Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

54 χρόνια μετά

Posted by sarant στο 21 Απριλίου, 2021


Κλείνουν σήμερα 54 χρόνια από τη θλιβερή μέρα της 21ης Απριλίου 1967. Πριν από 24 χρόνια τέτοια μέρα, το 1997, δηλαδή στην τριακοστή επέτειο, σε μια «ταχυδρομική λίστα» όπου συμμετείχα (κάτι ανάλογο με τα σημερινά ιστολόγια και φόρουμ) κάποιοι παλιότεροι είχαμε γράψει τις αναμνήσεις μας από τη μέρα εκείνη. Όταν άνοιξα το ιστολόγιο, δημοσίευσα ένα άρθρο με τρεις αφηγήσεις που είχα κρατήσει. Η δεύτερη είναι δική μου.

Φυσικά, στις δημοσιεύσεις εδώ προστέθηκαν και δικές σας αφηγήσεις στα σχόλια. Μεταφέρω πολλές από αυτές όπως είχαν εμφανιστεί στο αντίστοιχο άρθρο του 2011, κι έτσι το αρχικό άρθρο έχει τετραπλασιαστεί αφού τώρα έχει τις αναμνήσεις 17 ατόμων καθώς και μερικά λινκ στο τέλος.

Μια και από τότε έχουν προστεθεί πολλοί νέοι φίλοι στους σχολιαστές του ιστολογίου, περιμένω στα σχόλια νέες αναμνήσεις από την 21η Απριλίου 1967.

Βέβαια, καθώς τα χρόνια περνάνε, πολλοί φίλοι δεν θα μπορούν να παραθέσουν αναμνήσεις, όχι επειδή δεν θέλουν αλλά επειδή ήταν αγέννητοι ή βρέφη το 1967. Αλλά καλό είναι να θυμόμαστε την 21η Απριλίου σε μια εποχή που η επίθεση κάποιων στη «μεταπολίτευση» ξεπλένει αθέλητα ή όχι τη δικτατορία -και που Υπουργός Εσωτερικών είναι εκείνος που πήρε το δαχτυλίδι από τον δικτάτορα Παπαδόπουλο για να ηγηθεί της νεολαίας ΕΠΕΝ.

1. Ήταν μέρα Παρασκευή. Ο ήλιος μία έβγαινε μία κρυβόταν. Πρωί πήγα σχολείο με τον αδερφό μου. Στο σχολείο οι δάσκαλοι μας διώξαν «Πάτε γρήγορα σπίτια σας». Τίποτε περίεργο, τω καιρώ εκείνω οι δάσκαλοι έκαναν απεργίες κάθε τρεις και λίγο (15%). Πάμε σπίτι, η μάνα μου δεν μάς άντεχε, μάς έβγαλε έξω να παίξουμε. Το σπίτι μας ήταν ένα τετράγωνο από την αστυνομία. Πολλοί χωροφύλακες περνούσαν συνέχεια με κάτι μεγάλα όπλα κάτω από τη μασχάλη. Πρώτη φορά βλέπαμε τέτοια. Μετά, μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων πέρασε με οπλισμένη συνοδεία δεξιά-αριστερά και πίσω πηγαίνοντας προς τα δικαστήρια. Η μπάλα μας κύλησε προς μια ομάδα χωροφυλάκων που έκανε τσιγάρο· κανείς δεν πήγαινε να την πάρει. Κάτι βαρύ πλανιόταν στον αέρα. Ούτε που δεν είχαμε σχολείο δεν έφτιαχνε το κέφι μας. Το μεσημέρι ήρθε ο πατέρας μου. Έβαλε τις φωνές στη μάνα μου που μας άφησε να γυρνάμε έξω. Μπήκαμε μέσα και ακούγαμε εμβατήρια στο ραδιόφωνο. Άρχιζε η εφταετία.

2. Θυμάμαι τη μάνα μου να μας λέει να μη γκρινιάζουμε για το φαγητό γιατί τώρα ήρθαν δύσκολοι καιροί και θα πρέπει να συνηθίσουμε σε στερήσεις, Θυμάμαι να με δασκαλεύει, αν με ρωτήσουν τι διαβάζει ο πατέρας μου, να πω ‘Νέα’ και ‘Εστία’. Κι εγώ άκουσα «Νέα και αστεία», αλλά κανείς δεν με ρώτησε να του το πω. Μονάχα λίγους μήνες μετά, διώξανε τη μάνα μου από τη δουλειά της στο δημόσιο. Έτσι αόριστα ένα βάρος θυμάμαι, έναν φόβο, τον Γεωργαλά στο ραδιόφωνο, τους δικούς μου να μουντζώνουν, κι ύστερα κάθε 21 Απριλίου μέσα στην εφταετία, να μαζεύονται οι φίλοι του πατέρα μου, σ’ ένα ιδιότυπο πένθιμο γλέντι, να γελάνε με τα φαιδρά της χούντας και να κλαίνε με τα χάλια τα δικά μας.

3. Ήμουνα στην τετάρτη Δημοτικού. Είχαμε διάλειμμα και ξαφνικά είδαμε τον Κώστα Κ. (συμμαθητή μας) με μια ομάδα άλλα παιδιά να έρχεται φωνάζοντας «Παπανδρέου, Παπανδρέου». Το διάλειμμα δεν έλεγε να τελειώσει προς μεγάλη μας χαρά, μέχρι που μας έδιωξαν οι δάσκαλοι. Όσο για αλλαγή στη ζωή μας, συλλήψεις και τέτοια, δεν ήταν δα η πόλη μας και άντρον αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων! (Μιλάμε για την Κυπαρισσία Μεσσηνίας το 1967 -αν και δεν νομίζω να αλλάξανε πολύ τα πράγματα, δεδομένου ότι στην Κυπαρισσία ο χουντικός δήμαρχος εξελέγη επανειλημμένα και επί δημοκρατίας). Εκείνο που θυμάμαι περισσότερο ήταν οι απανωτές ανακοινώσεις από τον ραδιοφωνικό σταθμό Αμαλιάδας (μοναδικό σταθμό του ΕΙΡ που πιάναμε σχετικά καλά στην Κυπαρισσία τότε) που απαγορεύανε σχεδόν τα πάντα και κατέληγαν «Καπένης Αλκιβιάδης, ταγματάρχης πεζικού». Ποτέ δεν ξανάκουσα το όνομα αυτό μετά. Ένας ασήμαντος που έγινε εξουσία; Ένα απλό όργανο; Ποιος ξέρει. Πάντως, ακόμη και στο σπίτι μου έγινε ένα μισητό όνομα, κι ας διάβαζε ο πατέρας μου την Εστία από ιδεολογία. Πιο πολύ θυμάμαι την τρομάρα μου την επόμενη χρονιά, στην επέτειο, οπότε έγινε παρέλαση και ήμουνα σημαιοφόρος (αναρωτιέμαι γιατί, αφού ήμουνα στην πέμπτη τάξη και ο σημαιοφόρος ήταν πάντα της έκτης). Έκανα τότε κατά λάθος τη μοναδική μου αντιστασιακή πράξη. Για κάποιο λόγο, όσοι είχαμε τσολιαδίστικη στολή παρελάσαμε ντυμένοι (τι σχέση είχε η 21/4 με το 1821;) Και εμένα μου έπεφτε το καλτσόν, άσπρο-άσπρο και με καλτσοδέτα με φούντα (τι φρίκη!) Είπα λοιπόν στην παραστάτρια να μου κρατήσει λίγο τη σημαία να σηκώσω το καλτσόν, δεν με πολυπρόσεξε εκείνη (θα ήταν της έκτης και θα με περιφρονούσε ως μικρότερο) και πάρ’την κάτω τη σημαία. Και στράβωσε κι ο σταυρός στην κορυφή. Σούσουρο στα πέριξ (Ο τάδε έριξε τη σημαία!) και πανικός στο σπίτι μετά («θα λένε ότι το έκανες επίτηδες!»). Τριάντα χρόνια μετά, δεν με έχει συλλάβει η ΕΣΑ ακόμη. Μάλλον τη γλίτωσα.

4. Ήμουν μαθήτρια στο Αρσάκειο της πλατείας Βάθης. Εκείνη την Παρασκευή επρόκειτο να πάμε εκδρομή με το σχολείο, ήταν η Παρασκευή πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα. Με την αδερφή μου φτάσαμε με τα πόδια στο σχολείο, από τον Αγ. Παντελεήμονα που μέναμε, στις 7.30 το πρωί όπως μας είχαν πει. Όμως δεν βρήκαμε κανέναν καθηγητή. Δεν είχε έρθει ούτε ο γυμνασιάρχης. Μερικά κορίτσια μόνο είχαν μαζευτεί έξω απ’ τα κάγκελα, και όλες αναρωτιόμασταν πού ήταν ο υπόλοιπος κόσμος. Μια γυναίκα που περνούσε απ’ έξω, μας είπε «Πηγαίνετε στα σπίτια σας, δεν θα γίνει εκδρομή, δεν τα μάθατε;»

5. Στου Ζωγράφου. Ο πατέρας μου, δάσκαλος, βγαίνει μία βόλτα το απόγευμα να δει τι γίνεται. Παίρνει και τον μικρό μαζί του από το χέρι, για ξεκάρφωμα. Ο μικρός, εγώ, δεν καταλαβαίνει και πολλά, μόνο που θυμάται ακόμη το σφίξιμο στο χέρι του, όταν ο πατέρας πρόσεξε τον φαντάρο με το πολυβόλο στην κορυφή του κτιρίου του πολυτεχνείου. Το κτίριο που μετά από 14 χρόνια θα μάθαινε ότι ήταν το εργαστήριο αντοχής υλικών, το πρώτο που είχε χτιστεί στην μετέπειτα πολυτεχνειούπολη. Η περιοχή ανήκε ακόμη στο στρατό, ήταν η νότια πλευρά του στρατοπέδου Γουδί. Απ’ όπου είχαν ξεκινήσει τα τανκς του Παττακού…

6. Τεταρτη Δημοτικου τοτε, βλεπαμε τα τεθωρακισμενα να κατεβαινουν την 25ης Μαρτιου (Ανατολικη Θεσσαλονικη), και μου λεει ο συμμαθητης μου: «Γιωργο, αν μας ρωτησουν οι στρατιωτες τι ψηφιζουν οι γονεις μας, θα πουμε ΕΡΕ»

7. Θυμάμαι το ραδιόφωνο να λέει κάτι ακατανόητα για την ηλικία μου, τα ατέλειωτα εμβατήρια, την απροθυμία των μεγάλων να μου εξηγήσουν.
Την επόμενη μέρα, νομίζω, ένας μπάτσος που έμενε στη γειτονιά (θυμάμαι και τ’όνομά του) ήρθε στο καφενείο της γωνιάς παίζοντας ένα πιστόλι στο χέρι, όπως στις ταινίες. Πήγε πάνω από μια παρέα, με τραγιάσκες, που έπιναν κατσουφιασμένοι κι αμίλητοι καφέ, και τους κορόιδευε. «Μήπως οι κύριοι θέλουν να εκφράσουν κανένα παράπονο;». Κάτι τέτοια έλεγε.

8. Η γιαγιά μου ξύπνια απ’ τα χαράματα για το γαλατά, μας ξυπνούσε με το άνοιγμα του ραδιοφωνικού σταθμού. Εκείνη τη μέρα μετά το «σε υμνούμεν, σε ευλογούμεν…» με τη θαυμάσια φωνή του Περιστέρη ακούστηκαν εμβατήρια. «Πάλι δικτατορία θα έχουμε» μας ανακοίνωσε ψύχραιμα, καθότι γεννημένη το 1891 είχε δει κι άλλες.
Στο σχολείο ήμουν απογευματινή και δε χρειάστηκε να πάω. Μας είχαν ήδη διώξει το πρωί απ’ τα γαλλικά.
Μετά το Πάσχα μας είπαν οτι κόβεται το μάθημα της αγωγής του πολίτη και μεις χαρήκαμε: ένα μάθημα λιγότερο στους διαγωνισμούς, μας το έκανε και άθλια ένας θεολόγος.
Ύστερα ήρθαν τα ωραία: τέθηκαν σε διαθεσιμότητα κάποιες απ’ τις καλύτερες καθηγήτριες, απαγορεύτηκε η κυκλοφορία μετά τις 8 μ.μ., είχαμε ΕΗΔ μία φορά το μήνα απο φυλλάδιο που έστελνε η μεραρχία και η καθηγήτρια της ιστορίας ήταν υποχρεωμένη να μας διαβάσει και τα λοιπά και τα λοιπά. Κατά τα άλλα ο εσωτερικός κανονισμός του Γυμνασίου έμεινε ο ίδιος.

9. Ήμουν στην πρώτη γυμνασίου. Ξύπνησα να πάω σχολείο. Ο πατέρας σπίτι αντί για δουλειά εν εξάλλω καταστάσει να βρίζει τους στρατιωτικούς και να τους αποκαλεί «γιούς της εταίρας». Δεν καλοκατάλαβα τι έλεγε αλλά σχολείο γιοκ. Κάποιος φίλος του τηλεφώνησε ότι είχε αφαιρέσει πολλά στοιχεία από τον φάκελό του στην εταιρία δημοσίου όπου και εργάζονταν. Από μαρτυρίες φιλοχουντικών ή ζηλόφθονων πήρε «εχθρική» μετάθεση στο Αιγάλεω αντί για το κέντρο όπου εργάζονταν μέχρι τότε. Φτηνά την γλυτώσαμε. Αυτά θυμάμαι από εκείνο το πρωί.

10. Ξύπνησα χαράματα ακούγοντας κλάματα από την κουζίνα. Πρέπει να ήταν γύρω στις 5. Είχε έρθει μια θεία μου που έμενε κοντά μας και καθόταν στην κουζίνα μαζί με τους γονείς μου κλαίγοντας. Είχαν πάρει το θείο μου. Ακόμα δεν ήξερε για που. Ήταν για τη Γυάρο (τα Γιούρα όπως την έλεγαν τότε) όπως μάθαμε αργότερα.
Θυμάμαι ακόμα τη μάνα μου (αδερφή της ήτανε) να την παρηγορεί και να της λέει να μην ανησυχεί και πως θα γυρίσει. Ακόμα δεν ξέραμε τι θα γινόταν. Οι μεγάλοι φοβόντουσαν. Ο πατέρας μου ντύθηκε και έφυγε από το σπίτι. Απ’ ότι έμαθα αργότερα κρύφτηκε σε σπίτι φίλου του για τρεις μέρες.
Εκείνη την μέρα δεν πήγαμε σχολείο. Αργότερα ήρθαν τρεις αστυφύλακες και ζήτησαν τον πατέρα μου. Έψαξαν το σπίτι. Η μάνα μου έβαλε τα κλάματα. Ένας (νεαρός ήταν) της είπε να μην κλαίει και πως δεν είναι τίποτα, είναι τυπικό το θέμα και πως αν εμφανιστεί πρέπει να περάσει από το τμήμα «δι’ υπόθεσίν του» όπως έλεγαν τότε. Όταν ο πατέρας μου ξαναγύρισε σπίτι, πήγε πράγματι στο τμήμα και «υπέγραψε» και τον άφησαν. Αντίθετα ο θείος μου έφυγε με το καράβι για διακοπές.
Ακόμα και σήμερα νιώθω ένα σφίξιμο για εκείνη και τις επόμενες κάνα δυο ημέρες.

11. Μαλλον ειμαι ο πιο μεγαλος εδω μεσα. ..Θεσσαλονικη. Οδος Αετοραχης, λιγο πανω απο την λεωφορο στρατου, πολυ κοντα στο Γ. σωμα. Το τηλεφωνο χτυπα κατα τις 5 το πρωι. Μας τηλεφωνουν απο την αλλη ακρη της πολης (Σταυρουπολη) οτι κυκλοφορουν τανκς στους δρομους και κατι περιεργο συμβαινει. Στις 8 ξενκιναμε με τον αδελφο μου και την νυφη μου, να την αφησουμε στην δουλεια της (καπου στην Φραγκων) αλλα μας σταματα αστυφυλακας επι της Βενιζελου και μας λεει να αφησουμε καπου το αυτοκινητο (που ηταν δανεικο) και να γυρισουμε σπιτι. Εμεις αφηνουμε την νυφη μου να δοκιμασει να παει στην δουλεια της με τα ποδια και διασχιζουμε ολη την Θεσσαλονικη μεχρι το Καραμπουρνακι για να να παραδοσουμε το αυτοκινητο. Και τοτε αρχιζει μια οδυσσεια, ενας ατελειωτος ποδαροδρομος, παρακαμπτοντας μπλοκα φανταρων, με το κοσμο να συνωστιζεται στα μπακαλικα και στις γειτονιες μεχρι αργα το απογευμα να ειναι ολοι εξω. Πηγαδακια και πρωτες εκτιμησεις για το τι συμβαινει. Και ξαφνικα ολοι μεσα, αυτοκινητα της αστυνομιας να γυριζουν στους δρομους και να καλουν ολους να κλειστουν μεσα, απαγορευση κυκλοφοριας. Καπου μακρυα ακουσα πυροβολισμους. Τις επομενες μερες, στο Πτι Παλαι, στην παραλια (ενα μεγαλο φοιτητικο καφενειο) ο καφετζης, κατα την παγεια συνηθεια, φωναζε αυτους που τους ζητουσαν στο τηλεφωνο. Οταν ακουγονταν καποια ονοματα Ιαρκετα) απαντουσαν καποιοι «παει αυτος…στα νησια». Ειμουν 22 χρονων. Την Κυριακη (23.4) πηγα στο θεατρο για να δω το «περιμενοντας τον Γκοντο» του Μπεκετ. Θεατρο Μακεδονικων Σπουδων. θεατες 10.

12. Εμένα, μαθητή γυμνασίου τότε, με ξυπνούσε το πρωί η καθ’έξιν πρωινή μητέρα μου. Εκείνη την Παρασκευή δεν με ξύπνησε – και όταν ξύπνησα μόνος μου κατά τις 8 και σηκώθηκα απορημένος, μου μου είπε τι είχε γίνει (άλλωστε το ραδιόφωνο έπαιζε) και προσέθεσε – αυτό το θυμάμαι καθαρότατα – «Παιδί μου, ζεις την ιστορία μας.» Και ξύπνησαν οι κατοχικές μνήμες όσων είχαν: ψάξαμε στο ραδιόφωνο να βρούμε το BBC, που δεν μας πολυφώτισε.

Αργότερα, όταν είδαμε ότι ο κόσμος κυκλοφορούσε κανονικά παρά την απαγόρευση που είχε αναγγελθεί, με στείλανε στο φούρνο για ψωμί. Είχε μεν ουρά, πουλούσε όμως κανονικά.

Την άλλη μέρα, που όλα πια (και ιδίως τα τηλέφωνα) λειτουργούσαν ομαλά, μάθαμε για τις συλλήψεις φίλων και γνωστών και ακούσαμε (εγώ για πρώτη φορά) το ξερονήσι Γιούρα.

Και πρέπει να ομολογήσω ότι κι εγώ πολύ χάρηκα όταν, μετά τις διακοπές του Πάσχα, μας πληροφόρησε ο φιλόλογός μας ότι κόβεται το μάθημα της αγωγής του πολίτη, για το οποίο είχαμε και προγραμματισμένο διαγώνισμα…

13. Υποθέτω ότι οι αναρτήσεις εδώ και αλλού λειτουργούν εν μέρει και σαν «καταθέσεις για το μέλλον». Έτσι καταθέτω και εδώ την επαφή μου με την 21 Απριλίου 1967.
Πρωί πρωί το αεροπλανο από Νέα Υόρκη προσγειώνεται στο Ορλύ. Βγαίνω από του πρώτους λόγω πρώτης θέσης και στον έλεγχο διαβατηρίων ακούω την ερώτηση «Πώς δραπετεύσατε;» Κουνάω το κεφάλι χωρίς να πω τίποτα και συνεχίζω. Μπροστά μου κιόσκι εφημερίδων με τίτλους του τύπου «Πραξικόπημα, χιλιάδες νεκροί στην Αθήνα».
Έτσι μου εξηγείται και η παραίνεση του φροντιστή στο αεροπλάνο όταν σέρβιρε το πρωινό «Φάτε καλά σήμερα».
Τρεις μέρες μετά καταφέρνω να επικοινωνήσω με Αθήνα χάρη στην επαγγελματική προτεραιότητα μόλις άνοιξαν οι γραμμές για να μάθω πως είναι η κόρη μου και οι υπόλοιποι.
Κάποιες μέρες μετά βλακωδώς επέστρεψα στην Αθήνα μέσω Λονδίνου.

14. Ως εξάχρονη, τότε, δεν κατάλαβα πολλά, παρά την αγωνία της μάνας μου γιατί τα σαίνια της χούντας συλλάβανε τον υπερήλικα αγρότη πατέρα της, ως επικίνδυνο για την τάξη που θα δημιουργούσαν και για τον συγγενή που κρύψαμε στο σπίτι μας (αν και τελικά δεν απέφυγε την εξορία στη Γυάρο). Και ομολογώ ότι δεν κατάλαβα την αντίδραση της όταν το απόγευμα της ίδιας ημέρας, ανεβασμένη, σ’ ένα σωρό από χώματα, παίζοντας, φώναζα, με όλη μου τη δύναμη «ΖΗΤΩ, ΖΗΤΩ Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ» ως παιδιάστικη αντίδραση στο «ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ» που υποχρέωναν να φωνάζουν τους φαντάρους που περνούσαν κάθε μέρα μπροστά από το σπίτι μας, στο δρόμο για το πεδίο βολής. Οι δύο κοτσιδούλες που διατηρούσα, τότε, χάσανε σημαντικό μέρος του όγκου τους αφού με άρπαξε απ’ αυτές και κυριολεκτικά με πέταξε μέσα στο σπίτι. Γι’ αυτό η επέτειος αυτή μου φέρνει πάντα πόνο στο κεφάλι …

15. Τρώγαμε στο μαγαζί του πατέρα μου, ψητοπωλείο ήταν. Φασολάδα είχαμε εκείνη τη μέρα. Ο πατέρας μου είπε «έγινε δικτατορία». «Τι είναι αυτό;» ρώτησα. «Έριξαν οι φασίστες την κυβέρνηση. Αλλά μην το λες». Μέσα στο νεαρό της ηλικίας μου και παρά την απαγόρευση έτρεχα στο πάρκο της πόλης μέχρι τις οχτώ. Η κυκλοφορία απαγορευόταν από τις 7, νομίζω, το απόγευμα. Θυμάμαι όλη τη μέρα τα τζιπ της αστυνομίας να κουβαλάνε γνωστούς μας, μια που ο πατέρας μου ήταν κομμουνιστής. Τον πήραν κι αυτόν το βράδυ, κατά τις εννιά. Τον έβγαλε από τη λίστα αργότερα κάποιος συγγενής του που ήταν στα ΤΕΑ. Τη γλύτωσε αρκετά φτηνά. Θυμάμαι έναν τύπο, τον Λάμπρο Ζ. που άραζε στο μαγαζί μας, φορτηγατζής ήταν νομίζω, ο οποίος συνόδευε την αστυνομία και τους υποδείκνυε ποιος ήταν αριστερός. Καταδότης ο Λάμπρος μας! Δυστυχώς εμφανίστηκαν αρκετοί τέτοιοι εκείνη τη μέρα. Μάλιστα το βράδυ, όταν πήραν τον πατέρα, μας σφράγισαν το ραδιόφωνο. Θυμάμαι έναν συμμαθητή μου που παραπονιόταν ότι οι παλιοκομμουνιστές με όσα έκαναν τού χάλασαν το πάρτι που σκόπευε να δώσει το ίδιο βράδυ. Είναι σήμερα κυβερνητικό στέλεχος. Όμορφος κόσμος…

16. Εικόνα 1η:
Μαθητής Β’ Δημοτικού. Το σπίτι μας, στη μικρή επαρχιακή πόλη, ήταν σ’ ένα στενό χωματόδρομο, ακριβώς δίπλα στο Σταθμό της Χωροφυλακής. Εκεί παίζαμε, τα παιδιά της γειτονιάς. Το ιδιαίτερο σκηνικό έδινε μια παράξενη γοητεία στα παιχνίδια μας (ειδικά στους «κλέφτες κι αστυνόμους»). Οι χωροφύλακες μας ήξεραν όλους με τα μικρά μας ονόματα και ήταν πολύ φιλικοί μαζί μας. Μας έκανε λοιπόν μεγάλη εντύπωση που, εκείνο το πρωινό της 21ης Απριλίου, όλο χαρά εμείς που δεν είχαμε σχολείο κι ετοιμαζόμασταν να το ρίξουμε στο παιχνίδι, τους είδαμε νευρικούς κι απόμακρους. Επικρατούσε μια πρωτοφανής κινητικότητα και σε λίγο μας έδιωξαν με την υπόδειξη να μείνουμε στα σπίτια μας. Την ίδια μέρα, τους είδαμε για πρώτη φορά παραταγμένους μπροστά στο Σταθμό, με πλήρη οπλισμό, σαν στρατιωτικό άγημα.
Εκόνα 2η
Στις ήδη τεταμένες σχέσεις ανάμεσα στα δύο «σόγια» (πατρόθεν και μητρόθεν) επέρχεται οριστική ρήξη. Ο εκ μητρός παπούς, ακραιφνής δεξιός, υποδέχεται τη «νέα κατάσταση» με συγκρατημένη ικανοποίηση. Αργότερα, όταν το καθεστώς αποφασίζει τη διαγραφή των αγροτικών χρεών, θα γίνει πλέον ανοιχτά οπαδός της χούντας. [Σημείωση: Ο συχωρεμένος ήταν αδαμάντινος χαρακτήρας. Αυτόν φέρνω στο νου όταν βιάζομαι καμιά φορά ν’ απορρίψω ανθρώπους με μόνο κριτήριο τις πολιτικές τους απόψεις.] Ο πατέρας σκυθρωπός. Οικογένεια κομμουνιστών με εξορίες, μακρονήσια, θύματα στον Εμφύλιο… όλα τα βάσανα των αριστερών μετά τον πόλεμο. Από τη μέρα εκείνη, η πιο χαρακτηριστική εικόνα του που θυμάμαι είναι, σκυμμένος δίπλα στο παλιό Grundig του καθιστικού, ν’ ακούει Ντόιτσε Βέλε.
Εκόνα τρίτη:
Ένα περίπου χρόνο αργότερα, ο πατέρας απολύεται από τη δουλειά του λόγω «εθνικών φρονημάτων». Ήταν το εναρκτήριο λάκτισμα στη διαδικασία της δικής μου «πολιτικοποίησης». Κρατάω στα χαρτιά μου σαν κειμήλιο το σκεπτικό της απόφασης βάσει της οποίας χαρακτηρήστικε -αυτός, ένας άγιος άνθρωπος- ως επικίνδυνος για τη δημόσια τάξη (την απόφαση αυτή κατάφερε και τη βρήκε ο πατέρας μου όταν, επί Ανδρέα Παπανδρέου, δόθηκε πρόσβαση στους περίφημους «φακέλους»): ένα μημείο ηλιθιότητας και ρουφιανιάς…

17. Πήγαινα τότε Δ’ Δημοτικού και μέναμε σ’ένα στενάκι κοντά στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Στο χωλ υπήρχε το τεράστιο ραδιόφωνο με λυχνίες. Κατοχικό, αυτοσχέδιο, ασφράγιστο στην κατοχή και μη δηλωμένο για να γλυτώνουμε την τακτική επίσκεψη του «ραδιοφωνά» που πέρναγε κάθε τόσο για να εισπράττει τα τέλη υπέρ του ΕΙΡ και το τραπεζάκι με το παλιό μαύρο τηλέφωνο. Με το δαντελένιο σεμέν που έκρυβε και το κομμάτι που έλειπε, φαγωμένο από γκρανάτα που είχε σκάσει μέσα στο δωμάτιο το ‘44.
Ξαπλωμένος στη ντιβανοκασέλα που χρησιμοποιώ ακόμα και σήμερα για κρεββάτι μου έβλεπα αυτά τα δύο απ’ το δωμάτιό μου. Το τηλέφωνο και το ραδιόφωνο.
Αξημέρωτα πετάχτηκα από τις έντονες ομιλίες των γονιών μου νομίζοντας ότι ήρθε η ώρα για το σχολείο. Ο πατέρας μου είχε φύγει για τη δουλειά λίγο νωρίτερα αλλά στη λεωφόρο Αλεξάνδρας τον γύρισαν πίσω.
«Μείνε στο κρεββάτι σου, δεν έχει σχολείο σήμερα».
Αναρωτιέμαι συχνά το γιατί θυμάμαι τόσες πολλές λεπτομέρειες από ‘κείνη τη μέρα.
Πρώτα σήκωσαν το ακουστικό του τηλεφώνου. «Κομμένο» είπαν και το ξανάβαλαν στη θέση του. Κατόπιν άναψαν το ραδιόφωνο. Στρατιωτικά εμβατήρια και στους τρεις σταθμούς και ενδιάμεσα μια παράξενη φωνή που διάβαζε ένα ανακοινωθέν που άρχιζε με απαρίθμηση ενός μακροσκελούς καταλόγου άρθρων του Συντάγματος που αναστέλονταν, συνέχιζε με απαγορεύσεις κυκλοφορίας στους δρόμους και συγκεντρώσεων άνω των πέντε ατόμων και τελείωνε με απειλές περί «πυροβολισμού άνευ προειδοποιήσεως».
Θυμάμαι ότι αισθανόμουν κάπως περίεργα. Ολα αυτά που άκουγα μου φαίνονταν από τη μια αστεία αλλά από την άλλη καταλάβαινα ότι συμβαίνει κάτι πολύ σοβαρό.
«Αφού έτσι κι αλλιώς απαγορεύεται η κυκλοφορία, τι χρειάζεται να λένε ότι απαγορεύονται και οι συγκεντρωσεις;» ρώτησα μισοαστεία μισοσοβαρά αλλά κανένας δεν γέλασε. Nτράπηκα και δεν ξαναμίλησα.
Αργότερα, παρά τη ρητή απαγόρευση της μητέρας μου, έβγαλα δειλά το κεφάλι απ’ το παράθυρο και κοίταξα την Πατησίων που περνούσαν φάλαγγες από τανκς.
Κατά το απογευματάκι βγήκε λίγος ήλιος. Ακούσαμε άγριες φωνές στο δρόμο και που και που μερικούς πυροβολισμούς. Στριμώχτηκα κι εγώ πίσω απ’ τις γρίλιες και είδα να περνάει από τον έρημο κατά τα άλλα δρόμο ένα μπουλούκι ένστολων αλητών που τους συνόδευαν και μερικοί με πολιτικά. Ολοι τους κράδαιναν όπλα, τραγουδούσαν, φώναζαν και κάθε τόσο κάποιος πυροβολούσε. Πέρασαν και χάθηκαν προς τα κάτω. «Αυτοί ήταν της σχολής ευελπίδων» είπε ο πατέρας μου κάπως επιτιμητικά.

Τελειώνοντας, μερικοί σύνδεσμοι:

Απρίλιος 1967 – Μια προσωπική μαρτυρία, άρθρο του φίλου μας του Αθεόφοβου στο ιστολόγιό του.

21 Απριλίου, οι αναμνήσεις του Παναγιώτη Κανελλάκη

Οι αναμνήσεις του Αλέξη Ζήρα

 

170 Σχόλια προς “54 χρόνια μετά”

  1. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    …αλλά επειδή ήταν αγέννητοι ή βρέφη το 1967….
    Εμένα εννοείς, ε; Βρέφος, βρέφος αλλά ψηλό, 1,80+ 🙂

    Θα επανέλθω, καθότι τότε μέναμε 50 μέτρα από το σπίτι του Ζωϊτάκη (που ήλθε στο προσκήνιο της 21ης Απρ. αργότερα μεν, αλλά από τότε τον φυλάγανε…)

  2. Γιάννης Ιατρού said

    Η δική μου αφήγηση μοιάζει πολύ με εκείνη του #17. Και από πλευρά τοποθεσίας (διαμονής), όπως προανέφερα στο #1. Πρέπει να είμασταν σχεδόν γείτονες.

    Έτσι λοιπόν κι εγώ είδα τον πατέρα μου, ο οποίος δούλευε σε φαρμακείο στην πλ. Κάνιγγος να γυρίζει λίγα λεπτά αφ΄ότου είχε φύγει και να λέει στην μητέρα μου πως έγινε πραξικόπημα κι όλα εκεί γύρω ήταν γεμάτα με στρατιώτες κλπ. Α, ναι. Και της είπε να ετοιμάσει το «βαλιτσάκι». Δεν κατάλαβα αμέσως τι εννοούσε, αργότερα βέβαια το συνειδητοποίησα, όταν οι γονείς μου προσπάθησαν να έλθουν σ΄ επαφή με συγγενείς… «κάπου πρέπει να πάει το παιδί…» έλεγαν, «..είναι ακόμα μικρός για να μείνει μόνος του εδώ…». Με λίγα λόγια, πολλοί (και γνωστοί μας) συνελήφθησαν εκείνο το βράδυ ή την μέρα που ξημέρωσε και πήραν τον δρόμο για τον Ιππόδρομο κλπ., ευτυχώς τελικά εμάς, αν και το περίμεναν, δεν μας κτύπησε την πόρτα κανείς.

    Αλλά στην γωνία, σχεδόν έξω απ΄ την πόρτα μας, είχε στηθεί ένα τανκ και πυροβολούσε στον αέρα που και που και μας κοβόταν το αίμα, μπάς και τους ξεφύγει καμιά ριπή προς τα εμάς. Από την ταράτσα είχαμε πιάτο την συμβολή της Λεωφ, Αλεξάνδρας και Πατησίων (πλ. Αιγύπτου κι αρχές του πεδίου Άρεως κλπ.) και το κτίριο του ΟΤΕ απ΄ την μιά πλευρά, κι απ’ την άλλη, ένα τετράγωνο πιό ‘κεί, το Αρχ. Μουσείο κλπ. και μέρος της Πατησίων.
    Εγώ, μαζί με άλλα παιδιά, γειτονόπουλα στην ίδια ή στην διπλανή πολυκατοικία, είχαμε ανέβει επάνω και βλέπαμε τα γεγονότα, (στην Αλεξάνδρας/Πατησίων κυρίως) μέχρι που μας κατέβασαν άρον-άρον γιατί τα τανκς κλπ. πυροβολούσαν συχνά στον αέρα και οι γονείς μας φοβόντουσαν μην μας βρει καμιά αδέσποτη. Περιέργως πως, τις πρώτες δύο μέρες είχαμε τηλέφωνο, αλλά όπως διαπιστώναμε, σχεδόν κανείς από τους άλλους που θέλαμε να πάρουμε τηλέφωνο, δεν είχε.

    Αυτές είναι οι αναμνήσεις μου από τις πρώτες ώρες εκείνης της μέρας. Τα υπόλοιπα ταιριάζουν με τις αφηγήσεις των άλλων.

  3. mouzes said

    Το #16 μήπως το έγραψε ο Τσίπρας? Ντόιτσε Βέλε όχι bbc?

  4. LandS said

    Να και ο συνειρμός από την αφίσα.

    Και έτσι λοιπόν, 54 χρόνια μετά, έχουμε υπουργό εσωτερικών που όχι μόνο υπήρξε ηγέτης της Νεολαίας του κόμματος που έφτιαξε ο ίδιος ο Παπαδόπουλος (ΕΠΕΝ) αλλά και διατείνεται ότι πρέπει να παρθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να αποκλειστεί κάθε ενδεχόμενο να κυβερνάει η Αριστερά.

    Ας έχουμε τον νου μας

  5. rizes said

    17 ΝΟΕΜΒΡΗ 403 Π.Χ.

    17 ΝΟΕΜΒΡΗ 403 Π.Χ.

  6. Καλημέρα και χρόνια πολλά στους εορτάζοντες, Φάουλ, Κόρνερ, Αράουτ και λοιπούς συμπαθούντας.

    Πολλά; τα χρόνια που πέρασαν, δημιουργούν κάποιες απορίες στις διηγήσεις όπως στην 13 όπου σε μια πτήση από Ν.Υ. στο Παρίσι πως καταλαβαίνει ο φροντιστής πως ο επιβάτης είναι έλληνας και τον προτρέπει να φάει καλά αφού κατεβαίνει στο Παρίσι που δεν είχε χούντα ;
    Και μετά ο άλλος στον έλεγχο διαβατηρίων δεν βλέπει πως έρχεται από Η.Π.Α. και τον ρωτάει πως δραπέτευσε ;

    Στην υπ’ αριθμ. 15 αφήγηση υπάρχει η φράση «Καταδότης ο Λάμπρος μας! » που θα πρέπει να διευκρινισθεί αν αφορά τον γνωστό οικονομικό (και όχι μόνο) αναλυτή μας ή όχι, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων 🙂 🙂

    Το μεγαλύτερο κακό που έκανε η χούντα ήταν πως οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης πάτησαν στ’ αχνάρια της, εκμεταλλεύτηκαν νόμους και μεθόδους της με την αφοπλιστικά βλακώδη εξήγηση » από την χούντα είμαστε καλύτεροι !» και πιάσαμε πάτο αφού δεν μας έσωσαν ούτε ο Π.Φ.Σ. ούτε η Π.Φ. Α. Η αιτία είναι σαφώς το «στιγμιαίο», ουσιαστικά συγχωροχάρτι στους χουντίσααντες και αν αυτό ήταν το τίμημα για την «ομαλή μετάβαση» είναι σαν να παίρνεις ντεπόν για να νικήσεις τον καρκίνο ( με το ντεπόν περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν παρά να δούμε κυβέρνηση από μη αρπακτικά )

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και για τις πρώτες αναμνήσεις από βρέφη και λιγότερο βρεφη!

  8. Γιάννης Ιατρού said

    Ξέχασα να αναφέρω στο #2, πως την εποχή εκείνη είχα φτιάξει έναν «ερασιτεχνικό» σταθμό (για όσους εκτός του Γς που μας άφησε χρόνους.., με δύο λυχνίες 807 Push-pull κλπ.) και έβαζα τραγούδια της εποχής για τις συμμαθήτριες κλπ. μηνύματα (από τον/την … για την/τον…, και τέτοια). Η κεραία ήταν βεβαίως στην προαναφερθείσα ταράτσα. Ε, λοιπόν οι δικοί μου μου τον έκρυψαν (νόμιζαν) για να μην κάνω «τίποτα βλακείες…» εκείνες τις μέρες. Κι είχαν δίκιο βάβαια να φοβούνται. Αρκετές βδομάδες αργότερα τον ξαναλειτούργησα 🙂 . Μάλιστα, δίπλα μας ερχόταν ένας αστυνομικός συχνά, επισκεπτόμενος νια βοηθό σ΄ ένα οδοντοιατρείο… 🙂 🙂 ο οποίος μιά μέρα έπιασα την μάνα μου και της λέει: κυρία, πείτε στον γιό σας πως μας λείπουν τα τραγούδια που έβαζε στον σταθμό του, πείτε του να μην φοβάται, αν τον ενοχλήσουν να με ειδοποιήσετε (και της έδωσε τηλέφωνο και όνομα κλπ. και διεύθυνση στην οδό Μπουμπουλίνας, λίγο πιό πάνω από εκεί που μέναμε!!!). Η μάνα μου έμεινε άναυδη, είπε βέβαια πως μάλλον κάνει λάθος και με μπερδεύει κλπ., αλλά εκείνος χαμογέλασε και της είπε «καλά, καλά, ξέρουμε εμείς…». Ε, εγώ πήρα θάρρος και τον ξαναλειτουργούσα, αλλά έτσι κι έτσι, κανά μήνα μετά τις εξετάσεις για το απολυτήριο έφυγα για σπουδές στη Γερμανία, οπότε κι οι δικοί μου πήραν μιά ανάσα απ΄αυτές τις σκανταλίες μου 🙂

  9. Παναγιώτης Κ. said

    Έχουμε αρκετή και ενδιαφέρουσα ύλη για διάβασμα…

  10. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    4# Αυτόν τον έχουμε ως αποτέλεσμα, επειδή φέρνει ψηφαλάκια. Η βάση της ΝΔ είναι γεμάτη χουντικούς και χουντόφιλους κοπρίτες. Οι καθημερινοί γείτονές μας είναι. Πόσοι και πόσοι από δαύτους δεν θα ήταν σαν το ψάρι στο νερό σε περίπτωση νέας εκτροπής…

  11. Ανδρέας Τ said

    Ήμουν τριτοετής στη Χημεία και εκείνη τη Παρασκευή παραδίναμε εργαστήριο Οργανικής κι έπειτα διακοπές του Πάσχα. Θυμάμαι ότι μας ξύπνησε πρωί πρωί ένας γείτονας που δούλευε στη αγορά του Πειραιά κι έφευγε κάθε μέρα στις 6 το πρωί για να ανοίξει το μαγαζί του. Μας ανακοίνωσε ότι δεν υπήρχαν λεωφορεία και οι δρόμοι είχαν στρατιώτες και τάνκς. Έλεγε και ξανάλεγε έγινε πραξικόπημα. Σ’ εμένα είπε ότι δεν πρέπει να ανέβω Αθήνα γιατί είναι επικίνδυνο. Έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχαν λεωφορεία. Το τηλέφωνό μας δεν λειτουργούσε. και στο κεντρικό δρόμο της συνοικίας του Πειραιά, που μέναμε περνούσαν μοτοσυκλέτες με αστυνομικούς οπλισμένους. Το ραδιόφωνο έπαιζε στρατιωτικά θούρια συνεχώς. Κατά το μεσημέρι βγήκα με ένα φίλο βόλτα με τα πόδια για να πάμε στο κέντρο στον Πειραιά. Στα μισά του δρόμου κοντά στη γούβα του Βάβουλα ήταν τανκς που έφραζαν το δρόμο με στρατιώτες μπροστά με τα όπλα προτεταμένα. Πιάσαμε κουβέντα μαζί τους, ίδια ηλικία περίπου είμαστε και δεν ήξεραν ακριβώς ούτε αυτοί τι συμβαίνει. Ένας έφεδρος μας πλησίασε και μας συμβούλευσε να γυρίσουμε στα σπίτια μας και να περιμένουμε τι θα ανακοινώσει το ραδιόφωνο. Πρόσθεσε μάλιστα ότι ήταν επικίνδυνο αυτό που κάναμε να απομακρυνθούμε τόσο πολύ από τα σπίτια μας. Γυρίσαμε λοιπόν και περιμέναμε με το ραδιόφωνο ανοιχτό. Ήμουν πρόεδρος του έτους εκείνη τη χρονιά και όσο νάναι ψιλοφοβόμουνα ότι θα με καλέσουν δι’ υπόθεσιν μου κι εμένα. Δεν ασχολήθηκαν όμως με την υψηλότητα μου. Όταν μετά ένα μήνα πήγαμε στα εγαστήρια για να παραδόσουμε το τι είχαμε παρασκευάσει έμαθα ότι είχαν διορίσει στη θέση μου ένα συμφοιτητή που προερχόταν από το Κολλέγιο Αθηνών.
    Άντε να ζούμε και να μη τους ξεχνάμε.

  12. nikiplos1 said

    Καλημέρα πάρα πολύ ωραίο άρθρο το ευχαριστήθηκα.
    Το 67 ήμουνα αγέννητος. Γεννήθηκα το 69. Θυμάμαι τη χούντα στα τελευταία της το 74, κ πολύ καλά και γλαφυρά τα γεγονότα της Κύπρου. Επίσης θυμάμαι έντονα στην εθνική εορτή που μου είχε αρέσει περισσότερο ο Φαίδων Γκιζίκης με το παράστημα και τα στρατιωτικά του ρούχα και παράσημα, σε αντίθεση με τον Τσάτσο με το τσουβαλάτο κουστούμι την επόνη χρονιά.

  13. nikiplos1 said

    Καλημέρα ευχαριστήθηκα και τα σχόλια να πω… παρακαλώ οι μεγαλύτεροι να βάλετε.

  14. Η ταυτότητά μου γράφει ημερομηνία γέννησης 21 Απριλίου 1968 (ένα χρόνο μετά). Το ψάξαμε όμως και η πραγματική ημερομηνία είναι 20 Απριλίου. Υποπτεύομαι ότι δηλώθηκα 21 για να έχω γενέθλια μαζί με την «εθνοσωτήριο» (ο πατέρας μου εθνικόφρων)!

  15. atheofobos said

    Ευχαριστώ πολύ για την αναφορά στο ποστ μου για την 21η Απριλίου ,γραμμένο με πολύ συγκίνηση, καθώς ερχόντουσαν στην μνήμη μου εκείνες οι μέρες που έχουν γραφτεί ανεξίτηλα στην μνήμη μου.
    Και το λέω αυτό,γιατί πολλές φορές ακόμα και στους πρωταγωνιστές των γεγονότων, με την πάροδο του χρόνου, η μνήμη τους αλλοιώνει τα πραγματικά περιστατικά.
    Έτσι σε μια συναυλία του στο Παλλάς ο Σαββόπουλος είπε πως η συναυλία της ΕΦΕΕ στο Κεντρικόν ήταν την ίδια μέρα με την συναυλία των Rolling Stones. Πήγα μετά την συναυλία και του είπα πως κάνει λάθος γιατί είχα πάει ο ίδιος και στις δύο και βέβαια δεν είμαι δισυπόστατος!

  16. Αιμ. Παν. said

    Καλημέρα…

    Χριστούγεννα του ’67 ο φιλόλογός μας της 1ης γυμνασίου μας έβαλε ν’ ακούσουμε το Αξιον Εστί, Ελύτη – Θεοδωράκη – Μπιθικώτση – κλπ στην σχολική γιορτή πριν τις διακοπές.

    Πάσχα του ’67, ο φιλόλογός μας δεν ξαναεμφανίστηκε για μάθημα μετά τις διακοπές.

    Θέλω να τιμήσω αυτόν τον άνθρωπο γιατί υποψιάζομαι ότι κάποιοι εδώ ίσως να τον θυμούνται.

    Τόπος : Λεόντειο Λύκειο Ν. Σμύρνης

    Ο φιλόλογος : ΞΑΝΘΑΚΗΣ, θυμάται κανείς το μικρό του ;

    Ο αντικαταστάτης του, Ι. Λιάπης, νυν αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

    Τα υπόλοιπα είναι λίγο πολύ τα ίδια με τους συνομήλικους της Αθήνας, τους φαντάρους με τα πολυβόλα τους είδα να φυλάνε το υπόγειο του Ζαππείου όπου τότε το ΕΙΡΤ.

  17. Ήμουν εκεί… 🙂

  18. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Τελλόγλειο.

  19. ΣΠ said

    14
    Ή ίσως επειδή 20 Απριλίου είναι η Διεθνής Ημέρα Κάνναβης. 🙂

  20. Artemissia Papaserafeim said

    Ανάρτησή μου πριν από πέντε χρόνια
    «Τα νέα μου, 22 Απριλίου 1967»
    Της μαθητρίας της Γ΄τάξεως του Α΄Δημοτικού σχολείου Θηβών Αρτεμησίας Παπασεραφείμ
    Τα νέα μου , της χτεσινής μέρας, είναι αλλιώτικα από τα συνηθισμένα. Χτές η μέρα ξεκίνησε παράξενα από το πρωϊ-πρωϊ. Η μαμά το πρωί δεν άνοιξε ραδιόφωνο όπως κάθε μέρα, γιατί είχε πολλές δουλιές, ετοίμαζε τον αδερφό μου για τη σχολική εκδρομή της Β΄Γυμνασίου στον ΑηΓιάννη το Ρώσσο, του έφτιαχνε το σακκίδιο (έχει ένα ωραίο μπλέ καρώ με σκοινί), τα σάντουϊτς, τα αθλητικά παπούτσια και τα λοιπά. Εγώ και η Φωφώ ζηλεύαμε, αλλά όχι πολύ, γιατί σε δυό μέρες το σχολείο θα κλείσει για τις διακοπές του Πάσχα και ποιος μας πιάνει! Φέτος εκτός από τον Επιτάφιο θα μας πάρουνε και στην Ανάσταση, που είναι αργά, στις 12, και πέφτουνε πολλά βεγγαλικά και στρακαστρούκες και ανάβουνε και μια μεγάλη φωτιά στο πλάϊ της εκκλησίας. Ο μπαμπάς έφυγε για το μαγαζί κι εμείς ετοιμαζόμασταν για το σχολείο.
    Εκεί λίγο πριν τις οχτώ χτύπησε η πόρτα. Η μαμά άνοιξε το τζάμι και ήταν ο συμμαθητής του Βόνη, ο Μιχάλης. «Καλημέρα Μιχαλάκη, έτοιμος από τώρα για την εκδρομή?» «Κυρία Θεανώ δεν θα πάμε εκδρομή. Δεν θα γίνει γιατί έγινε …δικτατορία!». Νομίζω ότι η μαμά έπαθε κάτι, γιατί άρχισε να λέει κάτι μπερδεμένα, και ποιος σού τόπε και πότε έγινε και γιατί δεν ανοίξατε εσείς το ραδιόφωνο και τι να κάνω εγώ τώρα και Βόνη πήγαινε στο μαγαζί μήπως σε θέλει ο μπαμπάς και εσείς επί τέλους πηγαίντε στο σχολείο σας. Και μετά άνοιξε αυτή το ραδιόφωνο και λέγανε συνέχεια κάτι ανακοινώσεις στην καθαρεύουσα, όλο η επανάστασις και η επανάστασις και ανάμεσα βάζανε κάτι κλαρίνα και κάτι εμβατήρια και η μαμά πηγαινορχόταν και δεν έκανε τίποτα και μας έδιωξε για το σχολείο. Στο δρόμο για το σχολείο η Γιωργία που ο μπαμπάς της είναι αστυνομικός μου είπε ότι κάτι κάνανε οι κομμουνιστές και θα μας σώσει ο στρατός αλλά δεν ήξερε τι και πώς. Και τα άλλα παιδιά δεν ξέρανε τίποτα, ούτε οι δάσκαλοι αλλά φαινόντουσταν κι αυτοί ταραγμένοι , και η δικιά μας η κυρία και ο διευθυντής ο κύριος Ανανίκας και οι άλλοι και μας είπαν ότι κλείνει από σήμερα το σχολείο και Καλό Πάσχα.
    Μετά φύγαμε και χαζεύαμε στο δρόμο, και είχε μια ερημιά και γυρίσαμε σπίτι και καθόμασταν με τα παιδιά στο πεζοδρόμιό μας και στα σκαλιά της βεράντας και κανείς δεν μας είπε τίποτα, ούτε η μαμά ούτε η γιαγιά ούτε οι άλλες μαμάδες, σαν να είναι γιορτή αλλά όχι ωραία γιορτή. Της μαμάς της είχαν φέρει από το μαγαζί πολλά βιβλία και χαρτιά και εφημερίδες και άλλα τα τακτοποιούσε στο υπόγειο και άλλα τα έβγαλε στον κήπο και άναψε μια φωτιά. Την ρώτησε η γειτόνισά μας η κυρία Φούλα «κυρία Θεανώ τι κάνετε?» και μαμά είπε «τι να κάνω, θα βάλω μπουγάδα» και κουνήσανε τα κεφάλια τους και πάλι μας έδιωξε από κεί και βγήκαμε πάλι στη βεράντα. Ηρθε και η θεία μου η Ελένη και έφερε κι άλλα βιβλία και είπε ότι τα έβγαζε από τη βιτρίνα ένα- ένα και έβαζε στη θέση τους παιδικά και κλασσικά. Δεν καταλαβαίνω τίποτα.
    Το απόγεμα εκεί που είμασταν στη βεράντα ήρθε ο γείτονάς μας ο κύριος Γιώργος ο Σαμιώτης και είπε στη μαμά «Θεανώ καλύτερα ο Ντίνος απόψε να έρθει να κοιμηθεί σε εμάς, είναι πιο σίγουρα» και η μαμά τον ευχαρίστησε και αυτός είπε «μην το συζητάς». Μετά μας είπε η μαμά ότι και εμείς μαζί της θα πάμε να κοιμηθούμε απέναντι, στη γιαγιά, για να έχουμε παρέα και να πάρουμε μαζί μας κανα βιβλίο για να περνάει η ώρα. Εγώ πήρα ένα με αστείες ιστορίες και ανέκδοτα, γιατί τώρα τελευταία μου αρέσουν πολύ τα ανέκδοτα και λέω πολλά και ο μπαμπάς μια μέρα γελώντας με είπε Σβέϊκ. Στη γιαγιά στρώσαμε στρωματσάδα στη σάλα αλλά ήταν νωρίς και δεν πήγαμε για ύπνο , καθόμασταν και διαβάζαμε και μιλάγαμε. Η μαμά και οι αδερφές της και η γιαγιά καθόντουσταν στο χαγιάτι και μιλάγανε σιγά και όταν πλησιάζαμε αλλάζανε κουβέντα και κοιτάζανε ποιος περνάει. Κανένας δεν πέρναγε. Φάγαμε αυγά τηγανητά με πατάτες. Μετά μας στείλανε για ύπνο και πέσαμε στη στρωματσάδα αλλά δεν νυστάζαμε. Σε μια στιγμή ακούσαμε σαν βήματα από αρβύλες αλλά δεν βγήκαμε να δούμε. Το ραδιόφωνο δεν είχε τίποτα, τα ίδια τα πρωϊνά και το κλείσαμε.
    Μετά βαρεθήκαμε και κοιμηθήκαμε. Σήμερα δεν ξέρω πώς θα είναι η μέρα. Αυτά ήταν τα νέα μου , για χτές, 21 Απριλίου 1967.

  21. Σφαίρες.

    Το απόγευμα προς την δύση, ανήμερα της «επαναστάσεως» ήμουνα μ’ ένα φίλο μου στην πλατεία Κανάρη, ήταν και κόσμος σε μικρά πηγαδάκια να συζητάει χαμηλόφωνα όταν από την Βελβενδού κατέβηκε ένα Ρέο με φαντάρους που έστησαν ένα πολυβόλο καταμεσής στην πλατεία. Κάποιος βαθμοφόρος είπε στο πλήθος να φύγουνε αλλά κανένας δεν κούναγε οπότε έδωσε διαταγή κι έφυγε μια ριπή στον αέρα. Αμέσως όλοι έφυγαν τρέχοντας εκτός από εμας τους δυο που κοιταχτήκαμε, καταλάβαμε πως δεν θα μας βαρέσουνε και πήραμε σιγά-σιγά την ανηφόρα προς τα σπίτια μας.
    Μετά από τρεις μέρες βρεθήκαμε στο ιατρείο του πατέρα ενός άλλου φίλου στην Γ΄Σεπτεμβρίου για ψιλή ποκίτσα, ο ίδιος έμενε στην ίδια πολυκατοικία σε πιο πάνω όροφο. Ακεφοι, μόνο τρεις μαζευτήκαμε, τα παρατήσαμε και πήγαμε επάνω στο μπαλκόνι που ήταν στο ίδιο ύψος με μπαλκόνι ξενοδοχείου όπου είχαν μείνει ξέμπαρκες οι αρτίστες ενός καμπαρέ για παιχνίδι. Οντως βγήκανε δυο-τρεις- είχε κάνει προεργασία ο γιός του γιατρού- και δούλευε παντομίμα και αγγλικά της Τρούμπας για τα περαιτέρω, όταν ακούστηκε ένας θόρυβος από τις σφαίρες που σφηνώθηκαν στον τοίχι μεταξύ των μπαλκονιών. Κρύφτηκαν οι λυγερόκορμες και μεις κοιμηθήκαμε στο σπίτι του γιατρού και φύγαμε την άλλη μέρα, φυλάγοντας τα ρούχα μας για νάχουμε τα μισά…

  22. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα και για τις μαρτυρίες από παλιούς και νέους φίλους

    12-14 Μαθαίνουμε και ηλικίες 🙂

    15 Πόσες μέρες διαφορά είχαν οι δυο συναυλίες;

  23. tryfev said

    Νίκο μου, τον Απρίλιο του 1967, ήμουν 21 έτους, τρεις μήνες πριν ενηλικιωθώ, ο αδελφός μου 19 και η αδελφή μου 15 στα 16. Ο θείος μας Γιάννης Ευαγγελίδης, πρώην βουλευτής της ΕΔΑ 1958-1963 και Διευθυντής της απογευματινής εφημερίδας του Κόμματος «Δημοκρατική Αλλαγή» από 10/2/1964 ως 20/4/1967, στο γραφείο του οποίου εργαζόμουν από 17 ετών, όταν τον ρώτησα λίγες μέρες νωρίτερα αν πιστεύει πως θα γίνει δικτατορία, μου απάντησε αρνητικά. Αντίθετα, ο πατέρας μας, μάλλον πιο διορατικός, έλεγε πως θα γίνει. Μόλις ξυπνήσαμε το πρωί της 21/4, κατέβηκα, όπως κάθε μέρα, στην είσοδο του σπιτιού για να πάρω την εφημερίδα που μας έριχνε κάθε πρωί ο εφημεριδοπώλης και τον πληρώναμε κάθε εβδομάδα, αλλά δεν την βρήκα. Ανέβηκα και το είπα στον πατέρα μου κι αυτός αμέσως είπε «Δικτατορία». Εγώ του είπα πως ίσως ήταν απεργία. Αμέσως εκείνος σήκωσε το τηλέφωνο και ήταν νεκρό.΄Ετσι βεβαιωθήκαμε ότι κάτι τέτοιο συνέβαινε. Ανοίξαμε λοιπόν το ραδιόφωνο και μάθαμε τα νέα.

    Τότε ο πατέρας μας μας είπε να πάμε να δούμε τι γίνεται με τον θείο μας. Ξεκινήσαμε λοιπόν, ο αδελφός μου κι εγώ, από την οδό Νοταρά στά Εξάρχεια να πάμε με τα πόδια στη Φιλοθέη όπου ήταν το σπίτι του. Στη διαδρομή βλέπαμε περιπόλους, θωρακισμένα, στρατιωτικά οχήματα και όλα τα σχετικά. Κατά το μεσημεράκι φτάσαμε και ευτυχώς τον βρήκαμε στο σπίτι. Με κατατόπισε για ορισμένα πράγματα, μου έδωσε τα κλειδιά κάποιων συρταριών του γραφείου που ήταν κλειδωμένα και περιμέναμε. Το απογευματάκι εμφανίσθηκε ένα περιπολικό. Βγήκε ένας ευγενέστατος αστυνομικός και ζήτησε από τον θείο μου να πάρει το αυτοκίνητό του και να τους ακολουθήσει στο τμήμα. Εκείνος ζήτησε να έρθει μαζί και η γυναίκα του που οδηγούσε το αυτοκίνητο και έφυγαν. Από εκεί και πέρα ακολούθησε η μεταγωγή του θείου στον Ιππόδρομο και στη συνέχεια η μεταφορά του μαζί με πολλούς άλλους συλληφθέντες, στη Γυάρο με αρματαγωγό και μερικούς μήνες αργότερα στη Λέρο, αρχικά στο Λακκί και μετά στο Παρθένι. Παρέμεινε εξόριστος μέχρι τον Δεκέμβριο του 1969, οπότε, ενώ ήταν χειρουργημένος στο τοτε Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο με προστατεκτομή, απολύθηκε, ίσως γιατί οι αρμόδιοι της Χούντας φοβήθηκαν μην πεθάνει και κατηγορηθούν ως υπαίτιοι.

    Εν τω μεταξύ, μια δυο μέρες μετά το πραξικόπημα, πληροφορηθήκαμε ότι, εκτός από τον θείο μας, που, λόγω κομματικής θέσης και δράσης ήταν αναπόφευκτο να συλληφθεί, είχαν συλλάβει και την αδελφή του Μαρία Ευαγγελίδου-Ρηγοπούλου, δημοτική σύμβουλο Πειραιώς με το συνδυασμό της ΕΔΑ 1959-1964 και τον 78χρονο σύζυγό της δικηγόρο Πειραιώς Αθανάσιο Ρηγόπουλο, δημοτικό σύμβουλο Πειραιώς 1954-1959, Πρόεδρο της Επιτροπής Ειρήνης Πειραιώς. Ο Ρηγόπουλος επρόκειτο να είναι ο δεύτερος ομιλητής στη συγκέντρωση που θα γινόταν στη Θεσσαλονίκη στις 22 Μαϊου 1963 κατά την οποία δολοφονήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπράκης και παραλίγο να δολοφονηθεί κι ο θείος μας, αφού μας είχε πει ότι, μετά τον φόνο, το τρίκυκλο πέρασε από δίπλα του και άκουσε τον Εμμανουηλίδη να ρωτά τον Γκοτζαμάνη «Να δώσω μία και στον γέρο» και εκείνον να απαντάει «΄Οχι, άσ’ τον αυτόν». Ο Ρηγόπουλος απολύθηκε από τη Γυάρο σε ένα μήνα λόγω ηλικίας και η θεία μου σε έξη μήνες λόγω προβλημάτων υγείας.

    Στη διάρκεια της δικτατορίας, μας καλούσαν, τον πατέρα μου, εμένα και τον αδελφό μου, στο Αστυνομικό Τμήμα για εκφοβισμό, ενώ, λίγο καιρό αργότερα με κάλεσε στην Μπουμπουλίνας ο γνωστός βασανιστής Καλύβας, επίσης για εκφοβισμό, χωρίς περαιτέρω συνέχεια, γιατί δεν είχα προσωπική δράση ούτε πριν ούτε στη διάρκεια της Χούντας. ΄Οταν παρουσιάσθηκα στο Στρατό τον Απρίλιο του 1970, ενώ ήμουν ήδη ασκούμενος δικηγόρος, έλαβα ειδικότητα τυφεκιοφόρου πεζικού ως χαρακτηρισμένος Β’ και μετατέθηκα στη Νάουσα ως απλός φαντάρος. Επειδή όμως οι εγγράμματοι ήμασταν ελάχιστοι, με παρέμβαση ενός Ταγματάρχη, τοποθετήθηκα Γραφέας Εφοδιασμού και, καθώς μεσολάβησε δυστυχώς ο θάνατος του πατέρα μου, απολύθηκα σε ένα χρόνο αντί για δύο, ως προστάτης οικογενείας.

  24. Γιάννης Ιατρού said

    το συνιστώ 👍

  25. ΓιώργοςΜ said

    Αγέννητος κι εγώ την αποφράδα ημέρα (Χτήνε είμαι μεγαλύτερος καναδυό βδομάδες, να με σέβεσαι!), η μόνη ιστορία που θυμάμαι για την ημέρα είναι πως ο πατέρας μου, αρραβωνιασμένος με τη μάνα μου τότε, πήρε τηλέφωνο και πρόλαβε να πει «το έκαναν τελικά οι κερατάδες» πριν κοπεί η γραμμή…

  26. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    25# Κάπου τα μπερδεύεις νεαρέ. Για σε παρακαλώ λίγο σεβασμό σε κάποιον που έχει ζήσει την αποστασία του 65 🙂

  27. Κουνελόγατος said

    Εγώ ήμουνα περίπου 18, αλλά μηνών. Οι γονείς μου (κυρίως ο πατέρας μου) συντηρητικοί άνθρωποι, οπότε….
    Θυμάμαι μόνον το Σάββατο 17 Νοεμβρίου, που δεν είχαμε σχολείο. Βγήκα στη ζούλα από το σπίτι (συνοικία του Δήμου Αθηναίων, σχετικά κοντά στο κέντρο), οι δρόμοι άδειοι, πολύ άδειοι. Με ποιον να παίξω; Βλέπω τη μάνα μου έντρομη, με αρπάζει, έλα μέσα. Εγώ άκουγα κάτι δυνατούς θορύβους, τι είναι, τη ρωτάω, τίποτα εδώ πιο πάνω στο Γυμνάσιο (που πήγα αργότερα, τότε ήταν μόνον θηλέων), σκοτώνουν κάτι περιστέρια.
    Θυμάμαι και την εισβολή στην Κύπρο (αλλά αυτά άλλη φορά). Τέλος τον Σεπτέμβρη του 1974(μάλλον), που μας έβαλαν στο σχολείο να σκίζουμε το πουλί της χούντας από τα ήδη τυπωμένα βιβλία.

    ΥΓ. Λαμόγια στο χακί, έχει δίκιο ο Γιάννης, σπουδαίο βιβλίο.

  28. nikiplos said

    Από τον πατέρα μου η παρακάτω ιστορία. Έγινε το πραξικόπημα και στην ύπαιθρο οι ΤΕΑτζήδες έπιαναν τους κομμουνιστές, χαρακτηρισμένους κομμουνιστές και συμπαθώντες κομμουνιστές, αλλά και όποιον άλλον γούσταραν. Συνήθως κάποιον αδύναμο – χωρίς μέσον ή πλάτες- που είχε παρασυρθεί παλαιότερα και είχε σηκώσει κεφάλι. Η απελπισία ή και ο φόβος ίσως, έκανε πολλούς από τους ΤΕΑτζήδες να δείξουν υπερβάλλοντα ζήλο. Στο στρατόπεδο της Καλαμάτας υπηρετούσε ως έφεδρος αξιωματικός ο Θείος μου, που τους παραλάμβανε. Στην πόλη αυτή έφεραν περίπου 3.000 συλληφθέντες, έναντι 300-400 περίπου που ήταν το αντίστοιχο νούμερο στις άλλες πόλεις. Αφού τους ξεδιάλεξαν, τους περισσότερους τους άφησαν ελεύθερους και κράτησαν γύρω στους 300 που ήταν οι πράγματι χαρακτηρισμένοι.

    Στο λιμάνι της πόλης συγκυριακά βρέθηκε ο πατέρας μου εκείνη την ημέρα. Τους έβαλαν σε ένα οχηματαγωγό-επιταγμένο. Οι κάτοικοι είχαν συγκεντρωθεί και τους διαπόμπευαν. Οι περισσότεροι από φόβο μάλλον.
    «Μόλις ανοιχτείτε στο πέλαγος, βουλιάξτε τους και πνίξτε τους στη θάλασσα να γλυτώσουμε από δαύτους!» φώναζαν κάποιοι από τους μετέπειτα περίβλεπτους δημοκρατικούς πολίτες με θέσεις και στα κοινά, ελέω ΠΑΣΟΚ.

    Και άλλα πολλά. Ο φόβος γαρ. Επειδή ο θείος μου ήταν λόγω βαθμού, προεξάρχων, μας είπε αργότερα, πως οι στρατέοι δεν έδειχναν τέτοιον υπερβάλλοντα ζήλο, βαριεστημένα έκαναν την δουλειά, σαν να φοβούνταν κιόλας ολίγον, γι αυτό και άφησαν αρκετές πρωτοβουλίες σε πολίτες.
    (νομίζω έχω επαναλάβει την ιστορία αυτή ή τμήματά της εδώ, με άλλη αφορμή)

  29. Η πρώτη σκέψη μου, το πρωί εκείνης της Παρασκευής, ήταν πως γλυτώνω το πρόχειρο διαγώνισμα της τριγωνομετρίας, που πολύ με ταλαιπωρούσε, χωρίς να έχω πολυκαταλάβει τι συνέβαινε.
    Βγαίνω στη γειτονιά και βρίσκω τον φίλο μου Π.Μ. φοιτητή της Φιλοσοφικής και μέντορά μου. Σκυθρωπός μου είπε: «ωχ, τώρα θα τους έχουμε αυτούς για καμιά εφταετία!». Επεσε μέσα!

  30. atheofobos said

    22
    17/4 οι Στόουνς και 19/7 ο Σαββόπουλος.

  31. geobartz said

    Πολλά είχαν συμβεί. Σε βάρος αριστερών, βεβαίως. Εγώ όμως, που έζησα …πλήρης ημερών τα Απριλιάτικα, ελάχιστα πιστεύω από τα παρατιθέμενα. Και μάλλον, για …προληπτικούς λόγους δεν πιστεύω κανέναν! Πολλά «καπάκια» εγένοντο τω καιρώ εκείνω! Και όσο περνούσε ο χρόνος, τα «καπάκια» …καπάκωσαν πολλούς. Πάρα πολλούς.
    Ας καταθέσω και γω μια δική μου μαρτυρία (ή μάλλον δυο). Μπορείτε να την πάρετε και ως φιλοχουντική!
    Βασιλευούσης της χούντας βρέθηκα σε δυο μαζικές (μαζικότατες) συγκεντρώσεις. Πήγα από μόνος μου. Κανένας δεν με ανάγκασε. (όσοι «ενήλικες» λένε το αντίθετο, απλώς ψεύδονται).
    Η μία συγκέντρωση ήταν στην Ξάνθη (αν δεν κάνω λάθος, στο χώρο που τώρα καταλαμβάνεται από το «Δημοκρίτειο»). Ομιλητής ο Λαδάς (από το στόμα του έμαθα ότι ο Μουφτής προσφωνείται σοφολογιώτατος). Η άλλη συγκέντρωση ήταν στα Σέρρας, στην πλατεία Κρονίου. Ομιλητής ο Πατακός. Και δω «χαίρε πλήθος αμέτρητον»! [παρακαλώ, μη με πάρετε για σπιούνο αν πω ότι θυμάμαι και μερικά πρόσωπα- και πράγματα!].
    Λοιπόν, τα χέρια πολλών Ξανθιωτών και Σερραίων πονάνε ακόμα από τα παλαμάκια που είχαν ρίξει τότε (Πως να μην ενθουσιαστεί καϊμένος ο Παττακός; Το χρήμα πολλοί εμίσησαν, την δόξαν όμως ουδείς. Έτσι δεν λέει ο ποιητής;).
    Και ένα σχόλιο για κάποιους σχολιαστές της σήμερον (ψευτο)αριστερούς [η λέξη ψέμα μου κόλλησε σήμερα σαν …κορονιός]: Λένε λοιπόν οι «ψευτο», ότι έκτοτε οι μόνοι «άσπιλοι, αμόλυντοι» ήταν/είναι οι ομοϊδεάτες τους: Δηλαδή η ισχνή μειοψηφία των (ήδη ψευτο) αριστερών, ισχνότατη αν συνυπολογίσουμε και τα «καπάκια». Συνειδητοποιούν άραγε οι «ψευτο» ότι αυτό είναι ο ορισμός του φασισμού;; («σύντροφοι», χάιλ Χίτλερ, η αν προτιμάτε ούρα Στάλιν!).

  32. atheofobos said

    30
    Το σωστό: 17/4 οι Στόουνς και 19/4 ο Σαββόπουλος.

  33. Πουλ-πουλ said

    Την 21η Απριλίου την υποδεχτήκαμε με αλαλαγμούς χαράς. Δεν ήταν μόνο ότι ο δάσκαλος μουτρωμένος μας ανακοίνωσε:
    «Σήμερα δεν έχει μάθημα. Γυρίστε σπίτια σας.»
    Ήταν και η μέρα της στρογγυλής θεάς, που αποκαλούσαμε τρίφυλλη. Επιτέλους, κάποιος από την παλιοπαρέα μόλις είχε αποκτήσει το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου των παιδικών μας χρόνων, μια δερμάτινη μπάλα. Τέρμα λοιπόν οι πλακουτσές πέτρες ή τα νάιλον μπαλάκια που με σαδισμό μας έσκιζε ο φύλακας της πλατείας για να μην πατάμε τη χλόη.
    Ξεκινάμε για τη πλατεία ξεφωνίζοντας. Στο δρόμο μια γειτόνισσα μας μαλώνει:
    «Δεν ντρέπεστε να πανηγυρίζετε μια τέτοια μέρα.»
    Τα παιδιά κοιταζόμαστε με απορία. Τι ακατανόητος που είναι ο κόσμος των μεγάλων! Δεν φτάνει που τις Μ. Παρασκευές, οι θεοσεβούμενες γριές μας ζάλιζαν ότι είναι αμαρτία να παίζουμε και να γελάμε. Έπρεπε μάλιστα να εξιλεωθούμε κτυπώντας την πένθιμη καμπάνα του επιτάφιου. Με το μεγαλειώδες όμως γκελ της δερμάτινης μπάλας, τίποτα δεν μας σταματούσε. Τρέξαμε στην πλατεία, χωριστήκαμε σε ομάδες, βάζοντας πόδια με τρία μυτάκια, και ξεκινήσαμε τον πρώτο αγώνα της ζωής μας με μια κανονική μπάλα ποδοσφαίρου.
    Πέρασαν τα χρόνια, μπήκαμε και εμείς στον κόσμο των μεγάλων για να ανακαλύψουμε ότι ο παιδικός μας φόβος επαληθεύτηκε. Είχαμε αποκτήσει μια καινούργια Μ. Παρασκευή.

  34. ΣΠ said

    Ήμουν μαθητής της Α’ γυμνασίου στην Θεσσαλονίκη. Όπως κάθε πρωί, έτσι και εκείνη την Παρασκευή πέρασα από το σπίτι του φίλου και συμμαθητή μου Ανδρέα να τον πάρω να πάμε μαζί στην στάση να πάρουμε το λεωφορείο που θα μας πήγαινε στο σχολείο. Δεν περιμέναμε πολύ στην στάση και κατέφθασε αναστατωμένη η μητέρα του Ανδρέα να μας πάρει γιατί δεν θα γίνει σχολείο λέγοντας κάτι για στρατό και τανκς. Εμείς δεν καταλάβαμε τι είχε συμβεί και την ακολουθήσαμε ευχαριστημένοι που γλιτώσαμε το σχολείο. Στην επιστροφή είδαμε μερικά τανκς να περνούν από την Λεωφ. Βασιλίσσης Όλγας. Όταν έφτασα στο σπίτι, η μητέρα μου με έστειλε στο δημοτικό σχολείο, στο οποίο πήγαινε ο αδερφός μου και ήταν κοντά στο σπίτι μας, για να τον φέρω πίσω. Στον δρόμο είδα δυο παιδιά από την Στ’ γυμνασίου του σχολείου μου να περπατούν και να συζητούν. Περνώντας δίπλα τους άκουσα για πρώτη φορά την λέξη «πραξικόπημα» αλλά δεν κατάλαβα τι σημαίνει. Το υπόλοιπο πρωινό το περάσαμε παίζοντας στην μεγάλη αυλή του σπιτιού τού Ανδρέα. Μου είχε κάνει εντύπωση η ασυνήθιστη ησυχία και οι λίγοι άνθρωποι στον δρόμο.

    Οι επόμενες μέρες ήταν περίεργες. Έκανα την σκέψη ότι κρίμα που γλιτώσαμε μόνο δύο μέρες σχολείο (τότε πηγαίναμε και το Σάββατο) αφού ακολουθούσαν έτσι κι αλλιώς οι διακοπές του Πάσχα. Μερικά πράγματα δεν τα καταλάβαινα. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί ο πατέρας μου, που δεν μπορούσε χωρίς την καθημερινή εφημερίδα του, σταμάτησε να αγοράζει εφημερίδα. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί ο θείος μου, που μας επισκέφτηκε από την Αθήνα, χρειάστηκε να το δηλώσει στο Αστυνομικό Τμήμα. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί στο τραπέζι εύχονταν με το κρασί «καλή λευτεριά». Μεγαλώνοντας τα έφερνα στην μνήμη μου και καταλάβαινα όλο και περισσότερα.

  35. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα! Πολύ ωραίες οι αναμνήσεις σας!

    30-32 Δυο μέρες διαφορά, λογικό να μπερδεύονται.

  36. Πάνος με πεζά said

    Πολύ ωραίες οι αναμνήσεις όλων σας, …ζηλεύω !

  37. Χαρούλα said

    Πρωινό ξύπνημα, ντύσιμο και χεράκι με την μαμά για το Νηπιαγωγείο. Στα μισά της διαδρομής, συγκεντρωμένα τανκς και στρατιώτες, γύρω και κοντά στον αηΛευτέρη. Αγριεύτηκα. Καλά στρατιώτες βλέπαμε στην πόλη. Χαλαρούς. Αυτό άγριο. Το ένοιωθες. Φτάσαμε,αλλά μας έδιωξαν. Δεν θυμάμαι κάτι άλλο εκτός από αυτήν την εικόνα και την αίσθηση που μου προκάλεσε.
    Αλλά
    Μεταπολίτευση. Περπατώ στην πόλη. Ένας κύριος με γυαλιά με αγκαλιάζει και κλαίει. Σοκ. Αμέσως μου εξηγει. Ο κ.Νίκος είναι, που είχε ξυλουργείο δίπλα μας και που τον έχασα ξαφνικά, αλλά και σαν παιδί δεν τον έψαξα. Ναι τον μαζεψαν από την δουλειά κατευθείαν, ένα πρωί. Το τελευταίο προσωπάκι που είδε ήμουν εγώ. Και έτσι αποχαιρέτησε τον γιό του, που δεν μπορούσε να δει και να αγκαλιάσει. Εκεί λοιπόν στην εξορία του, ερχόταν και τον στήριζε κάποιες φορές και το μουτράκι της γειτονοπούλας.

  38. Γιάννης Ιατρού said

    31: Geobartz
    …για …προληπτικούς λόγους δεν πιστεύω κανέναν! ..
    Ενώ εσείς, τουλάχιστον σ΄ εμένα που δεν είμαι προληπτικός, είστε απόλυτα πιστευτός σ΄ αυτά που μας λέτε πως βιώσατε, αυτήκοα και ιδίοις όμμασι, στις αυθόρμητες, πολυπληθείς και πηγαία ενθουσιώδεις εκδηλώσεις αποθέωσης των ομιλητών στα μέρη σας.

    …Πήγα από μόνος μου…..
    Νά το, το DNA (what else), λοιπόν.

    Για να μην ξεχνάμε:

  39. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    38# Έλα ρε Γιάννη τώρα, έλεος να πούμε… Άμα μαζέψεις τους ψηφοφόρους του Άδωνη, του Μποκτάνου, του Πλεύρη, του Βορίδη κλπ κλπ κλπ ξέρεις πόσες αυθόρμητες, πολυπληθείς και πηγαία ενθουσιώδεις εκδηλώσεις αποθέωσης χουντικών γίνονται?

  40. sarant said

    36 Κάτι θα πρόλαβες κι εσύ -μάλλον από το 1974.

  41. spiridione said

  42. sarant said

    41 Ωραίος! Ο θείος Θανάσης ξέρει απίστευτα πράγματα για το σινεμά.

  43. Κιγκέρι said

    Κι εγώ αγέννητη το 1967, ούτε λυπάμαι, ούτε ζηλεύω που δεν έχω αναμνήσεις από τη χούντα.
    Η μητέρα μου μού έχει πει μόνο ότι το καθεστώς υποχρέωνε τους εκπαιδευτικούς, αλλά και γενικότερα τους επιστήμονες, να επισκέπτονται τα χωριά της περιοχής τους για να «διαφωτίσουν» τους χωριάτες και να επαινέσουν το έργο της «επαναστάσεως». Όταν ήρθε η σειρά της ήταν έγκυος σε μένα, οπότε πήρε μια βεβαίωση από τον γιατρό της και δεν πήγε.

    Στο ίντερνετ βρήκα σε αυτήν την εργασία:

    «Δικτατορία ( 1967-1974) και Σχολείο: οι αποκαλύψεις ενός σχολικού αρχείου»,
    Κουτσουρά Ζωή, 2008

    κάτι σχετικό:

    «ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ
    Εν Θεσσαλονίκη τη 3-7-67
    Καταρτισμός προγραμμάτων διαφωτιστικών ομιλιών
    1)Ο Νομάρχης Πιερίας , δι’ εγκυκλίου του, […] έδωκεν εντολήν καταρτισμού προγράμματος διαφωτιστικών ομιλιών διά όλας τας Κοινότητας του Νομού του. […]
    3)Ενδεικτικώς αναφέρομεν, τοιαύτα θέματα: 1) Εξωραϊσμός, 2)καθαριότης οικιών, 3) καθαριότης κοινοχρήστων χώρων, 4)καθαριότης σταύλων, 5)νεκροταφεία ζώων, 6)δημιουργία πάρκων, αλσών, 7)δεντροστοιχία, 8)φύτευσις οπωροφόρων δέντρων, 9)εκτέλεσις έργων διά προσωπικής εργασίας. Συνεργασία Στρατού και Κοινοτήτων δι’ εκτέλεσιν Κοινοφελών έργων 10)Μέθοδοι καλλιεργειών, 11)άσκησις Κοινωνικής Προνοίας, 12)Δημιουργία βιβλιοθηκών, 13)εξωσχολικός αθλητισμός, 14) αποταμίευσις, 15)τουρισμός και τόσα άλλα θέματα άκρως ενδιαφέροντα τους κατοίκους της υπαίθρου.[…]
    5) Οίκοθεν νοείται κατά τας ομιλίας ταύτας, δέον να εξαίρεται και το έργον και οι σκοποί της Εθνικής Κυβερνήσεως.[…]
    Ο Υπουργός Βορείου Ελλάδος Δ. Πατίλης»
    Και η εγκύκλιος συνεχίζει, καθιστώντας τον εκπαιδευτικό στο κέντρο των εξελίξεων:
    «[…]Οίκοθεν νοείται, ότι ομιληταί δεν θα είναι μόνον οι εκπαιδευτικοί λειτουργοί, αλλά και άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι και υπάλληλοι Ν.Π.Δ.Δ., επιστήμονες και άλλα πρόσωπα, κατάλληλα, ως εκ της ειδικότητός των, να αναπτύξουν θέματα μορφωτικού περιεχομένου προς τους κατοίκους της υπαίθρου» (αριθ.εγκ.39/27-9-67)38.
    Επίσης, ο/η εκπαιδευτικός σε ρόλο «τελάλη», καλείται να διαδώσει ευρέως και σε κάθε συναναστροφή του την προβολή και παρακολούθηση των διαφωτιστικών τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών εκπομπών της Ε.Ι.Ρ.Τ»

  44. Μαρία said

    Επίσκεψη του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης Στυλιανού Παττακού στην Κομοτηνή, στην Πρώτη και στις Σέρρες
    Μετά το 2:58 http://www.avarchive.gr/portal/digitalview.jsp?get_ac_id=3300

  45. Πάνος με πεζά said

    @ 40 : Πήγαινα νηπιαγωγείο μακριά από το κέντρο (Ν.Πεντέλη) και θυμάμαι ότι το μόνο που μας είχε εντυπωσιάσει τότε ήταν οι ληστείες του Βερνάρδου…

  46. «Αυτήκοα και αυτόμματα» που λένε… 🙂

  47. Κιγκέρι said

    Εν τω μεταξύ, διαβάζοντας τις παιδικές σας αναμνήσεις, μου ήρθαν στον νου οι στίχοι της Λίνας Νικολακοπούλου από το τραγούδι της ταινίας Uranya:

    Είχαμ’ ένα καφενείο κι ένα πράσινο θρανίο
    κι ήρθαν κάτι γεγονότα κι άλλαξε η ζωή
    Κυριακή στην εκκλησία, τι ‘ναι ρε λογοκρισία
    άμα ακούσεις Θοδωράκη μπαίνεις φυλακή

    Είχε ένα πουλί στα σπίρτα ζωγραφιά
    κι ένα μαύρο φανταράκι μέσα στην φωτιά

  48. ΓιώργοςΜ said

    26 Ωχ! Άλλο από Χ χρηστώνυμο, ήμαρτον…
    Χάρηκα κι εγώ που βρήκα μικρό να πειράξω 😛

  49. Μαρία said

    Όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται.

  50. Pedis said

    Δεν μου λέτε οι μεγαλύτεροι, από πότε η Ακροδεξιά σταμάτησε να βάζει εθιμοτυπικές μπόμπες την 21η Απριλίου;

    Από τότε που συμμετέχει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην κυβέρνηση, ή πρόκειται για σύμπτωση;

  51. Χαρούλα said

    #43 Κιγκέρι, οι δάσκαλοι εκ περιτροπής στην ωρα της προσευχής-έπαρσης,,έλεγαν ένα κειμενάκι και το σύνθημα της ημέρας. Αυτό γραφόταν στον πίνακα και στο τετράδιο Συνθημάτων.
    Στις επετείους διοργάνωναν σχ.γιορτές. Σε μας έκαναν ότι πιο απλό μπορούσαν. Σημαιάκια, το πουλί, δυο τρία ποιήματα, δυο τρία τραγούδια(γιατί χαίρεται ο κόσμος🤣). Τα ποιήματα δε, τα βρίσκαμε μόνοι. Εγώ πρώτη-πρώτη στα ποιήματα πάντα, να κλαίω στο σπίτι που οι «άκαρδοι» γονείς μου, δεν έβρισκαν πουθενά ένα ποίημα!
    Λύθηκε μετά την μεταπολίτευση η αδιαφορία τους. Όπως λύθηκε η απορία μου, τι έκαναν με το φωτάκι νυχτός στην κουζίνα, ενώ εμένα με έβαζαν για ύπνο! Ντόιτσε-Βέλε έπαιζαν!🤣

  52. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    50# Μμμ, δεν είμαι σίγουρος για επετειακές στις 21/4, αλλά οι ακροδεξιές βόμβες σκάγανε δεκ 70. Ο Μιχαλολ είχε ως γνωστόν δράσει τότε. Αυτό τέλειωσε πριν το πασόκ, με ΠΘ τον (μχ) εθνάρχη. Τη δεκ 80 δε θυμάμαι τέτοια, εκτός κι έχω κουρκουτιάνει ντιπ.

  53. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Συνειρμικά μου ήρθε τώρα η τελευταία πράξη του δράματος το 1974, και το 525 Τάγμα Πεζικού του Χαριτόπουλου που θα γινόταν και γαμώ τις κωμωδίες στο στυλ της Λούφας.

  54. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Συγγνώμη, στο 39# ξέχασα τον Μπάμπη. Ντροπή μου και φτου μου.
    https://thepressproject.gr/protoselido-enantia-sti-chounta-exorgise-ton-babi-papadimitriou/

  55. nessim said

    Ξημέρωμα μας ξύπνησε ο κουρέας της γειτονιάς που ήταν οικογενειακός φίλος, «έγινε δικτατορία, ανοίξτε το ραδιόφωνο». Σηκωθήκαμε και εμείς τα παιδιά, εγώ 11 χρονών, χαρούμενοι που μάθαμε ότι δεν θα πηγαίναμε σχολείο, αλλά τα μούτρα των μεγάλων έδειχναν κάτι σοβαρό.
    Βγήκαμε έξω, στην πλατεία που βρισκόταν τα γραφεία της ΕΔΑ της γειτονιάς αυτής του Βύρωνα, όπου ένας χοντρός αστυφύλακας ανεβασμένος σε σκάλα κοπάναγε να κατεβάσει την ταμπέλα των γραφείων,
    «και αυτοί άφησαν μέσα όλους τους καταλόγους» ακούσαμε τους μεγάλους χωρίς να καταλαβαίνουμε τι σήμαινε.
    Το απόγευμα όλα τα παιδιά στο χωματόδρομο αστειευόμασταν για την απαγόρευση συγκεντρώσεων «άνω των τριών ατόμων» με την επίβλεψη –εκτάκτως- κάποιων γονέων.

  56. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    Βλέπω ότι από τους σχολιαστές λίγοι σχετικά είναι οι τότε αγέννητοι. Όχι περίεργο βέβαια.

    54 και πριν
    Δεν καταλαβαίνω πάντως γιατί μυγιάστηκαν. Στην επέτειο της χούντας, τι πιο λογικό από το να βάλεις τανκς.

  57. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    56 τέλος

    Σας έχω απαντήσει κύριε, στο #10 🙂

  58. Γιάννης Κουβάτσος said

    52: Έτσι είναι. Οι βόμβες είχαν τοποθετηθεί στο «Έλλη» και στο «Ρεξ», Μάρτιο και Ιούνιο του 1978, και εξερράγησαν κατά τη διάρκεια προβολής σοβιετικών ταινιών. Μεταξύ των συλληφθέντων και ο Μιχαλολιάκος.

  59. Avonidas said

    Καλησπέρα.

    Καρκινική ημερομηνία σήμερα (21/4/21), με κάθε σημασία της λέξης :-/

  60. Μαρία said

    50, 52
    Ποτέ δεν ήταν επετειακές.

    26.1.1975: Επιδρομή ναζιστών της οργάνωσης «Νέα Τάξη» στο ΕΜΠ και μαχαίρωμα του φοιτητή Β. Γεωργιάδη.
    16.2.1976: Βόμβα σε γραφεία του ΚΚΕ Εσωτερικού (οδός Θεσ/νίκης).
    24.3.1976: Ρίψη χειροβομβίδας σε βιβλιοπωλείο της Αθήνας και δυναμίτη σε γραφεία του ΚΚΕ στον Κορυδαλλό.
    14.9.1976: Ανακάλυψη οπλοστασίου στα χέρια απόστρατων στελεχών της ιωαννιδικής χούντας, στη Θεσ/νίκη.
    16.12.1976: Μαζικοί τραυματισμοί δημοσιογράφων από χουντικούς στην κηδεία του Μάλλιου, σε συνεργασία με «αγανακτισμένους» αστυνομικούς.
    24.12.1976: Εκρηξη βόμβας της Εθνικής Σοσιαλιστικής Οργάνωσης Πανελλήνων (ΕΣΟΠ) σε γραφεία του ΚΚΕ.
    24.1.1977: Επιστολή-βόμβα της ΕΣΟΠ στην εφημερίδα «Αυγή».
    4.2.1977: Εκρηξη βόμβας σε βιβλιοπωλείο της Ασκληπιού, που πουλούσε βιβλία, δίσκους και είδη λαϊκής τέχνης από τη Βουλγαρία.
    5.2.1977: Τρεις εκρήξεις βομβών στα γραφεία του ΕΚΚΕ στα Εξάρχεια, του ΚΚΕ στην Καισαριανή και του ΚΚΕ Εσωτ. στα Πετράλωνα.
    11.2.1977: Βόμβα στο βιβλιοπωλείο «Πλανήτης», στην Ασκληπιού. Είχε «προαναγγελθεί», την προηγουμένη, από τον 20χρονο νεοφασίστα Αργ. Κακκαβά.
    19.2.1977: Εκρηξη ισχυρής βόμβας στα γραφεία της Πολιτιστικής Λέσχης Παγκρατίου.
    24.2.1977: Σύλληψη των Αριστοτέλη Καλέντζη, Αργ. Κακκαβά και Ευ. Χριστάκη, στην κατοχή των οποίων βρέθηκε ολόκληρο οπλοστάσιο από πυροβόλα, εκρηκτικά και χειροβομβίδες. Ομολογία των δυο τελευταίων για συμμετοχή σε βομβιστικές ενέργειες.
    4.3.1977: Βόμβα της ΕΣΟΠ σε γραφεία του ΚΚΕ Εσ. «Τα Νέα».
    9.3.1977: Σύλληψη του στελέχους της «4ης Αυγούστου» Δ. Ηλιόπουλου και της φίλης του, Χρ. Ζέκιου, για κατοχή όπλων.
    22.3.1977: Εκρηξη βόμβας καταστρέφει το Ι.Χ. του γεν. γραμματέα της ΕΣΔΗΝ, Δ. Ξυριτάκη, στην Αλεξάνδρας.
    30.5.1977: Σύλληψη του εν ενεργεία ανθυπίλαρχου Γ. Διαμαντή για ρίψη χειροβομβίδας σε βιβλιοπωλείο με βουλγαρικά βιβλία στην Ασκληπιού. Πρωτόδικα θα καταδικαστεί (10.8.77) σε κάθειρξη 8 χρόνων, που το Εφετείο θα μειώσει σε 5 χρόνια (8.2.78).
    8.10.1977: Καταδίκη του Καλέντζη σε κάθειρξη 12 χρόνων, του Κακκαβά σε 2 χρόνια, του Δ. Ηλιόπουλου σε ενάμιση χρόνο.
    9.10.1977: Εκρηξη βόμβας σε γραφεία της ΚΝΕ στα Πετράλωνα.
    16.10.1977: Εμπρησμός των γραφείων της «Αυγή» από νεοφασίστες.
    5.3.1978: Εκρηξη βόμβας στα γραφεία του περιοδικού «Αντί».
    6.3.1978: Εκρηξη βόμβας στα γραφεία του ΚΚΕ Εσωτ. στη Ν. Φιλαδέλφεια.
    10.3.1978: Εκρηξη βόμβας στον κινηματογράφο «Ελλη», κατά τη διάρκεια της προβολής της σοβιετικής ταινίας «Ουράνιο Τόξο». 18 θεατές τραυματίες, απ’ τους οποίους οι 3 πολύ σοβαρά.

    20.6.1978: Εκρηξη βόμβας στον κινηματογράφο «Ρεξ», κατά τη διάρκεια της προβολής σοβιετικής ταινίας. 15 θεατές τραυματίες.
    23.7.1978: 13 αλυσιδωτές εκρήξεις βομβών σε Αθήνα-Πειραιά, στην 4η επέτειο της Μεταπολίτευσης.
    31.7.1978: Σύλληψη ως βομβιστών του Νικ. Μιχαλολιάκου κι άλλων 8 νεοφασιστών, και δίωξή τους με τον «αντιτρομοκρατικό» (Ν.774/78). Στις 29.9.78 παραπέμπονται για κατοχή εκρηκτικών, όχι όμως με τον «αντιτρομοκρατικό».
    6.8.1978: Αλλες 12 εκρήξεις βομβών σε Αθήνα και Πειραιά μέσα σε μιάμιση ώρα.
    18.10.1978: Τέσσερις διαδοχικές εκρήξεις βομβών στα δικαστήρια και σε καταστήματα που πουλάνε σοβιετικά προϊόντα.
    17.12.1978: 39 εκρήξεις βομβών σε Αθήνα – Πειραιά, ως «μνημόσυνο» για τον βασανιστή Μάλλιο. Τραυματίες 7 περαστικοί.
    11.1.1979: Επικήρυξη των ακροξεξιών βομβιστών Ν. Παναγόπουλου και Αντ. Πρωτοπαπά με 1.000.000 δρχ. για τον καθένα.
    22.1.1979: Σύλληψη 9 βομβιστών που ανήκουν στην «Οργάνωσιν Εθνικής Αποκαταστάσεως» (ΟΕΑ) και ευθύνονται για τις αιματηρές βομβιστικές επιθέσεις στους κινηματογράφους. Δύο από τους συλληφθέντες (Χρ. Τζαβέλλας, Γ. Γεωργιάδης) είναι εν ενεργεία αξιωματικοί του στρατού. Αλλοι 4 βομβιστές καταζητούνται.
    29.1.1979: Δίωξη κατά του διοικητή της Σχολής Χωροφυλακής αντισυνταγματάρχη Βουδικλάρη για πώληση όπλων σε μέλη της ΟΕΑ. Θα καταδικαστεί στις 1.6.79 απ’ το πενταμελές Εφετείο, απλώς για οπλοκατοχή, σε 2 χρόνια φυλακή.
    15.3.1979: Αυθόρμητη παράδοση του καταζητούμενου για συμμετοχή στην ΟΕΑ (και πρώην διοικητή των χουντικών «Αλκίμων») Λογγίνου Παξινόπουλου.
    16.3.1979: Τραυματισμός και σύλληψη του επικηρυγμένου βομβιστή Αντ. Πρωτοπαπά στον Κολωνό.
    17.3.1979: Τραυματισμός και σύλληψη του επίσης επικηρυγμένου Ν. Παναγόπουλου στην Κυψέλη.
    1.6.1979: Καταδίκη 10 από τους κατηγορούμενους της ΟΕΑ σε διάφορες ποινές (ισόβια στον Απ. Πρωτοπαπά, 18 χρ. στο γιατρό Ιω. Κουρκουλάκο, 14 χρ. στο Χρ. Τζαβέλα, 2 1/2 στο Λ. Παξινόπουλο κ.λπ.).
    12.11.1979: Καταδίκη του Ν. Παναγόπουλου σε κάθειρξη 25 χρόνων.
    https://xyzcontagion.wordpress.com/2012/05/04/epomides-ekriktika-mixaloliakos/

  61. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    60 Έτσι. Αυτά ξέρω κι εγώ.
    Κάτι άλλο που το άκουγα πιτσιρικάς ως πιθανώς επετειακό ήταν οι μεταπολιτευτικές δασικές πυρκαγιές στις 4/8. Ξέρεις τπτ σχετικό?

  62. atheofobos said

    43
    Το 1971-72 η γυναίκα και εγώ, υπηρετούσαμε ως Αγροτικοί ιατροί στην Κρήτη. Σε 2-3 διάφορες επετείους είχαν έρθει τέτοια χαρτιά που έλεγαν σε τοπικές εκδηλώσεις στο χωριό να μιλήσουμε υπέρ της «Εθνικής Ημών Κυβερνήσεως» Πηγαίναμε αναγκαστικά στις εκδηλώσεις και βγάζαμε ένα λογίδριο υπέρ της χρησιμότητας των εμβολιασμών!
    Ποτέ όμως δεν τόλμησε κανείς να μας πει γιατί δεν λέμε κουβέντα για την «Επανάσταση» Πάντως και τότε υπήρχε ένας στο δικό μου ιατρείο που δεν έφερνε τα παιδιά του να εμβολιαστούν .
    Που να φανταστώ τότε, πως κάτι σαν και αυτόν θα έχουν πολλαπλασιαστεί μετά από 50 χρόνια!

  63. atheofobos said

    60
    Σχετικά με την βομβιστική δράση του Μιχαλολιάκου.
    Ν. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ- Η ΝΕΑΝΙΚΗ ΤΟΥ ΔΡΑΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ, ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΝ ΦΥΛΑΚΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠ.
    http://atheofobos2.blogspot.com/2012/07/blog-post_09.html

  64. Μαρία said

    61
    Τίποτα συγκεκριμένο. Κι εγώ σαν φημολογία το θυμάμαι.

    Απο τη σημερινή ανακοίνωση της ΝΔ.
    «Το πραξικόπημα των συνταγματαρχών είναι μια διαρκής υπόμνηση των δεινών που μπορεί να φέρει ο ακραίος διχασμός που θρέφεται από τον λαϊκισμό και την έλλειψη στοιχειώδους συνεννόησης των πολιτικών δυνάμεων.»
    https://left.gr/news/anatheoritismos-kai-imimatheia-symvadizoyn-me-stoho-ti-lithi-sholio-toy-syriza-ps-gia-tin

  65. Είναι να πάω στο Νηπιαγωγείο και η αδερφή μου στη Β΄ δημοτικού. Την αδερφή μου την στέλνουν μόνη της (πράγμα από μόνο του ανήκουστο!) και εμένα με παίρνει η μάνα μου απ’ το χέρι και αντί για το σχολείο πάμε στης θείας μου το σπίτι. Κλαίνε κι οι δυο τους, ετοιμάζουν πράγματα, ο θειος μου ήταν από τους τελευταίους που γύρισαν απ’ τη Μακρόνησο. Το ζευγάρι έχει αποφασίσει να φύγει και να πάει σε φιλικό κλειστό σπίτι στο Σούνιο να κρυφτεί. «Για λίγο είναι. Το πολύ σε σαράντα μέρες θα πέσουν. Γελοία πρόσωπα είναι» τέτοια έλεγε ο θειος μου και δεν καταλάβαινα τίποτα.
    Επιστρέφουμε με τη μάνα μου να με τραβολογάει απ’ το χέρι, να μην απαντάει για τη θεία μας την καλή, η αδερφή μου έχει γυρίσει απ’ το σχολείο και περιμένει έξω απ’ το σπίτι. Εντυπωσιάζομαι, άρα χωρίς σχολείο και πώς δεν κατάφερε η αδερφή μου , το αγοροκόριτσο, να τρυπώσει απ’ την αυλή, από κάπου μες στο σπίτι. Μπαίνουμε σπίτι και η μάνα μας συνεχίζει να κλαίει και αρχίζει να ετοιμάζει πράγματα για τον πατέρα μας. Έρχεται κι εκείνος σκασμένος, αμίλητος. Στο τραπέζι δεν τρώει, κρατάει το κεφάλι του με τα δυο του χέρια. Αρχίζουν να μαζεύουν βιβλία από τις βιβλιοθήκες και να τα κατεβάζουν στο υπόγειο του σπιτιού.
    Η αδερφή μου από πίσω και εγώ ουρά της. Πώς της έρχεται η ιδέα, ζητάει απ’ τη μάνα μας να μας βρει στο υπόγειο τα περσινά πέδιλα. 21 Απρίλη πέδιλα; Πώς τολμάει; Την τραβάω από την μπλούζα, σημάδι ότι δεν μας παίρνει και να σταματήσει. Εκεί αυτή, επιμονή. Θες η μέρα, η μάνα μου δεν αντιδρά. Και να! Τα πέδιλα βρίσκονται και μεις ξιπολιόμαστε και όλο χαρά τα φοράμε.
    Το ίδιο βράδυ πέρασε αστυφύλακας να ζητήσει τον πατέρα μου να τον ακολουθήσει για υπόθεσίν του. Γύρισε μετά από ώρες, τον άφησαν με απειλές μόνο.
    Την άλλη μέρα ο παππούς μας, μας φωτογραφίζει και τις δυο πάνω στη μοτοσυκλέτα του. Φοράμε μπλούζες φούστες μάλλινες, είμαστε ξιπόλητες και στα πόδια τα περσινά πέδιλα.

  66. Pedis said

    # 52, 60 – Πάσο. Θα κάνω έλεγχο σκληρού δίσκου αργότερα.

    # 54 – Γιατί παρεξηγήθηκε; Επειδή η χούντα ήταν μία σοβαρή χούντα;

    «Την νέαν αυτήν κατάστασιν ο δικός μας κόσμος την απεδέχθη μέχρις στιγμής […] ευνοϊκώς θα έλεγε κανείς», ενημερώνει στις 23/4/67 τον Καραμανλή ο αδερφός του Αχιλλέας, αποδίδοντας το φαινόμενο σε «κάποιαν σχετικήν εξοικείωσιν» με την ιδέα της διακυβέρνησης από στρατιωτικούς και δικαστικούς, αλλά και στην πρόσληψη της εκτροπής ως πρώτου βήματος για την ανάκτηση της εξουσίας από την ΕΡΕ:

    «Το γεγονός ότι και ο βασιλεύς την απεδέχθη είναι κάτι που τους κάνει να πιστεύουν ότι η όλη υπόθεσις θα μεθοδευθή διά να βγούμε ομαλώς από την νέαν αυτήν κατάστασιν, αλλά πώς και ποίος θα μας βγάλη είναι κάτι που θα αρχίση από τούδε να τον απασχολή. Φυσικά τώρα όλοι συμφωνούν ότι μόνον εσείς μπορείτε να βγάλετε τον τόπον από το αδιέξοδον. Ο Τσάτσος επ’ αυτού θέλει να έχη τας σκέψεις σας πώς θα μεθοδευθή» (Αρχείο Καραμανλή 38Α/8/460-461).

    [ε]πιστολή του δημοσιογράφου της «Βραδυνής» Βάσου Βασιλείου προς τον Καραμανλή, δύο μήνες μετά το πραξικόπημα (12/6/67): «Μία δυναμική παρένθεσις εις την δημοκρατικήν διαδικασίαν θα ήτο χρήσιμος, μόνον εάν ο Στρατός εισήρχετο απροσώπως εις την πολιτικήν σκηνήν, οπότε και θα εξήρχετο απροσώπως, αφού θα έθετε εις πέρας μίαν συγκεκριμένην αποστολήν.

    Αρα η εκτροπή θα έπρεπε να γίνη διά της στρατιωτικής ιεραρχίας. Ενώ έγινε εναντίον της στρατιωτικής ιεραρχίας. Δηλαδή η αναρχία, η αυθαιρεσία, ο φατριασμός, μετεφέρθη από την πολιτικήν εις τον Στρατόν. Εις το τελευταίον οχυρόν του πολιτεύματος».

    Οι τέσσερις τελευταίες φράσεις έχουν διαγραφεί με τον προαναφερθέντα μπλε μαρκαδόρο κι απαλειφθεί σιωπηλά κατά τη δημοσίευση του εγγράφου από τους επιμελητές του Αρχείου.

    https://www.efsyn.gr/themata/fantasma-tis-istorias/270623_oikogeneiaka-tis-ethnikofrosynis

  67. Pedis said

    Τον Μάιο του 1970, ο Ράλλης ενημέρωσε λ.χ. τον Καραμανλή πως οι υποστηρικτές της χούντας ταυτίζονταν με μια μερίδα των οπαδών της ΕΡΕ, ενώ «οι οπαδοί του Κέντρου είναι όλοι αντίθετοι προς την σημερινήν κατάστασιν». «Ελάχιστοι πρώην οπαδοί μας -περίπου 10-15% του συνόλου του πληθυσμού- έχουν προσχωρήσει» στο καθεστώς, συμπληρώνει την επόμενη χρονιά· μεγέθη μικρά μεν αλλά διόλου αμελητέα ως ποσοστό τής τότε Δεξιάς, η εκλογική εμβέλεια της οποίας υπολογιζόταν τον Απρίλιο του 1967 σε 40%.

    Ετσι και «προσχωρήσουμε δυο-τρία γνωστά ονόματα εις νέον κόμμα του Παπαδόπουλου», πληροφορεί πάλι το 1970 τον εθνάρχη ο Αβέρωφ, «είναι έτοιμοι να προσχωρήσουν πολλοί και καλοί του επιστημονικού, επαγγελματικού και πολιτικού κόσμου».

    Σ’ ένα διαφορετικό επίπεδο, το καθεστώς διεμβόλισε τα κόμματα της Δεξιάς στρατολογώντας επιλεκτικά ουκ ολίγα τοπικά και κατώτερα στελέχη τους: για τη «Συμβουλευτική», ειδοποιεί ο Βάσος Βασιλείου τον Καραμανλή το 1970, «βολιδοσκοπούνται και “νεολαίοι” της ΕΡΕ».

    Τουλάχιστον το 30% των στελεχών της ΕΚΟΦ που καταλογογράφησε το 1975 ο Ανδρέας Λεντάκης είχε ενεργό χουντική δράση μετά το 1967 (71 σε σύνολο 237).

    Μια αναλυτική καταγραφή του πολιτικού παρελθόντος της μικρομεσαίας στελέχωσης των κρατικών μηχανισμών και οργανωτικών κόμβων της χούντας (ΕΠΟΚ, Ελληνική Λέσχη, διορισμένοι τοπικοί άρχοντες, πρόεδροι και μέλη Δ.Σ. κρατικών οργανισμών, τραπεζών κ.λπ.) θα ήταν, δίχως άλλο, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα.

  68. spiridione said

    Μαρμάγκα

  69. Μαρία said

  70. 61 Κι ο πατέρας μου το έλεγε αυτό, για τις τεταρτοαυγουστιανές πυρκαγιές, αλλά δεν νομίζω να είχε βάση.

  71. spiridione said

    61 κτλ. Μάλλον αυτό θα θυμάσαι
    https://www.efsyn.gr/politiki/159884_oi-empristes-tis-4is-aygoystoy

  72. Ποδοσφαιρική ανάληση, κυρίως περί ΠΑΟ

    Με την πλημμελή προετοιμασία των ομάδων λόγω κορονοϊού είναι λογικό η κάθε ομάδα να κάνει τον προγραμματισμό της ποιά ματς θα κτυπήσει και σε ποιά θα φανεί χαλαρ’η αφού δεν είναι δυνατόν να κτυπήσει όλα τα παιχνίδια. Ετσι πριν από το ματς κυπέλλου ΑΕΚ -ΠΑΟΚ είδαμε συντριβές των ομάδων αφού έδωσαν προτεραιότητα στο κύπελλο ενω διακρίθηκαν και στα επόμενα ματς μετον αγώνα κυπέλλου.
    Είχα γράψει για τον ΠΑΟ πως η καλύτερή του πιθανότητα είναι ο Αρης αλλά η ομάδα κέρδισε μεν τον ΠΑΟκ αλλά έχασε από τον Αρη. Ο ΠΑΟ δεν εξασφαλίζεται αν περάσει μόνο έναν από τους ΠΑΟΚ και ΑΕΚ,ενώ αν περάσει τον Αρη κινδυνεύει μόνο αν πάρουν τα Γιάννινα το Κύπελλο και ενώ αν περάσει τον ΠΑΟΚ ή την ΑΕΚ στην βαθμολογία πάλι μπορεί να μείνει έξω αν το κύπελλο πάρει ο ΠΑΣ ή ένας από τους ΠΑΟΚ, ΑΕΚ αν είνα η ομάδα που έχει προσπεράσει !
    Ο ΠΑΟ έχει παράπονα από διαιτησία στο ματς με τον Αρη με λάθος σκεπτικό ! Δεν κυνηγάνε τον ΠΑΟ, τον Αρη σπρώχνουν γιατί ο Βαγγέλας αφού δεν έκανε το αήττητο θέλει να κάνει το 1-2 με τον ΟΣΦ Θεσσαλονίκης…
    Και μην ακούω πως ο Αρης έχει μικρό μπάτζετ όταν ο Σιαπάνης «αφήνει» συμβόλαιο 600 000 για να πάει στον Αρη με 90 000, ο 20+ εκατομμυρίων Μήτρογλου υπογράφει σαν…ελεύθερος κ.λ.π.
    Οσοι έχουν παρατηρητικότητα θα πρόσεξαν πως όποτε ο ΠΑΟ δεν περπατάει προχωράνε τα σχέδια του Βοτανικού και μόλις κάνει κάτι νίκες ξεχνιούνται όλα !! Μέχρι και η Θ13 το κατάλαβε κι έκραξε την Νουδούλα

  73. Nestanaios said

    Όταν μια χώρα αναγνωρίζει το δικτατορικό καθεστώς μιας άλλης χώρας είναι επειδή και οι δύο χώρες έχουν δικτατορικό καθεστώς. Οι χώρες που δεν αναγνωρίζουν και διακόπτουν τις διπλωματικές σχέσεις χωρών με δικτατορικό καθεστώς πρέπει να επαινούνται. Δυστυχώς όμως δεν υπάρχουν τέτοιες χώρες.

  74. Χαρούλα said

    Όταν ο Έλληνας ξορκίζει το κακό, με χιούμορ

    http://historyreport.gr/index.php/%CE%A3%CF%84%CE%B1-%CE%BD%CE%B5%CF%8C%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%98%CE%AD%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/2147-%CE%A4%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CE%BA%CE%B4%CE%BF%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82

    Και Ο Ύμνος!😩😝

  75. geobartz said

    38 Γιάννης Ιατρού said: «…Ενώ εσείς(sic), τουλάχιστον σ΄ εμένα που δεν είμαι προληπτικός, είστε απόλυτα πιστευτός σ΄ αυτά που μας λέτε πως βιώσατε, αυτήκοα και ιδίοις όμμασι, στις αυθόρμητες, πολυπληθείς και πηγαία ενθουσιώδεις εκδηλώσεις αποθέωσης των ομιλητών στα μέρη σας…Πήγα από μόνος μου…..Νά το, το DNA (what else), λοιπόν»

    # Μάλλον για …καπάκι θα σε υπολόγιζα. Συγγνώμη για το «καπάκωμα» αλλά πολλά τέτοια είδα από (ψευτο)αριστερούς [που τότε δεν είχαν το «ψευτο». Μετά μπήκε το …καπέλο]. Βέβαια κάτι θα έμεινε από το Σταλινικό (not else) DNA, παρά τις οβίδειες mutations. Anyway, δεν πιστεύω κανέναν, ούτε και σένα! Ούτε έχω καμιά απαίτηση να με πιστεύει κανείς. Έχω όμως το «θράσος» να τα λέω! Σε όλους: Είτε πρόκειται για γιατρό είτε για …Χτήνος!

  76. spiridione said

    Για τον φίλο της τρίτης ιστορίας
    -Εκείνο που θυμάμαι περισσότερο ήταν οι απανωτές ανακοινώσεις από τον ραδιοφωνικό σταθμό Αμαλιάδας που απαγορεύανε σχεδόν τα πάντα και κατέληγαν «Καπένης Αλκιβιάδης, ταγματάρχης πεζικού». Ποτέ δεν ξανάκουσα το όνομα αυτό μετά. Ένας ασήμαντος που έγινε εξουσία; Ένα απλό όργανο; Ποιος ξέρει.

    http://odisseasml.blogspot.com/2020/04/53-21.html
    Αποστρατεύτηκε είδα το 1969.

  77. Χρίστος said

    31 Geobartz
    «Εγώ όμως, που έζησα …πλήρης ημερών τα Απριλιάτικα, ελάχιστα πιστεύω από τα παρατιθέμενα. … μια δική μου μαρτυρία (ή μάλλον δυο). Μπορείτε να την πάρετε και ως
    φιλοχουντική! »

    Δηλαδή ως τι άλλο να την πάρουμε, Κύριε πλήρη… ημερών που για προληπτικούς λόγους δεν πιστεύετε κανέναν;
    Έχουμε την επιλογή και ‘μείς να μη σας πιστεύουμε; αλλιώς….
    Ένας «πλήρης ημερών» που τριγυρνάει από την Ξάνθη στις Σέρρες σε μαζικές
    συγκεντρώσεις, το κάνει για να τον μορφώνει ο Λαδάς;
    τι σημαίνει η παράκληση σας να μη σας πάρουμε για σπιούνο;

  78. sarant said

    65 Kι ο πατέρας μου το έλεγε ότι «όπου νάναι πέφτουν»

    68–> 75 Μπράβο εύρημα!

  79. Μαρία said

    Πριν απο λίγο ανέβαιναν τη Μαρτίου σαν τρελές μπατσικές μοτοσικλέτες, πιο πίσω γαλατάδικο κι ακόμα πιο πίσω 2 μπατσικά λεωφορεία κι ανάμεσά τους πούλμαν του παοκ. Έστριψαν για Χαριλάου.

  80. 66# Α μπράβο, αυτό το συγκεκριμένο το ξανακουβεντιάζαμε προ μηνών, πως δύο μόλις μέρες μετά τη χούντα μεθοδευόταν η επιστροφή του Κ.

    71# Σπιριντιόνε, όχι. Μιλάω για φήμες που κυκλοφορούσαν πιο πριν, δεκ 70.

    79# Μπερδεύτηκα. Τα πούλμαν είχαν συλληφθέντες ή μπράβους? Ποιος έκανε κίνημα, ο Μαρινάκης ή ο Σαββίδης?

    Στο μπαρτζούδι θα σκεφτώ να απαντήσω κάτι πνευματώδες αργότερα. Αλλά μπορεί και να πάω απλά για κατούρημα και να μην ασχοληθώ.

  81. Μαρία said

    80
    Μην ασχολείσαι. Καλύτερα χέσιμο παρά ξεχέσιμο.

  82. Μαρία said

    Άνοιξε σήμερα η πλατφόρμα εμβολιασμού και για τα νήπια του 1967.
    https://www.naftemporiki.gr/story/1716855/embolio-anoigei-i-platforma-ton-rantebou-gia-tin-ilikiaki-omada-55-59

  83. Μαρία said

  84. 66# Πέδη, περί του χουντικού πρέσβη Χρήστου Ξανθόπουλου-Παλαμά που αναφέρεται στο λυγξ σου, αφήνω εδώ κάτι ψιλά για την υστεροφημία του. Τη φροντίζει προσωπικά η Ακαδημία Αθηνών. Βαθιές οι ρίζες και το αίμα νερό δε γίνεται.
    https://www.diorismos.gr/ekpaideush/10235/vraveio-gia-to-ergo-tou-kwsth-palama

  85. dryhammer said

    Τι σημαίνει όταν κάποιος «προάγεται κατ’ επιλογήν» που βλέπω σε κάτι βιογραφικά της εποχής;

  86. Μαρία said

    85
    Προαγωγή κατ’ επιλογήν=άριστη έκθεση υπηρ. ικανότητας
    Προαγωγή κατ’ αρχαιότητα = αργότερα απ’ τον προηγούμενο, μετά τη συμπλήρωση ορισμένου χρόνου στον εκάστοτε βαθμό.

  87. sarant said

    83 Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω ποια μύγα τον τσίμπησε.

  88. Μαρία said

    87
    Μήπως γι’ αυτό έχει τη μύγα;

  89. 64# Στην ανακοίνωση της ΝΔ δεν βλέπω τπτ για εθελοντισμό και ανησυχώ για τη Δόμνα. Μήπως έπεσε σε κούλεια δυσμένεια?

  90. Κιγκέρι said

    Να πω εδώ σε όσους γράφετε «πήγαινα στην α’ γυμνασίου» κι απάνω, ότι αισθάνθηκα μία παρόρμηση ν’ αρχίσω να σας μιλάω στον πληθυντικό! 🙂

  91. sarant said

    88 Εμ…

    90 Μόλις τον γλίτωσα τον πληθυντικό!

  92. Χαρούλα said

    #84 Νικοκύρη τόση ώρα νοιώθω εντελώς χαζή. Δεν μπορώ να καταλάβω πως φαντασιώθηκε όλο αυτό το σενάριο!!! Μήπως η μόνη φωτο με τα τανκς στην Βουλή είναι; Δεν είχε ξαναδεί;;;!
    Αυτές δεν τον τρόμαξαν;;;!🤓😜
    https://www.presspublica.gr/eikones-me-tanks-fregates-kai-tin-panagia-pano-sto-ktirio-tis-voylis-antidraseis/
    Τώρα με την μύγα μου έλυσες την απορία!🤣😂Δεν είμαι εγώ η χαζή. Ο μπαμπίνος έχει θέμα!😄

    #90 Κιγκέρι στο τσαφ σώθηκα από τον πληθυντικό😊.Νάσαι γερή (και οι άλλοι ακόμη λίγοι)να ρίχνετε τον μέσο όρο ηλικίας του ιστολογίου.

  93. Μαρία said

    90
    Κι εγώ αισθάνθηκα το ίδιο διαβάζοντας οτι ο Δημόσιος Χώρος ήταν καθηγητής σε λύκειο της Λάρισας.

  94. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Στρωματσάδα… (ΔΕΝ είναι τίποτα ιδιαίτερο ή σπουδαίο, αλλά μου έχει μείνει…)

    Πρωτοετής φοιτητής στην Αθήνα, μένω στην Κυψέλη. (Όπως καταλάβατε, κι εγώ …νήπιο! 😉 )
    Πρωί της 21ης με ξυπνάει από δίπλα η σπιτονοικοκυρά και μου λέει τα νέα. Κατά τις 10 η ώρα φεύγω – παρά τις προστατευτικές νουθεσίες της- και περνάω από το σπίτι του φίλου και γείτονα Γιάννη. Αποφασίζουμε να πάμε με τα πόδια –λεωφορεία δεν κυκλοφορούσαν- στα Εξάρχεια, στο «στέκι» όπου μαζευόμασταν πολύ συχνά αρκετοί φίλοι (κρητικάκια οι περισσότεροι 🙂 , αλλά όχι μόνο). Μας έτρωγε η περιέργεια να δούμε την κατάσταση στην πόλη και πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, ανάμεικτη με ανησυχία για το αν και πότε θα μπορέσουμε να ταξιδέψουμε για Ηράκλειο (η αναχώρηση είχε προγραμματιστεί για την επαύριο Σάββατο ή την Κυριακή, δεδομένου ότι -τω καιρώ εκείνω- Παρασκευή και Σάββατο γίνονταν μαθήματα και εργαστήρια).
    Κατεβαίνουμε από οδό Κυψέλης, μπαίνουμε Μαυρομματαίων χωρίς να βλέπουμε ιδιαίτερη κίνηση στους δρόμους. Εκεί, προς τη Λεωφ. Αλεξάνδρας, μας σταματάνε δυο-τρεις στρατιώτες και μας ρωτάνε για πού το βάλαμε. Τους λέμε ότι πάμε για φαγητό στη Φοιτητική Λέσχη και μας αφήνουν.
    Μπαίνουμε στα Εξάρχεια και περνάμε από οδό Βαλτετσίου, όπου έμεναν δυο άλλοι συμπατριώτες. Δεν τους βρίσκουμε εκεί. Τους βρίσκουμε, βέβαια, μετά από λίγο κι αυτούς στο τριάρι της οδού Δερβενίων…
    Εκεί έμεναν τρεις πρωτοετείς επίσης φοιτητές, αλλά σε διαφορετικές Σχολές και από διαφορετικά μέρη και αυτό συνέτεινε στο να είναι πάντα γεμάτο με επισκέπτες, καπνούς, ρακές κλπ. 🙂
    Μέχρι το απόγευμα είχαν μαζευτεί καμιά εικοσαριά φοιτητές+φοιτήτριες και οι συζητήσεις έδιναν και έπαιρναν. Καθένας που ερχόταν έλεγε και ό,τι καινούργιο ήξερε. Προσπαθούσαμε να «πιάσουμε» κάποιο ξένο σταθμό, αλλά δεν τα καταφέραμε. Σε κάθε νέο κουδούνισμα από την είσοδο, κάπως καρδιοχτυπούσαμε μήπως έχουμε καμιά ανεπιθύμητη επίσκεψη. (Εννοείται ότι είχαν κρύψει σε πατάρια «επικίνδυνα» βιβλία, περιοδικά κ.τ.ο.) Γιατί, πριν λίγες -αν θυμάμαι καλά- μέρες είχαν διεξαχθεί οι φοιτητικές εκλογές, στις οποίες κάποιοι είχαμε, λίγο ή πολύ, αναμιχθεί.
    Όταν πήρε να νυχτώνει και άρχιζε η απαγόρευση κυκλοφορίας, φύγανε 5-6. Όλοι οι υπόλοιποι κοιμηθήκαμε – τρόπος του λέγειν – πολύ αργά, όλοι «στρωματσάδα» στο σαλόνι και στα δύο δωμάτια.
    (Λόγω της μη «διαμόρφωσης» ακόμη ζευγαριών, του συνωστισμού, αλλά και της όλης υπερέντασης και ανησυχίας, ουδέν το πονηρόν ετελέσθη… :))

  95. Κιγκέρι said

    91β: Άνευ πλάκας, Νικοκύρη, μπορεί το μέσο να δίνει την ψευδαίσθηση της οικειότητας, όμως εγώ προσωπικά, είτε λόγω χαρακτήρα, είτε λόγω μπλογκικής απειρίας, αισθάνομαι έντονα τον φραγμό και της ηλικίας και αρκετά συχνά και του φύλου. Με αρκετούς σχολιαστές δε, δεν μπορώ να φανταστώ σε ποια κοινωνική συνθήκη, στην πραγματική ζωή θα μιλούσα ή ακόμα θα αστειευόμουν στο ίδιο ύφος χωρίς να έχουμε τουλάχιστον συγγένεια εξ αίματος!

  96. Pedis said

    # 84 – Λες αυτόνα δώ;

    Η αίσθηση αυτή επιδεινώθηκε μετά το αποτυχημένο κίνημα του βασιλιά:

    «Οταν οι συνταγματάρχαι συλλαμβάνουν τους στρατηγούς», γράφει στον Καραμανλή ο πρέσβης στην Ουάσινγκτον Χρήστος Ξανθόπουλος-Παλαμάς,

    «θα συλλάβουν αύριον οι λοχαγοί και οι ταγματάρχαι τους συνταγματάρχας. Και αυτό εις το επίπεδον των υπαξιωματικών και των στρατιωτών λέγεται σοβιέτ. Ο Θεός ας λυπηθή την Ελλάδα».

    Ο προβληματισμός αυτός δεν εμπόδισε, πάντως, τον Παλαμά ν’ αναλάβει αργότερα υφυπουργός (1970-72), αναπληρωτής υπουργός (1972) και τελικά υπουργός Εξωτερικών (1973) της χούντας – ανησυχώντας, πάντα, «για τη διείσδυση των κομμουνιστών στην κυβέρνηση» του Παπαδόπουλου…

    Διατί τον μέμφεσθε, κύριε; Διότι εμφορείτο υπό τας υγειείς αρχάς της ιεραρχίας εις την τέλεσην των πραξικοπημάτων;

    Ή επειδή δεν εδίστασεν ίνα θυσιάσει ταύτας αρχάς και εσυμβιβάσθη με τους μπασκλάσιους συνταγματάρχας δια το καλόν της πατρίδος;

  97. 96# Ουδόλως τον μέμφομαι, κύριε. Είμαι πεπεισμένος ότι τας υγιείς και την τέλεσιν τα έγραφε σωστά😜

  98. nikiplos said

    60@ στην πολύ καλή αναφορά του ιού, να προστεθεί κι ένας φόνος που είχε γίνει αρχές 80ς στα πατήσια αν δεν με γελάει η μνήμη μου. Ήταν ομάδα νεαρών, που επιτέθηκαν και μαχαίρωσαν έναν νεοφερθέντα τότε (τέλη 70ς αρχές 80ς) ομογενή από τη Ρωσία, υιό πολιτικών προσφύγων. Ο νεαρός εξέπνευσε. Ο Τύπος έγραψε για χούλιγκανς, όμως δεν υπήρχε κάποια αφορμή για το ποδόσφαιρο, ενώ αυτόπτες μάρτυρες μιλούσαν για κυνήγι σε κουμούνι, γιό συμμοριτών και τέτοια «συνθήματα» από τους χουλιγκάνους.

    Οι δίκες συνέπεσαν με το βαθύ πασόκ αρχές 80ς, οπότε ο δικαστής τους μπουμπούνισε, αν και ισόβια έριξε μόνο στον μαχαιροβγάλτη. Θυμάμαι στη δίκη που είχε δημοσιεύσει με αναλυτικά πρακτικά η Βραδυνή, ο πατέρας του δολοφόνου, κατά την απαγγελία της ποινής, είχε δηλώσει:
    «Αίσχος! Αφήνετε τους ρώσους να κυκλοφορούν ελεύθερους και κλείνετε τα παιδιά μας στη φυλακή».
    Αυτά θυμάμαι από μνήμης.

    Μάλλον τυχαίο, αλλά λίγο μετά ξηλώθηκε το πουλόβερ μιχαλολιάκων και λοιπών από την ΚΥΠ.

  99. 81
    Μαρία, για το καλό του ιστολογίου νομίζω πως πρέπει να ασχοληθώ. Αν κάποιος πλήρης ημερών το 1967 σχολιάζει στο ίντερνετ το 2021, νομίζω πως είναι φρόνιμο να απαιτήσουμε να ανεβάσει μια φωτογραφία του ανφάς για να δούμε κάτι στους κυνόδοντες.

  100. Spiridione said

    64. Σχόλιο του Α. Λιάκου στο φουμπού
    «Το πραξικόπημα των συνταγματαρχών είναι μια διαρκής υπόμνηση των δεινών που μπορεί να φέρει ο ακραίος διχασμός που θρέφεται από τον λαϊκισμό και την έλλειψη στοιχειώδους συνεννόησης των πολιτικών δυνάμεων», τονίζει σε ανακοίνωσή της η Νέα Δημοκρατία, με αφορμή τα 54 χρόνια από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου.
    Αν γνωρίζει κανείς κατ’ ελάχιστο την περίοδο 1965-1967, εκείνο που ΝΔ λέει καθαρά είναι ότι για τη Δικτατορία ευθύνεται ο Ανδρέας Παπανδρέου ο οποίος ήταν δημαγωγός και προκάλεσε διχασμό και στην Ένωση Κέντρου (η ερμηνεία για την αποστασία) και στον πολιτικό κόσμο και στις Ένοπλες Δυνάμεις με τον ΑΣΠΙΔΑ που υποτίθεται ότι καθοδηγούσε. Αυτά έλεγαν και τότε. Αυτή τη δικαιολογία της δικτατορίας έδιναν και οι Αμερικανοί: Ο Ανδρέας ευθύνεται για τη Δικτατορία.
    Ένα δεύτερο επίπεδο ανάλυσης είναι η αποπροσανατολιστική χρήση του λαϊκισμού για να χαρακτηρίσει τον φασισμό και τη δικτατορία. Επιβάλλεται δηλαδή μια εικόνα ιστορίας στην οποία από τη μια υπάρχει η έλλογη φιλελεύθερη δημοκρατία και από την άλλη οι λαϊκιστές εχθροί της, φαιοί ή κόκκινοι.
    Αυτή η εικόνα εξυπηρετεί το παρόν.
    Ιστορία με τον τρόπο της ΝΔ, αλλά και των ιστορικών της. Η θεωρία των άκρων προβάλλεται στο παρελθόν ως το καθολικό σχήμα κίνησης της ιστορίας! Οι δυνάμεις του φωτός, και οι δυνάμεις του σκότους.
    Τώρα αν πει κανείς ότι η Δικτατορία κατάργησε το κοινοβούλιο, τα κόμματα και το σύνταγμα, αλλά από παρα πολλές πλευρές ήταν συνέχεια του μετεμφυλιακού καθεστώτος, και ότι οι πραξικοπηματίες ήταν σπλάχνα των σπλάχνων του πλέγματος εξουσίας θα διαπράξει ιεροσυλία.
    Γιατί η δικτατορία κατασκευάζεται σαν μια διαβολική ετεροτοπία της ιστορίας, σαν το απόλυτο κακό με το οποίο οποιοδήποτε άλλο κακό, θα είναι βεβήλωση αν συγκριθεί.

  101. Avonidas said

    #83, 88. Ο κυρ-Μπάμπης πιστεύει μεν στην ελευθεροτυπία, αλλά δεν φαίνεται να έχει κάποια αντίληψη της έννοιας της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας. Τουλάχιστον, δεν δείχνει να πιστεύει ότι η Αυγή μπορεί να δημοσιεύσει ένα άρθρο χωρίς να πάρει εντολή από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

    Πού το περίεργο, θα μου πείτε· κρίνει εξ ιδίων ο άνθρωπος.

  102. @ 85 & 85
    Dryhammer / Μαρία
    Δεν είναι «κατ΄ επιλογήν» αλλά «κατ’ εκλογήν». Το άλλαξαν;

  103. Γεια σου Μαρία.

  104. ΚΩΣΤΑΣ said

    Εκάμαμεν επανάστασιν πριν 54 … λεπτά, επήραμεν καφέ και τον ήπιαμε όρθιοι στην πλατεία Επταλόφου 😜

    Οι αναμνήσεις
    Πήγαινα τότε γυμνάσιο. Το πρωί στο δρόμο είδαμε φαντάρους, αλλά δεν πονηρευτήκαμε τίποτα, στούρνοι πολιτικά και σχετικά μικροί. Όταν μπήκαμε στην τάξη, η φιλόλογός μας, κάπως ταραγμένη και τρεμάμενη, μας λέει: παιδιά δεν θα κάνουμε μάθημα σήμερα, θα σας διαβάσω εγώ κάτι για τη δημοκρατία κι άρχισε να διαβάζει κάτι από τα αρχαία, ούτε που καταλάβαμε γιατί αμέσως μετά μπήκε μέσα ο γυμνασιάρχης και μας είπε να μαζέψουμε τα βιβλία μας και να φύγουμε και να πάμε κατευθείαν στα σπίτια μας γιατί κηρύχθηκε στρατιωτικός νόμος και θα ξαναγυρίσουμε μετά το Πάσχα. Χαρά εμείς και οι περισσότεροι βουρ για τα χωριά μας. Αυτά την πρώτη μέρα.

    Κατά τη διάρκεια. Στο σπίτι είχαμε ένα τραντζιστοράκι κι ο πατέρας μου άκουγε ντόιτσε βέλε. Κοντά σε αυτόν κόλλησα κι εγώ. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια εκπομπή, με τον Βάσο Μαθιόπουλο; και τίτλο: Έλληνες ή Παττακοέλληνες; Ο πατέρας μου, παρότι ανήκε στην κατηγορία των εθνικώς σκεπτομένων και δρώντων, κάπου καταλάβαινα ότι δεν τους πήγαινε. Ήταν Καραμανλικός, καμιά ντιρεκτίβα από τον Ροδόπουλο…; Θυμάμαι και τις συμβουλές του. Μην κοιτάς τί λένε αυτοί, ούτε τον κόσμο που τους χειροκροτάει. Έτσι γινόταν και με τον Μεταξά, αλλά μόλις άλλαξε το καθεστώς, όλα άλλαξαν.

    Για πρώτη και τελευταία φορά συνελήφθην από χώρ/λακες και πήρα την άγουσα για το τμήμα, ήταν επί δικτατορίας. Συνελήφθην επί χαρτοπαιξία, πόκα. 🤗 Μας άφησαν όμως γιατί ένας από την παρέα μόλις είχε πάρει πτυχίο φιλολογίας και είχε κάνει αίτηση για διορισμό. Ένας καλόψυχος χωροφύλαξ 🤣 γυρίζει και του λέει: εσύ τώρα άμα δικαστείς, μετά δεν θα μπορείς να διοριστείς. Φύγε, τσακιστείτε και οι άλλοι και αλίμονό σας αν σας ξαναπιάσουμε.

    Για τις συγκεντρώσεις και τις γιορτές, πράγματι, λαός! Όμως εγώ, μετά τη μεταπολίτευση, αξιολογώ διαφορετικά αυτή την προσέλευση του κόσμου. Στη μικρή τοπική μας κοινωνία, τρεις οικογένειες ψήφιζαν ΚΚΕ, ξέρει καθένας τ’ αλλουνού τα μάτια να διαβάζει… Ο ένας έκανε και δήλωση στην εφημ. Ελευθερία ότι αποκηρύσσει τις κομμουνιστικές ιδέες και τάσσεται στο πλευρό της επαναστάσεως ή κάπως έτσι. Όλοι, πρώτοι στις συγκεντρώσεις και στα πανηγύρια και τελευταίοι αποχωρούσαν. Καλοί, καλότατοι άνθρωποι. Έτυχε να συζητήσω μαζί του μετά τη μεταπολίτευση. Με λυγμούς και δάκρυα στα μάτια είδα την αγωνία ενός πατέρα και βάρος της ευθύνης για τα παιδιά του. Έχω τρία παιδιά, περιουσία δεν έχω, δεν θα καταστρέψω εγώ τη ζωή τους, δεν θέλω να πληρώσουν τις δικές μου ιδέες. Δάκρυσα κι εγώ μαζί του. Όλοι τους απολάμβαναν τον σεβασμό της τοπικής κοινωνίας και όλοι τους παραδέχονταν ότι άδικα ταλαιπωρήθηκαν αυτοί οι άνθρωποι. Συμπέρασμα, δεν ξέρεις κάτω από ποιο βάρος και ποιες ψυχολογικές συνθήκες λειτουργεί ο καθένας κι ας μη ρίχνουμε τον λίθο του αναθέματος.

    Μακάρι να μην ξανάρθουν τέτοιες μέρες. 😪

    Είπα και ελάλησα και προσδοκώ, το μνημειώδες τούτο σχόλιό μου να καταστρέψει τον αριθμόν του θηρίου. 🤧

  105. Μαρία said

    102
    Δίκιο έχεις.

    103
    Καμιά ιστορία απ’ το λύκειο/γυμνάσιο Λάρισας δεν θα διηγηθείς;

  106. ΣΠ said

    Τον θυμάστε; Πέθανε σήμερα στα 77 του.

  107. @ 105 Μαρία

    Στα λαρισαϊκά… 🙂

  108. # 104

    Κλεμένο από το SDNA : Στατιστικά οι μόνοι πρωθυπουργοί που έχουν απευθύνει διάγγελμα την 21 Απριλίου είναι ο Ππαδόπουλος κι ο Κούλης !!

  109. Pedis said

    # 97 – Είπα κι εγω να γράψω στα σκατοστραμπουληγμένα ελληνικά της πατριωτικής Δεξιάς. Δείξε έλεος.

  110. ΚΩΣΤΑΣ said

    105 προφανώς στο 104 απευθύνεσαι.

    Δεν μού ‘ρχεται κάτι το συνταρακτικό. Θα πω για τον Αντ. Σκ. μετέπειτα βουλευτή του ΚΚΕ. Ήταν σε μεγαλύτερη τάξη από εμένα, αλλά τον ήξερα, και όπως τα μαθαίναμε από τους συμμαθητές του. Άριστος μαθητής, αθλητής και καλό παιδί. Αυτός, ως πολιτικοποιημένος και συνειδητοποιημένος, έκανε κάτι περίεργες ερωτήσεις, στον φιλόλογο κυρίως, με πολιτικά υπονοούμενα. Οι καθηγητές βέβαια ήταν υποχρεωμένοι να λένε αυτά που τους διέταζαν. Ο φιλόλογος Γιάννης Ζαχ… προσπαθούσε με τρόπο να του απαντήσει έμμεσα. Επειδή ο Αντώνης επανέρχονταν, ο καλός Ζαχ τον αποστόμωνε με το επιχείρημα: Έλα, βρε Σκ. αφού ξέρεις τώρα, τί επιμένεις;

    Στην επιστράτευση ο Σκ. δεν κλήθηκε φαντάρος, λάθη. λάθη, λάθη…

    Άλλο τι δεν έχω να προσθέσω, καλό σας βράδυ.

  111. venios said

    21 Απριλίου 1967. Ήμουν 24 χρονών, φοιτητής στο Παρίσι, έμενα στο ισόγειο ενός κτιρίου της Πανεπιστημιούπολης. Πρωί πρωί με ξυπνάει χτυπώντας το τζάμι ο Φαίδων Μεταλλινός (μακαρίτης τώρα) φωνάζοντας:
    – Βένιο ξύπνα, έγινε πραξικόπημα!
    -Άσε με ήσυχο, η Πρωταπριλιά πέρασε!
    -Αλήθεια είναι δε σε κοροϊδεύω, σήκω!
    Σηκώθηκα, ντύθηκα και πήγα κατευθείαν στα γραφεία της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Γαλλίας, όπου ήταν μαζεμένοι πολλοί συνάδελφοι και το Διοικητικό Συμβούλιο του ελληνικού φοιτητικού συλλόγου. Κάτι έπρεπε να κάνουμε, να αντιδράσουμε. Είμασταν σίγουροι ότι ο ελληνικός λαός, που επί δύο χρόνια κατέβαινε στους δρόμους διαδηλώνοντας, θα αντιστεκόταν – εξάλλου ο Παπανδρέου είχε πει ότι δεν θα γίνει πραξικόπημα διότι αν τολμήσουν θα σηκωθούν και οι πέτρες. Σαν πέτρες λοιπόν κι εμείς σηκωθήκαμε.
    Αποφασίστηκε να οργανώσει ο Σύλλογος το ίδιο βράδυ μια εκδήλωση συμπαράστασης στον ελληνικό λαό και καταδίκης του πραξικοπήματος. Όλη μέρα κυνηγούσαμε κόμματα, νεολαίες, συνδικάτα, ξένους φοιτητικούς συλλόγους, προσωπικότητες να παρέμβουν ή να στείλουν μήνυμα. Βρήκαμε μια αίθουσα απέναντι από τον Άγιο Γερμανό των Λιβαδιών (Saint Germain des Pres), και η εκδήλωση είχε επιτυχία, με αίθουσα γεμάτη και πάνω από είκοσι παρεμβάσεις.
    Από την πρώτη στιγμή αχνοφάνηκαν διαφοροποιήσεις μεταξύ των αριστερών (που ήταν και οι περισσότεροι κινητοποιημένοι, αλλά όχι οι μόνοι – μέχρι και βασιλόφρονες αντέδρασαν). Χαρακτηριστικά, μέσα στην εκδήλωση, ο πρόεδρος του Συλλόγου Νίκος Χατζηνικολάου (μετέπειτα καθηγητής στο Παναπιστήμιο Κρήτης) είπε περίπου ότι η χούντα ήρθε με τη βία και μόνο με τη βία θα πέσει (όπως γνωρίζουμε έτσι έγινε, απλώς δεν ήταν η βία του λαού αλλά η βία του Αττίλα). Ο εκπρόσωπος της Νεολαίας Λαμπράκη Θόδωρος Πάγκαλος (μετέπειτα υπουργός του ΠΑΣΟΚ και τότε κρυφός καθοδηγητής του ΚΚΕ) που μίλησε πιο μετά, διευκρίνισε ότι ο πρόεδρος εξέφρασε προσωπικές του απόψεις…
    Μετά την εκδήλωση μαζευτήκαμε καμιά ντουζίνα σε ένα γειτονικό καφενείο, κυρίως Εδαΐτες και μερικοί ΠΠΣΠ (κινεζόφιλοι). Έπεσε η ιδέα να πάμε νύχτα να καταλάβουμε την πρεσβεία. Αλλά ο επικεφαλής της ΠΠΣΠ Ίων Αργυριάδης (μετέπειτα στέλεχος του ενός και μοναδικού ΚΚΕ) έβαλε πάγο λέγοντας ότι τέτοιες ενέργειες δεν γίνονται στο πόδι από τυχαίες μαζώξεις, καθώς θα υπήρχαν διαρροές, ότι θα έπρεπε να είχε προηγηθεί συνάντηση μεταξύ των τοπικών ηγεσιών της ΕΔΑ και της ΠΠΣΠ, κι ότι εν πάση περιπτώσει την πρεσβεία θα τη φύλαγαν αστυνομικοί. Το κύριο μέλημά του δηλαδή ήταν η ΕΔΑ να αναγνωρίσει ντεφάκτο σε τοπικό επίπεδο την οργάνωσή του…
    Επομένως διαλυθήκαμε. Δυο παιδιά όμως, αν θυμάμαι καλά, ο Νίκος Πολίτης κι ο Αλέκος Γιωτόπουλος, πήγαν μέσ’ στη νύχτα στην πρεσβεία και δεν τη φύλαγε κανένας.
    Έτσι τέλειωσε στο Παρίσι η πρώτη μέρα της δικτατορίας…

    Συγγνώμη για το σεντόνι…

  112. Καλησπέρα,

    «Βέβαια, καθώς τα χρόνια περνάνε, πολλοί φίλοι δεν θα μπορούν να παραθέσουν αναμνήσεις, όχι επειδή δεν θέλουν αλλά επειδή ήταν αγέννητοι ή βρέφη το 1967». Αισιόδοξο σε βρίσκουν. Υπάρχουν κι άλλοι λόγοι που κάποιοι δεν θα μπορούν. 😦

    103 τέλος Σήμερα δεν έχουμε ενημέρωση. Δεν τραβάει το θέμα!

    Για τα της επετείου, τι να πω. Τάγραψα και στο μπλογκ https://gevseis.blogspot.com/2015/05/hounta.html Τάπαμε και τις προηγούμενες χρονιές. Ή όχι; Δεν βρίσκω κάτι. Ας μεταφέρω λοιπόν τις αναμνήσεις.

    Ήμουν μικρός το 67. 8 χρονών, άκλειστα. Τι έγινε στις 21 του Απρίλη δεν πήρα χαμπάρι. Πού να φτάσει ο απόηχος στο χωριό. Αντίθετα το Δεκέμβρη το κίνημα του βασιλιά το κατάλαβα. Είχαμε μετακομίσει στη Μυτιλήνη οπότε εκεί φάνηκε. Μας έδιωξαν απ’ το σχολείο, απαγόρευση κυκλοφορίας, τα θυμάμαι.

    Όμως, θυμάμαι πολύ καλά τα γεγονότα μια βδομάδα μετά. την 21η. Μ. Πέμπτη ή Μ. Παρασκευή. Είχαμε γυρίσει με τη μάνα μου απ’ την εκκλησία και περιμέναμε να έρθει κι ο πατέρας μου από το καφενείο. Καθυστερούσε. Αλλά αντί για τον πατέρα μου έρχεται ο παππούς μου. Ασυνήθιστο γεγονός. Ανοίγει την πόρτα και φωνάζει τη μάνα μου να κατέβει (το σπίτι ήταν – και είναι – δίπατο, ισόγειο και πρώτος δηλ, στο ισόγειο οι αποθήκες και το πάνω που μέναμε). Κατεβαίνει εκείνη ενώ εγώ στέκομαι στο πάνω μέρος της σκάλας με τις πιτζάμες, έτοιμος για ύπνο. «Ε, Μαρία, πήραν το Δούκα» ήταν η πρώτη κουβέντα που είπε κι ακόμα ηχεί στ’ αυτιά μου.

    Τα υπόλοιπα που είπε δεν τα θυμάμαι ακριβώς. Αλλά η ουσία ήταν πως η χωροφυλακή (έτσι κι αλλιώς αστυνομία τη λέγαμε, διάκριση δεν κάναμε) είχε έρθει στο χωριό και πήρε τον πατέρα μου κι ακόμα έναν, τον Μανώλη Π. Άγνωστο τι θα γινότανε στη συνέχεια. Έτσι, η μητέρα μου μάζεψε κάτι ρούχα και κάτι κουβέρτες σ’ ένα δέμα, θαρρώ και κάτι κονσέρβες (που δεν ξέρω πώς και βρίσκονταν στο σπίτι) και παίρνουν την κούρσα (το ταξί παναπεί) του χωριού να κατέβουν στο Πλωμάρι που ήταν το αστυνομικό τμήμα. Δεν προλαβαίνουν να ξεκινήσουν και συναντάνε το αυτοκίνητο του Γιάννη, του αδερφού του Μανώλη που επέστρεφε. Αυτός είχε κινηθεί πιο γρήγορα, είχε ήδη πάει και γύρναγε έχοντας πληροφορίες: Θ’ άφηναν τον πατέρα μου και θα κράταγαν τον αδερφό του.

    Πώς έγινε η επιλογή δεν ξέρω. Ίσως τους έφτανε ένας απ’ το χωριό. Κι ο κλήρος έπεσε σε κείνον. Ίσως επειδή είχε δυο παιδιά, άρα η πίεση (στο χωριό) ήταν μεγαλύτερη. Ίσως άλλος λόγος.

    Οι δικοί μου γύρισαν πίσω και πράγματι, μετά από κάποια ώρα επέστρεψε κι ο πατέρας μου. Τον φώναζαν περιοδικά στο τμήμα για κουβεντούλα (συνήθως τον ειδοποιούσαν να περάσει, πήγαιν’ αυτός και του έλεγαν πως μάλλον κάποιο λάθος έγινε, δεν τον θέλαν κάτι αλλά μιας και πήγε ας κάτσει να τα πούνε) τον πίεζαν να υπογράψει δήλωση αλλά και να τη δημοσιεύσει (που το έκανε κι αυτό κάποια στιγμή) και γενικά τον είχαν στην τσίτα. Επίσης αν τον έπαιρνε κάποιος στη δουλειά, του κόλλαγαν πως είναι κομμουνιστής αφού πήρε το Μαλλιαρό για δουλειά. Γι’ αυτό έφυγε και για τη Μυτιλήνη, να βρει δουλειά (οικοδόμος ήτανε), κάτσαμε κάνα χρόνο και μετά κατάφερε να γυρίσει στο χωριό και να ξεκινήσει ξανά να παίρνει κάποιες δουλειές, σε συνεργασία με άλλον έναν οικοδόμο του χωριού.. Έτσι πέρασαν τα χρόνια της χούντας.

    Δυστυχώς, δεν πέρασαν τόσο εύκολα για τον Μανώλη. Για την ακρίβεια δεν πέρασαν καθόλου. Πρέπει να ήταν στο βαπόρι που έλεγε παραπάνω. Ταιριάζουν οι ημερομηνίες. Κι ο προορισμός. Τα Γιούρα. Θαρρώ πως τον άφησαν κάποια στιγμή για λίγο και τον ξαναπήραν. Γιατί είχε σοβαρά προβλήματα υγείας. Το σίγουρο ήταν πως τον άφησαν οριστικά γύρω στο 1970. Για λίγους μήνες έμεινε στο χωριό, άρρωστος. Μετά… Μετά «απεδήμησε εις κύριον».

    Κατά τα άλλα οι μύθοι καλά κρατούν. «Η επανάστασις ήταν αναίμακτος». Και πολλοί το πιστεύουν. Οι κρατούμενοι που πέθαναν εξαιτίας τους δεν μετράνε;

  113. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    104 «Έτσι γινόταν και με τον Μεταξά, αλλά μόλις άλλαξε το καθεστώς, όλα άλλαξαν.»
    Σοφό.

  114. Μαρία said

    107
    Στα όποια αγαπάς. Απολύθηκαν ή τέθηκαν σε διαθεσιμότητα συνάδερφοί σου; Στο γυμνάσιό μας απολύθηκε η καλύτερη φιλόλογος (και ο άντρας της στο 1ο αρρένων), μία χημικός (και ο άντρας επίσης στο 1ο αρρένων) και σε διαθεσιμότητα μπήκε η καλύτερη φυσιογνώστριά μας.

    110
    Καθόλου προφανώς. Γιά δες στο σχ.17 πού ήταν ο ΔΧ. Μπορεί να τον είχες και καθηγητή.

  115. nikiplos said

    100@ ωραία τα λέει ο κος Λιάκος σήμερα ή και χθες από το ερεισίνωτο της πολυθρόνας του. Όμως δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα.

    α. Την περίοδο λίγο πριν το 1967 υπάρχει πολιτική κρίση στη χώρα μας. Που φυσικά πήρε μεγάλη κλιμάκωση το 1965.
    β. Τυπικά μιλώντας το 1965, η κυβέρνηση επεσε καθώς ο Γέρος δεν ήθελε έρευνα της υπόθεσης ΑΣΠΙΔΑ. Ουσιαστικά, κατάλαβαν τι καυτή πατάτα τους ετοιμάζουν οι σύμμαχοι με την Κύπρο.
    γ. Ο ΑΓΠ, το 1967 δεν ήταν κεντρώος πολιτικός, αλλά σοσιαλίζων, θεωρείτο ακραίος και αντρεπτικός ακόμη και από το ήπιο Κέντρο.
    δ. Η Ελλάδα ήταν εξαρτημένη χώρα προσδεδεμένη – θα λέγαμε και βίαια – στο άρμα της Δύσης. Η Δύση τότε είχε πολλές παρτίδες ανοιχτές στην περιοχή μας, τις οποίες δεν θα ρίσκαρε – καθόλου όπως αποδείχτηκε, για μια μετάβαση που ενσωμάτωνε οπαδούς της Σοβιετικής Ένωσης στην κυβέρνηση, είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο. Δεν είμαστε στην περίοδο του 1981, όλα λυμένα και τα σκυλιά δεμένα, αλλά στα 1965.
    ε. Πολιτική κρίση είχαν και οι ίδιες οι ΗΠΑ. Μόλις είχαν σκοτώσει έναν πρόεδρο ως κομμουνιστή και θα εκτελούσαν εντός ολίγου κι έναν αντιπρόεδρο. Δηλαδή εκείνη την περίοδο το στερέωμα δεν ορρωδούσε απέναντι σε ανθρωπισμούς δημοκρατίες κλπ, γιατί είχαν πολλά μέτωπα ανοιχτά και οι ζωτικοί χώροι του πετρελαίου περιχαρακώνονταν τότε. Ήδη είχαν χάση την Αίγυπτο με τον Νάσερ.
    στ. Ο Γέρος είχε απορρίψει το σχέδιο Άτσεσον και είχε συνταχθεί με τον Μακάριο στα επεισόδια της Μασούρας και της Τυλληρίας το 1964. Επομένως δεν ήταν και ό,τι πιο αγαπητό για τους ΗΠΑνούς, παρόλο που τον θώπευαν οι Άγγλοι.
    ζ. Για τον Μακάριο δεν μιλάμε. Είχε διαπράξει την μια γκάφα επάνω στην άλλη. Περισσός βολονταρισμός, κίνημα αδεσμεύτων και άλλα τέτοια, αλλά με τους Ρωσικούς πυραύλους το 1965 έκανε και τους Δημοκρατικούς στις ΗΠΑ να απασφαλίσουν.

    Στα δικά μας τώρα. Μιλάμε για το 1965.

    Οι απριλιανοί είχαν μαζί τους τον τότε αρχηγό του στρατού, τον Σπαντιδάκη. Αυτός έδωσε την εντολή για την ενεργοποίηση του νατοϊκου σχεδίου Προμηθέας (το οποίο είχε να κάνει με την ενεργοποίηση του στρατού για να αποτραπεί πιθανή κατάληψη της εξουσίας από τους κομμουνιστές). Οι διάφοροι αξιωματικοί όταν έλαβαν την εντολή από τον αρχηγό ΓΕΣ να θέσουν σε εφαρμογή το συγκεκριμένο θα ήταν λίγο δύσκολο να σκεφτούν να την αμφισβητήσουν, πρώτον γιατί αφορούσε ένα καθόλα νόμιμο επιχειρησιακό σχέδιο (Προμηθέας) και δεύτερον επειδή η διαταγή προέρχονταν από τον νόμιμο ηγέτη του στρατό, τον αρχηγό ΓΕΣ. Οπότε λοιπόν έπραξαν όπως τους ζητούσε ο ανώτατος ηγέτης του στρατού, ευρισκόμενος στην υψηλότερη θέση της στρατιωτικής ιεραρχίας.

    Επιπλέον, οι δικοί μας είχαν στα χέρια τους και την υπογραφή του βασιλιά και έτσι, με το που ξημέρωσε, υπήρχε πλέον η διάχυτη εντύπωση ότι η επιβολή του στρατιωτικού νόμου που είχε επιβληθεί, όχι απλά είχε την συγκατάθεση του ανώτατου πολιτειακού παράγοντα της χώρας, αλλά ήταν ο ίδιος ο βασιλιάς που είχε δώσει την σχετική διαταγή για την επιβολή του στρατιωτικού νόμου.

    Τυπικά μιλώντας λοιπόν, το Κέντρο και η Δεξιά πτέρυγα, πίστευαν πράγματι στην ανάγκη λήψης μέτρων ενάντια στον κομμουνισμό, και οι εντολές της ηγεσίας, της δικαιοσύνης και του στρατού, εφόσον δόθηκαν, αν μη τι άλλο θα εξέφραζαν το Δυτικό στρατόπεδο. Άλλωστε την επομένη της επιβολής του πραξικοπήματος, όλες οι χώρες της Δύσης συνέτρεξαν και συνέχισαν κανονικά τις σχέσεις τους με τη χώρα μας.

    Εντός της χώρας, μόνο οι σεσημασμένοι κομμουνιστές διώχθηκαν τουλάχιστον τις πρώτες ημέρες. Αδικεί συνεπώς ο κος Λιάκος, ένα μεγάλο μέρος του τοτινού πολιτικού στερεώματος της χώρας και πως αυτό το μεγάλο πολιτικό φάσμα σκεπτόταν, έναντι ενός κινδύνου «τρίτου γύρου».

    Άλλο τι συντελέστηκε στη συνέχεια και κατόπιν της τραγωδίας της Κύπρου, που το μεγάλο πολιτικό αυτό στερέωμα διαλύθηκε αφού οι προστάτες του, προκάλεσαν μια νέα Εθνική καταστροφή, αυτή της Κύπρου. Και ακραίοι φασίστες, Αντιαμερικανοί έγιναν κατόπιν φυσικά.

  116. Μαρία said

    112
    Αναχώρησε εκείνο το βράδυ του Απρίλη ο Ηλίας ο ράφτης μέσα στο παλιό καφέ σακάκι για τον δικό του παράδεισο με συνοδεία τη δική τους κόλαση: Απεβίωσε εις το Δημοτικόν Νοσοκομείο, όπου μετεφέρθη από το Τμήμα Μεταγωγών, ο υπό εκτόπισιν σεσημασμένος κομμουνιστής Hλίας K… Συμφώνως προς την ιατροδικαστικήν έκθεσιν, αιτία του αιφνιδίου θανάτου ήτο οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου…
    https://www.avgi.gr/koinonia/385004_i-21i-aprilioy-toy-ilia-toy-rafti

  117. Κιγκέρι said

    114β: Μαρία,

    εγώ από το σχ.17 κατάλαβα ότι ο Δημόσιος Χώρος ήταν διορισμένος στο Λύκειο Πρέβεζας και μάλλον αστειευόμενοι (για ποιον λόγο όμως, δεν κατάλαβα) αποκαλούσαν το συστεγαζόμενο γυμνάσιο «Γυμνάσιο Λαρίσης».

  118. Μαρία said

    117
    Καλά λες. Έτσι εξηγείται κι η κατακλείδα. Μάλλον ο γυμνασιάρχης ήταν Λαρισαίος.

  119. ΚΩΣΤΑΣ said

    114 Μαρία, θα με τρελάνεις. Εγώ διάβασα στο @105 δικό σου το εξής: 103 Καμιά ιστορία απ’ το λύκειο/γυμνάσιο Λάρισας δεν θα διηγηθείς;

    Νόμισα ότι απευθύνεσαι στο 104 δικό μου και σου απάντησα με το 110. Τώρα που άνοιξα το 17, ούτε ξέρω κανέναν από αυτούς, ούτε μπορώ να καταλάβω πως μπλέκεται το γυμνάσιο Λάρισας. Το μόνο που καταλαβαίνω είναι ότι συμμετείχε ο Δημοσιοχώρος.

  120. Μαρία said

    119
    Ο ΔΧ ήταν νεοδιόριστος σε λύκειο της Πρέβεζας, που όμως αποκαλούσαν το συστεγαζόμενο γυμνάσιο «γυμνάσιο Λαρίσης» κι αυτό με μπέρδεψε. Το 103 είναι του ΔΧ.

  121. Triant said

    111 Ο Αλέκος Γιωτόπουλος ο γνωστός, να υποθέσω.

  122. Μαρία said

    121
    Ναι.

  123. Μαρία said

  124. Μαρία.

    🙂

  125. Pedis said

    Για το επιχείρημα του Λιάκου στο #100:

    Οι δηλώσεις του στις 23 Απριλίου του 1967 θα σημαδέψουν τη στάση του απέναντι στους πραξικοπηματίες μέχρι την κατάρρευση του δικτατορικού καθεστώτος. Ο Καραμανλής θα εκφράσει τη λύπη του, θα επαναλάβει ότι η απόσυρσή του από την πολιτική είναι οριστική, αλλά θα ρίξει όλες τις ευθύνες, όχι στους πραξικοπηματίες, αλλά στον Γεώργιο Παπανδρέου:

    «Ως αληθής δημοκράτης ελυπήθην βαθύτατα διά την δραματικήν τροπήν την οποίαν έλαβεν η εν Ελλάδι κατάστασις.

    Η χώρα συγκλονιζομένη από άγρια πολιτικά πάθη ευρίσκετο ουσιαστικώς εις ανωμαλίαν από τριετίας.

    Τας εξελίξεις αυτάς άλλωστε τας προέβλεψα και προσεπάθησα να σώσω την ασταθή ελληνικήν Δημοκρατίαν διά της εξημερώσεως των πολιτικών μας ηθών και του εκσυγχρονισμού του πολιτεύματος της χώρας. Και όταν διεπίστωσα ότι ματαιοπονούσα απεχώρησα οριστικώς της πολιτικής. Εκτοτε διεπράχθησαν πολλά σφάλματα και εξ όλων των πλευρών.

    Το πρωταρχικόν όμως αμάρτημα, εκ του οποίου απέρρευσαν και τα βασικά σφάλματα, βαρύνει τον αρχηγόν της Ενώσεως Κέντρου. Εις αυτόν ενεπιστεύθη ο λαός, και μάλιστα με την εύνοιαν του Στέμματος, την τύχην της χώρας.

    Εάν ο κ. Παπανδρέου επολιτεύετο με στοιχειώδη σύνεσιν ουδέποτε η χώρα θα έφθανεν εις την παρούσαν επικίνδυνον περιπέτειαν.

    Αντ’ αυτού διέπραξε το σφάλμα να εξαπολύση θύελλαν παθών και απειλών θεσμούς και πρόσωπα να δημιουργήση το κλίμα το οποίον εξέθρεψε και το προχθεσινόν πραξικόπημα».

    https://www.efsyn.gr/tehnes/media/108642_meres-toy-67-o-karamanlis-kai-i-axiopoiisi-tis-hoyntas

    Από το μάνιουαλ, πάγια και διεθνής τακτική στην Πολιτική και την Ιστοριογραφία … δαρμένοι και κερατάδες

  126. Μαρία said

    124
    Αυτός ο Μπιτζιλέκης – τι επώνυμο – ήταν πράγματι Λαρισαίος;

    125
    Ναι, είναι πολύ παλιά η γραμμή.

  127. Μαρία said

  128. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    111 Γεια σου Βενιο. Τι έγινε με τους δύο που μπήκαν στην πρεσβεία;

  129. Μαρία said

    128
    Δεν έγραψε οτι μπήκαν, χτύπησαν το κουδούνι και τους άνοιξαν 🙂 αλλά οτι είδαν…

  130. mitsos said

    ήμουν 8 χρονών…
    Γύρισε ο πατέρας μου την ώρα που ετοιμαζόμασταν για το σχολείο … Μας είπε ότι μπορούμε να πάμε να κοιμηθούμε ξανά.
    Δεν κατάλαβα τίποτα ως το απόγευμα …
    Βγήκαμε να παίξουμε μπάλα στην Πρωτέως που ήταν ακόμη χωματόδρομος ( Κυψέλη ). Μια ριπή ακούστηκε. Σταθήκαμε όλοι ακίνητοι και απορημένοι. Εμφανίστηκε στη γωνία ο πατέρας μου με έκδηλο θυμό. Μας μάζεψε μέσα και είπε ότι δεν θα βγούμε μέχρι την Κυριακή που ήταν τα βαφτίσια του μικρού μας αδςλφού ( μακαρίτης πια ) Την Κυριακή δεν ήρθε από το χωριό ο παππούς για τα βαφτίσια του Γιώργου . Όλοι μίλαγαν γα μεγάλη συμφορά και εμένα δεν μου εξηγούσαν τίποτα. Πάντως ότι ξαναμάζεψαν τον παππούλη μου ακουγόταν πολύ κακό …

    Χρειάστηκα μαθήματα εντατικά το 71 πάνω στην ιστορία 30 χρόνων (από τον ίδιο το παππού μου ) για να αρχίσω να βάζω μια τάξη στο τι είχε παιχτεί. Άρχισα να μποσουλάω και να ρωτάω… Αλλά όρθιος άρχισα να βαδίζω μετά τα βιώματα του Πολυτεχνείου …

    Καλην’ύχτα.

  131. geobartz said

    77 Χρίστος said: «Εγώ όμως, που έζησα …πλήρης ημερών τα Απριλιάτικα, ελάχιστα πιστεύω από τα παρατιθέμενα. … μια δική μου μαρτυρία (ή μάλλον δυο). Μπορείτε να την πάρετε και ως φιλοχουντική!» Δηλαδή ως τι άλλο να την πάρουμε, Κύριε πλήρη… ημερών που για προληπτικούς λόγους δεν πιστεύετε κανέναν; Έχουμε την επιλογή και ‘μείς να μη σας πιστεύουμε; αλλιώς…. Ένας «πλήρης ημερών» που τριγυρνάει από την Ξάνθη στις Σέρρες σε μαζικές συγκεντρώσεις, το κάνει για να τον μορφώνει ο Λαδάς; τι σημαίνει η παράκληση σας να μη σας πάρουμε για σπιούνο»;
    # «Φιλαράκο», μπορείς να πιστεύεις ή όχι. Το έχω πει ήδη. Τώρα ως τί θα με θεωρήσεις, σε κατανοώ. Φαίνεται ότι κάπου στους φασίστες που περιγράφω αναγνώρισες τον εαυτό σου. Δεν με ενδιαφέρουν όμως οι γνώμες των φασιστών, γι’ αυτό ξεσπάθωσε όσο μπορείς! [Εξάλλου, τί να ακούω τον Λαδά, τί εσένα!]

    80, 99 ΣτοΔγιαλοΧτηνος said: «…θα σκεφτώ να απαντήσω κάτι πνευματώδες αργότερα. Αλλά μπορεί και να πάω απλά για κατούρημα και να μην ασχοληθώ». «…νομίζω πως είναι φρόνιμο να απαιτήσουμε να ανεβάσει μια φωτογραφία του ανφάς για να δούμε κάτι στους κυνόδοντες».
    # Πράγματι πνευματώδες! Τη φωτογραφία θα σου τη στείλω στο …ζωολογικό κήπο!

    81 Μαρία said: «…Καλύτερα χέσιμο παρά ξεχέσιμο.
    # Μαρία, μη σε παρακαλώ πολύ. Όχι ότι θα δω τα απόκρυφα σημεία σου (το «σέι» που λέμε Μακεδονιστί) αλλά μπορεί να την πάθεις σαν τον …Καραϊσκάκη! Σε μια μάχη, τούρλωσε τον πισινό του προς τους Τούρκους και τους …έχεζε. Και ένας Τούρκος τον σημάδεψε και πέτυχε τα @@@ίδια του! [Ρώτα κανέναν …Μάριο για να σου πει πόσο επώδυνος είναι ο πόνος κατά κει μεριά!]

  132. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    από τον επίλογο της Γέννησης του Νεοφασισμού (Κάτρης, 1974),

    Και πρέπει να αναγνωριστεί ότι ο παπαδοπουλισμός δεν απέτυχε στο ρόλο που του είχε ανατεθεί από το κατεστημένο. Πήρε στα βρώμικα χέρια του μια ηττημένη, κατισχυμένη ελληνική δεξιά, που αντιπροσώπευε γύρω στο 30%, και την παρέδωσε πανίσχυρη και αναζωογονημένη με ποσοστό 54,5%. Και χωρίς βία-νοθεία. Αυτό είναι το μεγάλο επίτευγμα της επταετίας. Τα άλλα, το αίμα, ο πόνος, οι καταστροφές, δεν λογαριάζονται.
    https://sarantakos.wordpress.com/2020/11/28/meze-455/

  133. venios said

    128 Δεν μπήκαν, πέρασαν απέξω.

  134. Κουνελόγατος said

    Άλλος έψαχνε τη σοβαρή Χρυσή Αυγή, άλλος ψαχνει την αληθινή Αριστερά. Ζόρικα τα πράγματα.

  135. Πισμάνης said

    Μέναμε Κομοτινή. Πάνω στό δρόμο που έφερνε από Αλεξανρεούπολη. Τή 2η μέρα, πρωί – πρωί, είδαμε καμιόνια τού στρατού (GMC) νά μεταφέρουν άνδρες καί γυναίκες από Αλεξανδρούπολη μεριά.
    Ανάμεσα σ’αυτούς που εξορίστηκαν κι ο γηραιός δάσκαλός μας τών μαθηματικών Μιχάλης Κόλλιας. Δίδασκε στό σπίτι του. Απολύθηκε από τό Γυμνάσιο λόγω φρονημάτων (πρό χούντας). Πρέπει νά έκανε στή Γυάρο 2-3 χρόνια. Δέν τόν ξαναείδαμε. Άχ δάσκαλε …

  136. # 130

    Βρε Μήτσο, μακριά ήσουνα, στην πλατεία τόχανε στήσει ( #21 )

    # 131 τέλος

    το αισχρό σου σχόλιο δεν είναι και εξακριβωμένο, τον Καραϊσκάκη μάλλον πισώπλατα τον φάγανε.

  137. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    132# Α μπράβο, ΕΦΗ, η παλιά κουβέντα με τον Πέδη 🙂

    131# Καλημέρα σας κ. Μπαρτζούδη. Τα σέβη μου.

  138. nikiplos said

    136@ Αυτήν την ανοησία με τον Καραϊσκάκη που δήθεν γύρισε τον κώλο του προς τους Τούρκους, την είπαν και άλλοι. Συνηθιζόταν από Ευρωπαίους-Γάλλους κυρίως, αλλά όχι από Έλληνες και Αρβανίτες. Πιο οθωμανικά κείμενοι οι τελευταίοι έδειχναν το πουλί τους στον αντίπαλο, ότι με αυτό θα τον μαμήσουν, αλλά τον κώλο τους ποτέ. Εϊναι γνωστό σήμερα ότι ο Καραϊσκάκης, πυροβολήθηκε πισόπλατα από ημέτερα φίλια πυρά.

  139. Γιάννης Ιατρού said

    106: κι αυτόν θυμόμαστε κι αυτήν, ειδικά. Υπήρξε σχεδόν συμμαθήτρια (δυό τάξεις πιό πάνω από εμάς ήταν) 😍

  140. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    138# Κι όμως, αυτό με τον κώλο αποτυπώνεται σε διάφορες πηγές, παγκοσμίως. Εντελώς πρόχειρα θυμάμαι το Μπρέιβχαρτ του Μελ Γκίμπσον, τον Πόλεμο των Κουμπιών του Περγκό και την Κάθοδο των Εννιά του Βαλτινού.

  141. 140 Και στη σύγχρονη εποχή ο ηρωικός μακονομάχος στο συλλαλητήριο

  142. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    >> Αλλά καλό είναι να θυμόμαστε την 21η Απριλίου σε μια εποχή που η επίθεση κάποιων στη «μεταπολίτευση» ξεπλένει αθέλητα ή όχι τη δικτατορία -και που Υπουργός Εσωτερικών είναι εκείνος που πήρε το δαχτυλίδι από τον δικτάτορα Παπαδόπουλο για να ηγηθεί της νεολαίας ΕΠΕΝ.

    Τώρα αυτό εδώ άσχετο μου φαίνεται, δεν ξέρω καν γιατί το βάζω, μάλλον τα μπέρδεψα και κάνω λάθος. Ζγνώμ.

    https://tvxs.gr/news/istoria/apo-ypsilobathmo-stelexos-tis-gkestapo-praktoras-ton-amerikanon

  143. sarant said

    133 Οκ, κατάλαβα

    140 και πριν: Κι εγώ αυτή την εντύπωση έχω για τον Καραϊσκάκη, ότι τους γύρισε τα οπίσθια.

  144. Πάνος με πεζά said

    Με έβαζαν να το τραγουδάω στη Μεταπολιτευση, πιτσιρικάς…Πρέπει να είχε κάνει θραύση…

  145. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    http://tsak-giorgis.blogspot.com/2021/04/22.html

  146. Κουνελόγατος said

    145. Όντας στο Πολιτικό της Νομικής, ήμουν παρών και τις δυο μέρες. Χοντρικά, έτσι έγιναν τα πράγματα. Το ίδιο καλοκαίρι «γνώρισα» στην ουρά του πλοίου από Σέριφο προς Πειραιά τον Κοστέλο (νομίζω πως το πραγματικό του όνομα ήταν Γιώργος Γαβριήλ, ήταν γνωστός ενός μακρινού ξάδερφου). Κάποτε θα γράψω… Όχι και κάτι σπουδαίο…

  147. sarant said

    144 Είχε κάνει, πράγματι

  148. nikiplos said

    146@ Μήπως Κώστας Γαβριήλ? Που δικαιολογεί και το υποκοριστικό κοστέλο? Δεν το λέω σχηματικά, νομίζω Κώστας ήταν το όνομά του.

  149. Κουνελόγατος said

    Nikiplos, Γιώργο τον αποκάλεσε ο ξάδερφος εκείνη την ημέρα στο λιμάνι της Σερίφου, τον γνώρισα αργότερα στις δημοσιευμένες φωτογραφίες. Υποθέτω πως σε όλους αυτούς άρεσε ο Κοστέλο για κάποιον λόγο που δεν ξέρω. Ακόμη και τότε, ήμουν εκτός target group… 🙂

  150. Pedis said

    # 145 – Δηλ. μόνον το σιδερικό δεν δούλεψε ο Μάκης στα νειάτα του.

    Σε σύγκριση παρθένωψ ο κ. Αντιπρόεδρος του κόμματος που εφερε τη δημοκρατία στην Ελλάδα το ’74

  151. geobartz said

    gpointofview said: «το αισχρό σου σχόλιο δεν είναι και εξακριβωμένο, τον Καραϊσκάκη μάλλον πισώπλατα τον φάγανε».
    138, nikiplos said: «Αυτήν την ανοησία με τον Καραϊσκάκη που δήθεν γύρισε τον κώλο του προς τους Τούρκους, την είπαν και άλλοι. Συνηθιζόταν από Ευρωπαίους-Γάλλους κυρίως, αλλά όχι από Έλληνες και Αρβανίτες. Πιο οθωμανικά κείμενοι οι τελευταίοι έδειχναν το πουλί τους στον αντίπαλο, ότι με αυτό θα τον μαμήσουν, αλλά τον κώλο τους ποτέ. Εϊναι γνωστό σήμερα ότι ο Καραϊσκάκης, πυροβολήθηκε πισόπλατα από ημέτερα φίλια πυρά».
    140 ΣτοΔγιαλοΧτηνος said: «Κι όμως, αυτό με τον κώλο αποτυπώνεται σε διάφορες πηγές, παγκοσμίως. Εντελώς πρόχειρα θυμάμαι το Μπρέιβχαρτ του Μελ Γκίμπσον, τον Πόλεμο των Κουμπιών του Περγκό και την Κάθοδο των Εννιά του Βαλτινού».
    141 Δύτης των νιπτήρων said: «140 Και στη σύγχρονη εποχή ο ηρωικός μακονομάχος στο συλλαλητήριο»
    143 sarant said: «140 και πριν: Κι εγώ αυτή την εντύπωση έχω για τον Καραϊσκάκη, ότι τους γύρισε τα οπίσθια».

    # Απ’ ότι θυμάμαι, την αναφορά για το «τούρλωμα» του πισινού την κάνει ο Γ. Ρούσος. Και δεν την συνδέει με τον θάνατο του Καραϊσκάκη. Ούτε εγώ την συνέδεσα. Μήπως κάποιοι διαβάζουν …παραπάνω απ’ ότι βλέπουν;;; Πάντως είμαι …ευχαριστημένος που το σχόλιό μου δεν άρεσε στον gpointofview. Δεν καταλαβαίνω όμως την ξαφνική μάχνα (Μακεδονικό αυτό) που πήρε ο …χρυσοποίκιλτος βουτηχτάρης (κατά κόσμον Δύτης των νιπτήρων). Μήπως τον …φαγουρίζει ν’ ανοίξει κουβέντα για την προδοτική τσιπροσυμφωνία;;;

  152. Σωτήρς said

    151 κ πριν για Καραϊσκάκη:

    Νομίζω πως έχει δίκιο ο κ. Μπαρτζούδης. Ο Καραϊσκάκης την έφαγε στον κώλο τον Ιούνιο του 1821 στο Κομπότι.

    Μακρυγιάννης:
    «Της 8 Γιουνίου ξαναπήγαν πίσω εις το Κομπότι ο Καραϊσκάκης και ο Κουτελίδας με τους ολίγους Έλληνες και πολέμησαν ως έξι ώρες και σκοτώθηκαν κάμποσοι Tούρκοι και πληγωθήκανε. Επληγώθη και ο Καραϊσκάκης εις την φύση, περιπαίζοντας τους Tούρκους τους γύρισε τον κώλο και πληγώθη.

  153. Alexis said

    #152: Αυτό όμως δεν δικαιολογεί με τίποτα την αισχρότητα του σχολίου 131.

  154. geobartz said

    153, Alexis said: «152: Αυτό όμως δεν δικαιολογεί με τίποτα την αισχρότητα του σχολίου 131».
    # Ακόμα και την «αισχρότητα» τη βλέπεις μόνο με το (ψευτο)αριστερό μάτι;;; Πάνε σε κανέναν οφθαλμίατρο!

  155. Avonidas said

    Έχει όμως ένα τάιμινγκ, ο μπαγάσας… 😆 😆 😆

  156. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «…μια μέρα πριν τη δικτατορία εγώ έβγαζα λόγο στη Νάουσα για ποιους λόγους δεν θα γίνει η δικτατορία, –με είχε στείλει ο Χρόνης ο Μίσσιος γι’ αυτή τη δουλειά– και την άλλη μέρα έγινε δικτατορία, έγινα γιατρός της Γυάρου γι’ αυτό τον λόγο, γιατί δεν ήθελα να εμπλακώ σε ομάδες πολιτικές. Λυπάμαι που το λέω αυτό, ήμαστε όλοι κάτω από το ίδιο καθεστώς και σύντροφοι φυσικά, αλλά έβλεπα όλη αυτή την ιστορία, χρώματα και κόμματα.
    Ούσα λοιπόν απογοητευμένη –έλεγα ότι δεν θα γίνει δικτατορία και την επόμενη μέρα έγινε– έβαλα την άσπρη μου ποδιά, κρέμασα τ’ ακουστικά και πάω στη Μαρία την Καραγιώργη και της λέω: Δώσε μου νόημα ζωής σ’ αυτόν τον τόπο, ειδάλλως θέλω να φύγω. Η Μ.Κ. ήταν η γυναίκα του μεγάλου Καραγιώργη, βουλευτίνα της ΕΔΑ και υπεύθυνη του θαλάμου των επαρχιωτισσών γυναικών, γιατί ήμασταν χωρισμένες οι Αθηναίες από τις επαρχιώτισσες!
    Και μου λέει η Μαρία, ναι Μαράκι μου, είμαστε ο μόνος ομφαλός αντίστασης. Εντάξει, λέω, μου αρκεί αυτό. …»
    Μαρία Πίνιου-Καλλή 1946-2015
    Συριανά Γράμματα Δεκ.2017-Ιουν.2018
    ειδικό τεύχος Αφιέρωμα στη Γυάρο
    σελ.226

    Click to access %CE%A3%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%AC-%CE%93%CF%81%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%93%CE%A5%CE%91%CE%A1%CE%9F%CE%A3.pdf


    Η χούντα όπως την έζησα
    https://www.tovima.gr/printed_post/i-diktatoria-opos-tin-ezisa/

  157. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    153 (μη) ζητάς καλλιγραφίες 😦

  158. sarant said

    156 Ευχαριστούμε!

  159. Μαρία said

  160. 151 Γιατί να είμαι χρυσοποίκιλτος, εγώ αυτό δεν κατάλαβα.

  161. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Σιωπή εσείς οι Οθωμανοί, έχετε αρπάξει πολλά τζοβαϊρικά 🙂

  162. dryhammer said

    Δεν είναι για να ξεχωρίζει από τους κατάμαυρους;

  163. Alexis said

    #160: Ψάχνεις λογική στο Μπαρτζούδειο «ανακοινωθέν»; 🙂

  164. geobartz said

    157 ΕΦΗ – ΕΦΗ said: «153 (μη) ζητάς καλλιγραφίες»
    # Μη μου τον …αισχρολόγο τάραττε!

    160 Δύτης των νιπτήρων said: «151 Γιατί να είμαι χρυσοποίκιλτος, εγώ αυτό δεν κατάλαβα».
    163 Alexis said: «160: Ψάχνεις λογική στο Μπαρτζούδειο ανακοινωθέν»;
    # Μπορεί να έχει κάποιο δίκιο ο ειδικός αισχρολόγος του ιστοτόπου Alexis. Να, αναλογίζομαι και γω πώς σκέφτηκαν και μετονόμασαν το Σαρή-σαμπάν σε Χρυσούπολη. «Λάθια είμιστι ανθρώποι κάνουμι», ειδικά όταν …βουτάμε. [ελπίζω να έλυσα κάποιες απορίες]

  165. ΣΠ said

    164α
    Ποιος σας τάραξε κ. Μπαρτζούδη.

  166. Σωτήρς said

    152
    Δεν το έγραψα για να δικαιολογήσω τον κ. Μπαρτζούδη αλλά μόνο για το περιστατικό με τον Καραϊσκάκη όπου είχε δίκιο.
    Ο κ. Μπαρτζούδης φαίνεται πως του αρέσει να εκφράζει μονίμως την αντίθετη γνώμη (ίσως και αντιδραστική). Δεν μας είπε αν τα δικά του χέρια χειροκροτούσαν τον Παττακό ή πως του φάνηκαν οι ομιλίες. Για να πήγε και δεύτερη φορά μάλλον του άρεσαν.

  167. Μαρία said

    160
    Τώρα καταλαβαίνω πώς προέκυψε η αναφορά του χρυσοποίκιλτου στο σημερινό νήμα. Τον καθιαυτού τον έχω στον κουβά.

  168. geobartz said

    165 ΣΠ said: «Ποιος σας τάραξε κ….»
    # Θα σε πάρω κηδεμόνα!

    166 Σωτήρς said: «Δεν το έγραψα για να δικαιολογήσω τον κ…. αλλά μόνο για το περιστατικό με τον Καραϊσκάκη… Ο κ…. φαίνεται πως του αρέσει να εκφράζει μονίμως την αντίθετη γνώμη (ίσως και αντιδραστική). Δεν μας είπε αν τα δικά του χέρια χειροκροτούσαν τον Παττακό ή πως του φάνηκαν οι ομιλίες. Για να πήγε και δεύτερη φορά μάλλον του άρεσαν….».
    # Σου …τρώγεται να μάθεις;; Πρόσεχε, γιατί μπορεί να δεις ρόζους στα χέρια κανενός ινδάλματός σου!

    167 Μαρία said: «Τώρα καταλαβαίνω πώς προέκυψε η αναφορά του χρυσοποίκιλτου … Τον καθιαυτού τον έχω στον κουβά».
    # Όσο …μεγαλών’ς τόσο παραπάν’ θα καταλαβαίν’ς. Πάντως «στον κουβά» είσαι ασφαλής. Παραπάνω μην το κουνάς το πράμα. Δεν θέλω να έχουμε κι άλλες …αποκαλύψεις!

  169. ΚΩΣΤΑΣ said

    168
    Γεώργιε Μπ, φιλικά, δεκτή και η αντιπαράθεσή σου με κυρίες, αλλά… καθαρά σε επίπεδο απόψεων. Αποφυγή εκφράσεων που μπορεί να οδηγήσουν σε παρανοήσεις και να εκληφθούν ως υπονοούμενα κάτω από τη ζώνη.

    Συγνώμη, αφού συνυπάρχουμε εδώ, και λίγη ανοχή ο ένας προς τον άλλον.

  170. geobartz said

    169 ΚΩΣΤΑΣ said….
    Σωστό. Υπάρχει μια «τουρκομακεδινική» παροιμία που λεει, «μπιλίρουμ σεκερί, ιστέρουμ ικεσί». Δεν ξέρω αν τη λέω σωστά, ξέρω όμως την κατά λέξη μετάφρασή της. Δεν θα τη μεταφράσω (καθότι πρόκειται για γέννημα αθυροστομίας) αλλά θα πω ότι το νόημα της μπορεί να αποδοθεί με τη γνωστή παροιμία «το ταγκό θέλει δυο». Ευχαριστώ πάντως για τη συμβουλή!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: