα) γιατί αγνοείτε τις προσωπικές μαρτυρίες, ειδικά όταν δεν υπάρχει κανένα προσωπικό όφελος, να διαστρεβλώσουν αυτές την αλήθεια;
    Είμαι γέννημα – θρέμμα της περιοχής και όχι μόνο εγώ, και οι δικοί μου, γενιές πίσω. Ως Κουνελάκι την ξέρουν την περιοχή.
    Γενικά, οι ντόπιοι, αλλά και έγγραφα (εννοώ συμβολαιογραφικές πράξεις, παραχωρητήρια/ μεταβιβάσεις σπιτιών κλπ.) γράφουν τοπωνύμια, άγνωστα ίσως στους νεότερους, γνωστά όμως στους παλιούς.
    Ακόμα και οι ταξιτζήδες, αν τους πεις «Ευγένεια», στο «Κουνελάκι» να σε πάω;, θα σου πουν…

  358. Corto said

    354 (Sarant):

    «Διπλογιόρτια» γράφει και στο βίντεο, αλλά δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει αυτό και τι μέρος του λόγου είναι (ρήμα ή ουσιαστικό).

    Για τον Καπετανάκη θα επανέλθω αργότερα, γιατί δεν έχω το βιβλίο αυτή τη στιγμή.

  359. spatholouro said

    Poseidon απ’ το Κουνελάκι

    Ως εκ της απρόκλητης όσο και απρεπούς συμπεριφοράς σου, είμαι υποχρεωμένος να διακινδυνεύσω την υπόθεση ότι δεν έχει φαίνεται περιέλθει σε γνώση σου ότι η ανώνυμη έκφραση, όπως και η χρήση ψευδωνύμου, είναι κρίσιμη συνιστώσα της ελευθερίας της έκφρασης, η οποία ελευθερία της έκφρασης κατοχυρώνεται τόσο στο Σύνταγμά μας όσο και στις διεθνείς συνθήκες προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

    Θεωρούσα λοιπόν κατ’ ελάχιστον αυτονόητο ότι, επισκεπτόμενος το δημοκρατικό αυτό βήμα για να διατυπώσεις τα «επιχειρήματά» σου, θα σεβόσουν το παρανόμι μου. Φευ! Τόση ευήθεια ούτε από μένα δεν την περίμενα… (αλλά τόχουμε βλέπεις εμείς οι Πασαλιμανιώτες, νάμαστε κομμάτι «ευήθεις»…)

    Οπότε, τι να συζητάμε επί της ουσίας της υπόθεσης, εφόσον -απρόκλητα- την όποια ουσία -και τις όποιες προϋποθέσεις της- ήδη τις καταρράκωσες, γινόμενος ο ίδιος ράκος -έτσι κι αλλιώς- στα δικά μου μάτια…

    Ξαναγύρνα λοιπόν στο Κουνελάκι σου κι άσε με εμένα να κάνω χρήση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος στην ελευθερία της έκφρασης, επιλέγοντας κατά βούληση την ανωνυμία ή την επωνυμία.

  360. Μαρία said

    359
    Ουσιαστικό διπλογιόρτι υπάρχει. π.χ. αν σε λένε Πασχάλη, για σένα η μέρα του Πάσχα είναι διπλογιόρτι και για μένα ο δεκαπενταύγουστος.

  361. Corto said

    361:
    Α, ωραία λέξη! Την αγνοούσα.
    Όμως ως ουσιαστικό δεν μου φαίνεται να κολλάει συντακτικώς (ούτε νόημα βγάζει).

  362. sarant said

    358α Αφού ξεπέρασα το σοκ από τον τύπο ρεμπετοφόρα (υποθέτω πληθυντικός του ρεμπετοφόρουμ, διότι δήθεν είναι λατινική η λέξη ρε παιδί μου και πρέπει να την κλίνουμε λατινοπρεπώς!) να σας πω ότι δεν αποτελούν πρωτογενή πηγή ούτε είναι αλάνθαστα.

    Για παράδειγμα, σε ένα εκ των δύο ρεμπετοφορόρουμ (έτσι νομίζω πως είναι η γενική πληθυντικού στα λατινικά, κι αφού είπαμε να κλίνουμε λατινοπρεπώς ας μην κάνουμε μισές δουλειές) διάβασα τον στίχο «του χιλιανάθεμα ο γιος» και μετά έναν εμβριθή προβληματισμό για το ποιος είναι ο χιλιανάθεμας, ενώ ολοφάνερα πρόκειται για «που χιλιανάθεμα» και είναι έτσι καταγραμμένο σε βιβλία.

    Κι έπειτα, αν το μικροτοπωνύμιο «το Κουνελάκι» είναι τόσο πια διαδεδομένο, πώς και δεν υπάρχει κάπου γραπτό, σε μια εφημερίδα πειραιώτικη ας πούμε; Διότι σε εφημερίδα πειραιώτικη μόνο το Βουνελάκι έχω βρει.

  363. Μαρία said

    362
    Για μένα βγάζει νόημα. Τα διπλογιόρτα, για να το γιορτάσει διπλά, τα κούναγε περισσότερο.

  364. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Παλιά τοπωνύμια, θαμμένα στη σκόνη του χρόνου επιζούν συχνότατα μέσα σε παλιά συμβόλαια. Όποιος έχει μεράκι/μαράζι (γενικά το λέω) να επιβεβαιώσει ή να ανατρέψει την άλφα εδοχή, είναι καλή ιδέα. Με λίγη τύχη πέφτει στο θαύμα.

  365. Γς said

    365:
    Καθ΄ύλην αρμοδία;
    Συμβολαιογράφος; [ή κάτι τέτοιο;]

  366. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    359/361 Διπλογιόρτι.
    Από τη Στέλλα Βιολάντη του Ξενόπουλου
    «Ήταν παραμονές της Παναγίας. Μεθαύριο το σπίτι είχε διπλογιόρτι -Μαρία έλεγαν τη Βιολάνταινα-…»

    366. Περίπου. 🙂

  367. Corto said

    364:
    Ναι αλλά δεν λείπει το ρήμα; Εκτός αν δεν λέει «όλα» αλλά «όρα», που βλέπω σε άλλο βίντεο (δεν μπορώ να βάλω τον σύνδεσμο).

  368. Corto said

    367:
    Για την λέξη στον ενικό (το διπλογιόρτι) βρίσκονται κάποια αποτελέσματα αναζήτησης στο google. Στον πληθυντικό όμως δεν εμφανίζονται αποτελέσματα εκτός του τραγουδιού.

  369. Μαρία said

    368
    Μα λέει οτι δεν του ‘μεινε παράς (το σωστότερο θα ήταν «δεν μου ΄μενε») + χρονικ. προσδιορισμός= όλα τα διπλ.

  370. Corto said

    370: Τώρα γίνεται σαφώς πιο κατανοητό.

  371. Πέπε said

    @363:
    > > …διάβασα τον στίχο «του χιλιανάθεμα ο γιος» και μετά έναν εμβριθή προβληματισμό για το ποιος είναι ο χιλιανάθεμας, ενώ ολοφάνερα πρόκειται για «που χιλιανάθεμα» και είναι έτσι καταγραμμένο σε βιβλία.

    Νίκο, δεν το θεωρώ τόσο ολοφάνερο.

    Πρώτον, δε νομίζω ότι ακούω «π» αλλά «τ». Αλλά ας πούμε ότι αυτό είναι συζητήσιμο: είναι αρχή της φράσης, άρα δεν έχει προηγηθεί άλλος φθόγγος που ίσως βόηθαγε, και τέλος πάντων η ηχογράφηση δεν είναι και χτεσινή. Ίσως δεν ακούω σωστά. Ίσως ακόμη κι εκείνοι που το κατέγραψαν ως «που» να άκουγαν καλύτερη κόπια ή με καλύτερο μηχάνημα. Πάντως εγώ δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι ακούω ξεκάθαρα «π».

    Δεύτερον, τι σόι ελληνικά είναι «που χιλιανάθεμα ο γιος που δεν ερχότανε πιο νιος»; Αναφέρθηκε (και δε διαφωνώ) ότι το «που χίλια ανάθεμα» είναι όπως το «π’ ανάθεμα». Άρα, «π’ ανάθεμα ο γιος που δεν ερχότανε …κλπ.». Σου θυμίζει καμιά σύνταξη που να ‘χεις ποτέ ακούσει; Ούτε το «π[ου χίλια] ανάθεμα» δένει με το υπόλοιπο, αλλά ούτε και τη λέξη γιος τη λέμε συχνά έτσι ξεκάρφωτα, παρά «ο γιος του τάδε» (είτε ρητά είτε εννοώντας τον γονέα από τα συμφραζόμενα).

    Τέλος, νομίζω (διορθώστε με) ότι ενώ το σκέτο «ανάθεμα» το πετάμε δίκην επιφωνήματος (όπως το «κατάρα!» των κόμιξ, ή το απλό «γαμώτο!»), δεν κάνουμε το ίδιο με το «π’ ανάθεμα». Αναφέρουμε κάποιον, και προσθέτουμε «π’ ανάθεμά τον», που είναι ελλειπτική αναφορική πρόταση (= *ο οποίος ας είναι αναθεματισμένος). Π.χ. *«ο γιος μου, π’ ανάθεμά τον, που δεν ερχότανε πιο νιος…».

  372. spatholouro said

    #363
    Νίκο, για αυτό μίλησα για επιστροφή του νοήματος, ανεξαρτήτως μάλιστα του τι γράφουν τα βιβλία όπου παρέπεμψα.

    Η υπό «ΤΟΥ χιλιανάθεμα» εκδοχή δεν είναι υποστηρίξιμη, χωρίς να χρειάζεται καταφυγή σε καταγραφές βιβλίων. Φρονώ ότι το υπόψη ποιητικό κείμενο αποτελείται από δύο τμήματα με νοηματική αυτοτέλεια:

    1)Του/Που χιλιανάθεμα ο γιος/ που δεν ερχότανε πιο νιος

    2)μόν΄ ήρθε με ψαρά μαλλιά/ γυρεύει και γυναίκα νιά

    Εάν θεωρήσουμε ότι λέει «ΤΟΥ χιλιανάθεμα κλπ» μένει ξεκρέμαστη η όλη φράση νοηματικά αλλά και γενικότερα ανολοκλήρωτη μένει (ούτε μπορεί να αντλήσει συνέχεια και «υποστήριξη» από την επόμενη [«μόν’ ήρθε με ψαρά μαλλιά κλπ»], διότι αυτή έχει τη δική της αυτόνομη ύπαρξη και είναι ολοκληρωμένη νοηματικά).
    Διότι ρωτάει κανείς:
    -Ωραία, και τι έκανε ο γιος του καταραμένου που δεν ερχότανε πιο νιος;
    -Τι έκανε; Να…»μόν’ ήρθε κλπ»
    Ήδη δηλαδή το «μόν'» μας κόβει κάθε όρεξη…

    Εάν θεωρήσουμε ότι λέει «ΠΟΥ χιλιανάθεμα κλπ», η όλη φράση έχει και αυτοτελή ύπαρξη και νόημα δικό της (χωρίς και πάλι να χρειάζεται συνδρομή από την επόμενη).
    Δηλαδή: «που χιλιανάθεμα (νάχει) ο γιος/που δεν ερχότανε πιο νιος»

    Όσο για τον «γιο», ε, όσο ξέρουμε, πάντα ένας γιος παντρεύεται μια κόρη, απλώς τούτος μας βγήκε κομμάτι σιτεμένος.

  373. Corto said

    354 (Sarant):

    Για την κριτική του Καπετανάκη προς τον Κουνάδη

    Ο Ηλίας Βολιότης Καπετανάκης έκανε έρευνα και συνέταξε βιογραφικό κείμενο για τον πραγματικό ή εικονικό στιχουργό Γιώργο Φωτίδα, στο όνομα του οποίου είναι κατοχυρωμένο το αριστουργηματικό ανατολίτικο «ο καϊξής» (γκελ, γκελ, καϊξή) σε μουσική του Απόστολου Χατζηχρήστου. Κατόπιν μιας σχετικά εκτενούς αναφοράς στο συγκεκριμένο τραγούδι και αφού έχει καταγράψει τους στίχους του, ο συγγραφέας προχωράει στα εξής καταγγελτικά:

    «Παρένθεση, ένδειξη σύγχρονης βλακείας: Σε φυλλάδια ψηφιακών δίσκων (cd) με επανατυπώσεις αυθεντικών ρεμπέτικων από τις 78 στροφές, που έβγαλε κατά καιρούς γνωστός προχειρολόγος (και χυδαίος συκοφάντης), συλλέκτης δίσκων γραμμοφώνου, που τα οικονομάει χοντρά πουλώντας «ρεμπέτικο», λες και είναι οικογενειακή του κληρονομιά, περιέχεται και ο «Καϊξής». Στους στίχους του τραγουδιού αναγράφεται επανειλημμένα: «μες του χαρεμιού τη λήθη». Μη χειρότερα! Δεν πήρε, ο ανόητος, χαμπέρι ότι κάθε αξιοσέβαστο παλάτι της Ανατολής είχε μεγάλη λίμνη; Ούτε για τις περίφημες καλλιτεχνικές, ποιητικές βραδιές, που διοργάνωνε ο σουλτάνος Σελίμ Γ΄ στην λίμνη του παλατιού της Κωνσταντινούπολης, είχε ακουστά;»

    (Ηλίας Βολιότης Καπετανάκης, Μουσικό Σεργιάνι, σελ.170, εκδόσεις ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ, Αθήνα 2014)

    ———————————
    Είναι σαφές, κατά την γνώμη μου, ότι ο Η.Β.Καπετανάκης αναφέρεται στον Παναγιώτη Κουνάδη.
    Αν και σίγουρα είμαι ο λιγότερο κατάλληλος για να προβώ σε οποιαδήποτε αξιολόγηση των παραπάνω, θα αποτολμήσω να διατυπώσω την γνώμη, καθαρά ως αναγνώστης, ότι ναι μεν ο Καπετανάκης έχει δίκιο για την προχειρότητα της καταγραφής των στίχων από τον Κουνάδη, ωστόσο υπερβάλλει και μάλιστα επιδεικνύει εμπάθεια με την χρήση προσωπικών χαρακτηρισμών. Τα όποια λάθη και οι παραλείψεις δεν συνιστούν αιτία για τόσο μεγάλη οργή. Εξάλλου και το έργο του ιδίου του Η.Β.Κ. δεν είναι άριστο -έχει πολλά ελαττώματα, τόσο ως προς την μεθοδολογία, όσο και ως προς τις επιμέρους αναλύσεις του.

    Θα με ενδιέφερε πολύ να μάθω την γνώμη σας (Νικοκύρη και φίλων) για το θέμα.

  374. Μαρία said

    374
    Του Κουνάδη έχω το τούβλο του για το Μίνω Μάτσα. Δεν ξέρω αν έχει λάθη, αλλά προχειρολόγο δεν τον λες.
    Περίεργο λάθος όμως δεδομένου οτι η λήθη είναι λόγια λέξη. Μήπως πρόκειται για τυπογραφικό; Έχω τον καϊξή σε βινύλιο με επιμέλεια όμως Χατζηδουλή και χωρίς βιβλιαράκι.

    Βλέποντας το βιογραφικό του ΗΒΚ υποθέτω οτι ο Νικοκύρης τον ξέρει σίγουρα.

  375. Corto said

    375: Το «προχειρολόγος» νομίζω είναι το λιγότερο: χυδαίος συκοφάντης, που τα οικονομάει χοντρά, ο ανόητος!

    Αφού έχεις το βιβλίο για τον Μάτσα, αν θέλεις και όποτε ευκαιρήσεις, μπορείς να μας γράψεις αν αναφέρεται στον Γιώργο Φωτίδα; Πώς τεκμηριώνει ο Κουνάδης την «εικονικότητα» του Φωτίδα; Με την αυστηρή προϋπόθεση ότι δεν σε βάζω σε επίπονες διαδικασίες ψαξίματος.

    (Διαισθάνομαι ότι κάπου εκεί βρίσκεται το κλειδί της οργής του Η.Β.Κ.)

  376. sarant said

    375 Όχι, δεν τον ξέρω προσωπικά τον ΗΒΚ. Τον έχω διαβάσει. Οπωσδήποτε η βιαιότητα της επίθεσης με προδιαθέτει άσκημα (για τον ΗΒΚ)

    372 Ειναι καταγραμμένο σε δημοσίευση στο Λεξικογραφικό Δελτίο πάντως. Δεν είναι ευαγγέλιο, αλλά δεν είναι και του πεταματού.

  377. Μαρία said

    376
    Είπα να περιοριστώ στην κριτική κι όχι στο βρισίδι 🙂

    Θα το κοιτάξω αργότερα και θα ενημερώσω.

  378. Μαρία said

    376
    Ναι, ναι, τον έχω μάλιστα υπογραμμίσει στο σχετικό κεφάλαιο: Τα ψευδώνυμα του Μίνου Μάτσα. Λεπτομέρειες αργότερα.

  379. Corto said

    376: Μαρία ευχαριστώ προκαταβολικά!

    377:
    Οπότε δεν είμαι ο μόνος που προδιατίθεμαι άσχημα.

  380. Μαρία said

    Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα για τον Γ.Φ. , σ.20-21

    Αφήσαμε για το τέλος την περίπτωση του Γιώργου Φωτίδα και της Αθηνάς Φωτίδα-Παγκαλάκη. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν συγκεντρωθεί ο Γ. Φ. είναι πρόσωπο υπαρκτό και σύζυγος μιας εκ των συνεργατών του Μίνου Μάτσα, της Αθηνάς Φωτίδα-Παγκαλάκη. Τα πνευματικά δικαιώματα για τα τραγούδια που φέρονται στο όνομά τους εισπράττονταν από τους ίδιους, όσο ζούσε ο Γ.Φ. (έφυγε από τη ζωή το 1952), στη συνέχεια από τη σύζυγό του και μετά το θάνατό της από τα ανήψια τους.
    Πριν από 25 χρόνια επιχείρησα να συνομιλήσω με τους απογόνους τους, που κατοικούσαν στο Χαλάνδρι, αλλά απέτυχα στην προσπάθειά μου να βρω τον δημιουργό αυτόν, του οποίου το όνομα αναγράφεται σε αρκετά διάσημα τραγούδια.
    Μετά από την τελευταία έρευνα για να προσεγγίσω τα βιογραφικά του Μίνου Μάτσα και των συνεργατών του, διεπίστωσα ότι κανείς από τους επιζώντες συνθέτες που φέρονται να έχουν γράψει μουσική σε στίχους του Γ.Φ. δεν τον γνώριζε. Αντίθετα μάλιστα σε δύο περιπτώσεις καταγράφηκαν γεγονότα που αποδεικνύουν ότι τους στίχους των τραγουδιών τους έγραψε λίγο πριν από την ώρα της ηχογράφησης ο Μ.Μ. Όμως αντί του Μ.Μ. στην ετικέττα του δίσκου αναγράφεται το όνομα του Γ.Φ. Επίσης καταγράφηκαν γεγονότα που σχετίζονταν με μακροχρόνια προβλήματα υγείας της Αθηνάς Φωτίδα-Παγκαλάκη.
    Αξιοπερίεργο επίσης παραμένει το γεγονός ότι όλα τα τραγούδια με το όνομα «Γ.Φ.» ή «Αθηνά Παγκαλάκη» έχουν εκδοθεί σε εταιρείες που διηύθυνε ο Μ.Μ.. Αυτό δεν συνέβη με κανέναν από τους γνωστούς και πολυγραφότατους στιχουργούς της ελληνικής δισκογραφίας όπως ο Χ. Βασιλειάδης, ο Κ. Κοφινιώτης, ο Γ. Πετρόπουλος, ο Κ. Βίρβος, η Ευτ. Παπαγιαννοπούλου και τόσοι άλλοι.
    Όλα τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν μέχρι τώρα κατατείνουν στην άποψη ότι πιθανότατα πρόκειται για δημιουργίες του Μ.Μ., που για κάποιους λόγους, όπως η συμπαράσταση προς την οικογένεια της συνεργάτιδός του Αθηνάς, γράφτηκαν και παρέμειναν στο όνομα του Γ.Φ., ο οποίος έφυγε νωρίς από τη ζωή, ώστε να βοηθήσουν τα οικονομικά της συζύγου Αθηνάς.
    Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω την πιθανή προσφορά του Γ.Φ., στην ακραία περίπτωση που αυτός ήταν ο στιχουργός, απεφάσισα να παραθέσω τα 42 τραγούδια της συλλογής μου που φέρονται ως δημιουργίες του Γ.Φ. στον κατάλογο των τραγουδιών του Μ.Μ., για να είναι δυνατόν να γίνουν οι σχετικές υφολογικές και πραγματικές παρατηρήσεις από μελλοντικούς ερευνητές, έως ότου βρεθούν πληρέστερα στοιχεία που θα δικαιώσουν τη μία ή την άλλη άποψη. Άλλωστε δεν υπάρχει κανενός είδους διεκδίκηση, οικονομική ή άλλη από τους από τους απογόνους του Μ.Μ.

    Ο καϊξής, ταυτότητα και στίχοι στη σ. 367, με λίμνη κι όχι λήθη 🙂

    Κόρτο, τα 42 άσματα τα θες ή τα ξέρεις ήδη;

  381. spatholouro said

    #374
    «γνωστός προχειρολόγος (και χυδαίος συκοφάντης), συλλέκτης δίσκων γραμμοφώνου, που τα οικονομάει χοντρά πουλώντας «ρεμπέτικο», λες και είναι οικογενειακή του κληρονομιά»

    Τώρα δηλαδή συγγνώμη, αγαπητέ Corto, το παράθεμα αυτό επιδέχεται οιοδήποτε σχολιασμό;;; Σε λίγο μου φαίνεται θα τραβάνε μαχαίρια οι ποικιλώνυμοι οικοπεδούχ…εεε…ρεμπετολόγοι ήθελα να πω…

    Λοιπόν φαίνεται πως στην έκδοση του 2014 που μνημονεύεις, όπου ο ΗΒΚ συγκεντρώνει δημοσιευμένα ήδη κείμενα στον ΜΕΤΡΟΝΟΜΟ, επιδαψιλεύει επιπλέον στερεοφωνικές χαστούκες στον Κουνάδη, διότι στο ίδιο άρθρο για τον Φωτίδα που δημοσιεύθηκε στον ΜΕΤΡΟΝΟΜΟ τχ. 18 (Ιουλ. Σεπτ. 2005) έγραφε μόνο: «Στο φυλλάδιο του δίσκου που εξέδωσε μεγαλοσυλλέκτης δίσκων γραμμοφώνου και περιέχεται ο Καϊξής, στους στίχους του τραγουδιού αναγράφεται “μεσ’ του χαρεμιού τη λήθη…” Μη χειρότερα! Δεν πήραν χαμπάρι ότι κάθε…αξιοσέβαστο παλάτι της Ανατολής είχε λίμνη;»

    Τώρα βέβαια και ο Κουνάδης, παρόλη τη χαστούκα του 2005, έρχεται το 2010 στη γνωστή μεγάλη σειρά των 20 τόμων (ΤΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ) και ξανά μανά κοτσάρει στο ίδιο τραγούδι τη λέξη «λήθη» (ποιο τυπογραφικό λέμε τώρα;-άσε που δεν υφίσταται τυπογραφικό να σε πάει από τη λίμνη στη λήθη και τούμπαλιν και μάλιστα όχι άπαξ)!!! Και μάλιστα φαίνεται ότι μπορεί μεν να καταλαμβάνεται από λήθη ο ίδιος ο Κουνάδης, αλλά μάλλον επιλεκτικά, διότι φροντίζει να μην ξεχάσει να απαλείψει από κάθε αναφορά τον ΗΒΚ, όταν στον τόμο 19 της σειράς βαράει προσκλητήριο ρεμπετολόγων και έχει μέσα -με μίνι βιογραφικά και φωτό- τους πάντες και τα πάντα… (ούτε εγώ δεν λείπω, για να φανταστεί κανείς…)

    Όσο για το έργο του ΗΒΚ, θα έλεγα ότι εκτιμώ τη στροφή που έχει κάνει τα τελευταία χρόνια και ασχολείται με συνεντεύξεις κοντινών προσώπων συντελεστών του ρεμπέτικου. Θεωρώ ότι αυτή είναι μια συμβολή. Για το προγενέστερο έργο του, και συγκεκριμένα για το «Ελλήνων μούσα λαϊκή» (Λιβάνης 1997) είχα γράψει μεταξύ άλλων: «Λυρικοειδής ρητορεία, πολεμικός τόνος, δύσκαμπτα ερμηνευτικά σχήματα, διαρκής συμπίληση, είναι μερικά από τα έκτυπα χαρακτηριστικά που επισημαίνονται και ζημιώνουν, κατά τη γνώμη μας, το σύνολο της εργώδους αυτής προσπάθειας».

    ΥΓ. Α, στον Μάτσα (2007) έχει «λίμνη»: μέγας είσαι Κύριε!

  382. Corto said

    381 (Μαρία):
    Σε υπέρ-ευχαριστώ! Σου είμαι υπόχρεος! Τα 42 τραγούδια δεν τα ξέρω. Τι να πω, αν δεν είναι πολύς κόπος, δώσε μας τους τίτλους μόνο (μην πληκτρολογείς λεπτομέρειες).

  383. spatholouro said

    381
    Για κοίτα αυτά (ώστε να μείνουν τα υπόλοιπα για καταγραφή)

    http://rebetiko.sealabs.net/display.php

  384. spatholouro said

    Μπά…δεν
    Corto για κοίτα στο sealabs Φωτίδας βγάζει καμμιά 15αριά

  385. Μαρία said

    Ναι, τίτλους. Αν κάποιο σας είναι ντιπ άγνωστο, θα γράψω και τους στίχους.
    Ο ΗΒΚ τι υποστηρίζει για το Φωτίδα;

  386. Corto said

    382:
    Φίλε Spatholouro επιβεβαιώνεις καθημερινώς την κοινή διαπίστωση ότι είσαι ένας από τους λίγους του χώρου που βάζουν πραγματικά τα πράγματα στην θέση τους, και μάλιστα χωρίς κωδωνοκρουσίες και φανφάρες πάσης φύσεως.

    Παραβιάζοντας τον κανόνα που έχω βάλει στον εαυτό μου να εκφράζω πρωτίστως γνώση και δευτερευόντως γνώμη, θα έλεγα ότι τα κείμενα του ΗΚΒ έχουν το μειονέκτημα ότι διαπερνώνται από ένα ανακάτωμα φύρδην μίγδην ιδεολογικών απόψεων και πραγματολογικών στοιχείων και αυτό ώρες ώρες είναι κουραστικό. Εννοείται ότι έχει κάνει «εργώδη προσπάθεια» και ότι έχει να παρουσιάσει μια σημαντική ερευνητική συμβολή. Όμως πολλά από τα ερμηνευτικά/ αναλυτικά του σχήματα ως προς την κοινωνιολογία του ρεμπέτικου προσωπικά τα βρίσκω άστοχα. Παράδειγμα:

    Αναφερόμενος στον (πραγματικό στιχουργό κατά τον συγγραφέα) Γιώργο Φωτίδα, ο συγγραφέας κάνει αναφορά στον «Ύμνο της 4ης Αυγούστου» και στον «Ύμνο νεολαίας» (μάλλον της ΕΟΝ) που αποδίδονται στον Φωτίδα με το ψευδώνυμο Κ. Ραψωδός. Η ερμηνεία του ΗΚΒ:
    «Δεν είναι σαφές πώς και κάτω από ποιες πιέσεις της Μεταξικής δικτατορίας ο δημοκρατικών και αριστερών πεποιθήσεων Γιώργος Φωτίδας υμνεί το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου, έστω υπογράφοντας Κ. Ραψωδός».

    Δηλαδή σύμφωνα με τον συγγραφέα, ο αφανής Γ. Φωτίδας, για τον οποίο καλά καλά δεν ξέρουμε αν όντως ήταν στιχουργός και του οποίου το όνομα πολλές φορές δεν εμφανίζεται καν στις ετικέτες των λιγοστών ούτως ή άλλως δίσκων του, ήταν τόσο σημαντικός για τον Μεταξά που του «άσκησε πιέσεις» για να τον προσεταιριστεί! Συγγνώμη, αλλά αυτό δεν μπορεί να ονομαστεί ερμηνεία, σε καμία περίπτωση.

  387. Corto said

    386:
    Ο ΗΚΒ υποστηρίζει ότι ο Φωτίδας είναι πραγματικός στιχουργός και ότι στιχουργούσε (χωρίς να βιοπορίζεται από τους στίχους) υπογράφοντας επίσης και με το ψευδώνυμο Κ. Ραψωδός σε 7-8 τραγούδια. Επιπλέον «σε ορισμένα τραγούδια χρησιμοποιεί το πατρικό επώνυμο της συζύγου του, που φέρεται ότι έχει γράψει και αυτή στίχους με το πατρικό της επώνυμο: Α. Παγκαλάκη(ς )»

  388. sarant said

    Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά ο Κουνάδης θεωρεί ότι τα τραγούδια που έχουν όνομα στιχουργού τον Φωτίδα είναι γραμμένα απο τον Μάτσα, ενώ ο ΗΒΚ τον θεωρεί πραγματικό δημιουργό. Και πώς προκύπτει η ταύτιση με τον Ραψωδό;

  389. Πέπε said

    @377 β:
    Φυσικά και δεν είναι του πεταματού, αλλά για το συγκεκριμένο ζήτημα δε βλέπω τι ιδιαίτερη αξία έχει αυτή η καταγραφή: την πήραν από ένα τραγούδι που μπορούν να το ακούσουν όσο κι ο καθένας, και, αν τ’ αφτιά δεν επαρκούν και χρειάζεται και κάποια σκέψη για να βγάλεις τα λόγια, κι αυτό μπορούν να το κάνουν όσο κι ο καθένας. Εκτός βέβαια αν οι συντάκτες του δελτίου είχαν πρόσβαση σε κάποιο αυθεντικό γραπτό κείμενο με τους στίχους (που κατέθεσαν λ.χ. οι δημιουργοί στην εταιρεία ή κάτι ανάλογο), οπότε πάω πάσο.

    Κατά τα άλλα, Νίκο, πού ακούστηκε ότι τις κόρες τις παίρνουν γιοι; «Κόρη» σήμερα λέμε τη θυγατέρα, σε παλιότερα όμως λαϊκά ελληνικά (που ιδιωματικώς ακούγονται ακόμη) σημαίνει «κοπέλα» ή «ανύπαντρη γυναίκα», και το θηλυκό παιδί το λένε θυγατέρα. Αντίθετα «γιος» σημαίνει αυτό που σήμαινε πάντα, δηλαδή «γιος» και μόνο. Άρα πρέπει να προσδιορίζεται ως γιος κάποιου.

    Το άλλο επιχείρημα σχετικά με την αυτοτέλεια των φράσεων δεν το κατάλαβα πλήρως. Στο «του χιλιανάθεμα ο γιος, που δεν ερχότανε πιο νιος, μόν’ ήρθε…» κλπ. βλέπω βέβαια και μόνος μου ένα συντακτικό κενό (λείπει μια κύρια πρόταση), αλλά ούτε βρίσκω ότι αυτό ενοχλεί ιδιαίτερα, ιδίως όταν το ακούς τραγουδισμένο, ούτε νομίζω ότι με το «που χιλιανάθεμα» θεραπεύεται.

  390. sarant said

    390 Υπάρχει και το πρόβλημα με το πρωτοφανές «ο χιλιανάθεμας»

  391. Πέπε said

    @391
    Ναι, δε λέω. (Αν και δε μίλησα πουθενά για λέξη με τέτοια ονομαστική.) Υπάρχουν προβλήματα με την άποψη «του», αλλά η άποψη «που» μου φαίνεται πιο προβληματική ακόμη. Κι όμως, δεν μπορώ να φανταστώ κάποια τρίτη εκδοχή, άρα μία από αυτές τις δύο θα ισχύει, προβληματική ή όχι…

  392. Μαρία said

    Σε ODEON
    1. Νυχτερινό τραγούδι Ευ. Γρυπάρης 1937
    2. Μα συ δε βγαίνεις να σε δω Ευ Γρυπάρης 1938
    3. Ρίξε τσιγγάνα τα χαρτιά (Μ. Βαμβακάρης) 1938
    4. Πες μου δυο λόγια ερωτικά Ιω. Βέλλας 1938
    5. Για τα χείλη σου τα κοραλλένια Ευ. Γρυπάρης 1939
    6. Μαλλάκια απ’ τις πλεξούδες σου Απ. Χατζηχρίστος 1939
    7. Ο Αγύμναστος Μ. βαμβακάρης 1939
    8. Γκρινιάρικο Απ. Χατζηχρήστος 1940
    9. Μουσολίνι, άλλαξε γνώμη Μ. Βαμβακάρης 1941
    10. Νυχτερινό τραγούδι Ε. Γρυπάρης 1941
    11. Βράσε τη ρούμπα και τα σουΐγκ (Μ. Μάτσας) (Σπ. Περιστέρης) 1946
    12. Ένα μπουκέτο μενεξέδες Ιω. Βέλλας 1947
    13. Έκανα την ταβέρνα σπίτι μου Ευ. Γρυπάρης 1947
    14. Τσιγγάνα Στ. Χασκίλ 1947
    15. Μάνα μου τα λουλούδια μου Απ. Χατζηχρίστος 1948
    16. Θ α ’ρθη μια μέρα να πονάς Απ. Χατζηχρίστος 1948
    17. Ο καϊξής Απ. Χατζηχρίστος 1948
    18. Μελαχροινούλα Γ. Μαλλίδης 1948
    19. 60 ραφτάδες Απ. Καρδάρας 1949
    20. Κάφτε γιατροί τις συνταγές Γ. Ροβερτάκης 1949
    21. Το σμηνιτάκι (Β. Ταμβάκης) Σπ. Καλφόπουλος 1949
    22. Γιατί βρε γέρο τσέλιγγα Δ. Βλαχόπουλος 1950
    23. Μια βοσκοπούλα στη βοσκή Δ. Βλαχόπουλος 1950
    24. Ρίχτο στην τρελλή (Το τζιτζίκι) Γ. Παπαδόπουλος 1951
    25. Το μαγκαλάκι Απ. Χατζηχρίστος 1951
    26. Σαν φύλλο φθινοπωρινό Κ. Καπλάνης 1952
    27. Άσε με ήσυχο Ε. Γρυπάρης 1952
    28. Με μια βαρκούλα Σπ. Καλφόπουλος 1953
    29. Η αχαριστία Γ. Παπαδόπουλος 1953
    30. Ματάκια καστανά, μου ‘πατε ψέματα Κάρμεν Μούρτζινου 1953
    31. Μαρίττα Γ. Μακρής 1953
    32. Η κλειδωμένη πόρτα Τ. Λαβίδας 1955
    33. Χαριτωμένη συντροφιά Γ. Μηττάκη 1956

    Σε PARLOPHONE
    34. Μάνα, στα ξένα δεν μπορώ Ν. Στάθμας 1936
    35. Γελάστηκα Ν. Σταθερός 1938
    36. Φοράς φουστάνι βυσσινί Μ. Βαμβακάρης 1940
    37. Δυο μεράκια στην καρδιά μου Μ. Βαμβακάρης 1940
    38. Καράβι καραβάκι μου Γ. Ροβερτάκης 1947
    39. Η καρδιά του μάγκα (Μ. Μάτσας) Σπ. Περιστέρης 1947
    40. Η κληρονομιά της Εύας Ι. Φούσκας 1948
    41. Εχτές το δειλινό που τα ‘πια Ζ. Κορίνθιος 1949
    42. Στην αγκαλιά μου τα μαλλάκια σου θ’ ασπρίσουν Ζ. Κορίνθιος 1954

    Τα ονόματα εντός παρενθέσεως είναι αυτά που προκύπτουν συμπληρωματικά από τους καταλόγους της ΑΕΠΙ. Τα υπόλοιπα αντιστοιχούν στα στοιχεία της ετικέττας του δίσκου 78 στροφών.
    Στα τραγούδια 16, 17, 21, 39 και το όνομα του Γ. Φ. σε παρένθεση.

  393. spatholouro said

    ΡΑΜΟΝΙΑ ΠΟΥ ΕΠΙΠΟΛΑΖΟΥΝ ΣΤΟ SEALABS

    («Η χασικλού» Τούντα)
    «Θα ‘σαι ο ντερβίσης μου εσύ κι εγώ θα ‘μαι η καλή σου (αντί «καλέ σου»)
    και θα σ΄ ανάβω μάγκα μου εγώ τον αργελέ σου».

    («Ο δερβίσης» Μάρκου)
    «Πενιά φοράτη θ’ άκουγες» (αντί «πενιά από ράστι»)

    («Ο ισοβίτης» Μάρκου)
    «Με τη ραδιουργία σου μπουζούριασα το Χίτη» (αντί τον «χύτη»=υπάλληλο χυτηρίου και όχι Χίτη!)

    («Οι τραγιάσκες» Μάρκου)
    «Είμαι φερτην να της πω μωρ αδερφάκι/ που να πάμε στον τεκέ για τσιμπουκάκι» (αντί είμαι «φέρτε»/ και «ζούλα πάμε» αντί «Πού να πάμε»)

    («Ο Μάρκος πολυτεχνίτης»)
    «Μες στο κλωστήριο μ’ είχανε κι έκανα πακετάκια/οι μάγκες κούκλες φέρνανε σε μένα κοριτσάκια» (αντί «νήμα και κούτσες» φέρνανε!!!)

    («Τι σε μέλει εσένανε» Νταλγκάς)
    «Τι σε μέλει εσένανε για το σαλβάρι μου/για κοντό μου, για μακρύ μου, για καλάλι μου» (αντί «καράρι» μου).

    («Το παιχνίδι του Αμερικάνου» Σκαρβέλη)
    «Με τα λιμά τον έμπλεξα/στο πόκερ στην πασιέντζα» (αντί «πασέτα»: καμία σχέση με πασιέντζες!)

    («Φίνα τάχεις καταφέρει» Μάρκου)
    «Μου τη σκας κι αλλού γυρίζεις/Κι άπονο δε χαμπαρίζεις» (αντί «κι αν πονώ»)

  394. Corto said

    389 (Sarant):
    Ακριβώς αυτή η διχογνωμία υπάρχει. Και φαίνεται (αλλά τονίζω ότι αυτό είναι δική μου υπόθεση, δεν μπορώ να το τεκμηριώσω) ότι η συζήτηση έχει άλλου τύπου προεκτάσεις, διότι ο Κουνάδης έχει κατηγορηθεί ότι λειτουργεί ως κόλακας της οικογένειας Μάτσα:

    http://rebetcafe.blogspot.gr/2009/07/blog-post_7379.html

    Για την ταύτιση Κ. Ραψωδού και Γ. Φωτίδα δεν γνωρίζω κάτι. Αξίζει να το διερευνήσουμε.
    Σε κάθε περίπτωση πιστεύω ότι η αναζήτηση της πατρότητας των στίχων του αστικού λαϊκού τραγουδιού δεν αποτελεί λεπτολογία, αλλά μπορεί να διαμορφώσει καθοριστικά την θεώρησή μας για τον ευρύτερο νεοελληνικό πολιτισμό. Γιαυτό και η συζήτηση περί Φωτίδα και Μάτσα δεν είναι μικρής σημασίας και δεν αφορά αποκλειστικά τους εραστές του ρεμπέτικου.

  395. Corto said

    393:
    Μαρία είναι πολύτιμες οι πληροφορίες που κόμισες! Σε ευχαριστούμε πολύ!
    (Και προφανώς σε έβαλα σε κόπο, γιατί είναι μακροσκελής ο κατάλογος)

    Δύο αρχικές παρατηρήσεις από μια πρόχειρη ματιά:

    21. Το σμηνιτάκι (Β. Ταμβάκης): Φέρει ήδη το όνομα ενός γνωστού στιχουργού (Ταμβάκης ήταν ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης), ενώ ως προς το περιεχόμενο των στίχων θα πρέπει να ανακαλυφθεί μια νέα δικαιολογία άνωθεν «πιέσεων» που οδήγησαν τον Φωτίδα να ξαναγράψει εναντίον των πολιτικών του πεποιθήσεων.

    11. Βράσε τη ρούμπα και τα σουΐγκ: Ίσως το μοναδικό ρεμπέτικο τραγούδι που αναφέρει δίπλα δίπλα τον Μάρκο και τον Τσιτσάνη, πριν καλά καλά καθιερωθούν στην λαϊκή συνείδηση ως το δίδυμο των μεγάλων του λαϊκού τραγουδιού. Φαίνεται απίθανο να γράψει αυτούς τους στίχους κάποιος που δεν τους γνωρίζε προσωπικά, ή έστω που δεν γνώριζε εκ των προτέρων ότι αυτοί οι δύο θα το τραγουδήσουν.

    (Θα κοιτάξω το ύφος των στίχων αργότερα)

  396. sarant said

    394 Στον Πολυτεχνίτη εγώ άκουγα «νήμα και κούκλες» (κούκλες από μαλλί βεβαίως). Αλλά δίκιο πρέπει νάχεις.

  397. spatholouro said

    «Δεν είναι σαφές πώς και κάτω από ποιες πιέσεις της Μεταξικής δικτατορίας ο δημοκρατικών και αριστερών πεποιθήσεων Γιώργος Φωτίδας υμνεί το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου, έστω υπογράφοντας Κ. Ραψωδός».

    Εδώ θαρρώ έχει ενδιαφέρον να σημειωθεί κάτι που δεν είναι ίσως πολύ γνωστό:
    Σστις 11 Δεκεμβρίου 1940 δημοσιεύεται ο Α.Ν. 2710/1940 «Περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως των περί Ραδιοφωνίας και άλλων τινών διατάξεων αρμοδιότητος του Υφυπουργείου Τύπου και Τουρισμού». Στο άρθρο 3 του νόμου αυτού, μετά το πρώτο εδάφιο –βάσει του οποίου από 1/10/1940 υποχρεώνονταν οι εταιριάρχες δίσκων να καταθέτουν στη Διεύθυνση Ραδιοφωνίας από δύο αντίτυπα κάθε εκδιδόμενου δίσκου−, ακολουθούσε το παρακάτω εδάφιο:

    «Επίσης υποχρεούνται ούτοι όπως ενεργώσι φωνοληψίαν μουσικής, ασμάτων κλπ, υποδεικνυομένην υπό του Υφυπουργείου Τύπου και Τουρισμού κατ’ αναλογίαν ίσην προς τα πέντε εκατοστά των υπ’ αυτών ενεργουμένων φωνοληψιών».

    Η πρωτοφανής αυτή διάταξη που επέβαλε το Μεταξικό καθεστώς υπερβαίνει κάθε είδους επεμβατικά εσκαμμένα, απαιτώντας ένα ποσοστό της πολιτισμικής παραγωγής να δημιουργείται κατά καθεστωτική παραγγελία! Δηλαδή, στο έστω και λογοκριτικά συρρικνωμένο πεδίο της εναπομένουσας ελευθερίας δράσης, τόσο των οικονομικών παραγόντων της δισκογραφίας, όσο και των δημιουργών του αστικολαϊκού τραγουδιού, παρεισάγεται εξουσιαστικώς και εκ των άνω ένα υπο-πεδίο διατεταγμένης υπηρεσίας. Ως εκ τούτου, θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να μαθαίναμε κάποτε εάν τηρήθηκαν αυτές οι ποσοστώσεις και ποια τραγούδια άραγε ποιήθηκαν κατά Μεταξικήν υπόδειξιν…

  398. spatholouro said

    397
    Ναι, Νίκο,
    κούτσες= «κούκλες» τυλιγμένου νήματος

  399. Corto said

    398 (Spatholouro):

    Πολύ ενδιαφέρον αυτό που καταθέτεις. Αλλά νομίζω θα πρέπει να συνυπολογιστεί το γεγονός ότι αναφερόμαστε σε φουλ πολεμική περίοδο (11 Δεκεμβρίου 1940).

  400. Spiridione said

    387. Κόρτο, αναφέρεσαι στον γνωστό ύμνο, γιατί χαίρεται ο κόσμος κτλ.; Σχετικά με αυτό δεν έχει γίνει ολόκληρο θέμα ότι είναι στίχοι του Μωραϊτίνη που χρησιμοποιήθηκαν είτε εν αγνοία του είτε όχι; Και το ψευδώνυμο βλέπω κάτω απ’ τους στίχους ήταν Αττικός.
    https://sarantakos.wordpress.com/2015/08/04/moraitinis/

  401. Corto said

    401:
    Spiridione νομίζω πως όχι. Πρέπει να είναι κάποιο άλλο τραγούδι και μάλιστα ηχογραφημένο, από όσο καταλαβαίνω. Η αναφορά όπως είπαμε προέρχεται από τον Η.Β. Καπετανάκη. Το ζήτημα του Κ. Ραψωδού οπωσδήποτε χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση. Όπως και του Αιμίλιου Σαββίδη εξάλλου.

  402. spatholouro said

    Ο Σαββίδης από ποια άποψη λες Corto;

  403. Spiridione said

    Η αναφορά στο Λεξικογραφικό Δελτίο είναι από το Δ’ Συμπόσιο Ποίησης – αφιέρωμα στο δημοτικό τραγούδι, και η παραπομπή είναι από από το βιβλίο του Σωνιέ.
    https://books.google.gr/books?id=UQIjAQAAMAAJ&q=%22%CE%BD%CE%AC%CE%B8%CE%B5%CE%BC%CE%B1+%CE%BF+%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82%22&dq=%22%CE%BD%CE%AC%CE%B8%CE%B5%CE%BC%CE%B1+%CE%BF+%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82%22&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwiqjLrEqNDRAhViGsAKHXEkBL0Q6AEIHTAA
    Υπάρχει και ο άλλος παρεμφερής στίχος «να ‘ρχονται κι οι μαυρομάτες / που μυριαναθεμάτες» (Passow).
    Θα μπορούσε επίσης να είναι ο στίχος κανονικά » που χιλιανάθεμα τον γιο, που δεν ερχότανε πιο νιος», και να έγινε «ο γιος» χάριν ευφωνίας. Ο Πέπε έχει δίκιο μου φαίνεται ως προς το ότι στα δημοτικά τραγούδια ο γιος είναι παντα γιος κάποιου (σε αντίθεση με την κόρη, που είναι και η κοπέλα κτλ.). Άλλα ίσως χρησιμοποιήθηκε εδώ η λ. γιος πάλι για λόγους ομοιοκαταληξίας και ευφωνίας.

  404. spatholouro said

    Κατά μάνα κατά κύρη κατά γιο και θυγατέρα

  405. Corto said

    Ο Αιμίλιος Σαββίδης είναι γνωστός στιχουργός, δεν αμφισβητείται η ταυτότητά του. Τον ανέφερα επειδή υπήρξε υποστηρικτής της μεταξικής λογοκρισίας, ακυρώνοντας μέρος του δικού του προγενέστερου έργου. Νομίζω ότι ούτε αυτή η ιστορία δεν είναι πλήρως φωτισμένη. Συμμορφώθηκε προς τας υποδείξεις ή μήπως η λογοκρισία ήταν και δική του έμπνευση σε κάποιο βαθμό;

  406. Spiridione said

    405. Εννοώ έχει τη σημασία του γιου – παιδιού κάποιου, όχι γενικά του νέου, του αγοριού, του παλικαριού κτλ.

  407. Πέπε said

    @404, 407:
    Μα όχι μόνο στα δημοτικά τραγούδια. Και στη γλώσσα που μιλάμε όλοι καθημερινά!

    Φυσικά, θα πούμε «ο γιος θα μοιάξει στον πατέρα», όπως θα πούμε επίσης «το τάδε ζευγάρι (που έχει όλο κόρες) πάει τώρα για τον γιο», και διάφορες άλλες φράσεις με σκέτο «γιο» και όχι «γιο του Χ», αλλά πάντα κάπου γίνεται μια έστω και υπαινικτική αναφορά στον γονέα, χωρίς τον οποίο η ιδιότητα του γιου δε στέκει.

    ______________

    Ότι η λέξη «χιλιανάθεμα» (έστω και σε δύο λέξεις, χίλια ανάθεμα) είναι υπαρκτή, είναι δεδομένο. Και «μυριανάθεμα» επίσης (π.χ. στον Νεκρό Αδερφό). Δε συζητάμε αυτό. Συζητάμε τι μπορεί να εννοεί εν προκειμένω.

  408. spatholouro said

    #406

    Απ΄ό,τι γνωρίζουμε, όντως υπήρξε υποστηρικτής της μεταξικής λογοκρισίας, παρότι προηγουμένως είχε γράψει «χασικλοειδή» άσματα. Για το ενδεχόμενο να ήταν η λογοκρισία και δική του έμπνευση δεν έχουμε σχετικά στοιχεία ούτε ποτέ τον είδα να συγκαταριθμείται στα μέλη της Επιτροπής Λογοκρισίας.

    Πόθεν τώρα τεκμαίρει ο Κουνάδης (ΤΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ, 1ος τόμος: σελ. 31, και ξανά τα ίδια στον 13ο τόμο: σελ.17) ότι ο Σαββίδης υπήρξε μέλος των επιτροπών μεταξικής λογοκρισίας, μάταια περιμένει ο αναγνώστης να μάθει…αλλά η ρετσινιά πετάχτηκε άνετα…

  409. Corto said

    409:
    Να λοιπόν γιατί ορισμένα θέματα απαιτούν διερεύνηση σε επίπεδο πηγών, με την δική σου αυστηρή επιστημονική μέθοδο. Αλλιώς αιρούνται στον αέρα πολλά και διάφορα…

  410. sarant said

    409 Τα μέλη της επιτροπής λογοκρισίας κάπου θα έχουν καταγραφεί, δεν είναι κρατικό μυστικό. Δεν υπάρχουν πηγές;

  411. spatholouro said

    Δυστυχώς το μεσοπολεμικό Αρχείο του Υφυπουργείου Τύπου δεν σώζεται…

    Οπότε η έρευνα υποχρεωτικά στρέφεται σε συγχρονικές πηγές, προκειμένου να ανασυγκροτηθεί, εν τινι μέτρω, το όλο πλέγμα των μεταξικών λογοκριτικών και κατασταλτικών πρακτικών. Εδώ πάλι τα όποια αρχεία και ο ημερήσιος και περιοδικός Τύπος της εποχής έρχονται αρωγοί εάν έχει κανείς την αντοχή και υπομονή να φυλλομετρά σχεδόν στα τυφλά μπας και βρει κάτι… (εγώ το λέω «δουλειά για φυλακισμένους»)

    Αντιγράφω από ένα γραφτό μου:

    Ως προς την «υπηρεσίαν ελέγχου δίσκων γραμμοφώνου» που κατ’ εξοχήν μας ενδιαφέρει, αξιοσημείωτη οπωσδήποτε είναι η πληροφορία που παρέχεται σε άρθρο του Αιμίλιου Σαββίδη, ότι κατά τα τέλη 1938 αυτή απαρτιζόταν από τους «Ψαρούδαν, Μπεράτην, Τέλον Άγρα, Μπότασην και Πολίτην».(1) Η πληροφορία αυτή, σε συνδυασμό με αυτές του Στελλάκη Περπινιάδη —ο οποίος επίσης έκανε λόγο για τον Ψαρούδα αλλά και για τον Πράτσικα—, και του Βαμβακάρη (2) —που επιβεβαιώνει τη λογοκριτική παρουσία του Ψαρούδα—, επιτρέπει να σχηματιστεί μια πρώτη εικόνα για τα πρόσωπα που είχαν λογοκριτική δραστηριότητα.

    Ένα συναφές λήμμα που απαντά στο Λεξικό της ελληνικής μουσικής (τόμος 2: σ. 225, Γιαλλελής 1998) του Τάκη Καλογερόπουλου ελέγχεται ως αμφίβολης αξιοπιστίας:

    Επιτροπή Ελέγχου Μουσικών Τεμαχίων: Στο πλαίσιο του αυστηρού ελέγχου που είχε επιβάλει στα Γράμματα και τις Τέχνες το καθεστώς της «4ης Αυγούστου» συνέστησε με διάταγμα της 26-8-1936 την προαναφερόμενη Επιτροπή «μουσικής λογοκρισίας», την οποίαν αποτελούσαν οι: Θεόδουλος Νικολούδης, Κοσμάς Πολίτης, Γιάννης Μπεράτης, Μάριος Βάρβογλης, Τέλλος Άγρας, Νικόλαος Μπότασης, Ιωάννης Ψαρούδας και Κούλα Πράτσικα.

    Κατ’ αρχάς παρατηρούμε ότι δεν είναι εύλογο τρεις μέρες πριν καν θεσπιστεί το Υφυπουργείο Τύπου με τον ΑΝ 45/1936 να συνιστάται Επιτροπή Λογοκρισίας. Κατά δεύτερον, ερωτήματα ανακύπτουν ως προς τα αναφερόμενα πρόσωπα: ως προς μεν τους Κοσμά Πολίτη και Κούλα Πράτσικα, το ορθό είναι Γεώργιος Πολίτης και Γιώργος Πράτσικας, όπως καταδεικνύει το αρχειακό υλικό που ακολουθεί. Ως προς τους Νικολούδη και Βάρβογλη, ο μεν πρώτος ονομαζόταν Θεολόγος και δεν συμμετείχε ο ίδιος προφανώς στις Επιτροπές, ενώ ο γνωστός μουσουργός Μάριος Βάρβογλης δεν ταυτοποιείται από όσες άλλες πηγές διαθέτουμε. Κατά συνέπεια, η μόνη αξιόπιστη πληροφόρηση που παρέχεται στο λήμμα αυτό αφορά τους Άγρα, Μπόταση και Ψαρούδα.

    Η εικόνα σαφηνίζεται ακόμη περισσότερο εάν ανατρέξει κανείς σε τμήματα του αρχειακού υλικού των γνωστών συγγραφέων Τέλλου Άγρα (κατά κόσμον Ευαγγέλου Ιωάννου) και Γιάννη Μπεράτη, τα οποία απόκεινται στην Εταιρεία Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου (ΕΛΙΑ). Από το αρχείο του Τέλλου Άγρα, κατ’ αρχάς, και συγκεκριμένα από τον Φάκελο 13.2 (Υπηρεσιακά) πληροφορούμαστε από Έγγραφο της 10-2-1937 του Υφυπουργείου Τύπου και Τουρισμού (Αρ. Πρωτ. 16676/Β/82) ότι Διευθυντής της Διεύθυνσης Εσωτερικού Τύπου, όπου υπαγόταν και το «Γραφείο Εποπτείας Εσωτερικού Τύπου» (το οποίο μεταξύ άλλων ήλεγχε και τα τραγούδια) ήταν ο Μάνος Βατάλας, προϊστάμενος δε του «Γραφείου Εποπτείας Εσωτερικού Τύπου» ο Μιχαήλ Παπαστρατηγάκης. Από το ίδιο έγγραφο επαληθεύεται ότι ο Γιάννης Μπεράτης υπηρετούσε ως Εισηγητής στη Διεύθυνση Εσωτερικού Τύπου, όπως και ο Ιωάννης Ψαρούδας, ενώ υπάλληλος του Υφυπουργείου Τύπου-Τουρισμού ήταν επίσης ο Γιώργος Πράτσικας. Όσο για τον Τέλλο Άγρα, υπηρέτησε με απόσπαση στο Υφυπουργείο από τις αρχές του 1937 έως τον Δεκέμβριο του 1938, ως μέλος κυρίως της Επιτροπής Ελέγχου Θεατρικών Έργων αλλά και της Επιτροπής Ελέγχου Κινηματογραφικών Ταινιών. Δεν υπάρχει δηλαδή στο τμήμα αυτό του αρχείου του κάποια ένδειξη ότι συμμετείχε και στη λογοκρισία τραγουδιών.

    Παραμένοντας στο ίδιο αρχείο, διαπιστώνεται από Έγγραφο της 6-9-1938 (Αρ. Πρωτ. 23025/Β) ότι ο Γιάννης Μπεράτης την εποχή αυτή υπηρετούσε ως προϊστάμενος της «Υπηρεσίας Θεαμάτων Διαλέξεων και Φωνοληψιών», ενώ ως προϊστάμενος της «Υπηρεσίας Εποπτείας Τύπου» φέρεται ο τμηματάρχης Γ. Πολίτης (όνομα που διασταυρώνεται επαληθευόμενο με την πληροφορία Σαββίδη αλλά και Αλεξάνδρας Λαλαούνη παρακάτω. Ενδέχεται —με επιφύλαξη— να πρόκειται για τον γνωστό λόγιο, δημοσιογράφο και μεταφραστή, αδελφό του πανεπιστημιακού νεοελληνιστή Λίνου Πολίτη, αλλά και του Φώτου Πολίτη, και γιο του πρωτοπόρου της ελληνικής λαογραφίας Νικολάου Πολίτη). (3) Τέλος επιβεβαιώνεται μέσω του εγγράφου αυτού και η παρουσία των Βατάλα, Ψαρούδα και Πράτσικα στη λογοκριτική δραστηριοποίηση της εποχής, ως προς την Επιτροπή Ελέγχου Θεατρικών Έργων.

    Από το αρχειακό υλικό του Γιάννη Μπεράτη και συγκεκριμένα από Πιστοποιητικό που εξέδωσε η Προεδρία Κυβερνήσεως για αυτόν στις 23-1-1957 (Αρ. Πρωτ. 1749/Ζ) προκύπτει ότι από τις 30-9-1936 έως τις 1-5-1941, οπότε και καταργείται το Υφυπουργείο Τύπου και Τουρισμού, ο Μπεράτης υπηρέτησε εκεί ως μόνιμος Εισηγητής. Στο δε βιογραφικό που προτάσσεται του αρχειακού καταλόγου του συγγραφέα, πληροφορούμαστε πολύ συγκεκριμένα ότι είχε διοριστεί το 1936 στο «Τμήμα Ελέγχου Κινηματογραφικών Ταινιών, Θεατρικών Έργων, Διαλέξεων και Φωνοληψιών».

    Σε ό,τι αφορά την Επιτροπή Λογοκρισίας των τραγουδιών την εποχή γύρω στο 1940, πολύτιμη είναι η πληροφόρηση που απαντά σε κείμενο της μουσικοκριτικού Αλεξάνδρας Λαλαούνη, που παρατίθεται σε άλλη θέση παρακάτω. Εκεί μαθαίνουμε πως σε ό,τι αφορά τη μουσική των δισκογραφούμενων τραγουδιών —προκειμένου αυτά να είναι «μακρυά απ’ τον αμανέ και κάθε ασιατική επίδρασι»— επιλαμβάνονται οι «Ψαρούδας, Καράς, Γεωργιάδης, Δούνιας», ενώ σε ό,τι αφορά τους στίχους —προκειμένου «καμμιά ασχήμια, καμμιά ανηθικότης» να μη μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερα— επιλαμβάνονται οι «Πολίτης και Μανταντός». Το πρώτο που διαπιστώνεται είναι ότι οι Ψαρούδας και Πολίτης συμμετείχαν ως φαίνεται ανελλιπώς στις σχετικές Επιτροπές από το 1937 έως τα τέλη του 1940. Ως προς τα υπόλοιπα ονόματα, εικάζουμε με επιφύλαξη ότι πρόκειται για τους κορυφαίους μουσικούς και μουσικολόγους Σίμωνα Καρά, (4) Θρασύβουλο Γεωργιάδη και Μίνωα Δούνια, ενώ ο Μανταντός παραμένει αταύτιστος.

    Κλείνοντας την ενότητα αυτή θα λέγαμε ότι, παρ’ όλα πάντως τα ψήγματα πρωτογενούς πληροφόρησης που μπορεί να αντλήσει κανείς δι’ ερανισμάτων από σωζόμενα ιδιωτικά αρχεία όπως τα ανωτέρω, καταθλιπτικά εκτιμάται πως θα εξακολουθεί να βαραίνει η έλλειψη του πρωτογενούς αρχειακού υλικού του προερχόμενου από το ίδιο το Υφυπουργείο Τύπου: χωρίς αυτό, είναι αδύνατο να ανασυσταθεί, αξιόπιστα και στις λεπτομέρειές της, η Μεταξική λογοκριτική πρακτική στο τραγούδι της εποχής.

    (1) Το Τραγούδι, τχ. 44, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1938: σ. 7 («Γύρω από έναν αδικαιολόγητον θόρυβον»).

    (2) «Κάποιος μουσικός Ψαρούδας […] μού είπε. Παιδί μου, να μου τα φέρνεις εδώ να στα φτιάχνω εγώ. Δεν πήγα όμως εγώ. Σταμάτησα» (Βαμβακάρης, ο.π., σ. 286).

    (3) Πράγματι, σε προφορική επικοινωνία, ο κ. Αλέξης Πολίτης (καθηγ. Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης) είχε την καλοσύνη να μας πληροφορήσει ότι ο Γ. Πολίτης, όπως ο ίδιος του εδιηγείτο, ένα διάστημα εργαζόταν στη Ραδιοφωνία ή κάποια ανάλογη υπηρεσία, και διόρθωνε τις χασμωδίες του Τσιτσάνη (κατά πάσα πιθανότητα, εάν η μνήμη του πληροφορητή δεν λαθεύει στο όνομα).

    (4) Βραδυνή, 17-10-1940 («Λαϊκή μουσική, λαϊκά τραγούδια, λαϊκοί τραγουδισταί»).
    Η πληροφορία αυτή της Λαλαούνη φαίνεται να επαληθεύει τα όσα γράφονται για τη λογοκριτική δραστηριότητα του Σίμωνος Καρά στο Pennanen, ο.π., σ. 122.

  412. sarant said

    Το όνομα του Παπαστρατηγάκη επιβεβαιώνεται και από τν επιστολή Λαπαθιώτη προς Τάκη Μπαρλά (που ήταν επίσης μέλος αλλά για τον Τύπο):

    «27.IV.1938

    Αγαπητέ μου Τάκη

    Επειδή μαθαίνω, με πολλή μου λύπη, την εξαιρετική συγκίνηση και ταραχή που προκάλεσε στη λογοκρισία το εντελώς, ή περίπου, ή και καθόλου έστω αθώο παιχνίδι – οκτάστιχο, που μπήκε, ως αυτόγραφο, στη συνέντευξή μου των Νεοελληνικών Γραμμάτων κι επειδή στους κόλπους της περιλαμβάνονται παλιοί και καλοί μου φίλοι καθώς συ και ο Μιχάλης ο Παπαστρατηγάκης κι άλλοι, ίσως, που δεν ξέρω και τους οποίους δε θα ήθελα, με κανένα τρόπο, να κακοκαρδίσω, γι’ αυτό αποφασίζω ν’ αλλάξω τον τελευταίο και τον ένοχο στίχο του, έτσι ώστε, αποκαθαρμένος από το βάρος των φοβερών υπονοούμενων που περικλείει, να εμφανιστεί περισσότερο σύμφωνο με το πνεύμα της νέας καταστάσεως.

  413. Spiridione said

    Αυτό που γράφεται εδώ προκύπτει από στοιχεία;
    Για να αποφύγει την περίπτωση κατάσχεσης των πνευματικών του δικαιωμάτων λόγω της δικαστικής αντιπαράθεσης με την πρώτη του σύζυγο, χρησιμοποίησε ως ψευδώνυμο το όνομα του παππού του (Ρόκος), ενώ αρκετά τραγούδια του έχουν κατοχυρωθεί στο όνομα φίλων του όπως του Γ. Φωτίδα, της Αθ. Παγκαλάκη (ή Φωτίδα), του Μ. Μάτσα και άλλων.
    http://rebetiko.sealabs.net/mediawiki/index.php/%CE%9C%CE%AC%CF%81%CE%BA%CE%BF%CF%82_%CE%92%CE%B1%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CF%81%CE%B7%CF%82#.CE.94.CE.B9.CF.83.CE.BA.CE.BF.CE.B3.CF.81.CE.B1.CF.86.CE.AF.CE.B1

  414. Corto said

    Spatholouro κοιτάω ΤΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ του Κουνάδη, 1ος τόμος, σελ. 31, αλλά δεν βλέπω να γράφει κάτι για τον Σαββίδη, ενώ στον 13ο τόμο η αναφορά γίνεται πράγματι στην σελ.17, άρα μάλλον μιλάμε για την ίδια έκδοση. Μήπως είναι σε κάποια άλλη σελίδα;

  415. Corto said

    414:
    Spiridione οι αντιφάσεις είναι πολλές. Ο Κουνάδης στα σχόλια που έχει για τον Μάρκο Βαμβακάρη αποδίδει τους στίχους του «αγύμναστου» στον Μίνωα Μάτσα, «που τους εκχώρησε στον Γιώργο Φωτίδα». Παρακάτω όμως συμπληρώνει ότι ο Μ.Βαμβακάρης στην αυτοβιογραφία του περιγράφει πότε εμπνεύστηκε το τραγούδι, όταν παρουσιάστηκε στο Γουδί το 1940 κλπ.
    Με άλλα λόγια μύλος.

  416. spatholouro said

    415
    Corto, έχεις δίκιο, ου γαρ έρχεται το έρμο μόνον: είναι στον 2ο τόμο σελ. 31

  417. Corto said

    417:
    Spatholouro ευχαριστώ (για όλα τα καταπληκτικά!)

    Επανέρχομαι στον κατάλογο των τραγουδιών από τον κατάλογο του σχ.393 της Μαρίας.

    Συμπληρωματικά του σχ.396 τρεις παρατηρήσεις για τα τραγούδια του Γ. Φωτίδα:

    1) Ο περίφημος «καϊξής» είναι τραγούδι με στίχους που δεν μπορούν να γραφτούν αυτόνομα από την μελοποίησή τους. Είτε γράφτηκαν πάνω στην συγκεκριμένη μελωδία, είτε σε μαζί με την σύνθεση της μελωδίας. Σε κάθε περίπτωση απαιτείται συνεργασία συνθέτη – στιχουργού.

    2) Από τον κατάλογο προκύπτει ότι ο Γ. Φωτίδας έγραψε στίχους για τον Ιωάννη Βέλλα τουλάχιστον δύο φορές, μία προπολεμικά (Πες μου δυο λόγια ερωτικά, 1938) και μία μετά τον πόλεμο (Ένα μπουκέτο μενεξέδες, 1947). Για τον Ι. Βέλλα υπάρχει βάσιμη ένδειξη (αν όχι απόδειξη) ότι ήταν συμπαθών προς το μεταξικό καθεστώς. Συγκεκριμένα στην Βραδυνή, Σάββατο 23 Δεκεμβρίου 1939, στο πρόγραμμα του ραδιοφωνικύ σταθμού της ΕΟΝ αναφέρεται «7 Χαβανέζικη ορχήστρα του συναγωνιστού κ. Βέλλα» – με τις χαβάγιες αντικαθιστούσε τον Μπέζο στην Μάνδρα του Αττίκ.
    Η συμπάθεια του Βέλλα προς τον Μεταξά θα ήταν γνωστή στον κύκλο των μουσικών. Η συνεργασία του Βέλλα με τον Φωτίδα των «δημοκρατικών και αριστερών πεποιθήσεων» (κατά τον Καπετανάκη) οπωσδήποτε προβληματίζει, σε συνδυασμό με την ιστορία του «ύμνου της 4ης Αυγούστου». Εν πάση περιπτώσει κάτι δεν πάει καλά με το βιογραφικό του στιχουργού.

    3) Σύμφωνα με τον Κουνάδη τα τραγούδια με στίχους στο όνομα του Γ. Φωτίδα είναι σαράντα δύο (42), αλλά σύμφωνα με τον ΗΒΚ αν συναθροιστούν και αυτά με την υπογραφή Κ. Ραψωδός και Α. Παγκαλάκη(ς) φτάνουν τα εξήντα τρία (63) στην δισκογραφία των 78 στροφών. Παραταύτα φαίνεται ότι η ταυτότητα του Κ. Ραψωδού έχει αποδοθεί και στον Κώστα Κοφινιώτη, όπως τουλάχιστον φαίνεται στο βίντεο για το τραγούδι Σμυρνιά μου.

    Σημειωτέον ότι ο δίσκος με το τραγούδι «Η θάλασσα με την καρδιά σου μοιάζει» με ΜΟΥΣΙΚΗ του Κ. Ραψωδού και ΣΤΙΧΟΥΣ του Αντώνη Νταλγκά έχει στην άλλη όψη το τραγούδι ‘Είν΄η γυναίκα τράπουλα» με ΜΟΥΣΙΚΗ του Κώστα Κοφινιώτη και ΣΤΙΧΟΥΣ του Αντώνη Νταλγκά.

    Ελπίζω να είναι χρήσιμα όλα αυτά για όσους επιθυμούν να ξετυλίξουν το κουβάρι της ρεμπέτικης στιχουργικής…

  418. Μαρία said

    418
    Στον Κουνάδη στα σχετικά με τον Πολυμέρη βρίσκω συνεργασία του Κοφινιώτη στιχουργού και με το Βέλλα στο άσμα «Τσελιγγοπούλα και βοσκός» του 1939.
    Ο Βέλλας πάντως έγραψε ωραία ελαφρά.

    Το Μεταξά το Γενάρη του ’41 τον έκλαψαν πολλοί δημοκρατικών κατα τα άλλα πεποιθήσεων. Τα δυο τραγούδια του Περιστέρη με στίχους Μάτσα τα παίζουν σήμερα μόνο οι χρυσαυγίτες.

  419. Γιάννης Ιατρού said

    419: Ποιά, το 11 και το 39 του #393 εννοείς;

  420. Μαρία said

    420
    Όχι.
    Το ένα είναι αυτό https://www.youtube.com/watch?v=GaZRWdsKpAs και το άλλο επίσης δημοτικοφανές τιτλοφορείται «Ο καπετάνιος πέθανε».

    Ωρέ!
    Κλαίνε τα όρη τα πουλιά, ωχώ ωρέ, αντί να κελαηδάνε
    κλαίνε μανάδες κι ορφανά, ωχώ ωρέ, κλαίνε μοιρολογάνε.

    Ο καπετάνιος πέθανε, ωχώ ωρέ, και η Ελλάδα χάνει, ωρέ, χάνει
    το πιο μεγάλο της παιδί, ωχώ ωρέ, το Μεταξά το Γιάννη, ωρέ.

    Αφήνει για κληρονομιά, ωχώ ωρέ, για μας τρανή, ωρέ διαθήκη,
    αγάπη για το βασιλιά, ωχώ ωρέ, τη δόξα και τη νίκη.

  421. Γιάννης Ιατρού said

    421: Α, είπα κι εγώ, δεν έβγαζαν νόημα… μουτσας γρατσιας

  422. Corto said

    419:
    Οπωσδήποτε ο Βέλλας έγραψε ωραιότατα τραγούδια, χαβάγιες, τανγκό και επίσης αρχοντορεμπέτικα, όπως το περίφημο
    είμαι ερωτευμένος με τα μάτια σου.
    Δεν αναφέρθηκα στην όποια σχέση του με το καθεστώς για να τον μειώσω, αλλά για να καταδείξω τις αντιφάσεις που υπάρχουν στο βιογραφικό του Φωτίδα.
    Και ο Κοφινιώτης εξάλλου ήταν πολύ σπουδαίος στιχουργός.

    Τον Μεταξά πράγματι τον έκλαψαν σχεδόν οι πάντες τον Γενάρη του ’41.

  423. spatholouro said

    Μια και ο λόγος για τον ταλαντούχο στιχουργό αλλά και ποιητή Κώστα Κοφινιώτη, ας επισημάνω και εδώ (μην τυχόν επίσης κανείς μπορεί να βοηθήσει) ότι το καλοκαίρι του 1941 σημειώθηκε μία μεμονωμένη περίπτωση απαγόρευσης τραγουδιού. Στις 6 Ιουλίου 1941, η εφημερίδα «Βραδυνή», υπό τον τίτλο «Απαγορεύεται το “Ξαναγύρισε πίσω” –Διαταγή της Αστυνομίας», δημοσιεύει το ακόλουθο κείμενο:

    «Εκ της Αστυνομικής Διευθύνσεως Αθηνών εξεδόθη η κάτωθι ανακοίνωσις:
    Επειδή εις το άσμα υπό τον τίτλον «Ξαναγύρισε πίσω» περιέχονται φράσεις δυνάμεναι να δημιουργήσωσι παρεξηγήσεις ως προς το ακριβές νόημα αυτών, απαγορεύομεν εφεξής την εκτέλεσιν τούτου εις τα δημόσια κέντρα, θέατρα κλπ. καθώς και την κυκλοφορίαν των εντύπων μουσικών τεμαχίων τούτου. Οι παραβάται, συλλαμβανόμενοι, θα διώκωνται ποινικώς και θα παραπέμπωνται εις την Επιτροπήν Ασφαλείας προς εκτόπισιν.»

    Το πράγμα ενέχει μοναδικότητα, καθόσον είναι η πρώτη και μόνη φορά −υπό τα τρέχοντα ερευνητικά κεκτημένα− που ένα τραγούδι, και μάλιστα του ελαφρού ρεπερτορίου, επισύρει, πέραν της ποινικής διώξεως, και την παρεπόμενη ποινή του εκτοπισμού!

    Το τραγούδι είναι μια ρούμπα που έγραψε ο συνθέτης Γιώργος Μυρογιάννης, σε στίχους του Κώστα Κοφινιώτη. Παρά τις προσπάθειες, δεν ευδόκησε να εντοπιστούν ούτε η χρονολογία δισκογράφησης ούτε –το σπουδαιότερο!− οι υπόδικοι στίχοι…

    Εάν κάποιος μας διαβάσει και του κάνει κανένα κλικ βοηθητικό της εν λόγω αναζήτησης, η πατρίς θα είναι ευγνωμονούσα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: