Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ιππόλυτος, ο σεμνός

Posted by sarant στο 16 Σεπτεμβρίου, 2018


Το καλοκαίρι ανάμεσα στ’ άλλα διάβασα τον Ιππόλυτο του Ευριπίδη, μια τραγωδία που δεν την είχα διαβάσει ολόκληρη ως τώρα. Τη διάβασα στην έκδοση του Κάκτου, αυτή υπήρχε στο σπίτι -ο Κάκτος δεν έχει πολύ καλό όνομα, αλλά ειδικά στις τραγωδίες οι μεταφράσεις του Τάσου Ρούσσου είναι αξιοπρεπείς. Έτσι κι αλλιώς στο απέραντο Διαδίκτυο μπορεί κανείς να βρει, πέρα από το αρχαίο κείμενο, την πολύ καλή μετάφραση του Κώστα Βάρναλη, αλλά και μαγνητοσκοπημένες ή ηχογραφημένες παραστάσεις της τραγωδίας αυτής.

Πίνακας του Γκερέν. Ο Ιππόλυτος μπροστά στον Θησέα και τη Φαίδρα.

Ο μύθος του Ιππόλυτου ήταν ευρύτατα γνωστός. Η Φαίδρα, γυναίκα του Θησέα, ερωτεύεται τον Ιππόλυτο, γιο του Θησέα από άλλη μητέρα. Εκείνος αποκρούει τον έρωτά της και τότε αυτή λέει στον Θησέα ότι ο νέος αποπειράθηκε να τη βιάσει. Ο Θησέας προσεύχεται στον Ποσειδώνα και του ζητάει να σκοτώσει τον γιο του. Η Φαίδρα αυτοκτονεί.

Πάνω σε αυτόν τον καμβά, ο Ευριπίδης σύνθεσε δύο τραγωδίες με τον ίδιο τίτλο, Ιππόλυτος, που αργότερα οι μελετητές τις ονόμασαν Ιππόλυτος Καλυπτόμενος και Ιππόλυτος Στεφανηφόρος, ενώ ο Σοφοκλής έγραψε τη Φαίδρα. Από τα έργα αυτά σώθηκε ένα μόνο, το τελευταίο χρονολογικά, ο Ιππόλυτος Στεφανηφόρος, που διδάχτηκε το 428 πΧ και κέρδισε πρώτο βραβείο. Το θέμα του Ιππόλυτου το χρησιμοποίησαν αργότερα ο Σενέκας στην τραγωδία Φαίδρα και, την Αναγέννηση, ο Ρακίνας, με ομότιτλη τραγωδία, ενώ στον Ιππόλυτο βασίζεται και η κινηματογραφική Φαίδρα του Ζυλ Ντασέν (1962) με την Μελίνα Μερκούρη και τον Άντονι Πέρκινς.

Είναι ασυνήθιστο ένας τραγωδός να συνθέτει δυο τραγωδίες με τον ίδιο τίτλο και το ίδιο θέμα. Εικάζεται ότι στον πρώτο Ιππόλυτο (που έχει χαθεί) η Φαίδρα εκδηλώνει απευθείας τον έρωτά της προς τον Ιππόλυτο πάνω στη σκηνή, κάτι που σόκαρε τους θεατές. Στη δεύτερη εκδοχή, αυτήν που σώθηκε, η Φαίδρα παρουσιάζεται σαν ενάρετη δέσποινα, τραγικό πρόσωπο που άθελά της ερωτεύεται άνομα από θεϊκή παρέμβαση.

Το έργο εκτυλίσσεται στην Τροιζήνα όπου πρόσκαιρα βρίσκεται εξόριστος για έναν χρόνο ο Θησέας, βασιλιάς της Αθήνας, (επειδή είχε σκοτώσει τον Πάλλαντα και τους γιους του που επιχείρησαν να του πάρουν τον θρόνο). Στην αρχή του έργου εμφανίζεται στο θεολογείο η θεά Αφροδίτη, που εξηγεί ότι θα τιμωρήσει τον Ιππόλυτο επειδή την αγνοεί, δεν κοιτάζει έρωτες, μένει αγνός και λατρεύει την Άρτεμη, τη θεά του κυνηγιού. Η Αφροδίτη λοιπόν λέει ότι έχει εμπνεύσει άνομον έρωτα στη Φαίδρα, τη μητριά του Ιππόλυτου, και περιμένει να υλοποιηθεί η εκδίκησή της.

Μπαίνει στη σκηνή ο Ιππόλυτος συνοδευόμενος από κυνηγούς που υμνούν την Άρτεμη. Ένας υπηρέτης προσπαθεί να τον πείσει πως δεν είναι συνετό να περιφρονεί θεούς, και ειδικά την Αφροδίτη, εκείνος όμως δεν ακούει. Μετά, ο χορός των γυναικών ανακοινώνει πως η βασίλισσα, η Φαίδρα, λιώνει από κρυφό μαράζι. Συζητώντας με την παραμάνα της, η Φαίδρα ομολογεί τον έρωτά της για τον Ιππόλυτο και δηλώνει πως θα πεθάνει. Η παραμάνα λέει πως έχει ένα μαγικό φίλτρο.

Η παραμάνα, απελπισμένη, βρίσκει τον Ιππόλυτο, τον βάζει να ορκιστεί πως δεν θα πει τίποτα σε κανέναν και τον πληροφορεί για τον έρωτα της μητριάς του, ζητώντας του να ενδώσει. Εκείνος όμως εξοργίζεται, δηλώνει πως θα πατήσει τον όρκο σιωπής που μόλις έδωσε, και πως θα τα πει στον Θησέα.

Η Φαίδρα αυτοκτονεί. Επιστρέφει ο Θησέας και πάνω στο πτώμα της βρίσκει ένα γράμμα, όπου κατηγορεί τον Ιππόλυτο ότι τη βίασε. Ο Θησέας καταριέται τον γιο του. Έρχεται ο Ιππόλυτος, που δηλώνει αθώος, επειδή όμως έχει ορκιστεί δεν αποκαλύπτει την αλήθεια. Φεύγει για την εξορία.

Έρχεται αγγελιοφόρος που φέρνει στον Θησέα το μαντάτο: όπως έφευγε ο γιος του απ’ την Τροιζήνα, ένας τεράστιος ταύρος βγήκε από τη θάλασσα, τρόμαξε τα άλογα και τραυμάτισε βαριά τον νέο. Ο Θησέας αρχικά χαίρεται, όμως η θεά Άρτεμις κάνει την εμφάνισή της και φανερώνει στον Θησέα την αλήθεια και την αθωότητα του γιου του.

Φέρνουν στη σκηνή τον ετοιμοθάνατο Ιππόλυτο. Ο γιος συγχωρεί τον πατέρα, αγκαλιάζονται, κι ο Ιππόλυτος πεθαίνει.

Η τραγωδία του Ευριπίδη έχει 1466 στίχους. Όπως είπα πιο πριν, το κείμενο υπάρχει ονλάιν, με αντικριστή μετάφραση του Κ. Βάρναλη, στον ιστότοπο του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας. Μπορείτε επίσης να ακούσετε, από παλιά παραγωγή της ΕΡΤ (1955) αποσπάσματα της τραγωδίας σε ραδιοφωνική διασκευή, σε μετάφραση του Παναγή Λεκατσά, φυσικά με το στομφώδες ύφος της εποχής, ενώ υπάρχει επίσης βίντεο από παράσταση του Εθνικού Θεάτρου (2004) σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη και μετάφραση Στρατή Πασχάλη.

Μια βασική λέξη στο έργο είναι η λέξη «σεμνός». Σήμερα, σεμνός είναι ο συνεσταλμένος, αυτός που δεν προβάλλεται, δεν κομπάζει. Όμως στην αρχαιότητα η λέξη σήμαινε τον μεγαλόπρεπο και τον σεβάσμιο (από εκεί άλλωστε ετυμολογείται η λέξη, από το σέβας), αλλά συχνά είχε και αρνητική χροιά, αφού σήμαινε και τον υπεροπτικό -σχεδόν το αντίθετο από τη σημερινή σημασία. Στον διάλογο του Ιππόλυτου με τον Θεράποντα εμφανίζεται η λέξη «σεμνός» στο αρχαίο κείμενο, με τη σημασία του ακατάδεχτου, αλλά και με τη σημασία του σεβάσμιου. Φυσικά θα ήταν λάθος να αποδοθεί και στα νεοελληνικά «σεμνός».

 

ΘΕΡΑΠΩΝ
ἄναξ, θεοὺς γὰρ δεσπότας καλεῖν χρεών,
ἆρ᾽ ἄν τί μου δέξαιο βουλεύσαντος εὖ;
ΘΕΡΑΠΩΝ
Άρχοντα (δε σε λέω αφέντη· μόνο
τους θεούς να καλούμε αφέντες πρέπει!)
δέχεσαι να σου πω μιαν ίσα γνώμη;
ΙΠ. καὶ κάρτα γ᾽· ἦ γὰρ οὐ σοφοὶ φαινοίμεθ᾽ ἄν.
ΘΕ. οἶσθ᾽ οὖν βροτοῖσιν ὃς καθέστηκεν νόμος;
ΙΠ. οὐκ οἶδα· τοῦ δὲ καί μ᾽ ἀνιστορεῖς πέρι;
ΘΕ. μισεῖν τὸ σεμνὸν καὶ τὸ μὴ πᾶσιν φίλον.
ΙΠ. ὀρθῶς γε· τίς δ᾽ οὐ σεμνὸς ἀχθεινὸς βροτῶν;
ΙΠΠ. Και βέβαια, αλλιώς δε θα ᾽μουν γνωστικός.
ΘΕΡ. Ξέρεις λοιπόν τί συνηθάν οι ανθρώποι;
ΙΠΠ. Δεν ξέρω. Τί μου κάνεις τέτοιο ρώτημα;
ΘΕΡ. Μισούν τον φανταγμένον κι ακατάδεχτο.
ΙΠΠ. Σωστά. Ποιός συμπαθεί το φανταγμένο;
ΘΕ. ἐν δ᾽ εὐπροσηγόροισίν ἐστί τις χάρις; 95
ΙΠ. πλείστη γε, καὶ κέρδος γε σὺν μόχθωι βραχεῖ.
ΘΕ. ἦ κἀν θεοῖσι ταὐτὸν ἐλπίζεις τόδε;
ΙΠ. εἴπερ γε θνητοὶ θεῶν νόμοισι χρώμεθα.
ΘΕΡ. Κι οι καλομίλητοι άνθρωποι αγαπιούνται;
ΙΠΠ. Και βέβαια! Μέγα κέρδος, λίγος κόπος.
ΘΕΡ. Λες να ᾽χουν κι οι θεοί τον ίδιο νόμο;
ΙΠΠ. Αν και σ᾽ εμάς των θεών κρατούν οι νόμοι.
ΘΕ. πῶς οὖν σὺ σεμνὴν δαίμον᾽ οὐ προσεννέπεις;
100 ΙΠ. τίν᾽; εὐλαβοῦ δὲ μή τί σου σφαλῆι στόμα.
ΘΕ. τήνδ᾽ ἣ πύλαισι σαῖς ἐφέστηκεν Κύπρις.
ΙΠ. πρόσωθεν αὐτὴν ἁγνὸς ὢν ἀσπάζομαι.
ΘΕ. σεμνή γε μέντοι κἀπίσημος ἐν βροτοῖς.
ΙΠ. οὐδείς μ᾽ ἀρέσκει νυκτὶ θαυμαστὸς θεῶν.
ΘΕΡ. Πώς τότε δεν τιμάς μια θεά σεβάσμια;
100ΙΠΠ. Ποιάνε; Κοίτα μη σου λάθεψ᾽ η γλώσσα!
ΘΕΡ. Την Κύπρη, στον πυλώνα σου στημένη.
ΙΠΠ. Είμαι αγνός, χαιρετώ την απ᾽ αλάργα.
ΘΕΡ. Μεγάλη θεά και πολυδοξασμένη.
ΙΠΠ. Άλλος άλλον θνητό ή θεό αγαπάει.
ΘΕ. τιμαῖσιν, ὦ παῖ, δαιμόνων χρῆσθαι χρεών.
ΙΠ. ἄλλοισιν ἄλλος θεῶν τε κἀνθρώπων μέλει.
105 ΘΕ. εὐδαιμονοίης, νοῦν ἔχων ὅσον σε δεῖ.
ΘΕΡ. Άμποτε να ευτυχείς και να γνωστεύεις.
ΙΠΠ. Δε θέλω νυχτολάτρευτους θεούς!
ΘΕΡ. Πρέπει να τους τιμάμε, τέκνο μου, όλους.
ΙΠ. χωρεῖτ᾽, ὀπαδοί, καὶ παρελθόντες δόμους
σίτων μέλεσθε· τερπνὸν ἐκ κυναγίας
110 τράπεζα πλήρης· καὶ καταψήχειν χρεὼν
ἵππους, ὅπως ἂν ἅρμασι ζεύξας ὕπο
βορᾶς κορεσθεὶς γυμνάσω τὰ πρόσφορα.
τὴν σὴν δὲ Κύπριν πόλλ᾽ ἐγὼ χαίρειν λέγω.
ΙΠΠ. Εμπρός, ακόλουθοί μου, μπάτε μέσα
στο παλάτι, φροντίστε για φαγί.
Καλοδεχούμενο είναι το τραπέζι
110ύστερ᾽ απ᾽ το κυνήγι. Και κατόπι
ξυστρίστε τ᾽ άλογά μου, να τα ζέψω,
σαν αποφάγω, για να τα γυμνάσω.
Και την Κύπρη σου, εγώ, σου τη χαρίζω!
ΘΕ. ἡμεῖς δέ, τοὺς νέους γὰρ οὐ μιμητέον
115 φρονοῦντας οὕτως, ὡς πρέπει δούλοις λέγειν
προσευξόμεσθα τοῖσι σοῖς ἀγάλμασιν,
δέσποινα Κύπρι· χρὴ δὲ συγγνώμην ἔχειν.
εἴ τίς σ᾽ ὑφ᾽ ἥβης σπλάγχνον ἔντονον φέρων
μάταια βάζει, μὴ δόκει τούτου κλύειν·
120 σοφωτέρους γὰρ χρὴ βροτῶν εἶναι θεούς.
ΘΕΡ. Δε θα συνεριστούμ᾽ εμείς τους νέους
μα σα δούλοι, με γλώσσα κρατημένη,
πάντα θα προσευχόμαστε, Αφροδίτη
αφέντρα μας, στ᾽ αγάλματά σου. Κι όποιος
άγουρος με τα απόκοτα μυαλά του
μιλάει τ᾽ ανέμου, μην ακούς. Οι αθάνατοι
120σοφότεροι λογιούνται απ᾽ τους θνητούς.

(Σημειώνω πως η γραμματοσειρά του αρχαίου κειμένου δεν έχει υπογεγραμμένες, κι έτσι προσγράφονται, π.χ. μόχθωι)
Το ίδιο απόσπασμα (88-120) μπορείτε να το ακούσετε και στη ραδιοφωνική παραγωγή του 1955 (από το 4.25 στο 5.25) όπως και στο βίντεο του 2004 (11.30-14.00).

Στη μετάφραση του Βάρναλη βρίσκω να έχουν εναλλαχτεί οι στίχοι 102 και 104, αγνοώ γιατί. Προφανώς, το «Δε θέλω νυχτολάτρευτους θεούς!» είναι μετάφραση του οὐδείς μ᾽ ἀρέσκει νυκτὶ θαυμαστὸς θεῶν. Ο Ρούσσος το αποδίδει «Θεούς δε στέργω που τη νύχτα τούς λατρεύουν».

Προσέξτε ότι η λέξη «σεμνός» στους στίχους 93-94 έχει αρνητική σημασία. Φανταγμένος το αποδίδει ο Βάρναλης, ακατάδεχτος και φαντασμένος ο Ρούσσος, φαντασμένο και υπερόπτη ο Λεκατσάς στο ηχητικό. Όμως λίγους στίχους πιο κάτω, το ίδιο επίθετο χρησιμοποιείται για τη θεά (στίχοι 99, 103) και τότε, σωστά, αποδίδεται «σεβάσμια».

Στον στίχο 490, η παραμάνα λέει στη Φαίδρα: τί σεμνομυθεῖς; οὐ λόγων εὐσχημόνων δεῖ σ’ ἀλλὰ τἀνδρός. Ο Ρούσσος: Τι λες μεγάλα λόγια; Τώρα τέτοιες δε σου χρειάζονται όμορφες κουβέντες, τον άντρα έχεις ανάγκη. Ο Βάρναλης, πιο σφιχτά: Άσε τα λόγια τα μεγάλα. Ανώφελα! Για τον καλό σου ανάγκη να γνοιαστούμε! Πάντως, όποιος σεμνομυθεί, λέει μεγάλα λόγια.

Σε άλλα σημεία του έργου, η λέξη χρησιμοποιείται σε σχέση με θεούς, και τότε πάντοτε έχει τη σημασία του σεβάσμιου και του ιερού. Ωστόσο, στον στίχο 957, όταν ο Θησέας συγκρούεται με τον Ιππόλυτο που τον θεωρεί υπεύθυνο για την αυτοκτονία της Φαίδρας, στηλιτεύει τους υποκριτές που «θηρεύουσι γὰρ σεμνοῖς λόγοισιν, αἰσχρὰ μηχανώμενοι». Ο Βάρναλης, σωστά πιστεύω, αποδίδει: Πάνε κυνήγι μ᾽ άγια πρόφαση, μα κρύβουν
αισχρές βουλές μες στην ψυχή τους, ενώ ο Ρούσσος προτιμά να κρατήσει τη λέξη: Με σεμνά λόγια βγαίνουν στο κυνήγι, σοφίζονται όμως ατιμίες.

Πιο κάτω, ενώ συνεχίζεται η αντιπαράθεση πατέρα και γιου, και ενώ ο Ιππόλυτος δηλώνει πως δεν μπορεί να πατήσει τον όρκο που έχει δώσει στους θεούς κι έτσι να αποδείξει την αθωότητά του, ο Θησέας εξανίσταται για την, υποκριτική όπως τη θεωρεί, θεοσέβεια του γιου του, και λέει (στίχος 1064): οἴμοι, τὸ σεμνὸν ὥς μ᾽ ἀποκτενεῖ τὸ σόν. Ο Ρούσσος μεταφράζει: Πώς με σκοτώνει η θεοσέβειά σου! Ο Βάρναλης: Πώς με σκοτώνει αυτή σου
η ψεύτικη θεοσέβεια! Ο Λεκατσάς: η ψευτοαγιοσύνη σου με πνίγει.

Και στο τέλος, όταν πια ο Ιππόλυτος βαριά τραυματισμένος ψυχορραγεί πάνω στη σκηνή, στον στίχο 1363 αναφέρεται στον εαυτό του, και λέει πως είναι κρίμα που πεθαίνει από σφάλμα μέγα του πατρός του, τέτοιο παλικάρι. «ὅδ᾽ ὁ σεμνὸς ἐγὼ καὶ θεοσέπτωρ», λέει. «Εγώ ο ευσεβής και σεμνός», αποδίδει ο Ρούσσος, Νά ᾽μ᾽ εγώ, το σεμνό παλικάρι, θεοφοβούμενος, μεταφράζει ο Βάρναλης. Εδώ πράγματι μπορεί να διατηρηθεί η λέξη.

Φυσικά δεν εξαντλείται η τραγωδία εδώ -κι από την παρουσίαση αυτή αφήσαμε απέξω διάσημα αποσπάσματα όπως το κατηγορητήριο του Ιππόλυτου κατά των γυναικών στον περίφημο μονόλογό του (στίχοι 616-668):

ὦ Ζεῦ, τί δὴ κίβδηλον ἀνθρώποις κακὸν
γυναῖκας ἐς φῶς ἡλίου κατώικισας;

Ω Δία, γιατί στου Ηλιού το φως να φέρεις
τις γυναίκες, τα δολερά τα πλάσματα,
των αντρώνε τον όλεθρο; (Βάρναλης)

Ω Δία, τι έβαλες να ζουν γυναίκες
στον κόσμο τον ηλιόφωτο, ένα τέτοιο
για τους ανθρώπους δολερό κακό;

Από κάτι τέτοια χωρία έμεινε η φήμη του μισογύνη για τον Ευριπίδη.

Αλλά σε ένα άρθρο ιστολογίου δεν μπορεί να καλύψει κανείς ένα ολόκληρο έργο. Καθώς πειραματίζομαι για το πώς μπορούν να παρουσιαστούν σε ιστολόγιο μεγάλα έργα της αρχαίας και γενικά της κλασικής γραμματείας, εδώ προτίμησα να εστιαστώ σε μια λέξη και στις σημασίες της. Και όποιος θέλει, μελετάει περισσότερο.

 

Advertisements

164 Σχόλια to “Ιππόλυτος, ο σεμνός”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    >ο Κάκτος δεν έχει πολύ καλό όνομα,

    Α, σε παρακαλώ…

  2. leonicos said

    Στεφανηφόρος

    η Στεφανίας

  3. leonicos said

    Ο Κάκτος δεν είχε την ειδική επιλεκτικότητα άλλων εκδοτικών και προτίμησε ‘συλλογική εργασία’.
    Αυτό δεν δίνει πάντα πολύ καλό αποτέλεσμα, αλλά πολύ συχνά διασώζει από τις αυτοθαυμαστικές απεραντολογίες των ‘σπουδαίων’, που πολλές φορες επεκτείνονταν σε άσχετα προς το κείμενο θέματα, όπως κοινωνικής πολιτικής.

    Κι έπειτα εκτός από το ότι η φράση ‘δεν έχει καλό όνομα’ είναι μια παρακινδυνευμένη γενικότητα, με την έννοια ότι μπορεί να είναι άδινη, δεν λέει »για ποιον» ή από ποιον.

    Πολλοί δεν έχουν καλο όνομα στο στόα του ενός και είναι θεοί στο στόμα του άλλου.

    Ελπίζω να διαγραφεί ή ναα τροποποιηθεί η παρατήρηση. και να διαγραφεί και αυτό το σχόλιο μου, ώστε να εξαφανιστεί κάθε μνεία του συμβάντος

  4. Γς said

    Σεμνά και ταπεινά

    http://2.bp.blogspot.com/_yvMXXb3TUUg/Si-J8-6pAWI/AAAAAAAAATE/1-x54VLIGwA/s320/karamanlis.bmp

  5. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    Μάθαμε κι όλες τις λεπτομέρειες για την τραγωδία του Ευριπίδη (και καλά μεν να πάρει το όνομά του το βιβλιοπωλείο, αλλά να πούνε έτσι σουβλατζίδικο; Λέτε να είναι τόσο «τραγικά» τα σουβλάκια του;)

    Ωραία η ανάλυση της λέξης «σεμνός», αντάξια του χαρακτηρισμού του ιστολογίου με το «εδώ λεξιλογούμε».
    Συνήθως 🙂

    1. Διαβάζοντας στην πρώτη πρόταση, κι εγώ αμέσως αυτό σκέφτηκα και γέλαγα. Καλύτερα να σου βγει το μάτι… που λέει η λαϊκή σοφία 🙂

  6. leonicos said

    Κατά τα άλλα εύστοχο το άρθρο

  7. Πέπε said

    Σεμνός (<*σεβ-νός) είναι αυτός που προκαλείς σέβας, όπως δεινός (<*δεεσ-νός) είναι αυτός που προκαλεί δέος, φόβο.

  8. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  9. Γς said

    1, 5:

    > Καλύτερα να σου βγει το μάτι… που λέει η λαϊκή σοφία

    Ελα μωρέ. Και τι έγινε; [και πάλι κάκτος]

  10. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    3 Η σειρά των αρχαίων του Κάκτου όντως έχει κακό όνομα για τη λειψή επιμέλεια και τις κακές μεταφράσεις της, κάτι που αδικεί αρκετά βιβλία της σειράς, ιδίως όσα έχουν επώνυμο μεταφραστή και όχι τη «φιλολογική ομάδα Κάκτου».

    7 Έτσι πράγματι ξεκίνησε η λέξη.

  11. Πέπε said

    @7 (δικό μου) – 10 (Sarant):
    > > Σεμνός (<*σεβ-νός) είναι αυτός που προκαλείς σέβας
    > > Έτσι πράγματι ξεκίνησε η λέξη.

    Φυσικά, αυτό εννοώ. Ίσως διορθωτέον το «είναι» σε «είναι ετυμολογικά».

  12. gpoint said

    Δέχομαι πως μια λέξη μπορεί να έχει διαφορετική έννοια σε άλλα μέρη π.χ. το σουβλάκι ή καλαμάκι σε Αθηναίους και Θεσσαλονικείς αλλά μου φαίνεται δύσκολο να έχει διαφορετική έννοια στο ίδιο κείμενο. Προσωπικά πιστεύω πως είναι μια πρώτη μεταφραστική λύση που υιοθετήθηκε και με τον καιρό έγινε θέσφατον
    Συγκεκριμμένα :
    Σεμνός (<*σεβ-νός) είναι αυτός που προκαλείς σέβας, δεκτόν.
    Μπορούμε ίσως να διακρίνουμε δυο περιπτώσεις : σεβασμό από φόβο και σεβασμό από θαυμασμό.
    Σήμερα πάντως σεμνός αποκαλείται αυτός που δεν προκαλεί ούτε φόβο ούτε θαυμασμό με την παρουσία του γενικώς.

  13. Κιγκέρι said

    Να και μια σπουδαία Σέμνη
    https://el.m.wikipedia.org/wiki/Σέμνη_Καρούζου

  14. sarant said

    12 Γιατί δεν μπορεί μια λέξη να έχει διαφορετική έννοια στο ίδιο κείμενο; Για τον άνθρωπο είναι αρνητικό να είναι σεμνός (= φαντασμένος, ακατάδεχτος) ενώ οι θεοί είναι σεμνοί = σεβάσμιοι.

  15. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα, buona domenica!

  16. dryhammer said

    Ο Ιππόλυτος και το βιολί του.jpg

    Ένας άλλος Ιππόλυτος, από ένα σεμνό καλλιτέχνη.

  17. gpoint said

    # 14

    Νίκο αυτή είναι η άποψή μου

    Οι διαφορετικές έννοιες της ίδιας λέξεις δεν προέρχονται από τον συγγραφέα αλλά από τους ερμηνευτές του έργου του. Αλλά μου φαίνεται απίθανο κάποιος που θαυμάζουμε ακόμα τόσα χρόνια μετά να μη μπορούσε να βρει μια άλλη λέξη και δεν είναι κωμωδία για να πεις πως «παίζει» με την διπλή έννοια.

  18. cronopiusa said

    Καλώς όρισες!!

    Γιάννη Κουβάτσε

  19. cronopiusa said

    Γιάννης Κουβάτσος, ο σεμνός!

  20. Νέο Kid said

    19. Όχι και πολύ σεμνός, ελπίζω! … Δεινός κάλλιον!

    Έχουμε κι ένα πελατάκι να εξυπηρετήσουμε… και τώρα μπαίνει ο χειμώνας , το ψάρεμα θα ελαχιστοποιηθεί …και οι ποδοσφαιρικές φαντασιώσεις θα οργιάσουν.😀

  21. Λεύκιππος said

    Νομιζα οτι το αντιστοιχο ρημα ηταν σεμνυομαι αλλά ψαχνοντας ειδα οτι είναι Σεμνύνομαι. Οποτε σεμνύνομαι και δεν σχολιαζω (προς το παρόν).

  22. Μια καλή παρουσίαση. Ευχαριστούμε!

  23. Νέο Kid said

    Πολύ μελό πάντως το σενάριο του Ιππόλυτου.
    Και πολύ κλισεδιάρικο το υπόρρητο «όλα εδώ πληρώνονται!» στη μορφή του θαλασσινού Ποσειδώνιου ταύρου που σκοτώνει τον ήρωα, εις εκδίκησην της φόνευσης του Μινώταυρου…

  24. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    21 Πρόσεξε όμως ότι το «σεμνύνομαι» διατηρεί την αρχαία σημασία και σημαίνει «καμαρώνω». Ιδίως όταν καμαρώνεις για κάτι αξιόλογο.
    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CF%83%CE%B5%CE%BC%CE%BD%CF%85%CE%BD&dq=

  25. voulagx said

    «ΙΠ. καὶ κάρτα γ᾽»
    Μα ολα απο τους αρχαιους τα πηραμε; Ακομα και το συστημα με τις καρτες; Δεν διευκρινιζει ομως αν ηταν κιτρινη ή πορτοκαλεά.

  26. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    23 «όλα εδώ πληρώνονται!» στη μορφή του θαλασσινού Ποσειδώνιου ταύρου που σκοτώνει τον ήρωα, εις εκδίκησην της φόνευσης του Μινώταυρου…
    Ότι η Φαίδρα ήταν κόρη του Μίνωα το είπαμε; 🙂

  27. Γς said

    16:

  28. Γς said

    16:

    >Ένας άλλος Ιππόλυτος, από ένα σεμνό καλλιτέχνη.

  29. Πέπε said

    @14:
    > > Γιατί δεν μπορεί μια λέξη να έχει διαφορετική έννοια στο ίδιο κείμενο; Για τον άνθρωπο είναι αρνητικό να είναι σεμνός (= φαντασμένος, ακατάδεχτος) ενώ οι θεοί είναι σεμνοί = σεβάσμιοι.

    Θαρρώ πως καταλαβαίνω τι εννοεί ο Gpoint. Ίσως κατά κάποιο τρόπο πρόκειται για την ίδια έννοια, η οποία όμως παίρνει άλλη απόχρωση προκειμένου για θεούς κι άλλη προκειμένου για θνητούς.

    Δεν είναι γενικά απίθανο μια λέξη να έχει διαφορετικές έννοιες στο ίδιο κείμενο, αλλά κοίτα πώς πάει εδώ το συμφραζόμενο:

    ΘΕΡ. [Οι άνθρωποι] μισούν τον σεμνό (μτφρ.: φανταγμένον κι ακατάδεχτο).
    […]Λες να ᾽χουν κι οι θεοί τον ίδιο νόμο;
    ΙΠΠ. [Ναι]
    ΘΕΡ. Πώς τότε δεν τιμάς μια θεά σεμνή (μτφρ.: σεβάσμια);

    Ομολογώ ότι με μπερδεύει λίγο, καθώς δεν έχω εμπειρική γνώση της αρχαίας έννοιας της λέξης μ’ όλες της τις αποχρώσεις. Θα έβγαζε άνετο νόημα αν στην περίπτωση της θεάς η λέξη εσήμαινε ό,τι και σήμερα: οι άνθρωποι μισούν τους φαντασμένους, το ίδιο ισχύει και για τους θεούς, άρα μια θεά που είναι σεμνή (όπως το λέμε σήμερα = όχι φαντασμένη) πρέπει να την τιμούμε.

    Αλλά δε λέει αυτό. Κι αν ήθελε να πει αυτό, θα ήταν παράλογο να βάλει την ίδια λέξη αφού πλέον οι σημασίες δεν είναι απλώς διαφορετικές αλλά αντίθετες. Γι’ αυτό άλλωστε και δεν υπάρχει η σημερινή σημασία στην αρχαία λέξη.

    Πρέπει να υπάρχει μία έννοια, για την οποία δεν έχουμε λέξη σήμερα, η οποία, χρωματιζόμενη αλλιώς για τους θεούς κι αλλιώς για τους θνητούς, να βγάζει τον συλλογισμό (αφού μισούμε όσους ανθρώπους την έχουν, πρέπει να τιμούμε όσους θεούς την έχουν) λογικό.

    Δε νομίζω ότι είναι δυνατόν να αποφευχθεί η χρήση διαφορετικών λέξεων στη μετάφραση, παρόλο που φυσικά κάτι χάνεται.

    Πώς το έχουν ο Ρούσσος και οι άλλοι;

  30. Aris Gavriilidis said

    Και η ταινία του Ντασέν «Φαίδρα» όπου η Μελίνα Μερκούρη-Φαίδρα ερωτεύεται τον πρόγονό της Άντονι Πέρκινς.

  31. Aris Gavriilidis said

    Και Ιππολύτη, η βασίλισσα των Αμαζόνων.

  32. sarant said

    25 Προφανώς, όπως τεκμαίρεται από το κείμενο, είχαν τρεις κάρτες, όχι δύο όπως εμείς. Κάρτα γ’ λέει.

    29 Ο Ρούσσος λέει σεβάσμια.

  33. sarant said

    Η φίλη μας η Ranele με πληροφορεί με μέιλ ότι και η Μαρινα Τσβετάγεβα έχει γράψει έμμετρο δράμα με τίτλο Φαίδρα.

    Μου στέλνει και δύο σχετικά ποιήματα της Τσβετάγεβας σε δική της μετάφραση:

    Μαρίνα Τσβετάγιεβα (μετάφραση-απόδοση: Ranele)

    1. Το παράπονο

    Ιππόλυτε! Πόνε άλυτε! Πόθε αχαλίνωτε!

    Με φλογίζεις… με ακούσιο των παρειών τ΄άναμμα …

    Τι σκληρή βάσανος κρύβεται

    Και μόνο στου Ιππόλυτου το όνομα!

    Σαν μια αχόρταγη θάλασσα τέρψης

    Που σκάει αφρίζοντας στο γρανιτένιο βράχο.

    Κοχλάζω στου Ιππόλυτου τη σκέψη!

    Τον επικαλούμαι μες στο παραλήρημα μέθης!

    Τα χέρια ως τον ώμο θα μπήξω μες στο χώμα!

    Με τα δόντια θα κάνω το χαλίκι σκόνη!…

    Μαζί μονάχα να πλαγιάσουμε με της χαράς το κλάμα!

    Το μυαλό μου – όλο φλόγα όσο είμαι μόνη …

    Όπως μπουκώνει τη μύτη και το στόμα η σκόνη

    Του Ερκολάνο… Πνίγομαι … Σβήνω… Αποκάμω…

    Ιππόλυτε, τούτο είναι χειρότερο κι απ΄το πριόνι!

    Τούτο είναι πιο καυτό κι από τη στάχτη με την άμμο!

    Είναι σαν τον οίστρο για την πληγή που χάσκει…

    Όταν εκείνος σε καταδιώκει κατά πόδας…

    Είναι σαν τον καλπασμό με την πληγή που πάσχει

    Της αφηνιασμένης φοράδας!

    Ιππόλυτε! Κρύψε με από τις αποφράδες!

    Μες στις στάχτες σάμπως στον τάφο.

    Υπάρχει ο παράδεισος και για φοράδες:

    Σφαγείο! Να γλιτώσω από τον αβάσταχτο πόνο!

    Ιππόλυτε! Κυρίευσέ εμέ εν μια νυκτί!

    Αλλιώς μες στο καυτό αυλάκι του στήθους

    Αντί για του Ιππόλυτου γλυκόστομου φιλί

    θα νιώθω των Αρπυιών τσιμπήματα του ράμφους!

    Ιππόλυτε! Ξεδίψασέ με, γλυκόστομο παιδί!

    Γιε ή παραγιέ; Θύμα ή συνεργέ σε πλήξη!

    Πατώ τη λάβα αντί για δροσερό σκαλί!

    – Ο Όλυμπος με τα καμώματά μου λες να φρίξει;

    Ολύμπιοι;! –Τους πλάθουμε εμείς, χαζέ!

    Των θεών το βλέμμα είναι νυσταγμένο και νωθρό!

    Ιππόλυτε! Μέσα από τον πέπλο ψηλάφισέ με!

    Το ρούχο σαν σάβανο τυλίγει το σώμα μου νεκρό!

    Ιππόλυτε, Ιππόλυτε, ανάστησέ με…

    7 Μαρτίου, 1923 (Μετάφραση –απόδοση: 8 Μαρτίου, 2018)

    2. Το γράμμα

    Προς Ιππόλυτο από βασίλισσα Φαίδρα, μητριά, επιστολή.

    Στο καπριτσιόζικο αγοράκι, η ομορφιά του οποίου σαν μαλακό κερί

    Που στη θέα του Φοίβου και της Φαίδρας τρέπεται σε άτακτη φυγή …

    Ιδού προς τον Ιππόλυτο από τη Φαίδρα: των απαλών χειλέων οι στεναγμοί.

    Ξεδίψασε μου την ψυχή! (Αδύνατον δίχως να αγγίξεις τα χείλη

    Να ξεδιψάσεις την ψυχή!) Αδύνατον, αγγίζοντας τα χείλη,

    Να μην αγγίξεις την Ψυχή, μια φτερωτή θεά φωλιάζουσα στα χείλη…

    Ξεδίψασε μου την ψυχή ξεδιψώντας μου τα χείλη.

    Ιππόλυτε, έχω εξαντληθεί… Ιερόδουλες και ιέρειες – ντροπή!

    Δεν είναι η λαγνεία μονάχα που μ΄έλκει ακαταμάχητα σε σένα! Απλά

    μονάχα είν΄ τα λόγια και τα χέρια… Πίσω από χειλέων και χεριών την αναρριγή

    Κρύβεται ένα μέγα μυστικό σφραγισμένο με το δείκτη του χεριού στα χείλη απά.

    Συγχώρα με, παρθένε! έφηβε! αναβάτη! Των απολαύσεων

    παθιασμένε αρνητή! –Ούτε η λαγνεία! Ούτε της ερωτικής κλίνης η παραξενιά!

    Αλλά η ξελογιάστρα η Ψυχή! Εκείνης είναι η παρηγοριά

    Να ακούω του Ιππολύτου τα γλυκόλογα με την κομμένη μου ανάσα!

    -Μου λες «Ντροπή!» – Μου τέλειωσαν κι αυτές! Μοιράσου την τελευταία μου λαχτάρα!

    Με΄χουν παρασύρει τ΄αλογάρια στο χείλος του γκρεμού να τσακιστώ σε κατηφόρα –

    Είμαι αναβάτιδα κι εγώ! Και έτσι απ΄του στήθους μου τα ύψη ορμώ με ύστατη λαχτάρα,

    Απ΄τους μοιραίους δίδυμους λοφίσκους μες στην άβυσσο του στέρνου σου με φόρα!

    (Ή μήπως του δικού μου τελικά;!)

    – Μη χρονοτριβείς στιγμή! Πιο τολμηρά!

    Με της σκοτεινής καρδιάς κερί – πιο τρυφερά!

    απ΄ ό, τι να σκαλίζεις τα ορνιθοσκαλίσματα με τη γραφίδα

    πάνω στου μαθητή την κερωμένη πινακίδα …

    Ω, μην αντιστέκεσαι κι άσε του Ιππόλυτου το μυστικό

    να το διαβάσει με το αχόρταγό της στόμα,

    η δική σου Φαίδρα…

    11 Μαρτίου, 1923 (Μετάφραση –απόδοση: 10 Μαρτίου, 2018)

  34. ΣΠ said

  35. giorgos said

    Δέν είχε άδικο ό Πλάτωνας πού όλους αυτούς τούς είχε αποκλείσει από τήν «Πολιτεία του »
    http://katotokerdos.blogspot.com/2013/08/blog-post_20.html#more

  36. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο Άντονι Πέρκινς επιλέχτηκε από τον Ντασέν ,πολύ επιτυχημένα να παίξει τον Ιππόλυτο (Αλέξη) στην ταινία «Φαίδρα» με τη Μελίνα . Ο ήρωας-γιος στην «Ψυχώ» αν θυμάστε.
    Έβγαζε κατά τη γνώμη μου αυτό το σεμνό/εύθραυστο, τώρα που το αναλύετε.(Απόλυτος Ιππόλυτος).
    Σημαντικό για μένα, μετά από τόσα χρόνια σα να κουμπώνει ένα ταπάκι στο δικό μου παζλ γι΄αυτή την ταινία. Με εφοπλιστικές οικογένειες το σενάριο, και η μοίρα θέλησε να συντελεστούν μετά διάφορες τραγικές προσομοιώσεις στην πραγματικότητα.
    Η Μελίνα μέχρι τέλους συνδεόταν με τον Πέρκινς και μιλούσε γι΄αυτόν πάντα με λόγια περίσσιας τρυφερότητας. Λες και σ΄αυτό, εκείνη(το φαινόμενο Μελίνα), όπως σε όλα «έπαιζε» σε ρόλο τη ζωή της ή οι ρόλοι ήταν η ζωή της κι έτσι μας παρουσιαζόταν: σαν σε σκηνή διαρκώς.

    Παρακάτω κι άλλα 🙂

  37. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Δε θέλω να σας ξεστρατίζω από τα γλωσσολογικά αλλά με πέτυχες πάλι σε θέμα που αγαπώ Νικοκύρη.
    Το σενάριο της ταινίας Φαίδρα, το έγραψε η Μαργαρίτα Λυμπεράκη (θα έλεγα Φαίδρα και Ιππόλυτος μαζί αυτή η πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα). Γυρίστηκε εν πολλοίς στην Ύδρα κι αποτέλεσε μέρος του μύθου της.Τη μουσική ως γνωστόν έγραψε ο Μίκης και τους στίχους ο Γκάτσος.
    Στα 1962, 63 κάτι φαινόταν να γίνεται γι αυτή τη χώρα, κι ύστερα ήρθαν οι …σφήκες. 😦

  38. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αλλά, αλλά, παράλειψη, οι στίχοι στο τραγούδι της Φαίδρας «Αγάπη μου αγάπη μου «είναι του Γιάννη Θεοδωράκη (αδελφού του Μίκη)
    Και χίλιες φορές που το χουμε ακουστά, είναι ολοκαίνουργο κι αξεπέραστο με τη Μελίνα κατά τη γνώμη μου.

  39. Νέο Kid said

    Η Φαίδρα ήταν κόρη του Μίνωα; Και η Αριάδνη με το μεγάλο μύτο, τι ήταν;
    Ή είχε δύο, και τις πήρε και τις δυο εργολαβία ο Θησεύς;

  40. Λεύκιππος said

    24 Τώρα συνειδητοποίησα τι σημαίνει το σεμνύνομαι. Merci που λενε

  41. gpoint said

    Κι ένα υπέροχο κομμάτι από τους Tangerine dream με τίτλο Fedra…

  42. gpoint said

    # 41

    Για όσους έχουν απορία γιατί έγραψα Fedra αντί Phaedra, εφαρμόζω τον κανόνα της απλούστερης γραφής για τις ξένες λέξεις και στις λατινογενείς γλώσσες, όχι μόνο στην ελληνική !!

  43. Pedis said

    «Από κάτι τέτοια χωρία έμεινε η φήμη του μισογύνη για τον Ευριπίδη.»

    μα ο Ευριπίδης είναι και έχει φήμη φεμινιστή και εικονοκλάστη στα σχετικά ζητήματα.

  44. Γιάννης Ιατρού said

    Ο H. Frisk (στο έγκυρο Griechisches Etymologisches Wörterbuch, 1960) αναφέρει σχετικά με το σεμνός:

    βλ. και τα σχόλια κλπ του Robert Parker (1991) στη δημοσίευση The Hymn to Demeter and the Homeric Hymns στο «Greece and Rome», τεύχος 38 (01), σελ.1–17, (εδώ)

  45. loukretia50 said

    ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΒΑΤΣΟ!!!
    Ελπίζω να μείνεις! Πάντα έχεις πολλά να πεις!
    Και τα λες όμορφα!
    Για σένα !
    Marina Tsvetayeva (translated by Ilya Shambat)

    Little World
    Children – are staring of eyes so frightful,
    Mischievous legs on a wooden floor,
    Children – is sun in the gloomy motives,
    Hypotheses’ of happy sciences world.

    Eternal disorder in the ring’s gold,
    Tender word’s whispers in semi-sleep,
    On the wall in a cozy child’s room, the dreaming
    Peaceful pictures of birds and sheep.

    Children – is evening, evening on the couch,
    In the fog, through the window, glimmer street lamps,
    A measured voice of the tale of King Saltan,
    Mermaid-sisters of seas from tales.

    Children – is rest, brief moment of respite,
    A trembling vow before God’s eyes,
    Children – are the world’s tender riddles,
    Where in the riddle the answer hides!
    Marina Tsvetayeva

    Κρόνη! PHAEDRA https://youtu.be/biJAVuzHdhk

    ΕΦΗ ΕΦΗ το θυμάσαι?
    Some Velvet Morning – Nancy Sinatra and Lee Hazlewood https://youtu.be/C2PbG6KQKsE
    «…Flowers growing on the hill Dragonflies and daffodils Learn from us very much Look at us but do not touch Phaedra is my name»

    Και για τις δυο σας :
    «…We’ve been in jails, at banquets we have reveled:
    But the rewards of heaven, we’re lost to them,
    Lost in nights of starlight, in the garden
    Where apple trees from paradise are found.
    No, be assured, my gentle girls, my ardent
    and lovely sisters, hell is where we’re bound.»
    Bound for Hell by MARINA TSVETAEVA
    Translated from Russian by STEPHEN EDGAR

    Θαυμάσιο το σημερινό θέμα, υπέροχα ποιήματα και καλή η μετάφραση! Εξασφαλίσατε τη σιωπή μου σήμερα… σεμνύνομαι!

  46. cronopiusa said

    ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ 1955

    Phaedra (1962) Escorted by Bach

  47. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    39. Κιντ >>Ή είχε δύο, και τις πήρε και τις δυο εργολαβία ο Θησεύς;
    Ναι,ναι, ακριβώς! 🙂 Τη φιλήδονη Αριάγνη με το μύτο 🙂 , την άφηκε στη Νάξο (για το Διόνυσο) και πήρε το ξόανο και τη Φαίδρα εις ανάμνησιν. Τί, έτσι ξεκρέμαστο θα ήταν το φλερτ με τον προγονό της; Είχε παρελθόν!
    Συμπτωματικά το είχα πρόσφατο το θέμα της εγκατάλειψης της Αριάδνης στη Νάξο, με το όμορφο,(μ΄άρεσε ιδιαίτερα και δε θυμάμαι αν το πρότεινα εδώ ενόψη του καλοκαιριού) βιβλιαράκι της Ρέας Γαλανάκη «Δυο γυναίκες-δυο θεές»

  48. Ασ’ τα, G (42), πρέπει να σύχναζες στη Fedra της Φωκίωνος Νέγρη! (Υπάρχει αλήθεια ακόμα;)

  49. loukretia50 said

    Phaedra confesses her love for Hippolytus to Oenone
    Anne Louise Girodet -Trioson

    Yποθέτω πως είναι η καθιστή, λόγω συγκίνησης.
    (ε, δεν είπα πως θα μουγκαθώ, ξέρετε τι εννοώ!)

  50. Νέο Kid said

    47. Και γιατί το παράτησε στση Νάξο το όμορφο το κορίτσι το κρητικάτσι μωρέ ο κουζουλός;
    Μπορεί όμως να μην ήθελε κι αυτή να πάει με το φλούφλη στην Αθήνα, μέσα στο καυσαέριο και στο νέφος… σάματις άσχημα είναι η Νάξο; όλα τα καλούδια έχει. 😀

  51. loukretia50 said

    Πάλι πέρασα από τη μαρμάγκα! Ευτυχώς ανώδυνα!

    Αγγελε, εγώ σύχναζα στη Φαίδρα!

  52. sarant said

    43 Και όμως έχει κατηγορηθεί για μισογύνης.

  53. Νέο Kid said

    50. Κι άμα βαριόταν στη Νάξο η Αριάδνη, πεταγόταν (δυο τριηριές δρομος είναι) και δίπλα στην Πάρο ,για κανένα νάιτ λάιφ και κανένα ουάν νάιτ σταντ…

  54. Αγάπη said

    Καλημέρα
    Αυτή τη Φαίδρα την θυμηθήκαμε;

  55. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η Φαίδρα του Ρίτσου
    Μουσική Χαρίλαος Τρουβάς/ Εκτέλεση Θοδωρής Τσάγγαρης

    Την αγιότητα πριν απ` την αμαρτία δεν την πιστεύω.
    Ανημπόρια τη λέω, δειλία τη λέω.
    Τ`αφιερώματα στους θεούς, προσχήματα
    για ν` αποφύγουμε τη δοκιμασία.
    Αόρατοι οι θεοί, δε δίνουν αποδείξεις.
    Πιθανόν αυτό να ζητάμε: όχι την ίδια την αγιότητα,
    έναν ίσκιο μονάχα να κρυφτούμε.
    Ωστόσο και τώρα θα` θελα να στο ξαναπώ:
    Την αγιότητα πριν απ` την αμαρτία δεν την πιστεύω.
    Τίποτα δεν πιστεύω. Δεν καταλαβαίνω τίποτα.

    Η Αλλη Φαίδρα -Έλεν Μίρρεν

  56. Αγάπη said

    Η Αφροδίτη λεγόταν, μεταξύ άλλων, και Κατασκοπία
    Μυθολογείται ότι, εκεί, στην Τροιζήνα, στο ιερό της Αφροδίτης υπήρχε μια μυρτιά πίσω από την οποία στεκόταν η Φαίδρα και έβλεπε τον Ιππόλυτο να γυμνάζεται στο παρακείμενο στάδιο -εξού και η επωνυμία τής θεάς .
    Τα φύλλα αυτής της μυρτιάς τρυπούσε η Φαίδρα με την περόνη των μαλλιών της – από πόθο; από ανυπομονησία;

    Λέγεται ακόμα ότι στην Αθήνα, η Φαίδρα ίδρυσε ιερό της Αφροδίτης στη ΝΔ πλευρά της Ακρόπολης: από κει μπορούσε να βλέπει την Τροιζήνα, τόπο καταγωγής τού Θησέα: εκει έστειλε τον γιό του Ιππόλυτο για να διαδεχτεί τον παλαιότερ βασιλιά και παππού του, ενώ τα παιδιά του από την επόμενη σύζυγό του θα διαδεχόταν τον ίδιο στην Αθήνα

  57. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το λίκνο χασάπα!
    http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/anthology/mythology/browse.html?text_id=669

  58. Αγάπη said

    Ο Ρίτσος στη δική του Φαίδρα μιλά στον Ιππόλυτο και με κάποιον τρόπο περιλαμβάνει εμμέσως τις δυο έννοιες – όπως περιγράφονται από άλλους συνομιλητές – τής λέξης – σεμνός –

  59. Pedis said

    # 52 – 43 Και όμως έχει κατηγορηθεί για μισογύνης.

    στη βάση του συγκεκριμένου μονολόγου, ας πούμε;

    Αντίθετα από αυτ’ην την κατηγορία, έχω στο μυαλό μου τις Τρωάδες, τη Μήδεια, ακόμη και στο πως «αναμορφώνει», όσο του επιτρέπεται, τον πατριαρχικό μύθο και παρουσιάζει το δίδυμο Ηλέκτρα-Κλυταιμνήστρα.

  60. Γς said

    Φαίδρα , το φιλμ, που πήγε απάτητο στην Αμερική .

    Και να΄χεις και τον Τζούλι της Μελίνας να λέει στους Λος Αντζελες Τάιμς ότι η ταινία δεν είναι ξεπέτα [quickie ]

  61. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    58. Ναι, γι΄αυτό έβαλα το λίκνο του ποιήματος και για να πω την αλήθεια δεν ήξερα/θυμόμουν τη μελοποίηση (που δεν έβαλα τελικά) 😦 )

  62. sarant said

    59 Και όχι μόνο. Και επειδή είχε κακές ηρωίδες.

    Λέμε όμως ότι έβγαλε όνομα, όχι ότι ήταν δικαιολογημένο.

    Δες εδώ

    Εκείνος που απέκτησε στην αρχαιότητα την προσωνυμία του μισογύνη μάλλον άδικα ήταν ο Ευριπίδης, ο τραγικότερος πράγματι των τραγικών. Μπορεί η Μήδεια να ήταν μάγισσα, εκδικητική και μητροκτόνος, μπορεί η Φαίδρα να έφθασε στο χείλος τού να γίνει μοιχαλίδα, επίορκος και δολοφόνος, μπορεί η ευριπίδεια Ηλέκτρα να μηχανεύτηκε τον ύπουλο φόνο του Αιγίσθου και την εν ψυχρώ δολοφονία της Κλυταιμνήστρας, αλλά τελικά «μόνο ο Ευριπίδης είχε τόσο σημαντικούς γυναικείους ρόλους και μόνον εκείνος επέλεξε να δώσει έμφαση στα ζητήματα της κοινωνικής κατωτερότητας των γυναικών» (Β.Μ. W. Knox & Ρ. Ε. Easterling, «Ιστορία της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας»). Οι μεταγενέστερες γενιές τον θεώρησαν φεμινιστή, αλλά στην εποχή του είχε τη φήμη του μισογύνη. Ολόκληρη κωμωδία του Αριστοφάνη, οι «Θεσμοφοριάζουσες», είναι αφιερωμένη στις κατακρίσεις των αθηναίων γυναικών κατά του Ευριπίδη, καθώς και στις αποφάσεις που έλαβαν για να τον τιμωρήσουν για όσες αδικίες διέπραξε εις βάρος τους. «Πήρα το λόγο να μιλήσω, γυναίκες», λέει μια γυναίκα στη γιορτή των Θεσμοφορίων, «όχι που μ’ έσπρωξε φιλοδοξία καμιά/ ­ αυτό τ’ ορκίζομαι μα τις θεές ­/ δεν αντέχω όμως χρόνια να βλέπω/ να μας λοιδορεί τις γυναίκες ο Ευριπίδης/ ο γιος της λαχανούς/ και να μας ψέλνει τον εξάψαλμο. / Τι δεν μας σέρνει η γλώσσα του!/ Οπου να βρει τρεις θεατές και θεατρίνους/ μας πασαλείφει για καλά με ό,τι έχει. / Μας λέει κερατώνουμε τους άντρες μας/ ότι ψοφάμε να πηγαίνουμε με άλλους/ μπεκρούδες μας ανεβάζει και ψεύτρες/ φλύαρες και προδότρες/ ­ αρρώστια σκέτη και κακό/ πανούκλα των αντρών!» (μετάφραση Κώστα Τοπούζη, εκδόσεις Επικαιρότητα). Εν τούτοις, ο Ευριπίδης τουλάχιστον όπλιζε τις γυναίκες στα δράματά του με επιχειρήματα και αυτό του το αναγνωρίζει ως και ο Αριστοφάνης στους «Βατράχους».

  63. gpoint said

    # 48

    Οχι Αγγελε δεν σύχναζα, ήμουνα και είμαι της άλλης μεριάς της Φ.Ν. (Φλόκα, Παεζάνο). Ηταν ξενυχτάδικο αλλά όταν ο Θόδωρας άνοιξε το (τριόροφο) Τζότζο όλο το ξενύχτι μεταφέρθηκε εκεί.
    Εχει κλείσει πάνω από 10 χρόνια, τώρα λειτουργεί με άλλη ονομασία

  64. gpoint said

    # 54

    όπως η αγάπη έρχεται δεύτερη και καταϊδρωμένη αφού τελειώσει ο έρωτας και το βίδδεο ( # 41)

  65. ΓΤ said

    @1, 3, 10> Ο «Κάκτος» (Οδυσσέας Χατζόπουλος) ήταν με τα φεγγάρια του. Ήταν φορές που έπρεπε να παραθέσεις ή να ταυτίσεις κάτι από τα βιβλία του και χρειαζόταν να γίνεις μαμούνα των ραφιών του. Άλλοτε σε καλοδεχόταν, που σε γνώριζε, άλλοτε σου ξέρναγε το πικροστόμικο «πάλι εσύ;». Δεν ήξερες πού θα φύσαγαν τα μαλλιά του, ήταν καρηκομόων βλέπεις. Είχα εκφράσει το παράπονό μου που, στη σειρά «Αρχαίοι Έλληνες Συγγραφείς», στον Ιώσηπο κ.α. διάβαζες «Φιλολογική Ομάδα Κάκτου», γιατί τα μάτια ούτε να γεύονται ούτε να δεξιώνονται το απρόσωπο πρέπει. «Είμαστε πολλοί, αρκεί», έλεγε. Μια φορά έφυγα πικραμένος. Ευτυχώς, όλοι είμαστε σκωληκόβρωτοι.

  66. Pedis said

    # 62 – α) σύμφωνοι.

    Πάντως, κάνει το καλύτερο δυνατό στα πλαίσια των μύθων από τους οποίους αντλεί τη θεματολογία του και που είναι ούτως ή άλλως πατριαρχικοί.

    Δεν μου λες, πέρα από τις αρετές του, σε αρκετά σημεία των έργων του ο Αριστοφάνης με τον λαικίστικο (και πολιτικό και «εμπορικό») τρόπο του δεν θυμίζει Αυριανιστή της εποχής;

    Α προπό στους Βάτραχους μεταξύ καζούρας και πλάκας κόντρα στους διανοούμενους και στα ακαταλαβίστικά τους που δεν προσφέρουν τίποτα στο λαό (δεν έχει μόνο στο στόχαστρο τον Ευριπίδη, νομίζω) δεν είναι που υποκινεί τους Αθηναίους να βάλουν πλάτη στην εκτέλεση του δημοκρατικού Κλεοφώντα, που είναι προαποφασισμένη από τους ολιγαρχικούς;

  67. loukretia50 said

    Ο Ευριπίδης ανέφερε πολλά για τη θέση της γυναίκας και όντως έδινε επιχειρήματα στις ηρωίδες του.
    Από τη Μήδεια σε μετάφραση Π.Πρεβελάκη
    Μικρός Απόπλους – Ευριπίδη Μήδεια
    https://www.mikrosapoplous.gr/eyripedes/medea/medea0.htm

    230 πάντων δ΄ ὅσ΄ ἔστ΄ ἔμψυχα καὶ γνώμην ἔχει
    γυναῖκές ἐσμεν ἀθλιώτατον φυτόν·
    ἃς πρῶτα μὲν δεῖ χρημάτων ὑπερβολῇ
    πόσιν πρίασθαι͵ δεσπότην τε σώματος
    λαβεῖν· κακοῦ γὰρ τοῦτ΄ ἔτ΄ ἄλγιον κακόν.

    230 Απ’ όλα πόχουνε ψυχή και γνώση,
    εμείς, γυναίκες, είμαστε το πλάσμα
    το πιο άθλιο. Με χρήματα περίσσια,
    πρώτη χρεία ν’ αγοράσουμε τον άντρα
    και να βάλουμε αφέντη στο κορμί μας·
    το ένα κακό χειρότερο από τάλλο!

    236. κἀν τῷδ΄ ἀγὼν μέγιστος͵ ἢ κακὸν λαβεῖν
    ἢ χρηστόν. οὐ γὰρ εὐκλεεῖς ἀπαλλαγαὶ
    γυναιξίν͵ οὐδ΄ οἷόν τ΄ ἀνήνασθαι πόσιν.
    ἐς καινὰ δ΄ ἤθη καὶ νόμους ἀφιγμένην
    δεῖ μάντιν εἶναι͵ μὴ μαθοῦσαν οἴκοθεν
    240 ὅτῳ μάλιστα χρήσεται ξυνευνέτῃ.
    κἂν μὲν τάδ΄ ἡμῖν ἐκπονουμέναισιν εὖ
    πόσις ξυνοικῇ μὴ βίᾳ φέρων ζυγόν͵
    ζηλωτὸς αἰών· εἰ δὲ μή͵ θανεῖν χρεών
    ἀνὴρ δ΄͵ ὅταν τοῖς ἔνδον ἄχθηται ξυνών͵
    ἔξω μολὼν ἔπαυσε καρδίαν ἄσης·
    [ἢ πρὸς φίλον τιν΄ ἢ πρὸς ἥλικα τραπείς·]
    ἡμῖν δ΄ ἀνάγκη πρὸς μίαν ψυχὴν βλέπειν.
    λέγουσι δ΄ ἡμᾶς ὡς ἀκίνδυνον βίον
    ζῶμεν κατ΄ οἴκους͵ οἳ δὲ μάρνανται δορί·
    κακῶς φρονοῦντες· ὡς τρὶς ἂν παρ΄ ἀσπίδα
    στῆναι θέλοιμ΄ ἂν μᾶλλον ἢ τεκεῖν ἅπαξ.

    236. Μα ο κόμπος είναι αλλού: θα βγει καλός;
    θα βγει κακός; Γιατί, να τον χωρίσει,
    η γυναίκα δεν τόχει σε τιμή της·
    να τον απαρνηθεί, θα πεις· πιο ζόρικο.
    Ας έρθουμε και στο άλλο: Σε συνήθειες
    και σε νόμους καινούργιους καθώς μπαίνει,
    μάντισσα πρέπει νάναι για να ξέρει
    240. μιά και δεν της το μάθανε στο σπίτι,
    πώς να φερθεί με τον ομόκοιτό της.
    Βγάλαμε πέρα τη δουλειά; Συγκάνει
    στον κοινό βίο ο άντρας μας; Σηκώνει
    αβίαστα το ζυγό; Γεια και χαρά μας!
    Ειδαλλιώς, ένας θάνατος μας πρέπει
    Ο άντρας δα, σα βαρεθεί το σπίτι,
    έξω θα πάει τη σκάση του να γιάvει
    με συνανάθροφο μαζί ή με φίλο·
    όμως εμείς σε μιά ψυχή τα μάτια
    πρέπει να τα βαστούμε καρφωμένα.
    Έχουν να πουν ακίντυνα τη ζήση
    πώς την περνούμε στο σπίτι, την ώρα
    πού εκείνοι πολεμούν με το κοντάρι
    Ανόητος στοχασμός! Τι κάλλιο θάχα
    τρεις να σταθώ φορές πλάι στην ασπίδα
    παρά μιά και μονάχη να γεννήσω.

    ΕΛΕΓΕ ΟΜΩΣ ΚΙ ΑΛΛΑ…

  68. Αιμ said

    51. Εγώ πάλι έμενα από πάνω και βέβαια δεν καθόμουνα ποτέ. Δεν τους χώνευα κιόλας …

  69. 50, … γιατί το παράτησε
    στση Νάξο
    το όμορφο το κορίτσι …

    Για να μην φανεί
    ανάξιος;

  70. loukretia50 said

    565 σοί τε γὰρ παίδων τί δεῖ;
    ἐμοί τε λύει τοῖσι μέλλουσιν τέκνοις
    τὰ ζῶντ΄ ὀνῆσαι. μῶν βεβούλευμαι κακῶς;
    οὐδ΄ ἂν σὺ φαίης͵ εἴ σε μὴ κνίζοι λέχος.
    ἀλλ΄ ἐς τοσοῦτον ἥκεθ΄ ὥστ΄ ὀρθουμένης ,
    570 εὐνῆς γυναῖκες πάντ΄ ἔχειν νομίζετε͵
    ἢν δ΄ αὖ γένηται ξυμφορά τις ἐς λέχος͵
    τὰ λῷστα καὶ κάλλιστα πολεμιώτατα
    τίθεσθε. χρῆν γὰρ ἄλλοθέν ποθεν βροτοὺς
    παῖδας τεκνοῦσθαι͵ θῆλυ δ΄ οὐκ εἶναι γένος·
    χοὕτως ἂν οὐκ ἦν οὐδὲν ἀνθρώποις κακόν

    565. Συ δα, καινούργια παιδιά τί να τα κάμεις; Μα σ’ εμένα συφέρνει να ωφελήσω κείνα πούχω
    από τάλλα πού μέλλω ν’ αποχτήσω.
    Άσκημα τα λογάριασα;
    570 Κ’ εσένα θα σου άρεσαν, ανίσως το κρεβάτι
    δε σ’ έτσουζε. Αμ’ του λόγου σας θαρρείτε
    οι γυναίκες, πώς τάχετε όλα οπόταν
    προκόβει το στεφάνι σας, μ’ αν λάχει
    καμιά ατυχία και το κρεβάτι πάθει,
    το κάλλιο, το περίκαλο, ζαβό ‘ναι.

    Θα νάπρεπε οι θνητοί να γεννοσπέρνουν
    απ’ άλλη στράτα, νάλειπε το γένος
    το θηλυκό· και τότε τους ανθρώπους
    δε θα τους έβρισκε κακό κανένα

  71. Γς said

    Στην Υδρα που γυρίστηκε η [μισή] Φαίδρα, δυο τρία χρόνια νωρίτερα μια άλλη Φαίδρα, σφουγγαρού σε μια βουτιά της βρήκε ένα άγαλμα ενός παιδιού πάνω σ ένα δελφίνι

  72. Χαρούλα said

    …η Φαίδρα του Ρίτσου αναφέρθηκε; Αφιερωμένη στον Τσαρούχη/Ιππόλυτο. Η άλλη οπτική. Ο Ιππόλυτος από άλλη σκοπιά.

  73. loukretia50 said

    Μήδεια – Ευρυπίδη

    264 . «… γυνὴ γὰρ τἄλλα μὲν φόβου πλέα
    κακή τ΄ ἐς ἀλκὴν καὶ σίδηρον εἰσορᾶν·
    ὅταν δ΄ ἐς εὐνὴν ἠδικημένη κυρῇ͵
    οὐκ ἔστιν ἄλλη φρὴν μιαιφονωτέρα.

    264. Γιατί η γυναίκα τα πάντα τα φοβάται, και δειλιάζει
    στη μάχη και στου σίδερου την όψη·
    μ’ αν το άδικο της γένει στο στεφάνι της,
    πιο φόνισσα ψυχή δε γίνεται άλλη.

    406. γεγῶσαν ἐσθλοῦ πατρὸς Ἡλίου τ΄ ἄπο.
    ἐπίστασαι δέ· πρὸς δὲ καὶ πεφύκαμεν
    γυναῖκες͵ ἐς μὲν ἔσθλ΄ ἀμηχανώταται͵
    409 κακῶν δὲ πάντων τέκτονες σοφώταται.

    406.Τη γνώση εσύ την έχεις· τί δα η φύση
    αν μας έκαμε ανάξιες, τις γυναίκες,
    για το καλό, στα πονηρά τα πάντα
    409. δεν έχει πιο πολύξερες τεχνίτρες.

    1290.τί δῆτ΄ οὖν γένοιτ΄ ἂν ἔτι δεινόν; ὦ γυναικῶν λέχος πολύπονον͵ ὅσα βροτοῖς ἔρεξας ἤδη κακά
    1290. Άλλο πιο φοβερό που να γίνει;
    Ποια δεινά στους θνητούς έχεις φέρει,
    ώ γυναίκεια, πολύπαθη κλίνη!

    Αλλά είχε και δίκιο σε πολλά…
    «…εἰ δ΄ ἅλις ἔλθοι Κύπρις͵ οὐκ ἄλλα θεὸς εὔχαρις οὕτως.»

    .Έρωτα εσύ https://youtu.be/q7gXBqT5KxQ

  74. Χαρούλα said

    Ω! Ναι! Αναφέρθηκε…. Συγγνωμη

  75. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    45 Ευχαριστούμε Λου! Υπέροχα όλα

    Από τη «Φαίδρα» της Μαρίνας Τσβετάγιεβα :
    Η αγάπη δεν είναι δική μας ενέργεια. Ούτε πάθος. Ούτε επιλογή. Αν εμείς αγαπούσαμε όποιον εμείς θέλαμε, θα ήμασταν οι τελευταίοι παλιάνθρωποι. Εμείς αγαπάμε αυτόν που επιλέγει η αγάπη. Η θέλησή της καλεί την επιθυμία μας. Δοσμένο και ξεχασμένο. Ληφθέν και ξεχασμένο. Κανένας δεσμός. Καμία συγγένεια. Αφού αγαπήσω διαχωρίζω τις ευθύνες μου. Αφού αγαπηθώ διαχωρίζω τις ευθύνες μου. Δίχως συνέπειες. Αν υπήρχε εδώ κάποιος να του μιλήσω, τώρα που έμεινα ολομόναχη, ας ήταν οποιοσδήποτε, θα στεκόμουν απέναντί του ασυγκίνητη και θα τον κοιτούσα κατάματα για να του μιλήσω για το χάσιμο που γίνεται στον έρωτα, όταν δεν μπορείς παρά να χαθείς μέσα του, να γίνεις πια όλη εκείνος, ν΄ αφήσεις έξω καθετί δικό σου για να βρεθεί χώρος εντός σου ώστε να χωρέσει εκείνος απαράλλαχτος, να πάρει ό,τι θέλει από αυτά που είσαι, να πετάξει αυτά που δεν θέλει, και να τα αντικαταστήσει με όσα επιθυμεί… Η αγάπη πάντα συναινεί στην απώλεια. Η αγάπη δεν φέρνει αντίσταση καμιά. Η αγάπη δεν διασώζει τίποτα… Αγαπώ και χάνω. Αγαπώ και χάνομαι. Προτού σβήσουν όλα, κρατώ μια αμυδρή εικόνα από εκείνο το πρώτο χάσιμο στη φαντασία του έρωτα. Ούτε καν αυτό… Μόνο το χάσιμο… Αγαπώ και χάνομαι…
    μετάφραση Χρήστου Χρυσόπουλου
    Θέατρο Σημείο,χειμώνας 2018 ,σε σκηνοθεσία Νίκου Διαμαντή

  76. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ιππόλυτος τί σημαίνει; ίππος + ;

  77. gpoint said

    Γενικά οι δυο πλευρές της Φ.Ν. είχαν τη σχέση Βόρειας και Νότιας Κορέας. Αλλος κόσμος.
    Μόνο εποχιακά όταν το Σελέκτ είχε καταστήματα στις 3 από τις 4 γωνίες με την Επτανήσου, όταν ήταν της μόδας το Οριεντάλ και κυρίως στα 2-3 χρόνια που λειτούργησε το κόλπο με τα ποτήρια που συντονιζότουσαν στην Ερμίνα, ζωντάνευε η «αριστεράς χειρός» (ανεβαίνοντας)
    Γενικά αυτή η μεριά ήταν και της «υποδοχής» στο νέο αίμα που συνέρρεε από Γαλάτσι και επαρχία, για Βιολέττα, Σελέκτ και Φλόκα ήθελες «διαβατήριο» Η παράδοση συνεχίσθηκε σ’ αυτή την μεριά όταν άνοιξε γωνία με Αγ.Ζώνης καφετέρια που είχε και καφετζού μαζί με τον καφέ !!!
    Ευτυχώς βάστηξε λίγο,ήταν στην αρχή της αναζωογόνησης της Φ,Ν.

  78. Χαρούλα said

    76
    ΕΦΗ διάβασα «αυτός που λύνει-ελευθερώνει τα άλογα. Αλλά δεν μού αρέσει ως λογική. Ιδιαίτερα αν προσπαθήσω να το συνδιάσω και με τον μυθικό ήρωα.
    Έλα οι ειδικοι! Τα φώτα σας!

  79. Triant said

    Άραγε οι ομοιότητες στις ζωές της Φαίδρας και της Φαύστας οφοίλονται στο ότι και τα δύο ονόματα αρχίζουν από Φ;
    Πάντως μοι προξενεί αλγεινήν εντύπωσιν το οτι 10 ώρες μετά την ανάρτησιν ουδείς εκ των χριστιανούληδων συνταξιούχων επεσήμανεν τας ομοιότητας ταύτας. Ιδίως το Φ!

  80. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    78. Το προφανές δε με κάλυπτε κι εμένα. Ευχαριστώ πάντως 🙂

  81. Γς said

    62:

    Ωραίος ο Νικοκύρης.

    Βαθυστόχαστος περί ταις γυναιξί παρά τοις αρχαίοις Έλλησιν.

    Λες και διαβάζω Τον Δρόμο τον Λιγότερο Ταξιδεμένο του Σκοτ Πεκ που πιάνει στο τέλος τους Ατρείδες την Κλυταιμνήστρα τον Ορέστη και τέτοια.
    Το μπλέξιμο είναι σίγουρο

  82. Αγάπη said

    Ερώτηση αφελής: ο έρωτας στον Ιππόλυτο είναι ίδιος με τον έρωτα, για παράδειγμα, στη Μήδεια; Είναι ο γνωστός θεός; Το αίσθημα; Η κτητικότητα; Ή τί;
    δηλαδή, ο Ευρυπίδης ήταν θρησκευόμενο ή πολιτικό ον; Ή και τα δύο; Ή/και τί άλλο;
    Μήπως μια πρόχειρη απάντηση θα εξηγούσε στην ερμηνεία τού «μισογυνισμού» του; 🙂

  83. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  84. Γς said

    Τι έλεγα;

  85. Λευκιππος said

    Ξεσαλωσαμε πάλι σήμερα, ιδιαίτερα οι σχολιαστριες. Κι όπου να ναι θα αναλάβει και η κλασσικιστρια

  86. loukretia50 said

    O Ρακίνας στη δική του Φαίδρα μπερδεύει πιο πολύ την κατάσταση, γιατί ο Ιππόλυτος είναι ερωτευμένος… με άλλη! – νεάνιδά τινα,βασιλικής καταγωγής.
    Η Φαίδρα τρελαίνεται από ζήλεια και θέλει να τον εκδικηθεί.

    Racine – Phaedra (english)
    Theramenes
    Oh! My lord, once our fate is written there,
    Heaven knows not to inquire into our reasons.115
    ……………………………………………………….
    The forests ring out less often to our cries.
    Filled with secret fire, there’s heaviness in your eyes.
    There’s no longer any doubt: you love, you burn:135
    You are dying of an illness you disguise in turn.
    Or has lovely Aricia pleased you, rather?
    Hippolytus
    Theramenes, I am leaving, to seek my father.

    Ο νέος ποιεί την νήσσαν! και ακολούθως εξομολογείται τον έρωτά του στη νεαρά:
    (προσοχή στην προσφώνηση!)
    ………………………………………………………
    Aricia
    I’m astonished and confused by all I hear,
    I fear lest a dream deceives me, yes I fear. 510

    Hippolyte
    Madame, I will continue: I’ll speak again
    Of a secret my heart can no longer contain.
    A prince to be pitied is before your eyes,
    A memorable example of reckless pride.530
    I who proudly revolted against all passion,
    Have long scorned the chains of that lovers’ prison:
    ……………………………………………………
    Perhaps the tale of so wild a love will make you
    Blush, hearing me, at all your charms could do.
    What shy entreaty for a heart in your hands! 555
    What a strange prisoner for such lovely bonds!
    But the offering should be dearer to your eyes.
    I speak to you in a foreign tongue, ah, realise:
    Do not reject these vows, so poorly expressed,
    That but for you Hippolytus had not confessed. 560

  87. Γς said

    Ο τρελή είσαι άντρα μου;

    Ωχ!

  88. Γς said

    87->85

  89. loukretia50 said

    Λεύκιππε, αν αυτό το νήμα δεν προσφέρεται για «ξεσάλωμα» , τότε ποιο?
    Αν και προσωπικά δε χρειάζομαι άλλοθι!

  90. ΣΠ said

    89
    Καλά το είχα καταλάβει…
    https://sarantakos.wordpress.com/2018/09/15/meze-340/#comment-527122

  91. Γς said

    που αντιστέκεται και επιμένει κι όποιος [Λεύκιπος] δεν καταλαβαίνει κλπ κλπ

  92. loukretia50 said

    Αγάπη
    Καθόλου αφελής η ερώτηση! Δεν είμαι ειδική, απλώς λατρεύω τις αρχαίες τραγωδίες. (Σσσσσσσσσσσσς! Μας ακούνε υπερατλαντικώς!)
    Αν σας ενδιαφέρει, αυτή είναι η προσωπική μου άποψη:
    Σε κάθε περίπτωση, ο έρωτας ήταν θεός, ξέφευγε απ΄τα ανθρώπινα μέτρα, γιαυτό και κυρίευε τους θνητούς με τρόπο καταλυτικό, απόλυτο και τους έσπρωχνε σε πράξεις ακραίες . Δεν ήταν πάθος που μπορούσαν να ελέγξουν «ο δ΄έχων, μέμηνεν» -Αντιγόνη
    Θα μπορούσαμε να πούμε ότι από αυτή την άποψη είναι ίδιος, και διαφορετικός όσο τα θύματά του και οι συνθήκες.

    Ο Ευρυπίδης στα έργα του δείχνει γενικά σεβασμό στους θεούς και δέος για τη δύναμή τους.
    Οι ήρωές του βέβαια συχνά τους καταριούνται.
    Αρα κατά τη γνώμη μου, εμφανίζονταν θεοσεβής, αλλά τι μπορεί να πίστευε, εκείνος το ξέρει.
    Πολιτικό ον νομίζω πως ήταν σίγουρα. Είχε άποψη και παρουσίαζε πολλές πτυχές της κοινωνίας με κριτικό βλέμμα.
    Φυσικά όπως είπα, αυτή είναι απλά η δική μου άποψη. Ας μιλήσουν οι ειδικοί.

  93. gpoint said

    # 78

    το λύω παλιά είχε και το νόημα του λού(ζ)ω, μπορεί να είναι κι αυτός που φροντίζει το άλογο.

  94. loukretia50 said

    93 εννοείται πως αναφερόμουν στην αντιγόνη του Σοφοκλή! Το θεωρώ πασίγνωστο, αλλά μπορεί να θεωρήσετε εμένα άσχετη. Είμαι, αλλά όχι και τόσο!

    ΣΠ τι να κάνω που οι φίλοι μου νομίζουν ότι γέρασαν και έχουν κόψει τα πάρτυ!

  95. gpoint said

    # 81

    Είναι κι αυτός ο δρόμος !

  96. Αγάπη said

    Γιατί μας ενοχλεί η ετυμολογία από το λύω+άλογο;
    Ο Ιππόλυτός μας ήταν μάλλον ακραιφνής οικολόγος 🙂

    Σοβαρά, όμως γυμναζόταν, οδηγούσε άρμα, είχε λοιπόν σχέση με αυτά τα θαυμάσια ζώα 🙂

  97. sarant said

    96 Κάτι κάνεις και τα σχόλιά σου τα πιάνει το σύστημα. Δες μήπως δίνεις λάθος μέιλ -νομίζω πως το τελευταίο γράμμα πριν από το παπάκι πρέπει να είναι t.

  98. loukretia50 said

    Σχετικά με τη σημασία του ονόματος : τα άγρια, αδάμαστα άλογα είναι υπέροχα , περήφανα πλάσματα. Άλλο αν οι άνθρωποι τα υποτάσσουν στις δικές τους ανάγκες.
    Αν κάποιος τα ελευθερώνει, για μένα είναι άξιος, ειδικά αν πάει κόντρα στο ρεύμα! ήταν σημαντικό και έδινε μεγάλο πρεστίζ το καταπληκτικό άλογο στους ήρωες.
    (αν και ο συγκεκριμένος δε με εμπνέει ιδιαίτερα!)

  99. Λεύκιππος said

    91 Καλως όρισες πουλι μου, μοναξια ελληνικη μου, κλπ κλπ

  100. Αγάπη said

    97 όχι, το τελευταίο είναι μηδέν
    Δέν ξέρω τί συμβαίνει

  101. loukretia50 said

    Τι περιμένετε λοιπόν, ω Λεύκιππε! ρίχτε τα κι εσείς!
    Φαντάζεστε, ας πούμε, την παραμάνα να μπερδεύει τα φίλτρα?

    και λίγο Ευριπιδάκι
    Ο Δικαιόπολις στον Ευριπίδη. Αχαρνής.-
    Δ. Σαββόπουλος https://youtu.be/8gkxM0E6hyM

  102. Αγάπη Νταϊφά said

    97 Δοκιμάζω να γράψω και μέσω facebook μήπως και δέν υπάρξει εδώ πρόβλημα

  103. Αγάπη Νταϊφά said

    Είχα γράψει και ένα σχόλιο για τη βασίλισσα τών Αμαζόνων, την Ιππολύτη, τη μάνα τού ήρωά μας… αλλά ήταν πάνω από 10 αράδες και δέν γινόταν δεκτό

  104. sarant said

    Όχι, όλα τα πιάνει και μετά τα ελευθερώνω.

  105. Χαρούλα said

    Για το όνομα μου ταιριάζει περισσότερο η εκδοχή του Τζι με το λού(ζ)ω. Αγάπη καλά γυμναζόταν, οδηγούσε(άρα δεν ελευθέρωνε). Γενικά δεν μού ταιριάζει, εμπνέει όπως λελει και η Lou, ωα άξιος, δυναμικός και επαναστάτημένος, να εκευθερώνει τα άλογα!
    Ποιός να ξέρει όμως; Μπορεί να τον κρίνω και λάθος επειδή δεν «τίμησε» την Φαίδρα!!!😂😹😂

  106. loukretia50 said

    Ο άρχων ο απόλυτος
    Ιστολογίου τηρητής
    Μαρμάγκας εξουσιαστής
    Spam super- εξολοθρευτής* / λέμε τώρα!
    Σχολίων ελευθερωτής
    Ποιος είναι?

    μήπως … Σχολιόλυτός τις?

  107. Χαρούλα said

    Λέει*
    Ως*
    Ελευθερώνει*

    Για το 105. Αυτονομήθηκαν τα δάκτυλα κσι πατάνε όπου θέλουν!😳

  108. Γιάννης Ιατρού said

    76 (78, 80): ΕΦΗ
    Το όνομά (Ιππόλυτος) κατά τον W. PAPE (1911) Wörterbuch der griechischen Eigennamen (Λεξικό των Ελληνικών Ονομάτων) σημαίνει «Αγωγιάτης, καροτσέρης». Ετυμολογία δυστυχώς δεν δίνει, αλλά πολλά παραδείγματα για το που το συναντάμε, ακόμα και για παρουσία του ονόματος σε απεικονίσεις, αγάλματα κλπ.

  109. Χαρούλα said

    108
    Ευχαριστώ πολύ! Ναι, έτσι βγάζω νόημα.

  110. Γιάννης Ιατρού said

    Ο γνωστός Σμέρδης έχει πει κάποτε πως το «Ιππόλυτος» είναι τ΄ανάποδο του «Λύσιππου» 🙂

  111. ΣΠ said

    110
    Κι εγώ νόμιζα ότι είναι το ανάποδο του ξυπόλυτου.

  112. Πάνος με πεζά said

    Κουϊζάκι-ευκολάκι : «Γκυκιά μου Ιππολύτη, του γάμου νας η ώρα έφτασε πια !»
    Από ποιο πασίγνωστο θεατρικό έργο είναι η πρώτη ατάκα;

  113. loukretia50 said

    Εκεί μπλέξανε σίγουρα τα φίλτρα!
    Και γυναίκα του Θησέα ήταν η Ιππολύτη
    από μια κινημ/κή μεταφορά
    A Midsummer Night’s Dream https://youtu.be/QYknOe7OluE

  114. Γιάννης Ιατρού said

    112: του ΣΕΞπύρ 🙂 ρε Πάνο, όνειρο θερινής νυκτός. Σωστά;

  115. Γιάννης Ιατρού said

    Λου, με ΄φαγες, στο νήμα 🙂

  116. loukretia50 said

    Απουσιολόγε, τροφή για σκέψη:
    ‘Enduring Myth: The Tragedy of Hippolytus and Phaidra’,

    Σύμφωνα με το παρακάτω, ο δικός μας Πόλυς ήταν απλά ένας νάρκισσος!

    JOURNAL ARTICLE
    Literary Criticism on a Vase-Painting: A Clearer Picture of Euripides’ «Hippolytus»
    Jean J. Smoot
    Comparative Literature Studies
    Vol. 13, No. 4 (Dec., 1976), pp. 292-303
    Published by: Penn State University Press
    https://www.jstor.org/stable/40246004
    Page Count: 12

    “…comparing Euripides’ Hippolytus with the vase-painting, The Death of Hippolytus, c. 340-330 B. C. The donnée behind both these works is the narcissism of Hippolytus. The image patterns in the play and the symbolic figures of the serpents and the Goddess of Fury in the painting support the psychoanalytic interpretation of Hippolytus and suggest that he is to be pitied rather than praised for his rejection of women.”

  117. Χαρούλα said

    Και φυσικά έχει τον άγιο του, να παίρνει και τα δωράκια του, να πίνει τα κρασάκια του!
    Αμφιλεγόμενος λιγουλάκι, αλλά ελληνικής παιδείας.

    Ο Ιππόλυτος Ρώμης (170 – 235) ήταν ελληνικής καταγωγής Ρωμαίος θεολόγος και εκκλησιαστικός συγγραφέας. Είναι άγιος της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Ήταν ο τελευταίος ελληνομαθής και ελληνόφωνος χριστιανός συγγραφέας της Ρώμης.

  118. Λευκιππος said

    108 Αγωγιατης και καροτσερης σήμαινε την εποχή που γράφτηκε. Το σημερινό αντίστοιχο του ισως να είναι οδηγός και ιδιοκτήτης βεβαίως, porche.

  119. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    108. Ευχαριστώ!

    110. όχι Ιπποκράτης; 🙂

  120. Γιάννης Ιατρού said

    116: Αγαπητή Λου ευχαριστώ,
    Ως μικρή συνεισφορά το ανασύρω εκ της υπόγειας βιβλιοθήκης, αν τυχόν και δεν το έχεις ολόκληρο το σχετικό δημοσίευμα 🙂

  121. Γιάννης Ιατρού said

    119: Άλλο ανάποδο, άλλο αντίστροφο 🙂

  122. ΕΦΗ - ΕΦΗ said


    Επίδαυρος 1954, «Ιππόλυτος» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη και μουσική Δημήτρη Μητρόπουλου. Στον επώνυμο ρόλο ο Αλέκος Αλεξανδράκης.
    Γραμμένη το 1937 για την παράσταση του Ηρωδείου με το ζεύγος Παξινού – Μινωτή, η μουσική του Δημήτρη Μητρόπουλου είναι η τελευταία του σύνθεση, αφού στη συνέχεια ασχολήθηκε μόνον με τη διεύθυνση ορχήστρας. Με τη μουσική αυτή ανέβηκε ο «Ιππόλυτος» και το 1953 στο Ηρώδειο, με τον Νίκο Χατζίσκο στον επώνυμο ρόλο και την Ελσα Βεργή Φαίδρα.
    http://www.tovima.gr/2008/11/24/culture/o-ippolytos-tima-ta-50xrona-twn-epidayriwn-2/

  123. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    115 υπόμνημα /ιππόμνημα 🙂

    121. Άλογα πράματα… 🙂

  124. Πάνος με πεζά said

    Σωστές οι απαντήσεις σας για το Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας, ή Όνειρο νύχτας μεσοκαλόκαιρου, όπως θα έπρεπε να το μεταφράζουμε…

  125. Πάνος με πεζά said

    Δεν ήταν και σε μια περιπέτεια του Τεντέν, ο καθηγητής Ιππόλυτος Κάλος; Ή από αλλού τον θυμάμαι;

  126. MA said

    Καλησπέρα, πολύ ενδιαφέρον το σημερινό. Απ´ ό,τι κατάλαβα, θα δούμε και άλλα παρόμοια κείμενα!

    Για την ερώτηση προηγούμενου σχολιαστή: η Φαίδρα ήταν αδελφή της Αριάδνης. Ο Θησέας πήρε και τα δύο κορίτσια στην επιστροφή: την Αριάδνη, επειδή τον βοήθησε, και τη Φαίδρα γιατί την ερωτεύτηκε. Η συνέχεια γνωστή. Τα γράφει πολύ ωραία στο βιβλίο της «Δυο γυναίκες, δυο θεές» η Γαλανάκη, το ανέφερε και η Έφη. Και μένα μου άρεσε πολύ!

  127. loukretia50 said

    Απουσιολόγε,
    Ευχαριστώ πολύ! Θέλησα να ανταποδώσω , αλλά αυτό που βρήκα δεν αντέχεται. – πέφτουν κάτι ουρλιαχτά!.
    Πίστευα πως θάχει πιο πολύ ενδιαφέρον από το κείμενο του Σενέκα, όμως ατύχησα!
    Πάντως το βάζω! Οι σοφοί στην υπόγα δεν είναι προβλέψιμοι!
    SÉNÈQUE, le tragique – Phèdre : adaptation radiophonique (France Culture, 1991) https://youtu.be/_g1GlC6Q6kA

    Σε διάφορα που διάβασα, το έργο του Σενέκα χαρακτηρίζεται σαφώς κατώτερο, αλλά παρουσιάζει τη σκηνή που η Φαίδρα εξομολογείται το πάθος της στον Ιππόλυτο πολύ πιο ζωντανά κι ανθρώπινα.
    Ο νέος φυσικά βράχος.

    Phaedra: I clearly see the destiny of my house:
    We follow ever what we should avoid.
    But I have given over self-control;
    I’ll follow thee through fire, through raging sea, 700
    O’er ragged cliffs, through roaring torrents wild—
    Wherever thou dost go, in mad pursuit
    I shall he borne. Again, O haughty one,
    I fall in suppliance and embrace thy knees.
    Hippolytus: Away from my chaste body with thy touch
    Impure! What more? She falls upon my breast! 705
    I’ll draw my sword and smite as she deserves.
    See, by her twisted locks, I backward bend
    Her shameless head. No blood more worthily
    Was ever spilled, O goddess of the bow,
    Upon thy altars.
    Seneca, translated by Frank Justus Miller
    Phaedra or Hippolytus

  128. Classicist said

    Καλησπέρα κι από μένα,

    Μπαίνω καθυστερημένα για να κάνω δύο καίριες επισημάνσεις στο ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ άρθρο του κ. Σαραντάκου…

    1) Η λέξις «σεμνός» είναι άλλη μιά κλασική περίπτωσις ελληνικής λέξεως της οποίας αλλοιώθηκε η σημασία από την Χριστιανική Γραμματεία. Το παραδέχεται πλαγίως και ο Μπαμπινιώτης, γράφοντας στο Ετυμολογικό του ότι η λέξις «σεμνός» από «μεγαλοπρεπής, ένδοξος, υψηλόφρων, υπερόπτης» που σήμαινε στα Αρχαία Ελληνικά, κατήντησε να σημαίνει στα ελληνιστικά χρόνια «συνεσταλμένος», δηλαδή ντροπαλός + καρπαζοεισπράκτορας

    2) Όντως ο Ευριπίδης είχε την φήμη μισογύνη, ήδη από την εποχή που ακόμα ζούσε… Ωστόσο, ο μισογυνισμός του εκφράζεται διά στόματος των ηρώων του, ενώ π.χ. του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου ο μισογυνισμός εκφράζεται απευθείας από τον ίδιο. Μεταφέρω ένα απόσπασμα από τον περίφημο λόγο του Χρυσοστόμου «Προς τους έχοντας παρθένους συνεισάκτους»… Η νεοελληνική μετάφρασις δεξιά είναι από την ίδια την «Αποστολική Διακονία». Για το ενδεχόμενο να μή τυπωθεί καλά η φωτοτυπία, βάζω χύμα το πρωτότυπο του Χρυσοστόμου:

    «Μὴ δὴ καταμαλάττωμεν ἡμῶν τὴν ἰσχὺν μηδὲ ἐκκόπτωμεν τὰ νεῦρα ταῖς τῶν γυναικῶν ὁμιλίαις. Καὶ γὰρ ἄφατος καὶ πολλὴ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν ἐντεῦθεν εἰσρεῖ κακία. […]

    …καθάπερ γάρ τις λέοντα γαύρον και βλοσυρόν βλέποντα λαβών, ύστερα αποκείρας μεν την κόμην, ανελών δε τους οδόντας και περιελών τους όνυχας, αισχρόν ποιεί και καταγέλαστον και παιδίοις ευκαταγώνιστον τον φοβερόν και αφόρητον και από μόνου του βρυχήματος πάντα σείοντα· οὕτω δὴ καὶ αὗται (σ.σ.:οι γυναίκες) πάντας ὅσους ἂν λάβωσι, εὐχειρώτους τῷ διαβόλῳ ποιοῦσι, μαλακωτέρους, θερμοτέρους, ἀναισχύντους, ἀνοήτους, ἀκροχόλους, θρασεῖς, ἀκαίρους, ταπεινούς, ἀγεννεῖς, ἀπηνεῖς, δουλοπρεπεῖς, ἀνελευθέρους, ἰταμοὺς, φλυάρους, καὶ ἁπλῶς πάντα τὰ γυναικεῖα ήθη ΤΑ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΑ φέρουσαι εἰς τας τούτων ἐναπομάττονται ψυχάς…

    … Και γάρ αμήχανον τὸν γυναιξὶ συνοικοῦντα μετὰ συμπαθείας τοσαύτης καὶ ταῖς ἐκείνων ἐντρεφόμενον ὁμιλίαις, μὴ ἀγύρτην τινὰ εἶναι καὶ ἀγοραῖον καὶ συρφετώδη· κἂν γὰρ φθέγγηταί τι, πάντα ἀπὸ τῶν ἱστῶν καὶ τῶν ἐρίων φθέγξεται, τῆς γλώσσης αὐτοῦ τῇ ποιότητι τῶν γυναικείων ἀναχρωσθείσης ῥημάτων· κἂν ποιῇ τι, μετὰ πολλῆς τοῦτο ἐργάσεται δουλοπρεπείας, πόῤῥω τῆς Χριστιανοῖς πρεπούσης ἐλευθερίας ἑαυτὸν ἀποικίσας , καὶ πρὸς οὐδὲν τῶν μεγάλων κατορθωμάτων γενόμενος χρήσιμος…»

  129. Classicist said

    128 συνέχεια…

    Ξέχασα να πώ ότι την σημασία «συνεσταλμένος» και «ντροπαλός», η λέξις σεμνός την πήρε κυρίως στις Επιστολές του Παύλου (συναντάται πάνω από 10 φορές το «σεμνός» με αυτή την σημασία…) στις Παροιμίες Σολομώντος και στα βιβλία των Μακκαβαίων

  130. Γς said

    Νίκος Καββαδίας:

    Με το καράβι του Θησέα
    σ’ αφήσαμε στη Νάξο γυμνή,
    μ’ ένα στα πόδια σου
    θαλασσινό σκουτί.
    Σε ποιες σπηλιές εκρύφθηκες
    και πώς να σε φωνάξω,
    κουστάρω κι’ όλο με τραβάει
    μακριά το γκαραντί.

  131. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    126 >>η Φαίδρα ήταν αδελφή της Αριάδνης.
    Και ο Μινώταυρος αδελφός τους
    Η Γαλανάκη αναδεικνύει με δύναμη αυτή τη σχέση συγγένειας.Κόντεψα να κλάψω με την περιγραφή του βλέμματος του προδομένου/παραδομένου από την αδελφή του Μινώταυρου.

  132. loukretia50 said

    Λεύκιππε, τι έχετε να πείτε?
    Το άρθρο μας εμπνέει ! ΄Ολες/όλους!

  133. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    122 Τι ωραία φωτογραφία!

    126 Καιρού επιτρέποντος… 🙂

  134. ΕΦΗ - ΕΦΗ said


    Η υπηρέτρια παραδίδει την επιστολή της Φαίδρας στον Ιππόλυτο.
    Μαρμάρινη ρωμαϊκή σαρκοφάγος του 2ου αι. μ.Χ. Αγία Πετρούπολη, The State Hermitage Museum, A 432
    http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/mythology/lexicon/crete/page_021.html

  135. Ariane, ma soeur! Par quel amour blessée
    Vous mourûtes aux bords où vous fûtes laissée?
    Για κάποιο λόγο, αυτοί οι δύο στίχοι από τη Φαίδρα του Ρακίνα θεωρούνται αριστουργηματικοί και έχουν γίνει παροιμιώδεις.

  136. MA said

    131 εγώ έκλαψα

  137. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Με τα λόγια του Βάρναλη.
    1973 Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου «Ιππόλυτος» του Ευριπίδη
    Είναι ηχητικό αρχείο με πολλές φωτό από την παράσταση.

  138. Γς said

    135:

    Ariane, ma soeur! Par quel amour blessée
    Vous mourûtes aux bords où vous fûtes laissée?

  139. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    136. «Χόρτασα» από το πρώτο μέρος με τα (πραγματικά) του Χαλεπά 😦

  140. Corto said

    Όποιος είχε δει κατά τη δεκαετία του ’80 την τότε επιτυχημένη αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά «τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας» (αισθηματικό δράμα – ρομάντζο), ενδεχομένως θα θυμάται αυτήν την σκηνή που διαδραματίζεται στην Αθήνα (στο 2.00 περίπου):

    Φαίνεται ότι ο μύθος του Ιππολύτου έχει τόσο μεγάλη ακτινοβολία, ώστε διασταυρώνεται ακόμα και με πιο «ελαφρά» είδη τέχνης.

  141. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    130
    De quel amour blessée

  142. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    140 Corto >> ενδεχομένως θα θυμάται αυτήν την σκηνή που διαδραματίζεται στην Αθήνα
    Mας τη θύμισες κι ευχαριστούμε! Μ΄άρεσε 🙂

  143. Corto said

    142:
    Έφη να είσαι καλά!
    Ακούγονται και ελληνικά στο σήριαλ!

  144. loukretia50 said

    140. Συμβαίνει κάποιες φορές τα ελαφρά θεάματα να έχουν εμβόλιμες σκηνές δήθεν βαρειάς κουλτούρας
    Νομίζουν πως ανεβαίνουν επίπεδο.

    Τη σειρά την έβλεπα με φίλες που κλαίγανε κι εγώ θύμωνα!
    Δεν τα καταλαβαίνω αυτά, παρατάω το κορίτσι για τις φιλοδοξίες που τις ονομάζω αφοσίωση στο Θεό!
    Και μετά φροντίζω να έχω και τα δύο! Ε όχι!

    Αλλά τώρα χάρηκα που τη θυμήθηκα!
    Ήταν άλλη εποχή!

  145. Χρήστος Π. said

    Εγώ πάντως περιεκτικότερη και επίσης σύντομη σχετικά περιγραφή της τραγωδίας, με ύφος που δεν σου επιτρέπει να μην τη διαβάσεις ολόκληρη, δεν θα μπορούσα να φανταστώ. Αγαπητέ Νίκο δεν το λέω για να σε κολακέψω, ούτε διότι δεν θαυμάζουμε (πάντα) τους ίδιους λογοτέχνες και συγγραφείς. Γράφεις πολύ καλύτερα από εκείνους….

  146. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    144.Λου, Δες το αλλιώς: Ρασοφορεμένος και γοητευτικός είναι μια πολύ απρόβλεπτη περίπτωση. Να σου συμβεί λέμε τώρα να ερωτευτείτε και να έχει τόσο μεγάλη απαγόρευση, είναι σούπερ. Εκλείπει ο κίνδυνος της σύμβασης (γάμοι, συγγενείς,πεθερικά/χαχα) . Σκιάζομαι λίγο με τη φορεσά αλλά άμα ήταν ο Τσάμπερλεϊν… 🙂 🙂
    (τζάμπερλεν τα λέω διότι ήτο όμο 🙂 )
    Λεκανόστ τώρα , ήτοι Καληνύχτα!

  147. loukretia50 said

    146. Εγώ τον προτιμούσα γιατρό! – θυμάσαι?
    Το ράσο είναι απωθητικό! Πάει πακέτο με πολλά χειρότερα από πεθερικά! Αν τον θαυμάζεις για την αγνή πίστη του, απαιτείς να είναι ή με την ανώτερη δύναμη. ή με σένα. Δεν έχει μεσοβέζικα, αν απλά συμβιβάζεται, τον απορρίπτεις. Αυτά τα μυαλά κουβαλάω πάντα! Καληνύχτα ρομαντικούλα !

  148. ΓΤ said

    @77> Ο «Βιολέττα» πέθανε πρόσφατα. Φρέσκο το χώμα του ακόμη, και το μαγαζί το αγόρασε το διπλανό «Κυψελάκι Καλαμάκι». Φτώχεια καταραμένη ο αγοραστής… Ο «Κυψελάκι Καλαμάκι», ο λόγος του οποίου εξαντλείται σε άλυσο φωνηέντων λαχαναγορίτικων επιφωνημάτων όπου πασχίζεις να βρεις σύμφωνο (όταν, δε, καταφέρει να ολοκληρώσει πρόταση, θα πάει για διδακτορία επί τιμή), τα δε ρούχα του ξεχειλίζουν από κουπόνια ΟΠΑΠ και αποκόμματα στοιχημάτων, έχει ανοίξει πιο κάτω ουζερί πανάκριβο. Ασφαλώς, έχει απέναντι τις «Μεζεδομαχίες» (κρέας για Βησιγότθους, πατατοσαλάτα Δευτέρας μαύρη, κομμένη από Παρασκευή) αλλά και το «Ψαράδικο του Βλάσση» (αγοράζεις ό,τι θες και σ’ το φέρνει στο σπίτι τηγανισμένο. Αν τολμήσεις να φας εκεί, πρέπει αυτόματα να εντάξεις τον λογαριασμό σε ρύθμιση 12 δόσεων). Προτού ανοίξει το «Ψαράδικο» διατηρούσε εκεἰ μπαρ που σε έπαιρναν με φορείο, και μια τρούπα δίπλα, όπου σέρβιρε μπίρα υψηλής περιεκτικότητας σε νερό. Να μην ξεχάσω: άνοιξε προ διμήνου πετρόντυτο ουζερί στην Αιόλου και βαμπιριάζει τουρίστες. Αλλά το απόλυτο καλτ είναι μαγαζί χαμηλά στη Φωκίωνος, όπου το λίπος στάζει με το καντάρι και το κολοκυθάκι πνίγεται στο λάδι, η δε επωνυμία της επιχείρησης είναι «Ψίθυροι γεύσεων». Πολλαπλοργασμικό, δεν λέω, θροΐζει και ταΐζει…
    Θέλω να μην πεθάνω για να βλέπω.
    Θέλω να πεθάνω για να μη βλέπω.

  149. gpoint said

    # 148

    Δεν έχεις άδικο. Επειδή από ψάρια κάτι ξέρω δεν πήγαινα σε κανένα από τα μαγαζιά του στην στροφή. Για τις άλλες επεκτάσεις του δεν ήξερα. Εχοντας κάνει Πόρο 77-80 έμαθα πως μερικά μαγαζιά υπάρχουν μόνο λόγω θέσης κι αυτά ξεφύτρωσαν όταν ξαναήρθε στην μόδα η Φ.Ν.
    Η φτωχοποίηση έδωσε τέλος και σε κάποιες αξιοπρεπείς ταβέρνες της περιοχής, λένε πως στα δυο «Σπιτικό» τρως υποφερτά αλλά δεν με εμπνέουν σαν χώροι.
    Στα ντουζένια μου η Θράκα κυρίως και ο Γρύλλος καθώς και ο Παεζάνο πιο μετά είχαν προσεγμένο φαγητό.
    Κατά σύμπτωση το βράδυ έτρωγα με την παρέα μου στην καλύτερη ταβέρνα που έχω φάει ποτέ, μόνο το ωράριο και το ότι κλείνει τον Αύγουστο σε τουριστικό μέρος λέει πολλά (κάποιος εδώ μέσα ξέρει)

  150. gpoint said

    Εν τω μεταξύ ήδη από την τρίτη αγωνιστική έγινε φανερό πως η παράγκα ζει και βασιλε(ιαδη)ύει στο ποδόσφαιρο. Την πρώτη αγωνιστική ο διαίτητής έδωσε ένα ανόητο πέναλτυ που έκανε ο τερματοφύλακας του Αστέρα στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ. Του σούρανε τα πάντα από τον προπονητή μέχρι την διοίκηση του Αστέρα. Την δεύτερη αγωνιστική γέλασε όλη η Ελλάδα με το πέναλτυ που δόθηκε στον Μάνταλο για να κερδίσει η ΑΕΚ τον Αστέρα και χθες στο ματς με τον ΟΣΦΠ ο επόπτης έκοψε σε τετατέτ παίκτη του Αστέρα που καλυπτότανε 5 μέτρα !! Η διοίκηση κι ο προπονητής του Αστέρα «ξεχάσανε» να διαμαρτυρηθούν υπολογίζοντας σε μελλοντικές εύνοιες (το είχαν κάνει και στον αλήστου μνήμης τελικό κυπέλλου με τον ΟΣΦΠ.
    Από την άλλη μετά την ακύρωση του γκολ στην Ν.Σμύρνη συνεχίζονται τα προκλητικά σφυρίγματα σε βάρος του ΠΑΟΚ, με τον ΟΦΗ στο ξεκίνημα του ματς υπάρχει όχι απλά πέναλτυ αλλά και πιθανή αποβολή για επικίνδυνο παίξιμο κι όμως διαιτητής κι επόπτης έδειξαν παίζεται. Πάλι καλά που η μπάλλα από το τσίμπημα που της έκανε ο Ζαμπά βγήκε άουτ σε κενή εστία γιατί θα αναγκαζότουσαν να σφυρίξουν επιθετικό φάουλ !!! Φυσικά σε κάποιο ματς τα φαλτσοσφυρίγματα θα αλλοιώσουν το αποτέλεσμα και μετά θα φταίνε οι κακοί οπαδοί και η κακή διοίκηση του ΠΑΟΚ
    Αλλά όταν βλέπεις τον Κομίνη να ανταμείβεται για τα περσινά με ορισμό στο ΑΕΛ-ΠΑΟ και να τον βρίζει όλο το γήπεδο για το «ρεσιτάλ» που έδωσε, τι να πεις… πως αντί να δώσει λεφτά για VAR ο απίθανος που προσποιείται τον υπουργό αθλητισμού, τα έδωσε στην «συμμορία των επτά» για να ελέγχει τα πάντα ; σιγά μην ιδρώσει τ’ αφτί τους.
    Οι ξένοι διαιτητές στα ντέρμπυ δεν μπορούν να σώσουν την αξιοπιστία ενος πρωταθλήματος που διεξάγεται από διεφθαρμένες αρχές.

  151. Γς said

    Αντε καλημέρα,
    ημέρα κρίσεως πάλι σήμερα.
    Κατεβαίνω πάλι στους γιατρούς, με το πι μου και τις πατερίτσες μου, τάχα μου ότι δεν πατάω το πόδι μου. Ενώ μέχρι που οδήγησα κιόλας. Ντάξει για να πάω για ιατρικές εξετάσεις

    Για να δούμε τί θα δούμε. Τι θα πούνε…

  152. Μουτούσης Κωνσταντίνος said

    Διδακτικό ἂρθρο ποὺ συμπεριλαμβάνει καὶ ζητήματα καίρια τῆς φιλολογικῆς ἐπιστήμης , ὂπως οἱ μετατοπίσεις ἑννοιῶν καὶ δή ὂταν αὐτές γίνονται μὰ καὶ συντηροῦνται …πρὸς μίαν …ἒνερθεν πορείαν ἐκ τῆς ἀρχικῆς των σημασίας .

    Ἑπικουρικῶς λοιπόν, μία λέξη – προσθήκη στὸ προαναφερθέν (σχ.128) λεξικόν :
    …μεγαλοπρεπής , ἒνδοξος , ὑψηλόφρων , ὑπερόπτης καὶ … μεγάνωρ

    Αἰτιολόγησις :

    ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ
    « …οὗ γὰρ σὺ σῴζῃ σεμνὰ θησαυρίσματα χρυσοῦ «

    ΠΙΝΔΑΡΟΣ
    « ,…ὁ δὲ χρυσὸς αἰθόμενον πῦρ ἅτε διαπρέπει νυκτὶ μεγάνορος ἔξοχα πλούτου ·«

    Τα «σεμνά θησαυρίσματα» δηλαδή τοῦ Εὐριπίδου καὶ ὁ «μεγάνωρ πλοῦτος» τοῦ Πινδάρου ἒχουν τὴν αὐτήν ἐννοιολογικήν σημασία.

    Καὶ μένει κανείς με τὴν αἲσθηση πὼς «δέν ἐξυπηρετεῖ» τὸ νὰ διδάξουν Πίνδαρο στὰ σχολεῖα .

    (Αὐτή τὴν ἐντύπωση ἒχω τουλάχιστον, πῶς δέν διδάσκεται . Ἐάν κάποιος, κάποια, ἑρίτιμος δάσκαλος/δασκάλα,καθηγητής/καθηγήτρια γνωρίζει πὼς ἒχουν ἂλλως τὰ πράγματα , ἀς με διαφωτίσει. Εἰλικρινῶς δὲν τὸ γνωρίζω . )

    Κι αὐτό διότι ἐάν ἒνα ἑλληνόπουλο σηκώσει τὸ χέρι καὶ ρωτήσει τὴ δασκάλα πόθεν τὀ «μεγάνορος» , ἐκείνη θὰ πρέπει νὰ ψάξει … στὸ πλησιέστερο λεξικονομηρικόν καὶ νὰ … ξεφουρνίσει την ἀπηγορευμένη λέξη : ἠνορέην (ἀνδρεία) .

    Ἒτσι, με μιἀ μικρή ἐπάλειψη (κι ὣς γνωστόν ἡ έπάλειψις εἲναι μήτηρ μαθήσεως) βγῆκε το ἒργο ὂπως ἀκριβῶς τὸ εἲπε στὸ σχόλιο,
    « Ὁ ἐξηφανεισθής Πίνδαρος κι ὁ σεμνός καρπαζοεισπράκτορας «

    Ἒχει μπεῖ για τὰ καλά κι ὁ Σεπτέμβριος καὶ παίζει ἢδη στους κινηματογράφους …!

    καλημέρα

  153. leonicos said

    Σήμερα εδώ συμβαίνουν απίστευτα και πιστευτά.

    Τα πιστευτά: η ωραά συζώτηση μεταξύ Έφης και Λουκρητίας

    Τα απιστευτα:
    Ο Τζι μίλησε για κάτι εκτός ΠΑΟΚ
    Ο/Η κλασικίστρια ήταν κομ ιλ φω, και σωστά όσα είπε, γι’ αυτο δεν αμφιβάλλουμε
    (‘εγώ πάντα υποπτευομουν ότι το ‘άγριο’ ήταν για πλάκα)
    Χάλασε ο Λεώνικος (λίγο)
    Το τελευταίο θα διορθωθεί.

  154. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Ἦταν ἡ τελευταία φορὰ ποὺ ἀξιώθηκα νὰ πάω στὴν Ἐπίδαυρο. Εἶχα πάει μόνος μου μὲ τὸ πρακτορεῖο τοῦ Συρίγου. Μετὰ ποὺ παντρεύτηκα πολὺ δύσκολο. Μὲ τὸν πόνο μου παίζεις μοῦ φαίνεται

  155. sarant said

    152 Είναι δύσκολος ο Πϊνδαρος, μόνος του τον μαθαίνει ο καθένας.

  156. Γιάννης Ιατρού said

    154: Τότε είχαμε το «Ἀρχιμήδης ἐν Ἐπιδαύρῳ», σήμερα το «Ἀρχιμήδης ἐν Καλλιθέᾳ». Μια χαρά είσαι 🙂

  157. Χρήστος Π. said

    Μιας και είδα και αναφορά στο Βέγγο, να μη ξεχάσουμε τη ταινία… ο Ιππόλυτος και το Βιολί του με τον ίδιο ηθοποιό. Για τον Πίνδαρο που ανέφερε ο Νίκος, όπως λέει ο Νάνος Βαλαωρίτης τον καταλαβαίνεις μόνο αν ξέρεις καλά τη μυθολογία.

  158. 125 Hippolyte Calys http://fr.tintin.com/albums/show/id/10/page/0/0/l-etoile-mysterieuse

  159. Aghapi D said

    92 Θα συμφωνήσω
    Αυτό με το δέος προς τους θεούς πώς κατάντησε δήθεν λατρεία…

  160. NIKOS NIKOS said

    ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗΣ Ο ΑΨΕΔΙΑΓΑΣΤΟΣ (ΣΕΜΝΟΣ)

    Εκτός από το σεμνός η συμβολική ετυμολογία του ονόματος του Ιππόλυτου είναι απαραίτητη για την κατανόηση του νοήματος της τραγωδίας. Τα αρχαία ελληνικά ονόματα τα σχετικά με τον ίππο (Ιππόλυτος, Ιπποκράτης, Κυανοχαίτης, Φίλιππος, Ξάνθιππος,Ιππείς, Ιππότης κτλ ) δεν έχουν σχέση με το ζώο αλλά με το συμβολισμό του.
    Η ετυμολογία επίσης της Φαίδρας, του Θησέας, της Αφροδίτης, της Άρτεμις ποιες κοινωνικές τάξεις εκπροσωπούν και ο αποσυμβολισμός των μύθων που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με τον μύθο του Ιππόλυτου ( πχ το άρμα του Φαέθων) θα βοηθήσει να γίνει κατανοητό το βαθύτερο κοινωνικό νόημα της τραγωδίας που εξέφρασε τις κοινωνικές αναταραχές της εποχής του και για αυτό βραβεύτηκε.
    Η λέξη σεμνός με την σημερινή της σημασία αλλά και με τη σημασία του υπερήφανου, μεγαλοπρεπή:

    ( Από το LSJ The Online Liddell-Scott-Jones Greek-English Lexicon)

    SᾱMεῖοN, τό, Dor. for σημεῖον, Archyt.1.
    SᾱMαίNω, Dor. for σημαίνω. ( http://stephanus.tlg.uci.edu/lsj/#eid=95851&context=lsj&action=hw-list-click)
    SaMeNa (Σάμαινα) = το καμάρι του σαμιακού ναυτικού επί Πολυκράτη http://stephanus.tlg.uci.edu/lsj/#eid=95850&context=lsj&action=hw-list-click
    Μετά υπάρχουν και οι πιο κάτω λέξεις:
    SεMNεῖον, τό, (σεμνός) in Egypt, οἴκημα ἱερόν, ὃ καλεῖται σ. καὶ μοναστήριον, Ph.2.475, cf. Suid., Gloss.
    SεMNο-δότειρα, ἡ, giver of glorious gifts, http://stephanus.tlg.uci.edu/lsj/#eid=96389&context=lsj&action=hw-list-click
    SεMNό-θεοι, οἱ, Druids, Arist.Fr.35. http://stephanus.tlg.uci.edu/lsj/#eid=96390&context=lsj&action=hw-list-click
    SεMNόν, τό, = ἄγνος,(λυγαριά) Ps.-Dsc.1.103.
    SεMNο-πᾰνοῦργος, ὁ, solemn rascal, Anon.in EN200.8.
    SεMNο-παράσῑτος, ον, pompous parasite, Alex.116.
    SεMNο-ποιέω, μέλ. -ήσω, καθιστώ κάποιον σεβαστό, μεγαλύνω, εκθειάζω, εγκωμιάζω,
    SεMNόω
    SεMNύνω = I. εκθειάζω, μεγαλύνω, σε Ηρόδ., Αττ.· Παθ., απολαμβάνω μεγάλη υπόληψη, χαίρω μεγάλου σεβασμού, σε Πλάτ. II. Μέσ., είμαι σοβαρός, σεμνός, προσποιούμαι τον σοβαρό και τον σεμνό, σε Ευρ., Αριστοφ.· σεμνύνω ἐπί τινι, είμαι υπερήφανος για κάτι, κομπάζω γι’ αυτό, σε Δημ.· ἔν τινι, στον ίδ.
    SέMNωμα
    Αλλά έχουμε και τους SαMNίτες από το SάMNιον της Ιταλίας που ήταν ελληνικής καταγωγής(;)

  161. loukretia50 said

    Αγαπητοί συνδιαδικτυώτες , νομίζω ότι χρειάζεται να ρίξουμε λίγο φως στη σκοτεινή πλευρά της πονεμένης ιστορίας του Ιππόλυτου του σεμνού και της μοιραίας ερωτοκεραυνόπληχτης Φαίδρας.
    Μια διεισδυτική ματιά στα παρασκήνια, μας προετοιμάζει για την έκρηξη που θα ακολουθήσει.
    Η μορφοποίηση σαλατοποιημένη by wordpress -δεν την παλεύω!
    Θα έφριττε η δοξασμένη Καλλιπάτειρα για τον ανίερο δανεισμό τέχνης μετρικής, αλλά προς το παρόν απολαμβάνω ασυλίας! – έτσι νομίζω τουλάχιστον!

    Πρόσωπα : Ιππόλυτος, Φαίδρα, παραμάνα
    Α΄ Σκηνή, στα ιδιαίτερα δώματα της Φαίδρας, όπου ο νέος έκανε ντου, κομίζων τρόπαια από το τρομερό κυνήγι κόντρα στον άνεμο και τον καθωσπρεπισμό, στην αυλή του γείτονα . Αναζητούσε σφιχτό διάδημα για να τιθασσεύσει τα χρυσά μαλλιά του.

    Φ : Iππόλυτε ξυπόλυτε, πως μπήκες?
    Μόλις σφουγγάρισε η γραία δούλα
    εδώθε». – Έχω μπαμπά μου το Θησέα,
    Θέλω ντεφια, να γιορτάσουμε τις νίκες

    Φ : κι εγώ εδώ γιαλίζω τις απλίκες
    Σε φίνο δώμα, τα τομάρια τα χυδαία
    Δε χωρούν.
    Ι: -Για μένα λες , το χοίρο ή τις κατσίκες?
    Φ: -Δεν κάνω διακρίσεις, ήρθατε παρέα…

    (ο νέος αγριεύει, η κυρά ομοίως)
    Φ:-Όχι όπως τάξερες μικρέ, όπως τα βρήκες!
    Φύγε όπως ήρθες, ήσυχα κι ωραία.
    Αφού μαζέψεις το χαμό κι όλα τα σέα

    Ο Ιππόλυτος κτυπά θυμωμένος ξυπόλυτο πόδα στο δάπεδο, ακριβώς στη μύτη απεικονιζόμενης νύμφης και αφήνει μιαρόν αποτύπωμα – δίκην μύστακος.

    Ι: -Να μ΄αφήσετε πρέπει με* κατσίκες,
    /*άρθρωση όχι καθαρή, μπορεί να έλεγε και «βρε»

    θυσία λαμπρή να οργανώσω
    στης Άρτεμης τον ένδοξο βωμό
    Κι εγώ αρχαία μυστικά θα φανερώσω
    Φ: – Χρήσιμα νάναι στο νοικοκυριό…
    (ή κάνα ξόρκι για να ξεφαντώσω)
    Αλλιώς μη μας ζαλίζεις το μυαλό.

    Ι: – Κι εγώ τις δούλες θα τις ασημώσω.
    Φ: -Μην περιμένεις υποστήριξη να πάρεις
    (Ψιθυριστά)
    Φ:- Αν κουνηθείς πονήρω, θα σε λιώσω!
    (φωνή στεντορεία)
    Αυτός δεν είναι λόγος να μπουκάρεις
    Με το γουρουνοτόμαρο ανά χείρας
    Μάζεψε γρήγορα τα χάλια από κάτω
    Πριν γίνει μέσα ’δω της κακομοίρας

    (Ο Ιππόλυτος κράτησε καλήν σημείωση και ποιών την νήσσαν απέρχεται στητός και μουρμουρίζων)

    Ι: -Μεγάλη ντίβα! πως την είδε η μαντάμ
    Να γίνω δουλικό ? και άνευ πείρας?
    (κοιτάζει τα χάλια του – ναι, είναι όντως σύχριστος!)
    Να είχαμε τουλάχιστον ένα χαμάμ
    Και μια μασέζ… ά, και βαρέλι μπύρας
    (είναι πολύ μπροστά από την εποχή του)

    Εν τω μεταξύ στα δώματα καίνε τα πατώματα απ΄το τρίψιμο :
    Φ: -Πάλι με σύγχυσε ο προκομμένος
    Μα τι νομίζει? Επειδή είναι τεκνό…
    (Αχ!)
    Κι απ΄το μπαμπά του κακομαθημένος !
    θα κάνει κόνξες κι εδώ μέσα ρημαδιό?
    – Σώπα κυρά μου! Όχι τέτοιο μένος!
    Φ: – Αν με σνομπάρει, θα τον στρώσω εγώ!
    – Είν΄λίγο τσαπατσούλης ο καημένος!

    (βγάζει την κεφαλήν ο νέος από τον προθάλαμο – απόσταση ασφαλείας – και απαγγέλλει:

    Ι: -Ε, μητριά! Εσύ που παριστάνεις την ωραία
    και κυρά , μας φλόμωσες με ντεμοντέ προσθήκες!
    Τα ένδοξα του οίκου σου τα αρχαία
    κιούπια! Για δες! Το μέλι τίγκα είναι στις σφήκες! !

    ( Η Φαίδρα τότε προς στιγμήν παγώνει.
    Εθίγη σφόδρα και το μέλι εκλεκτόν
    Όμως ευθύς τον τόνο ανυψώνει
    Με στόμφο ψέγει τον αυθάδη νεαρόν
    εις επήκοον όλων και με ύφος αυστηρόν)

    Φ: -Α μπα! Μιλάει κι ο αλογάκιας μας! Σιγά τα νέα!
    (Μικρή, φέρε τα βάζα απ΄τις προθήκες)
    Ας ήτανε σωστοί οι ελλανοδίκες
    Και θάτρωγες τη σκόνη του Ηρακλέα!
    Κορδώνεσαι για τις σικέ τις νίκες!
    όμως κανείς δε σου μιλάει απ΄την παρέα
    Aναρωτιούνται απ΄τη στιγμή που βγήκες
    με ποια φοράδα σύχναζες την προτεραία!

    (εκείνος ή δεν κατάλαβε ή ήτο υπεράνω)
    Ι: -Με τα άλλα αγόρια υπάρχει διχόνοια*
    /*a propos, έτσι τολέγαν ‘κείνα τα χρόνια?

    (αλλαγή ύφους, ουχί τροπαρίου)
    Ι:- Ζηλεύουν που ο μπαμπάς πρώτο με βγάζει
    Και μου παρέχει αφάνταστα προνόμια
    Και σαν τρελός πάντα ζητωκραυγάζει
    Αφού δεν είμαστε όλοι ίσα κι όμοια!

    (ευθυτενής, σηκώνει λίγο τη μύτη- να αναδεικνύεται και το καλό προφίλ, και συνεχίζει)

    Ότι ποθεί η ψυχή μου, να χαρώ αυτός προστάζει
    και σούζα όλοι – παρεκτός του αποστάτη χάρου-
    /(μην προκαλέσω και την μήνιν του κουμπάρου!)
    για να γενεί, ό,τι τρελό ο νους μου κατεβάζει
    και εντολές κατεβατό, με κλείσιμο βλεφάρου
    ευθύς το πόπολο εκτελεί, χωρίς να τις διαβάζει
    αμ πως!
    (ξεροβήχει πριν το θριαμβευτικό κλείσιμο)

    Ι: – Ο Ιππόλυτος από μαγκιές δε χαμπαριάζει!
    Φ: -Θα τα προφτάσω του κοντοπιθάρου
    Τότε να δούμε ποιον θα λογαριάζει..
    Ι; – Ω! δε σ’ αρέσει? Έσταξ΄η ουρά γαΪδάρου!
    γιατί η Φαίδρα η μοιραία κράζει!

    (Αποχωρεί σεινάμενος*– κουνάμενος, ενώ εκείνη βράζει εις τον ζωμόν της)

    Από μηχανής θεός η γραία παραμάνα
    Ευλαβικά κι αθόρυβα περισυλλέγει
    Με μια πολύπαθη αρχαία τσουγκράνα
    Όσα η Φαίδρα μαινομένη εκτοξεύει
    τσουμπλέκια χάλκινα , σφυρίζοντας παιάνα
    ΛΟΥ To be continued…

    mini spoiler : η Φαίδρα η πολυπλάνταχτη
    απ΄του έρωτα τα πάθη
    κάνει ολέθρια λάθη…

    • το σεινάμενος είναι από το σειέται και λυγιέται, Sir?

  162. sarant said

    161 Χαραμίζεσαι παιδί μου!

  163. loukretia50 said

    το κέφι μου κάνω!

  164. Μουτούσης Κωνσταντίνος said

    155 . Σαφῶς , ἀπό τὸ τίποτα ποὺ τείνει νὰ γίνει ὁ κανόνας , τὸ νὰ τὸν μαθαίνει ὁ καθένας μόνος του
    εἶναι ἒνα πολύ καλό, ἐξαιρετικό πρώτο βῆμα. Καὶ ἀκόμη καλύτερο θεωρῶ τὸ νὰ θεσπισθεῖ ἡ διδασκαλία του καὶ στὶς ὑψηλότερες ἐκπαιδευτικές βαθμίδες, γιὰ λόγους ποὺ ἀναπτύσσονται καὶ στὴ συνέχεια :

    Γιὰ μιὰ λησμονημένη λέξη τοῦ Βακχυλίδου

    Παραίνεσις πρὸς ἐπιδόξους καθηγητάς τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης ὑπό τοῦ ἀοιδίμου καθηγητοῦ Ἀνδρέου Παναγοπούλου : « γιὰ νὰ διδάξεις Πίνδαρο, πρέπει νὰ ἀνοίξεις τὸ λεξιλόγιο, νὰ δεῖς τὸ μέτρο, νὰ δεῖς τὶς τρομαχτικές δυσκολίες, καὶ κυριολεκτικά νὰ μορφωθεῖς …! λένε μάλιστα οἱ νευροψυχολόγοι καὶ ἂλλοι ὅτι αὐτή ἡ προσπάθεια νὰ μάθεις κάτι γλωσσικά δύσκολο εἶναι ποὺ ὀξύνει τὸ νοῦ σὲ μεγάλο βαθμό …»

    Σχετικῶς πρὸς τὴν ἀξίαν τῆς διδασκαλίας τοῦ Πινδάρου, ἐάν μὲ τὴν ἀνάλυση μιᾶς μόνης λέξεως ,ὂπως μὲ ἀπόλυτη διαφάνεια δύναται αὐτό νὰ ἀποδειχθεῖ , καθίσταται ἐφικτόν νὰ ἐμπεδωθεῖ στὴ διάνοια τοῦ σπουδαστοῦ
    ἡ σύνδεσις καὶ ἀρμογή μὲ ρίζικές ἒννοιες καὶ καταβολές καὶ ἀπαρχές , συσχηματισθεῖσες εἱς λέξεις συνθετώτερες , ἀφορῶσες μίαν ἡρωικήν ἐποχή, τότε, μὲ καθαρῶς αἰτιοκρατικήν διεργασία κρίνεται μάλλον ἢ βέβαιον πῶς ή τοιαύτη μελέτη ἀποβαίνει τά μάλα χρήσιμος καί ψυχωφελεστάτη.

    Καὶ (σὲ σχέση μὲ τὸ προηγηθέν σημείωμα) τὸ παράδειγμα ποὺ ἀβίαστα προκύπτει εἶναι πὼς γνωρίζοντας τὴν κεντρική ἢ κομβική ἢ ριζική λέξη « ἠνορέη » , καταφέρνει ὁ φοιτητής νὰ βρεῖ πολύ εὐκολότερα τὴν ἑρμηνεία σὲ ὅλα σχεδόν τὰ παράγωγα , πολλά μάλιστα ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι κύρια ἀνδρικά ὀνόματα .(Ἀγαπήνωρ, Ἀντήνωρ , Ἐλεφήνωρ , Ἐλπήνωρ κ.λπ., ἀκόμη καὶ αὐτο τὸ ὑπερηνορέοντες ποὺ, λίγο πολύ, μὰς παραξένεψε ὅλους ὅταν πρωτοδιαβάσαμε Ὀδύσσεια, καὶ ἀπεδίδετο εἱς τοὺς μνηστῆρας. Ἀλλά καὶ «θυμός ἀγήνωρ » , ρηξήνωρ κ.α. )

    Ὂμως ὑπάρχει καὶ κάτι ἂλλο , ἐπίσης πολύ σημαντικό.
    Ἡ σκόπιμος (;) αὒτη παρασιώπησις τοῦ Πινδάρου άφαιρεῖ
    μερικῶς καὶ τὴ δυνατότητα προσλήψεως τῆς ποιητικῆς ὀμορφιᾶς (μέσω τῆς , μὲ άκρίβεια καὶ σαφήνεια,
    ἑρμηνευτικῆς ἀποδόσεως τῶν στίχων) καὶ τῶν συγκαιρινῶν του ποιητῶν , π.χ. ὅρα Βακχυλίδης.

    Στὸν τρίτο διθύραμβό του εἰδικότερα
    «Ἠίθεοι ἢ Θησεύς » «Κηίοις εἰς Δῆλον»
    Βρίσκουμε τὴ φράση

    « τοσ ΄εἶπεν ἀρέταιχμος ἥρως “

    Καὶ δίχως Πίνδαρο πῶς νὰ ἑρμηνεύσω τὴν ὑπέροχη ,
    τὴν διδάσκουσαν πολεμικόν ἦθος ,τὴν εξαισίαν λέξην ἀρέταιχμος ; Σημειωτέον δὲ πώς ἀρκετά λεξικά τῆς ἀρχαίας δὲν τὴ συμπεριλαμβάνουν κὰν εἰς τὰς δέλτους των . Μήπως τοὺς διέφυγε τάχα ; ἢ διότι ἐδίστασαν νὰ κονταροχτυπηθοῦν μεταφραστικῶς μαζί της ; Ἂγνωστον .

    Ἡ ἀπάντησις ἑρμηνευτικῶς θεωρῶ πὼς βρίσκεται ἐπακριβῶς εἰς τὸν πρῶτο πυθιόνικο τοῦ Πινδάρου : «λευκοπώλων τυνδαριδῶν βαθύδοξοι γείτονες , ὧν κλέος ἂνθησεν αιχμάς .»
    Ἰδού ποιός εἶναι ὁ ἀρέταιχμος ἥρως ! ἐκεῖνος τοῦ ὁποίου
    ἡ δόξα ἀνθοβολάει κατά τὴ μάχη , ἐκεῖ ποὺ ἡ ὕπαρξή του καὶ τὰ πάντα του κρίνονται σὲ μιὰ χρονοστιγμή , στὴν αἰχμη τοῦ δόρατός του !

    Καὶ ἐδῶ ἀξίζει μνείας ἡ ἀπαραίτητος ἀντιπαράθεσις καὶ ἀντίστοιξις , συμβολικά καὶ οὐσιαστικά , τῆς μάχης σῶμα μὲ σῶμα εἰς σχέσιν μὲ τἠ μάχη ὲκ τοῦ μακρόθεν.
    Κάποτε , τὸ νὰ σὲ ἀποκαλέσουν «τοξότα» ἢταν σχεδόν ὑβριστικό.
    Γρἀφει ὁ Εὐστάθιος Θεσσαλονίκης :
    Τινές δὲ ἰδίᾳ λέγοντες τὸ τοξότα φασίν οὐκ ἐν γενναίοις τίθεσθαι τοὺς παλαιούς τὸν τοξότην , διὸ καὶ ἢδεσαν μὲν τοξεύειν οἱ ἂριστοι , προετιμῶντο δὲ τὴν σταδαίαν μάχην.(!)
    Ὁ γοῦν Ὀδυσσεύς διὰ πάσης τῆς Ἰλιάδος τόξον ἂπαξ χειρίζεται κατὰ τὴν νυκτεγερσίαν. (!)
    Και ο Ησυχιος : ἀφ ΄οὗ τὸν δειλόν λέγει
    Εἶναι ἡ δεύτερη σημασία ποὺ δίνει στὸ «τοξότα »

    Ἀς κρίνουν ἐλεύθερα λοιπὀν οἱ ἀγαπητοί ἀναγνώσται πόσο σημαντικοί εἶναι οἱ ἀρχαίοι ποιηταί γιὰ τὴν παιδεία μας , καθότι ἐδιαμόρφωνον ἀνέκαθεν τὸ ἡρωικόν φρόνημα ποὺ ἦτο ἐκ παραλλήλου καὶ ἡ ἠθική ταυτότης τῶν ἑκασταχοῦ ἑλληνικῶν πόλεων .

    “δόρυ δ ‘ εὐτόλμως ἂνσχεσθε “
    Σηκώστε ψηλά στὸν ἀέρα μὲ εὐτολμία τὸ δόρυ
    ἢταν ἡ σπαρτιατική ἐπιταγή τοῦ ποιητοῦ Τυρταίου,
    « μή φειδόμενοι τὰς ζωάς
    οὐ γὰρ πάτριον τᾷ Σπάρτᾳ »
    διότι δὲν εἶναι τέτοια ἡ παράδοσις εἰς τὴν Σπάρτη νὰ φείδεται κανείς τῆς ζωῆς του !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: