Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Όλη νύχτα εδώ (η μαρτυρία του Γιώργου Παυλάκη)

Posted by sarant στο 17 Νοεμβρίου, 2022


Σήμερα έχουμε 17 του Νοέμβρη, 49 χρόνια από τη μέρα της φονικής καταστολής της εξέγερσης των φοιτητών στο Πολυτεχνείο. Το ιστολόγιο συνηθίζει να δημοσιεύει τις μέρες αυτές κείμενα σχετικά με «το Πολυτεχνείο», είτε λογοτεχνικά είτε μαρτυρίες. Για παράδειγμα, πριν από μερικά χρόνια είχαμε δημοσιεύσει τη μαρτυρία του φίλου μας Δημήτρη Μαρτίνου, ο οποίος ήταν τότε φοιτητής της σχολής Χημικών Μηχανικών και είχε άμεση συμμετοχή.

Εδώ και λίγα χρόνια άρχισα να αναδημοσιεύω μαρτυρίες από το βιβλίο «Όλη νύχτα εδώ», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη σε επιμέλεια του ιστορικού Ιάσονα Χανδρινού και φιλοδοξεί ν’ αποτελέσει, όπως λέει ο υπότιτλος, Μια προφορική ιστορία της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει 80 μαρτυρίες ανθρώπων που συμμετείχαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην εξέγερση (εδώ μπορείτε να δείτε τα ονόματά τους) ενώ προτάσσεται εκτενής εισαγωγή του Χανδρινού.

Από το βιβλίο του Χανδρινού έχουμε δημοσιεύσει το 2019 τη μαρτυρία του Γιώργου Σορολοπίδη, πρόπερσι τη μαρτυρία της Ιωάννας Καρυστιάνη και πέρυσι τη μαρτυρία του αείμνηστου φίλου Κώστα Βοσταντζόγλου

Φέτος θα δημοσιεύσω τη μαρτυρία του Γιώργου Παυλάκη, που έχει γίνει διάσημος τα τελευταία χρόνια με την πανδημία του κορονοϊού. Τότε ήταν φοιτητής Ιατρικής και ήταν ο υπεύθυνος του «Γενικού Λαϊκού Ιατρείου» που είχε στηθεί τις μέρες της κατάληψης στην Αρχιτεκτονική σχολή (περισσότερα για το Ιατρείο εδώ). Παρά τη μεγάλη έκταση της μαρτυρίας, βρίσκω πως είναι πολύ ενδιαφέρουσα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΥΛΑΚΗΣ

1951, Αθήνα, φοιτητής Ιατρικής

Αγία Παρασκευή Αττικής, 17 Νοεμβρίου 2013 [04:12:42]

Στο μνημόσυνο του Παπανδρέου, 4 του Νοέμβρη, θυμάμαι να κατε­βαίνουμε την Αναπαύσεως. Λέγαμε: «Δούλα, Σπυριδούλα» (που εμέ­να μου άρεσε) λόγω Σπύρου Μαρκεζίνη, «Έξι χρόνια αρκετά, δεν θα γίνουνε εφτά» και άλλα αντιδικτατορικά συνθήματα. Προχωρημένα συνθήματα. Πριν από την Καλλιρρόης, ήταν παραταγμένοι τρεις τέσ­σερις σειρές αστυνομικοί με κράνη, που μας σταμάτησαν και είπαν με ντουντούκα: «Σταματάτε, διαλυθείτε». Γιατί κατεβαίναμε προς τα κάτω, προς το κέντρο. «Όχι, δεν διαλυόμαστε» – σταθήκαμε εκεί πέ­ρα, οπότε ύστερα από κάνα τέταρτο -εγώ ήμουνα τέταρτη σειρά-, κάνουν ένα ξαφνικό «ντου» και μας απωθούν με χτυπήματα. Με κλομπ. Έπεσε ξύλο και υποχωρήσαμε πενήντα μέτρα. Αλλά έρχονταν κι άλ­λοι από πίσω μας και δεν λακίσαμε. Ανασυντασσόμαστε και ορμάμε και τους χτυπάμε και τους σπάσαμε τον κλοιό. Η αντεπίθεση άρχισε με πετροπόλεμο, με ό,τι βρήκε ο καθένας. Μάλλον είχαν έρθει και ο­ρισμένες ομάδες με προοπτική να συγκρουστούνε. Πάντως, η κύρια φάση ήταν που επιτεθήκαμε στους μπάτσους, δεν αντέξανε γιατί ή­μασταν πολύ περισσότεροι. Εκεί έπεσε και ξύλο στους μπάτσους. Με τα χέρια. Το πρώτο ξύλο που δώσαμε και το φχαριστήθηκα. Για πρώτη φορά κόσμος έδειρε μπάτσους. Σε προηγούμενες εποχές, θα τρέχαμε ακόμα… Σε αντιδιαστολή με έναν χρόνο πριν, που από την Ιατρική, έπειτα από μια επεισοδιακή συνέλευση και ξύλο με χουντι­κούς, είχαμε κατέβει πορεία προς τα Ιλίσια και μας διαλύσανε πέντε μπάτσοι, παρόλο που τους είχαμε άνετα. Ήταν ένα τελείως ποιοτικό ανέβασμα αυτό, το να διαδηλώνουμε μαχητικά και να αψηφούμε τη χουντική αστυνομία. Η Ιωάννα Καρυστιάνη και πολλοί άλλοι ανε­βήκανε τη Σταδίου φωνάζοντας συνθήματα. Δεν ξέρω αν και πώς βρήκανε και κάποιο πανό, αλλά έτσι θυμάμαι ότι μου είπε. Οι μπάτσοι είχαν αδειάσει όλο το κέντρο και Σταδίου-Πανεπιστημίου. Εμείς μετά πήγαμε προς Ακρόπολη, αν θυμάμαι καλά.

Πρώτη μέρα Πολυτεχνείου, Τετάρτη. Εγώ πήγα στη συνέλευση της Νομικής γιατί δούλευα και δεν πρόλαβα να πάω στης Ιατρικής, στου Γουδή. [Τότε] ήμουνα περίπου ο μόνιμος πρόεδρος στις παρά­νομες φοιτητικές συνελεύσεις της Ιατρικής. Πιο πολύ διά της εις άτοπον απαγωγής, μια και δεν ήτανε πολύ επιθυμητή θέση εκείνη την ε­ποχή. Μετά τις στρατεύσεις φοιτητών και τις διώξεις και τους βασανισμούς στο ΕΑΤ-ΕΣΑ την προηγούμενη περίοδο, λίγοι φοιτητές τολ­μούσαν να συνεχίσουν φανερή δράση. Δεν ήμουνα σπουδαίο στέλε­χος, ήμουνα μάλλον «αναλώσιμο αγαθό». Πάω στα σκαλάκια της Νο­μικής, μίλαγαν ο Τζουμάκας με την Καρυστιάνη. Ήταν συνηθισμένο γιατί κάναμε πολλά στη Νομική, ήταν κεντρικό σημείο. Βγαίνει μια φωνή -ο Γαβριήλ- ότι γίνονται φασαρίες στο Πολυτεχνείο. Δίπλα του και ο Μαυρογένης. Με τον Μαυρογένη είχαμε μεγάλες κόντρες γιατί οι αριστεριστές (όπως τους λέγαμε και ζοχαδιάζονταν) πηγαί­νανε παντού μπουλούκι και προσπαθούσανε να επηρεάσουνε τις συ­νελεύσεις. «Μεταφοραί-Εκδρομαί», έρχονταν και στην Ιατρική (γέ­λια). Νομίζω και τα πρόσωπα είναι γνωστά. Όπως είναι στο ντοκιμα­ντέρ του Κούλογλου, είναι ακριβώς όπως το θυμάμαι κι εγώ: «Πάμε να υποστηρίξουμε τα αδέρφια μας στο Πολυτεχνείο». Το θυμάμαι πολύ καλά. Γίνονταν σε όλες τις σχολές συνελεύσεις εκείνη τη μέρα, όπως γίνονταν πάντα. Είχαμε κάνει κι ένα διασχολικό όργανο, με α­ντιπροσώπους των συνελεύσεων. Αυτό ξεκίνησε πριν από την πρώ­τη κατάληψη της Νομικής τον προηγούμενο χρόνο, όταν ζητούσαμε ελεύθερες φοιτητικές εκλογές. Εγώ κι ο Καπερώνης ήμασταν οι αντι­πρόσωποι της Ιατρικής στο Διασχολικό (στην αρχή συμμετείχε κι ο Ανδρέας Παπασταυρίδης που είχε τεράστιο κύρος στην Ιατρική, αλ­λά μετά το βασανισμό του στην ΕΣΑ ήμαστε συνήθως ο Καπερώνης κι εγώ). Και μάλιστα, τώρα μου ’ρχεται στη μνήμη ένας χοντρός κα­βγάς με τον Μαντζουράνη, πριν από την πρώτη Νομική. Είχαμε συμ­φωνήσει ότι θα κάναμε αιτήσεις στον πρύτανη, για να πάρουμε την άδεια να κάνουμε συνελεύσεις. Απαγορεύονταν συνελεύσεις χωρίς άδεια της Πρυτανείας. Οπότε είχε αποφασίσει το Διασχολικό αίτηση για να είμαστε νομότυποι και μου ’χανε ζητήσει να πάω εγώ. Εγώ άργησα να πάω και το κλείσαν το Πανεπιστήμιο. Οπότε θυμάμαι στο κεντρικό κτίριο, όπου ήταν η Πρυτανεία, δυο σειρές ασφαλίτες δεξιά κι αριστερά και τον Μαντζουράνη να με βρίζει, επειδή δεν πή­γα να κάνω τη δουλειά. Εν τω μεταξύ, διάφοροι ασφαλίτες να φωνά­ζουν στην Πανεπιστημίου: «Μαντζουράνη, θα σε γαμήσουμε… κωλόπαιδο, θα σε σκίσουμε!» κι εμείς να μαλώνουμε μεταξύ μας… Αλ­λά από κει και πέρα, είπαμε ότι, με άδεια ή χωρίς άδεια, εμείς θα τις κάνουμε τις συνελεύσεις. Δεν ασχοληθήκαμε πια με τη νομιμότητα την πανεπιστημιακή. «Να πάτε να πνιγείτε!» είπαμε. Οι στρατεύσεις αργότερα μας επηρεάσανε πολύ. Ήτανε σοκ. Κομβικό σημείο, γιατί, τελικά, αντί να κόψει τα πόδια του φοιτητικού κινήματος, το φού­ντωσε. Γιατί για έναν που πήγε στρατό υπήρχαν δέκα που αγριέψα­νε και θέλανε να κάνουνε κάτι.

Για να ξαναγυρίσουμε στο θέμα: Τετάρτη, πρώτη μέρα Πολυτε­χνείου. Προχωράμε από τη Νομική προς το Πολυτεχνείο, οι συνε­λεύσεις όλων των σχολών ξεχωριστές. Αλλες συνεχίζονταν, άλλες μόλις τελείωναν. Στο Πολυτεχνείο είχε αρκετή δύναμη ο Ρήγας με την Αντι-ΕΦΕΕ και αυτοί είχανε ξεκάθαρη γραμμή να μην ωθήσου­νε τα πράγματα σε καταλήψεις. Με αποτέλεσμα να γίνει μεγάλη φα­σαρία, με τις αριστερές ομάδες να βάζουνε θέμα για κατάληψη, οι άλλοι να τους λένε: «δεν είναι μαγαζί σας εδώ», «γιατί ήρθατε εδώ πέρα». Λόγω και του κλίματος που είχε δημιουργηθεί, οι άνθρωποι που δεν είχανε ξεκάθαρη κομματική γραμμή θέλανε την αντιπαρά­θεση. Εγώ κομπλάρισα γιατί οι άνθρωποι που άκουγα μου λέγανε ό­τι η γραμμή όλων (Ρήγα, Αντι-ΕΦΕΕ) είναι να μη μείνουμε, αλλά εγώ ήθελα να μείνω. Οπότε η λύση μου ήτανε να αφήσω τον Σιδέρη να εκφράζει την άποψη της Ιατρικής, ενώ δεν είχε καμιά, ας πούμε, δικαιοδοσία (αν και ούτε εγώ είχα δικαιοδοσία της γενικής συνέλευ­σης, γιατί δεν είχα πάει καν). Η Ιατρική συνεδρίαζε στου Γουδή, πήρανε κι αυτοί την πληροφόρηση ότι κάτι γινόταν στο Πολυτεχνείο και κατά το απογευματάκι ήρθανε κι αυτοί. Μέχρι το απόγεμα γινό­τανε πολύ μεγάλη φασαρία για το τι γίνεται, και στο Διασχολικό που μετά έγινε Συντονιστική Επιτροπή μαλώνανε ποιος εκπροσωπεί ποιον. Για την Ιατρική δεν ήτανε ξεκάθαρο. Εγώ έκανα πίσω γιατί ήθελα να μείνω και δεν μπορούσα να λέω: «Να φύγουμε». Η πίεση από τους ανθρώπους ήτανε πολύ μεγάλη. Υπήρχανε πολλοί αριστερι­στές, αρκετοί αναρχικοί, άρχισαν να γράφονται συνθήματα «Κάτωτο Κράτος», «Κάτω η Εξουσία», που θεωρούσαμε σίγουρα προβοκατόρικα. Δεν υπήρχε κανένας φοιτητής (τουλάχιστον, που ήξερα ε­γώ) που να ήθελε να γράψει τέτοιο σύνθημα.

Δεν υπήρχε συνέλευση. Ήτανε το Διασχολικό και οι κομματάρ­χες που συνδιαλέγονταν. Ξέραμε ο ένας τον άλλο. Μη νομίζεις ότι ήταν θεσμοθετημένο τίποτα. Κουβέντες μια στην Αρχιτεκτονική και μια στο προαύλιο. Οι αριστεριστές είχανε φέρει αρκετό κόσμο που πίεζε προς το γενικό συναίσθημα για κατάληψη: «Ήρθαμε για να κάτσου­με». Είχε έρθει η Νομική και πάρα πολλές δυνάμεις αριστεριστών από πολλά μέρη. Ο Διονύσης [Μαυρογένης] ήτανε πολύ ενεργός σ’ αυτό, και ήταν προφανές πως ήταν η γραμμή της οργάνωσής τους, οπότε ήταν πια σύγκρουση οργανώσεων. Η γραμμή των αριστερών κομμάτων εκείνη την εποχή ήταν να δείξουμε ανοχή και να δούμε τι θα γίνει με τον Μαρκεζίνη. Εγώ προσωπικά δεν ήμουνα διατεθειμέ­νος να το κάνω αυτό. Με τη σημερινή μου βέβαια νοοτροπία, είχανε δίκιο και η ΚΝΕ και ο Ρήγας να το λένε αυτό. Τα διαρθρωτικά προ­βλήματα του κινήματος ήτανε προφανή, δεν είχαμε ουσιαστικά όρ­γανα εκπροσώπησης. Ήτανε βασικά άμεση δημοκρατία, η θέληση της γενικής συνέλευσης. Και ό,τι έβγαινε, όσοι ψήφιζαν στο τέλος – που δεν ήτανε και πολλοί, Αυτό ήτανε χαρακτηριστικό επίσης στη Μετα­πολίτευση, που η Ιατρική ψήφισε να πάει με τους «πριν», δηλαδή τις αριστερές ομάδες που ήθελαν διαδήλωση για το Πολυτεχνείο στις 15 Νοέμβρη 1974, πριν από τις βουλευτικές εκλογές. Εγώ συμμετείχα στην πρώτη διαδήλωση που πήγε από το Πολυτεχνείο στην Καισαριανή και φωνάξαμε: «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Πολυτεχνείο». Εκτελούσα -ως πρόεδρος- απόφαση της Γενικής Συνέλευσης Ιατρικής, που την είχε πιάσει «εξτρεμισμός», δεν την έλεγχαν πια ο Ρήγας και η Πανσπου­δαστική. Αλλά πήγα, όπως όλοι, και στη δεύτερη διαδήλωση, 24 Νο­έμβρη, μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έχουν γίνει στην Αθήνα, από το Πολυτεχνείο στην Αμερικάνικη Πρεσβεία.

Υπήρχε και κάτι σαν προσωρινή επιτροπή κατάληψης, υποτίθε­ται δυο εκπρόσωποι από κάθε σχολή. Από εμάς ήταν ο Σιδέρης κι ε­γώ (που δεν πήρα πολύ ενεργό μέρος γιατί ήθελα κατάληψη), απ’ τη Φαρμακευτική ο Διονύσης, απ’ τις σχολές του Πολυτεχνείου πάλι α­πό δύο. Δεν υπήρχαν άλλοι από την Ιατρική, ο Σιδέρης και οι άλλοι ήταν εκπρόσωποι της κομματικής τους γραμμής. Ο Σιδέρης ήταν με τη γραμμή της οργάνωσής του, δεν εκπροσωπούσε κανέναν. Οπότε έγιναν φασαρίες με τον Κοροβέση που είχε καταφθάσει ως πυροσβέστης -ως ΚΝΕ- για να πει: «Εσύ φύγε από δω, ο Παυλάκης εκπρο­σωπεί την Ιατρική». Εγώ έκανα την πάπια. Έλεγα να μείνουμε (γέ­λια). Το απόγευμα κατέφθασαν κι άλλοι από την Ιατρική, με τον Στεφανάτο, που μόλις είχε έρθει από φαντάρος, και άλλους. Και το από­γευμα, περίπου διά βοής, είχε βγει ότι θα κάτσουμε. Και ότι θα κάνα­με εκλογές μέσα στο Πολυτεχνείο, κατά σχολή, για την αντιπροσώ­πευσή μας. Στην Ιατρική δεν είχαν έρθει πολλοί και είχαν δυσανάλο­γη δύναμη οι αριστεριστές (γιατί ήταν όλοι μέσα). Αποφασίστηκε στη συνέλευση να κάνουμε μια πενταμελή επιτροπή και δύο να πάνε στη Συντονιστική. Ιατρική και Οδοντιατρική μαζί. Όταν φάνηκε ότι ο συσχετισμός ήταν πολύ υπέρ των αριστεριστών στο γενικό μάζω­μα, λέει ο Κοροβέσης και δυο τρεις άλλοι ότι «δεν εκπροσωπεί την Οδοντιατρική αυτή η ιστορία κι εμείς φεύγουμε». Οπότε βγάζουνε δύο της Οδοντιατρικής, τον Κοροβέση και τον Λαλιώτη. Από την πενταμελή της Ιατρικής πήγαν στη Συντονιστική η Ελένη Αναστασίου και ο Σιδέρης. Τότε «έσπασε» το μέτωπο Ιατρικής-Οδοντιατρικής, γιατί μέχρι τότε ήμαστε μαζί. Tα κομματικά στελέχη διστάζανε να μπούνε μπροστά (ή είχανε κι εντολή να μην μπούνε). Νομίζω ότι ο Κοροβέσης πήρε πρωτοβουλία εκείνη τη στιγμή γιατί είδε ότι τα πράγ­ματα δεν συμφέρανε την ΚΝΕ. Είχα και καβγά με τον Κοροβέση. Με κατσάδιασε κατ’ ιδίαν γιατί δεν εφάρμοζα τη γραμμή. Δεν ήμουνα στο ΚΚΕ, αλλά είχα αποφασίσει ότι ακολουθώ τη γραμμή, γιατί αυ­τούς εμπιστευόμουνα για την πείρα τους και ως τους λιγότερο διαβρωμένους από την Ασφάλεια. Τη δεύτερη φορά που έφαγα βρισίδι ήταν γιατί άφησα τον Σιδέρη να «αλωνίζει». Σε προηγούμενη μέρα στην Ιατρική με πρότειναν, ως συνήθως, για πρόεδρο της συνέλευ­σης και δεν δέχτηκα (είχα κουραστεί λίγο να βγαίνω πρόεδρος και ή­θελα να αναδειχτούν και άλλοι), οπότε με κατσάδιασαν πάλι για τη «μη υπεύθυνη» στάση μου.

Κλείσαμε την πόρτα. Απ’ έξω ερημιά. Δεν ήμασταν και πολλοί μέ­σα. Δεν μπορώ να πω νούμερο, πάντως απ’ έξω είχε μόνο μπάτσους και ασφαλίτες κι άρχισε νεραντζοπόλεμος. Ο πρώτος τραυματίας που είχα εγώ ήταν στο μάτι από νεράντζι και λεγόταν Αρετάκης – τον ήξε­ρα. Πετάγαν οι «μέσα» στους «έξω» νεράντζια, και αντίστροφα… Μου τον φέρνουνε και μου ήρθε εμένα η ιδέα να οργανώσουμε κάτι που να μοιάζει με ιατρείο. Από όσο μπορώ να ξέρω, ήταν δική μου ιδέα. Αν τη διεκδικεί κάποιος άλλος, δεν έχω πρόβλημα (γέλια). Δεν θυμά­μαι πώς διάολο βρήκαμε μερικά πράγματα για πρώτες βοήθειες, και το ’στησα δίπλα στη Συντονιστική Επιτροπή, όπως μπαίνεις στην Αρ­χιτεκτονική, αριστερά. Ήτανε μια αίθουσα διδασκαλίας με θρανία και πάγκους. Το πιο σημαντικό που έγινε το πρώτο βράδυ ήταν η φασα­ρία με το να σβήνουμε τα προβοκατόρικα συνθήματα, αυτά που ή­ταν προφανή για μας. Τα περισσότερα ήταν γραμμένα ήδη πριν βραδιάσει. Δηλαδή, τα είδαμε μέρα. Ε, έγιναν μερικές λογομαχίες, σπρω­ξίματα και φάπες, και αυτό κόπηκε. Την πρώτη μέρα, παρότι είχαμε διάθεση να συγκρουστούμε, το «Κάτω το Κράτος» δεν εξέφραζε κανέναν. Εγώ ένα επεισόδιο θυμάμαι, που κάποιος έγραφε με μαύρο μαρκαδόρο (μου φαίνεται ότι ήταν «Κάτω το Κράτος») και του είπα­με: «κόφ’ το, ρε!» και το σβήσαμε. Το πρώτο βράδυ υποφέραμε, κοι­μόμασταν οι περισσότεροι στο τσιμέντο ή στα θρανία, τα οποία είχα­με κάνει και πάγκους για τους τραυματίες την επόμενη μέρα. Υπήρ­χε αρκετή συγκέντρωση προβοκατόρων και ασφαλιτών απ’ έξω. Και τη νύχτα. Αλλά δεν θυμάμαι μεγάλα επεισόδια. Πέτρες, νεράντζια και βρισίδι.

Κάτι που θυμάμαι έντονα ήταν το σπάσιμο του γραφείου του κυ­βερνητικού επιτρόπου, που ήτανε μισητό πρόσωπο, διορισμένος από τη Χούντα. Εκεί κοντά που είναι το άγαλμα τώρα, στην αριστερή με­ριά όπως βλέπεις από την Αρχιτεκτονική. Αυτό το σπάσαμε μάλλον τη δεύτερη μέρα, και μάλιστα, είχε μέσα μια φωτογραφία του Παπαδόπουλου με κορνίζα. Αυτή την πήρα εγώ και την κρέμασα με κρε­μάλα στα κάγκελα ή την ίδια μέρα ή την επόμενη, φαίνεται και στα πλάνα της εποχής. Αυτή η κρεμάλα που είχαμε κάνει ήταν δίκιά μας, ως Ιατρική. Γιατί την Πέμπτη είχαμε υπηρεσία κάγκελα. Ανά σχολή. Όπου φωνάζαμε συνθήματα. Αλλά τι συνθήματα; Εκεί έγιναν αντι­παραθέσεις, σπρωξιές και βρισίδι. Ήταν σημαντικό να μην επιτραπούν συνθήματα που δεν εξέφραζαν το νόημα του αντιδικτατορικού αγώνα, αυτό προσπαθούσαν να επιβάλουν οι μεγάλες οργανώ­σεις, Ρήγας και Αντι-ΕΦΕΕ. Και τελικά, αποφασίστηκε να φωνάζου­με ό,τι περνάει στα κάγκελα. Θιασώτες ήταν πάλι αριστεριστές -και ο Σιδέρης- που δεν θέλανε περιορισμό των συνθημάτων. Και έτσι, τελικά, επικρατήσανε συνθήματα όπως «Έξω οι Αμερικάνοι», «Δεν περνάει ο φασισμός», «Δεν σε θέλει ο λαός, πάρ’ τη Δέσποινα και μπρος». Το ανά σχολή κατά κάποιο τρόπο ξέφτισε αργότερα και γί­νανε διαφορετικές κατανομές. Ξεκαθαριστήκανε και τα πράγματα στη Συντονιστική. Αλλά την πρώτη οργανωμένη μέρα -την Πέμπτη- σκοπιά ήταν στα κάγκελα η Ιατρική για δυο τρεις ώρες. Το βράδυ την κοπάνησα από το ιατρείο και πήγα πάλι στο γραφείο του κυβερ­νητικού επιτρόπου, γιατί είχε ένα ωραίο χαλί, ό,τι πρέπει για ύπνο! (γέλια)

Την Πέμπτη έγινε και το μεγάλο ποσοστό της αυτοοργάνωσης. Έγινε οργάνωση περιφρούρησης, καθαριότητας, μαγειρεία, ιατρείο… Τότε έγινε και η οργάνωση του ιατρείου. Προσπάθησα να βάλω μια τάξη. Πήραμε κι ένα βιβλίο για να καταγράφαμε τα πάντα. Με τα ο­νόματα θα την πατήσουμε (γέλια), με προδίνει η μνήμη πάρα πολύ, ήταν πολλά παιδιά. Ο Γιώργος ο Χαντάτ ήταν εκεί, η Αντωνία η Χαρίτου, ο Δημήτρης ο Κιούσης (στρατευμένος), ο Γρηγόρης ο Αμανατίδης, ο Βασίλης ο Καπερώνης. Οι περισσότεροι της Ιατρικής και πο­λύ αγαπητοί φίλοι ήταν έξω, στα κάγκελα και στο δρόμο. Ο Καπε­ρώνης ήταν και στην πενταμελή επιτροπή της Ιατρικής (μαζί με την Δήμητρα Μπήτρου, την Ευανθία Γιαγάκου, τον Αντώνη Βγόντζα και τον Γιώργο Χαντάτ) και ήταν περισσότερο των «δημοσίων σχέσεων». Επειδή ήξερε και καλά αγγλικά, τον βάζαμε να μιλάει. Αυτός έδωσε και τη συνέντευξη στο φιλμ του Ολλανδού. Εγώ δεν βγήκα στην κάμερα, ούτε αυτουνού ούτε κανενός από όσους μπήκανε μέ­σα, γιατί ήμουνα ο υπεύθυνος και δεν εμφανιζόμουνα.

Το κύριο πράγμα που συγκέντρωσε τον κόσμο ήταν η φωνή στα κάγκελα. Βγήκαμε κι έξω στην Πατησίων κι αρχίσαμε και κολλάγα­με οτιδήποτε σύνθημα, γραμμένο στο χέρι, πάνω στα λεωφορεία. Η Αθήνα το ’μαθε σιγά σιγά από τα χαρτιά που κολλάγαμε. Αργότερα, φυσικά, λειτούργησε κι ο ραδιοσταθμός του Πολυτεχνείου, που δημιουργήθηκε εκ των ενόντων μέσα σε λίγες ώρες και είχε καθοριστι­κό ρόλο. Από ένα σημείο και μετά, η Πατησίων έγινε σχεδόν αδιάβα­τη. Από την Πέμπτη το απόγευμα, σχεδόν δεν πέρναγε τίποτα. Ξεθαρρέψανε κι όλοι οι υπόλοιποι. Μάχες πολιτικές στη Συντονιστική Επιτροπή με τεράστια ένταση, γι’ αυτό και ξαναμπήκε την Πέμπτη το βράδυ το θέμα της αντιπροσώπευσης. Ήτανε αυθόρμητο, αυτο­οργάνωση και άμεση δημοκρατία. Και παρά την αντιπαλότητα και τις έντονες διενέξεις, υπήρχαν συντροφικότητα και συνεννόηση. Υ­πήρχε μια συνισταμένη. Πειθαναγκάζονταν οι περισσότεροι. Και πολλά στελέχη του Ρήγα και της ΚΝΕ είδαν ότι τα πράγματα γίνο­νταν από λαϊκή απαίτηση. Ήτανε τόση η ευφορία και το αίσθημα που δεν μπορούσες να κάνεις πίσω. Από Τετάρτη σε Πέμπτη, ήταν μεγάλη η διαφορά. Μέρα με νύχτα. Δεν ήμασταν πια μόνοι μας. Έ­νιωθες ότι οι Αθηναίοι είχαν αρχίσει να ανταποκρίνονται.

Τι κόσμος ερχότανε… Παππούδες και γιαγιάδες περνάγανε, μα­θητές πάρα πολλοί, εντάξει, οι φοιτητές ήταν δεδομένοι, με ολοένα και περισσότερο ενθουσιασμό. Έγινε η πρώτη εργατική συνέλευση με εργάτες «στημένους» (ο Θεός να τους κάνει εργάτες, σκεφτόμουνα, όταν μπήκα για λίγο στη συνέλευση, οι εργάτες που ήξερα εγώ στο Αιγάλεω ήταν διαφορετικοί). Θυμάμαι και τον Μικρούτσικο να παίζει στο πιάνο στη μεγάλη αίθουσα της Αρχιτεκτονικής…Υπήρχε συμ­μετοχή απλού κόσμου. Όλοι οι γνωστοί και συγγενείς μου το είδανε θετικά, ο αδερφός μου ήταν απ’ έξω… Όπως ξέρεις, γίνανε διαδηλώ­σεις αυθόρμητες το Σάββατο, μετά την εκκένωση, και σκοτώθηκε κό­σμος. Η διαδήλωση το πρωί-μεσημέρι του Σαββάτου έφτασε μέχρι τη Γενική Ασφάλεια. Εμένα με είχανε βγάλει εκείνη την ώρα έξω απ’ το κελί στο διάδρομο και άκουγα τους μπάτσους που πυροβολούσανε τον κόσμο από τα παράθυρα. Στην Ασφάλεια τα ’χανε χαμένα μετά το Πολυτεχνείο. Και ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα ασφαλίτες να τα ’χουν χαμένα κυριολεκτικά. Δεν το φαντάζονταν ούτε αυτοί, ή­ταν έκπληξη για τους πάντες. Ήτανε μια πραγματική λαϊκή εξέγερ­ση που οργανώθηκε από το τίποτα. Από τον πυρήνα της άμεσης δη­μοκρατίας μας, με όλα τα παρατράγουδα και τις ιστορίες. Ήταν α­δύνατο το Πολυτεχνείο να γίνει χωρίς τη συμμετοχή του Ρήγα και της ΚΝΕ. Όλα τα άλλα που λένε είναι μπαρούφες. Συμμετείχαν πα­ρά τους δισταγμούς και τις παλινωδίες. Οπότε εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα με «προδότες του κινήματος», τα ’χω λύσει αυτά (γέλια). Γιατί ήμουνα μέσα και ξέρω και τους δισταγμούς τους δικούς μου και τον άλλων. Αλλά η συνισταμένη ήτανε ότι έβραζε το αίμα μας, έ­βραζε η κατάσταση στη χώρα, θέλαμε αντιπαράθεση. Τέρμα.

Στο ιατρείο ήμασταν τουλάχιστον τριάντα φοιτητές της Ιατρικής. Και εναλλάσσονταν συνεχώς. Κρατούσαμε τα πάντα σε ένα βιβλίο εισερχομένων απ’ την αρχή. Χάθηκε – το πήρανε. Φάρμακα είχαμε τε­ράστιες ποσότητες (από λεφτά να δεις, είχαμε μια περιουσία εκεί πέ­ρα. Πραγματικά χοντρά ποσά). Ζήταγα κάτι και έπεφτε σύρμα και μας ερχότανε την άλλη στιγμή. Την Παρασκευή φρόντιζα να διώχνω τους περίεργους. Γ ενικώς, υπήρχε άπειρη κίνηση. Αλλά και περι­φρούρηση στην πόρτα, ένα δυο παιδιά της Ιατρικής. «Πρώτο Γενικό Λαϊκό Ιατρείο». Ο χαφιές Πίμπας, που ήρθε σε εμένα την Πέμπτη, να μου πάρει λόγια (μου έλεγε απ’ έξω απ’ έξω τι ανάγκες έχουμε), αυτός ήταν προβοκάτορας (αυτός με κάρφωσε μετά) και ήρθε με δια­βεβαίωση ότι «θα σας βρω ό,τι θέλετε». Προσπαθούσε να ψαρέψει αν θέλαμε όπλα και τέτοια. Ο λόγος που τον άφησα εγώ, στο βαθμό που μπορούσα να ’χω καθολική έποψη, ήταν ότι ήρθε από κομματι­κό στέλεχος. Μου τον σύστησαν. Δεν ξέρω αν ήτανε λάθος κάποιου, αλλά κάπου πρέπει να βασίζεσαι […]. Ο συνολικός αριθμός παιδιών και κυρίως νέων ανθρώπων που ήρθαν τραυματίες στο ιατρείο ήταν τουλάχιστον ογδόντα, ίσως πολύ περισσότεροι. Το πρώτο κύμα άρ­χισε να μας έρχεται το απόγευμα της Παρασκευής, με σπασμένα κε­φάλια, χτυπήματα κλομπ, αναπνευστικά προβλήματα από τα δακρυγόνα… Όταν έφερνε κάποιος έναν τραυματία, τον αφήναμε δί­πλα του, ως συνοδό, ας πούμε. Αλλά ήτανε και κάτι παιδιά που είχα­νε ψιλοχτυπηθεί ή πανικοβληθεί και κλαίγανε, φωνάζανε… Προσπα­θούσαμε να κρατάμε την ατμόσφαιρα πιο καθαρή, τους αφήναμε να ξαπλώσουνε κάπου, συνέρχονταν και μετά φεύγανε […].

Τραυματίες από σφαίρες άρχισαν να έρχονται αργότερα το απόγεμα της Παρασκευής. Λέγανε στην αρχή ότι ήτανε πλαστικές ή από αλάτι, αλλά έβλεπες παιδιά που κρεμότανε το πόδι τους… Στην τε­λευταία φάση, όταν άδειασε ο χώρος απ’ έξω και άναψαν φωτιές για να σταματήσουν τα δακρυγόνα, σημάδευαν αυτούς που πλησίαζαν στα κάγκελα. Δεν φεύγανε, ήταν αλαφιασμένα παιδιά. Αλλά μες στις φωτιές γίνονταν στόχος. Κάθονταν εκεί και έρχονταν, είτε πεζή, είτε με μηχανάκια, και μας έφερναν στα κάγκελα πράγματα, μηνύματα και εφόδια. Μέχρι την τελευταία ώρα! Το σούρουπο της Παρασκευ­ής ήταν εφιαλτικό από τα δακρυγόνα που είχανε πέσει μέσα -και στο ιατρείο ήταν αποπνιχτική η ατμόσφαιρα- και μας κουβαλήσανε συσκευές οξυγόνου, κάτι θηρία τεράστια! Η συμμετοχή του κόσμου ήταν ενθουσιώδης, τρελή και τεράστια. Δεν μπορείς να το φαντα­στείς με τίποτα, αν δεν το ζήσεις.

Οι φήμες για εκατόμβες δεν είναι αληθινές. Σε αυτή την ατμό­σφαιρα είναι εύκολο να παρασυρθεί κανείς και να υπερβάλει την πραγματικότητα. Από την άλλη, η Χούντα κινητοποίησε όλο το μη­χανισμό καταστολής εναντίον άοπλων διαδηλωτών. Δεν σκοτώνανε κατά εκατοντάδες, αλλά σκοτώνανε. Όταν χτυπήσανε, ας πούμε, το Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως, ήρθε ένα κύμα από βαριά τραυματίες μέσα – συνολικά, τραυματίες από σφαίρες υπολογίζω να μας ήρθανε περίπου δεκαπέντε. Αυτά ήτανε κανονικά πολεμικά τραύματα, δεν ήτανε μικρό πράγμα. Η μαρτυρία που έχω είναι ότι οι φρουροί στο Δημοσίας Τάξεως έριχναν ριπές. Θυμάμαι τον νέο με το πόδι να κρέ­μεται από σφαίρα, ένα παχουλό κορίτσι με σφαίρα στο δεξιό μέρος της κοιλιάς, έναν άλλο με τραύμα στο χέρι και τον νεκρό με τραύμα στην καρωτίδα. Πρέπει να ήταν δύο περιπτώσεις που είτε ήρθαν νε­κροί, είτε κατέληξαν εκεί μέσα, αυτόν με την καρωτίδα τον είδα, σχε­δόν δεν είχα χρόνο να κοιτάξω, γιατί είχα πάει στη Συντονιστική και πηγαινοερχόμουνα γενικώς. Τον βγάλαμε έξω σκεπασμένο, ο Δημήτρης ο Κιούσης ήταν εκεί και τον κουβάλησε – παγκοσμίου φήμης ε­πιστήμονας, δεν έχει μιλήσει ποτέ για αυτά. Για τον άλλο, μου το είπε μάλλον ο Γρηγόρης.

Πήγα κάποια στιγμή και στα κάγκελα γιατί ήθελα να δω τι γίνε­ται. Και η γνώμη μου (το είπα και στον ανακριτή Τσεβά) ήταν ότι υπήρχανε χτυπημένοι και μέσα απ’ τα κάγκελα. Γιατί τους ρωτούσα­με: «Πού χτυπήθηκες;» «Σε ποιο σημείο ήσουν όταν χτυπήθηκες;» Συ­νήθως ήταν χτυπημένοι στους γύρω δρόμους, έξω απ’ το Πολυτεχνείο. Αυτό που προσπάθησα να κάνω είναι να πω στα κάγκελα -τρέχα γύρευε τώρα σε ποιους- να μη φέρνουν μέσα τραυματίες. Το Πολυ­τεχνείο φάνταζε σαν το ασφαλές μέρος, ενώ δεν ήτανε. Κατάλαβα ό­τι είναι παγίδα να φέρνουμε βαριά τραυματίες εκεί μέσα. Δεν μπο­ρούσαμε να τους κάνουμε τίποτα ουσιαστικό και κινδυνεύαν να πεθάνουνε. Ήρθανε ασθενοφόρα, αλλά υπήρχανε πολλές αναφορές ό­τι χτυπάγανε τα ασθενοφόρα. Χειρουργικά εργαλεία είχαμε, χει­ρουργούς δεν είχαμε (γέλια). Ο μόνος χειρουργός που είχαμε ήταν ο Κώστας ο Κουτσής. Και δύο γιατροί του ΚΑΤ. Εθελοντές όλοι. Ο Κουτσής έραβε. Έραβε κεφάλια, έραβε τραύματα – είχαμε κι αναισθη­τικά, απ’ όλα είχαμε. Αν είχαμε ένα τζιμάνι χειρουργό, θα μπορούσε να κάνει κάποιου είδους χειρουργική επέμβαση… Ο καθηγητής μας, που ήρθε στο ιατρείο με τη γυναίκα του, ο Κοκός ο Αλιβιζάτος, ένας γλυκύτατος άνθρωπος, ήρθε από τις εκκλήσεις μας. Κι εγώ άρχισα να του αγριομιλάω! «Τι ήρθες να κάνεις εδώ πέρα; Να πας σε κάνα νοσοκομείο να κάνεις χειρουργείο!» Τον πέρναγα και ένα κεφάλι (γέ­λια). Ήρθε ευγενικότατος να προσφέρει τις υπηρεσίες του, αλλά εγώ ήμουνα αλαφιασμένος. Κλεισμένη φωνή και τα σχετικά. Δυστυχώς, είναι αργά να του ζητήσω συγγνώμη για την ανάρμοστη στάση μου…

Οπότε πήγα στη Συντονιστική Επιτροπή και τους είπα ότι έχουμε βαριά τραυματισμένους και έναν νεκρό. Οπότε θα πρέπει να κάνου­με κάτι, χωρίς να πανικοβάλουμε τον κόσμο. Και αυτό που έγραψα είναι μια ανακοίνωση για ύπαρξη πολλών τραυματιών και ανάγκη οργανωμένων χειρουργείων (οι γιατροί θα καταλάβαιναν τι σημαίνει αυτό). Πήγα και στον καλά φυλασσόμενο σταθμό, όπου δεν έμπαι­νες εύκολα. Για να μπεις, ήθελες σφραγίδα της Συντονιστικής. Εγώ πάτησα πόδι. Τους είπα ότι αποκλείεται να μην το κάνουμε αυτό, ε­ντάξει, έγιναν έντονες συζητήσεις, υπήρχε χάος, αλλά τελικά κατάφερα να πείσω αρκετούς και μου δώσαν τον Φιλιππάκη για να μπο­ρέσω να περάσω. Μου φαίνεται ότι ο Λογοθέτης και ο Κοροβέσης ή­τανε πάλι που επενέβησαν, αλλά δεν θυμάμαι να σου πω την αλή­θεια. Η Συντονιστική ήτανε δίπλα από το ιατρείο. Μια πόρτα σχε­δόν. Σημείωσε ότι το ιατρείο ήταν η πρώτη αίθουσα αριστερά μετά τη σκάλα της Αρχιτεκτονικής και η Συντονιστική συνεδρίαζε σε μια αίθουσα πιο πέρα, πάλι στα αριστερά. Έχω δει ένα σχεδιάγραμμα δημοσιευμένο, που είναι λίγο ανακριβές. Και πήγαμε στο κτίριο του σταθμού, έκανα την ανακοίνωση -πρέπει να ’ναι και ηχογραφημένο- και ύστερα από λίγο, επειδή είχα και το μαύρο μου το χάλι, έριξα έναν υπνάκο εκεί στο σταθμό πέντε λεπτά -είχαν ένα στρώμα στο πάτωμα- και μετά πήγα στο ιατρείο.

Υπήρχε και το «ράδιο αρβύλα». Εγώ ήξερα, για παράδειγμα, α­πό την ΚΝΕ, συγκεκριμένα από τον Γιώργο τον Μαθιανάκη, ότι τα τανκ βγαίνουνε στου Γουδή από το απόγευμα της Παρασκευής, πριν βραδιάσει. Και λίγο πολύ ήξερα τι θα γίνει. Η κατάσταση θα εξελισσόταν σε άγρια. Με τον ίδιο τρόπο, από στόμα σε στόμα έμπιστων συντρόφων, ακουγόταν ότι άνοιγαν τα ασθενοφόρα και κακοποιού­σαν τραυματίες. Όσο έρχονταν ασθενοφόρα, εμείς προσπαθούσαμε να βγάζουμε κόσμο, αλλά η αγωνία η δική μου ήταν να πηγαίνουν κατευθείαν στο «Ρυθμιστικό», γιατί σε εμάς χάνανε χρόνο. Αυτό δεν μπορούσες να το ανατρέψεις εκείνη την ώρα, έπρεπε να παίζεις σε ό­λα τα ταμπλό.

Το τανκ το είδα από την Αρχιτεκτονική, απ’ το παράθυρο του ια­τρείου. Ήταν πολύ θολή εικόνα. Το προαύλιο του Πολυτεχνείου ή­ταν σκοτεινό. Τους προβολείς είδα… Εφιαλτική κι η ατμόσφαιρα. Δακρυγόνα, καπνοί… Μια τεράστια βουή σηκώθηκε από παιδιά που προσπαθούσαν να φύγουν, πήρε ώρα μέχρι να ησυχάσει… Εμείς μεί­ναμε στο ιατρείο. Είχαμε ακόμα τραυματίες. Από τις πιο βαριά τραυ­ματισμένες ήταν η Πέπη Ρηγοπούλου, που της έλιωσε τα πόδια η πόρτα που έριξε το τανκ. Προσπαθήσαμε να την ανατάξουμε. Μας τη φέρανε στα χέρια, της ρίξαμε κορτιζόνη για να μην κολαψαριστεί. Τα πόδια της ήτανε μια μάζα. Αυτό μπορεί να σε κολαψάρει και να πεθάνεις γρήγορα. Χρειαζόταν άμεση επέμβαση και είπαμε να φύγει αμέσως. Βρέθηκε αμέσως πραγματικό φορείο από τους ΛΟΚατζήδες (λέω ΛΟΚατζήδες τους αλεξιπτωτιστές, έτσι τους νόμιζα τότε) που ήρθαν μαζί με τον Λαλιώτη και ανακοίνωσαν ότι πρέπει να φύγου­με. Ο Λαλιώτης προσπάθησε, μαζί με εμάς, να τους πείσει να μείνου­με με τους τραυματίες. Αυτοί όμως δεν συμφώνησαν, θέλανε να πά­ρουνε τους βαριά τραυματίες και οι υπόλοιποι να φύγουμε. Θυμά­μαι ότι η Πέπη έφυγε με κανονικό φορείο, φέρανε δικό τους. Βοήθη­σα να τη μεταφέρουμε στο φορείο μαζί με τον αξιωματικό των ΛΟΚ. Γιατί εμείς δεν είχαμε φορεία, παίρναμε τις πόρτες και φτιάχναμε. Και τον νεκρό που είχαμε, σε πόρτα τον βγάλαμε.

Αλλοι φύγανε -οι ελαφρότερα-, άλλους τους πήρανε, κι εγώ έφυ­γα με μια κοπέλα που δεν ήταν βαριά, μαζί με τη Βαγγέλιώ τη Μαμαλάκη και τον Νίκο τον Γκουγκουλή. Ερημιά. Το μόνο που βλέπα­με, καπνούς από παντού, δακρυγόνα… Οι προβολείς του τανκ στραμ­μένοι στην Αρχιτεκτονική. Μόνο ΛΟΚατζήδες στο προαύλιο. Με προ­τεταμένα όπλα αλλά ήρεμοι, Και βγήκαμε από την μπροστινή πόρτα, δίπλα από το τανκ. Έπρεπε να περάσουμε πάνω από σωρούς από χαλάσματα. Με το που βγαίνω, με συλλαμβάνει ο Καλύβας. Ο αγα­πητός μου ασφαλίτης φίλος (γέλια). Εγώ, εν τω μεταξύ, να έχω ξεχάσει πάνω μου το περιβραχιόνιο -ένα άσπρο πανί με σταυρό και σφρα­γίδα της Συντονιστικής- και οι τσέπες μου γεμάτες φαρμακευτικό υλι­κό, σύριγγες που είχα ξεχάσει, μια δυο «Σουλουκορτέφ» (κορτιζόνη) και, επειδή ήμουνα και πρόεδρος, όλα τα πρακτικά των συνελεύσεων της Ιατρικής (γέλια). Η εφορευτική, τα ονόματα, οι αποφάσεις, όλα. Ξεχάστηκα γιατί έπεσε βαριά του τάφου σιωπή – όταν έφυγαν οι τραυ­ματίες και όταν πια δεν είχες αντικείμενο να ασχοληθείς, τι κάνεις; Στην πύλη ήταν στημένοι μπάτσοι με κάτι στειλιάρια τόσα (χειρονο­μεί περιγράφοντας), οπότε με παίρνει ο Καλύβας και με σπρώχνει σ’ αυτούς. Με ρίχνουνε κάτω, έχασα τις αισθήσεις μου, έχω κενό μνή­μης από εκείνη την ώρα. Αυτό που θυμάμαι σαν όνειρο, όταν συνήλ­θα λιγάκι, είναι ότι ήρθε ο αξιωματικός (κάποιος βαθμοφόρος) των ΛΟΚατζήδων, είπε: «αφήστε τον, ρε», οπότε με βάλαν σε μια κλούβα, απ’ τις τελευταίες που φύγανε. Η κλούβα δεν μπορούσε να περάσει α­πό την Αλεξάνδρας και πήγαμε μέσα από το Λυκαβηττό. Σε κάποια δόση βγήκαμε στην Αλεξάνδρας έπειτα από ελιγμούς, και εκεί ήταν γε­ρανοί που μετακινούσαν αυτοκίνητα. Απειρα λεωφορεία καμένα, με σκισμένα λάστιχα, φωτιές, οδοφράγματα… Είχε διαλυθεί το σύμπαν. Λαϊκή εξέγερση. Είναι η πιο εφιαλτική εικόνα της Αθήνας που έχω.

Μας πάνε στη Γενική Ασφάλεια, οπότε να σου ο Χρηστάκης ο πα­λιόφιλος (γέλια). Μου σκάει μια μπουνιά από ψηλά καθώς ανέβαινα τη σκάλα, οπότε πάνε τα γυαλιά, μου έσκισε και το μάγουλο… Με βά­ζουν σε ένα κελί όπου δεν μπορούσαμε να καθίσουμε, στεκόμασταν όρθιοι. Πατικωμένη όλη η Ασφάλεια. Το βράδυ τώρα στην Ασφά­λεια, με πιάνει ο Χρηστάκης με τον Υδραυλικό, με πάνε στο γραφείο τους κι αρχίζει το μαστίγωμα. Ηλεκτρικό καλώδιο με γυμνό σύρμα στο τέλος. Περιποιημένο σοβάτισμα. Εγώ να προσπαθήσω να διατηρήσω τα γυαλιά σε κάποια τσέπη, οπότε, ό,τι έπαιρνε στο σώμα, ήτανε μαύρο για τρεις μήνες. Μου λένε: «Πούστη, τώρα γράφε!». Τα ονόμα­τα, ποιοι ήμαστε. Όλοι. Δεν γράφω τίποτα εγώ. «Ο τάδε ήτανε;» Λέξη εγώ. Θέλανε να τους γράψω τα ονόματα της Συντονιστικής, δεν ξέρα­νε κανέναν και τίποτα… Τρώω άλλο ένα ξύλο με ένα ματσούκι που εί­χανε, μερικές μπουνιές, τρώω και μερικές στο στομάχι, κάνω κι έναν εμετό, πέφτω κάτω. Έπειτα από αρκετή ώρα ξύλο, με πάνε στο κελί. Μ’ αφήνουν μερικοί και κάθομαι και ρίχνουν έναν χαφιέ δίπλα μου. Ψιλοζαλισμένος εγώ, μου λέει ο χαφιές: «Πες μου, σύντροφε, ποιον να ειδοποιήσω, μάλλον θα με βγάλουνε…» Έλεγε τόσο χοντρές μαλακίες, που τον κατάλαβα αμέσως (γέλια). Θυμάμαι ο βλάκας ότι έχω πάνω μου χαρτιά. Τα περισσότερα τα είχα πετάξει στην κλούβα. Στην κωλότσεπη είχα ξεχάσει τα αρχεία των συνελεύσεων, τα πρακτικά. Οπό­τε γυρνάω κι αρχίζω να τα σκίζω λίγο λίγο και να τα τρώω. Αρχίζω σε λίγο και τα βλέπω όλα διπλά, κάνω εμετό, οπότε άρχισαν και φωνάζανε όλοι οι άλλοι στο κελί. Ο ασφαλίτης απ’ έξω φώναζε: «σκάστε κωλόπαιδα, θα σας ξεσκίσω!» αλλά, τελικά, ύστερα από ώρα, ανα­γκάστηκε να ανοίξει και μ’ αφήνουν ξάπλα έξω στο διάδρομο.

Με αφήσανε κατά λάθος την επομένη, Σάββατο, γύρω στις 17:00), μετά την κήρυξη του στρατιωτικού νόμου. Αυτό που έγινε ήταν το εξής: Στην Ασφάλεια γινόταν το αδιαχώρητο. Ήταν όλα τα κελιά πατικωμένα, δεν μπορούσανε να μας κρατήσουνε. Εγώ ήμουνα έξω ­από το κελί ξαπλωμένος, ημιαναίσθητος, και όταν βγάζαν από τα κε­λιά τους άλλους το απόγευμα του Σαββάτου, με σηκώσανε δύο κρα­τούμενοι και πήγαμε στον ημιώροφο (που ακόμα παραμένει ο ίδιος). Εκεί ήταν ο Καραπαναγιώτης: «Κηρύχτηκε στρατιωτικός νόμος, τώρα θα έχετε να κάνετε με την ΕΣΑ». «Κωλόπαιδα, πέστε τον “Εθνικό Ύμνο”! Πηγαίντε σπίτι σας κι από δω και πέρα ησυχία!» Πάνε να με βγάλουνε και εμένα, λέει ο Καραπαναγιώτης: «Αυτόν αφήστε τον ε­δώ, είναι για εκτόπιση». Με βάζουνε στο διπλανό δωματιάκι, κάθο­μαι σε μια καρέκλα, φεύγουνε όλοι οι άλλοι, φεύγουνε κι οι μπάτσοι και, έπειτα από δέκα λεπτά έως μισή ώρα, μπαίνει από μια άλλη πόρτα ένας άλλος μπάτσος: «Κωλόπαιδα, δεν σας είπαμε να φύγετε; Α στον διάολο από δω!» Μου ρίχνει και μια κλοτσιά, κατεβαίνω τις σκάλες. Ο φρουρός με το αυτόματο στο καμαράκι της πόρτας μού έ­λεγε: «Πες, ρε πούστη: “Ζήτω ο Παπαδόπουλος”, αλλιώς σε βα­ράω». Του είπα κάτι κι εγώ, «άσε με να πάω σπίτι μου», ψέλλισα, κι εγώ δεν ξέρω τι. Ερημιά. Μόνο στρατιωτικά τζιπ στη Μεσογείων.

Στο «Γαλαξία» κοντά ήταν ένας τύπος που κανονικά δεν θα έπρεπε να είναι, γιατί είχε απαγόρευση κυκλοφορίας. Εγώ ψιλοφοβήθηκα ότι αυτός είναι μπάτσος και τον έχουν βάλει να με παρακολου­θεί – δεν πίστευα ακόμα ότι με είχαν αφήσει τόσο εύκολα από την Ασφάλεια. Με κουβάλησε δυο τρεις δρόμους γιατί σερνόμουνα, αφυδατωμένος και με διάσειση, εγώ του λέω: «εντάξει είμαι», πήγα μερι­κά στενά πισω από το «Ιπποκράτειο», μπήκα σε μια πόρτα για λίγο, βεβαιώθηκα ότι δεν με παρακολουθεί και πήγα στο σπίτι του συμ­φοιτητή και φίλου μου, Περικλή Καρυδάκη. Αυτόν μόλις τον είχαν αφήσει απ’ την Ασφάλεια. Όταν με περνάγανε στους διαδρόμους της Ασφάλειας να πάμε για το ξύλο, μέσα στο αδιαχώρητο ήτανε παραταγμένοι φοιτητές που περιμένανε να τους βάλουνε κάπου. Ε­γώ ήξερα πολλούς. Και μόλις κάνω έτσι, να σου ο Περικλής. Πιασμέ­νος κι αυτός. Αυτός είχε ανέβει σε μια πολυκατοικία στη Στουρνάρα, ανοίξαν οι μπάτσοι και τους μαζέψανε. Κάθισα ένα βράδυ στο σπίτι του -έμενε εκεί δίπλα, απέναντι από την αμερικανική πρεσβεία, πί­σω από τον Κυανούν Σταυρό- γιατί ήμουνα σε άθλιο χάλι. Ο πατέ­ρας του, Λύσανδρος Καρυδάκης, με είχε χειρουργήσει στον Κυα­νούν Σταυρό, λίγο πριν από την κατάληψη της Νομικής. Θυμάμαι α­κόμα το θυμό αυτού του ψύχραιμου γιατρού, όταν είδε τη μαστιγω­μένη πλάτη μου.

Την επόμενη μέρα, το μεσημεράκι, ήρθε και με πήρε ο Γιώργος, ο ξάδερφός μου, και με πέρασε απ’ το σπίτι μου, όπου φυσικά δεν μπο­ρούσα να μείνω. Το προηγούμενο βράδυ, μετά την κήρυξη του στρα­τιωτικού νόμου, είχε πάει ήδη η Ασφάλεια σπίτι μου να με ζητήσει. Το αστείο ήταν ότι ο θείος μου ο Αλέκος, στέλεχος του ΕΑΜ και υπεύ­θυνος ασυρμάτου στη νότια Κρήτη, όταν άκουσε για στρατιωτικό νόμο, ήρθε σπίτι μας (θεωρώντας το ασφαλές) για να αποφύγει τη -συνηθισμένη για αυτόν- σύλληψη από την Ασφάλεια. Το επόμενο βράδυ πήγε σπίτι η ΕΣΑ και θέλαν να πάρουνε όμηρο τον μικρό μου αδερφό. Η μάνα μου σήκωσε το τετράγωνο στο πόδι στη μέση της νύχτας, απαιτώντας να πάρουν την ίδια. Από τότε κάνανε συχνές ε­πιδρομές στο σπίτι μας και σε σπίτια συγγενών. Δεν είχα πού να πάω, δεν ήθελα να πάω σε σπίτι στενού συγγενή και πήγα στης Μα­ρίας. Μακρινοί συγγενείς αλλά καλοί. Με δεχτήκαν αμέσως, εκεί συνήλθα κιόλας. Με πήγε κι ο Γιώργος για εγκεφαλογράφημα αργότε­ρα γιατί είχα διάφορες ιστορίες. Πήρε καιρό να γλυτώσω από τους πονοκεφάλους και τη ναυτία και να ξεμαυρίσει το σώμα μου.

Πολύ δύσκολη περίοδος η περίοδος της παρανομίας, ήταν μεγά­λη εμπειρία, με έμαθε πολλά. Έχασα έναν χρόνο σπουδών στην Ια­τρική, μέχρι το πραξικόπημα και την καταστροφή στην Κύπρο. Με βοήθησε ένας μεγάλος αριθμός φίλων και συγγενών, με κίνδυνο δικό τους, στους οποίους χρωστάω πολλά. Η Χριστίνα και η οικογένεια της, οι συμφοιτητές μου Αλέκος, Κωστής, Κατερίνα, πολλοί συγγενείς και ιδιαίτερα ο Γιώργος, η Διονυσία, η Κατίνα, η Μαρίκα κι ο Γιώρ­γος ήταν πολύτιμα στηρίγματα. Μου πήρε καιρό να καταλάβω και να παραδεχτώ τις τραυματικές εμπειρίες από εκείνη την εποχή. Αλ­λά είμαι, φυσικά, από τους τυχερούς που γλύτωσαν με γρατζουνιές.

Αναλογίζομαι τους δεκάδες νεκρούς και τους υπερχίλιους τραυ­ματίες εκείνης της εξέγερσης, θεωρώ ότι πρέπει να μην τους ξεχάσουμε και να μην τους προσβάλλουμε. Δεν πρέπει να τους ξεχάσουμε, για να αποφύγουμε παρόμοιες καταστάσεις στο μέλλον. Κι ας μην προσβάλλουμε τη θυσία τους αρνούμενοι την ύπαρξη και τα κίνητρά τους. Θεωρώ σημαντική συμβολή τη δουλειά σου να τεκμηριώσεις τα τραύματα εκείνων των ημερών, που ακόμα υποβόσκουν. Είναι και η καλύτερη απάντηση στους αρνητές και τους παραχαράκτες, που προσπαθούν να στρεβλώσουν ή να αποσιωπήσουν τα γεγονότα.

 

 

Advertisement

111 Σχόλια προς “Όλη νύχτα εδώ (η μαρτυρία του Γιώργου Παυλάκη)”

  1. Νέο Kid said

    ΖΕΙ!
    Δόξα και τιμή στο Πολυτεχνείο!

  2. Νέο Kid said

    Στην φωτογραφία ο Παυλάκης μοιάζει φοβερά με τον συνιδρυτή της Apple , τον Στήβ Βόζνιακ!

  3. ΓΤ said

    «Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει 80 μαρτυρίες ανθρώπων […]».

    84

  4. Καλημέρα

    Εχω ζήσει τις ημέρες το Πολυτεχνείου απ’ έξω. πιστεύω πως διαφέρουν από όσους τις έζησαν από μέσα όσοένα πορτοκάλι, αν το κοιτάζεις από μέσα ή απ’ έξω …

    … Εκεί έπεσε και ξύλο στους μπάτσους. Με τα χέρια. Το πρώτο ξύλο που δώσαμε και το φχαριστήθηκα. …
    Θα το αφήσω χωρίς σχόλια

  5. ZEI.

  6. atheofobos said

    Θα ήθελα πολύ να μάθαινα ποιος ήταν ο νεκρός που αναφέρει στο κείμενο του, γιατί στο σχετικό άρθρο που έχω γράψει, βάσει των διάφορων εκθέσεων που είχαν γίνει για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου, με τελευταία την επίσημη έρευνα από τον διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών Ιδρύματος Λεωνίδα Καλλιβρετάκη το 2003, δεν αναφέρεται να έχει μεταφερθεί νεκρός από το Πολυτεχνείο.
    ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2008/11/blog-post_20.html

  7. ΓΤ said

    ΖΕΙ!

  8. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Με πρόλαβε ο Τζη αλλά σε αντίθεση μ’ αυτόν εγώ δεν θα το αφήσω ασχολίαστο, αφού εδώ λεξιλογούμε:

    Πάντως, η κύρια φάση ήταν που επιτεθήκαμε στους μπάτσους, δεν αντέξανε γιατί ή­μασταν πολύ περισσότεροι. Εκεί έπεσε και ξύλο στους μπάτσους. Με τα χέρια. Το πρώτο ξύλο που δώσαμε και το φχαριστήθηκα. Για πρώτη φορά κόσμος έδειρε μπάτσους. Σε προηγούμενες εποχές, θα τρέχαμε ακόμα…

    Μα τι ωραία, στρωτά, γλαφυρά ελληνικά! Κι ας κινδυνολογούν για το μέλλον της γλώσσας μας οι άσχετοι…

  9. Alexis said

    Το διάβασα μονορούφι. Συγκλονιστικό, όπως όλες οι προσωπικές μαρτυρίες.
    Αυτό που δεν πολυκατάλαβα είναι γιατί τον άφησαν στην Ασφάλεια και μετά τον έψαχναν στο σπίτι του για να τον συλλάβουν πάλι.
    Έχασα κάτι;

  10. ΓιώργοςΜ said

    Ζει!
    Και το σύνθημα, «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», δυστυχώς πολύ επίκαιρο, ίσως περισσότερο από όλα τα χρόνια που θυμάμαι…

  11. Alexis said

    #6: Αντιγράφω από το άρθρο σου:

    6. 4- Χ-Σ-Γεώργιος Σαμούρης (ετών 22, 24.00)Σπουδαστής Παντείου από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7, Κουκάκι. .Εφονεύθη υπ’ αγνώστου εις άγνωστον σημείον εξ επαφής περί το μεσονύκτιον της 16.11.1973 και το πτώμα του μετεφέρθη και απερρίφθη εις την διασταύρωσιν των οδών Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων
    Μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου, όπου απεβίωσε. Από εκεί μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Χαμουρλής».

  12. Παναγιώτης Κ. said

    Οι πρώτες παράγραφοι της αφήγησης του Παυλάκη μπορούν να διαβαστούν και ως σπουδή στο πως μπορεί να προβάλει κάποιος ως αρχηγός. Πως δηλαδή ένα πρόσωπο μπορεί γίνει το σημείο αναφοράς σε μια ομάδα.

    Αυτό με τα «προβοκατόρικα» συνθήματα το θυμάμαι στους τοίχους της Νομικής. Όπως και κάτι τρικάκια που και τότε μου είχαν φανεί προβοκατόρικα.
    Εκ των υστέρων άλλαξα γνώμη. Δεν αποκλείεται η περίπτωση να τα έγραψαν κάποιοι με προωθημένη επαναστατική σκέψη!

    Μεταπολίτευση τον πρώτο καιρό.
    Παρέα με συνομηλίκους μου οι οποίοι στην επίμαχη περίοδο έκαναν τη στρατιωτική τους θητεία.
    Συγχωριανοί μου.
    Κανονικότατα…ντοπαρισμένοι από την χουντική προπαγάνδα στον στρατό.
    Ο ένας ήταν αρχηγός πληρώματος σε άρμα που βγήκε στο δρόμο.
    Ο άλλος εσατζής.
    Ο δεύτερος μας μιλούσε για την εξουσία που είχαν. Το είχαν…ελευθέρας στα διάφορα μπουζουκομάγαζα της παραλιακής.
    Μας εξομολογήθηκε λέγοντας: Πως δεν έκανα καμιά βλακεία να μιλήσω στη μονάδα για αυτά τα αντιχουντικά που μου λέγατε εσείς οι φοιτητές;

  13. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια! Το Πολυτεχνείο ζει!

    8 🙂

    9 Τον άφησαν να φύγει κατά λάθος, όπως λέει. Κι έτσι μετά τον αναζήτησαν πάλι.

  14. Alexis said

    #12: Ο δεύτερος μας μιλούσε για την εξουσία που είχαν.

    Μόνιμος επισμηνίας (!) της αεροπορίας είχε πει στη μάνα μου: «Αν θέλετε κάποια εξυπηρέτηση κυρία Τ. μη διστάσετε να μου πείτε. Τώρα κάνουμε κουμάντο εμείς!»

  15. ΓιώργοςΜ said

    Με αφορμή τις αναφορές στους αλεξιπτωτιστές, να βάλω κάτι για να υπάρχει, για το αρχείο. Αν το έχω ξαναβάλει παλιότερα, σχωράτε με.
    Ο (μακαρίτης πλέον) διαχειριστής της πολυκατοικίας που έμενα μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν συνταξιούχος στρατιωτικός. Ήπιος άνθρωπος, όσο τον είχα κουβεντιάσει, αλλά δεξιός (φυσικά), με το γνωστό πουλί σε χαλκογραφία στον τοίχο κλπ.
    Μια από τις προηγούμενες επετείους, μου είπε πως ήταν διοικητής του τμήματος της σχολής αλεξιπτωτιστών που είχε επέμβει στο Πολυτεχνείο. Μου είπε, θεωρώ με ειλικρίνεια (δεν είχε και τίποτα να κερδίσει ή να χάσει), πως εξασφάλισε την ασφαλή έξοδο των φοιτητών την επόμενη μέρα: «Πήρα πιο πολλά φιλιά από τις φοιτήτριες απ’ ότι από τη γυναίκα μου, εκείνη τη μέρα», είπε. Το έφερε βαρέως που ο στρατός συλλήβδην χαρακτηριζόταν ως δολοφόνοι και τον έπαιρνε κι αυτόν η μπάλα.
    Ακόμη δεν έχω καταλήξει αν η μνήμη του αλλοίωσε τα δεδομένα ώστε να μην έχει ενοχές ή περιέγραφε σωστά την κατάσταση (όπως την είδε αυτός τουλάχιστον), όμως δείχνει να ταιριάζει κάπως με την περιγραφή του Γ.Π. για τη στάση των «ΛΟΚατζήδων»

  16. atheofobos said

    11
    Έχεις δίκιο, δεν το πρόσεξα. Κοίταζα για νεκρό. Ευχαριστώ πολύ.
    Είναι γεγονός ότι η χούντα δεν σκότωσε κανένα που ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο και αυτή την ηλιθιότητα διατυμπανίζουν όλοι οι χουντικοί και χρυσαυγίτες λες και τόσοι άνθρωποι δεν σκοτώθηκαν λόγω της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

  17. sarant said

    15 Ενδιαφέρον αυτό!

  18. Alexis said

    #12: Κανονικότατα…ντοπαρισμένοι από την χουντική προπαγάνδα στον στρατό.

    Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Ιωάννης Λυμπέρης που δολοφόνησε εν ψυχρώ το πρωί της 17-11-1973 τον Μάρκο Καραμανή και τον Αλέξανδρο Σπαρτίδη.

  19. ΓΤ said

    @16

    Μέχρι τις 14:00 θα έχει σκάσει και ο Ξινολάλης Σερρών για να πει παρόμοια πράγματα…

  20. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    19# Μην κάνετε σχόλια για τον πρόεδρο γτ πάλι θα γεμίσουμε άραβες τρομοκράτες, όλο το σόι των Σαΐντ.

  21. Alexis said

    Αθεόφοβε, διόρθωσε αν θέλεις στο άρθρο σου τις ημερομηνίες της δολοφονίας Κουμή και Κανελλοπούλου από τα ΜΑΤ, από 16-8-1980 σε 16-11-1980

  22. ΓΤ said

    (επανάληψη)

    Απόγευμα 16ης Νοεμβρίου 1973. Μια 22χρονη είναι στον μήνα της. Έχει πάρει το τρένο από τα Άνω Πατήσια να πάει στον πατέρα της. Κατεβαίνει στον σταθμό της Ομόνοιας. Δεν αντιλαμβάνεται ότι επάνω γίνονται κάποια επεισόδια. Ανεβαίνοντας με τις κυλιόμενες τρώει κλοτσιές στην κοιλιά από μπάτσους και κλομπιές. Αποβάλλει. Αλλά αυτά βέβαια δεν αποβάλλονται ποτέ από τη μνήμη. Στην καρδιά μου, έχουμε άλλον έναν νεκρό των ημερών του Πολυτεχνείου. Αυτές οι κλοτσιές ήταν η αιτία που δεν γνώρισα ποτέ έναν πρώτο ξάδερφο. Με αυτή την πληγή ζει σήμερα η μία αδερφή της μάνας μου.

  23. sarant said

    22 Αχ, το θυμάμαι αυτό

  24. Alexis said

    #16: Είναι γεγονός ότι η χούντα δεν σκότωσε κανένα που ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο και αυτή την ηλιθιότητα διατυμπανίζουν όλοι οι χουντικοί και χρυσαυγίτες λες και τόσοι άνθρωποι δεν σκοτώθηκαν λόγω της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

    Θα πρόσθετα και το εξής: Κατά τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης σε σχολικές γιορτές, αφιερώματα κλπ. για το Πολυτεχνείο, πλανιόταν ως γενικότερη αίσθηση, χωρίς να λέγεται ξεκάθαρα, ότι το τανκ που γκρέμισε την πύλη τσάκισε ό,τι βρήκε στο διάβα του και στη συνέχεια οι αστυνομικοί και οι στρατιώτες που μπήκαν μέσα σφαγίασαν τους φοιτητές.
    Κάτι τέτοιο βέβαια δεν συνέβη.
    Αυτό εκμεταλλεύτηκαν αργότερα οι χουντικοί και οι κάθε λογής «αρνητές» για να μιλήσουν για ψέματα και για ανύπαρκτους νεκρούς στο Πολυτεχνείο.
    Κάνοντας το άσπρο μαύρο βέβαια και παραβλέποντας το γεγονός ότι την αμέσως επόμενη μέρα οι ελεγχόμενες από τη χούντα εφημερίδες έγραφαν για νεκρούς:

    «Νεκροί και τραυματίαι στο κέντρο των Αθηνών, κατά την βιαίαν διάλυσιν διαδηλώσεων» ΒΗΜΑ 17-11-1973

    «Επενέβησαν άρματα μάχης. Προηγήθηκαν αιματηρές οδομαχίες με ομάδες σπουδαστών και πολιτών. 4 νεκροί και 130 τραυματίες» ΤΑ ΝΕΑ 17-11-1973

  25. Alexis said

    Και η παραδοσιακά δεξιά «Βραδυνή» είναι ακόμα πιο γλαφυρή στις περιγραφές:
    «Αίμα έρρευσε. Νεκροί και τραυματίαι κατά τας συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας. Άρματα μάχης έζωσαν την Αθήνα»

  26. Spiridione said

    Ωραίο!
    Δούλα, Σπυριδούλα, τι είναι;;

  27. Spiridione said

    Α, λόγω Μαρκεζίνη.

  28. atheofobos said

    21
    Ευχαριστώ πολύ για την διόρθωση και ήδη την έχω κάνει.

  29. Georgios Bartzoudis said

    # Εκτιμώ ότι «το Πολυτεχνείο» ήταν η κυριότερη λαϊκή (και ηρωϊκή) εξέγερση ενάντια στη Χούντα. Όλα τα παραπάνω οφείλονται σε «βρυκολακίτιδα» και όλα τα παρακάτω σε «χουντίτιδα».

    # Σε ότι αφορά τον σημερινό φιλοξενούμενο, λέει πολλές αλήθειες. Κατά 80-85%, το κείμενο φαίνεται αυθεντικό. Έτσι αναμένεται να δρα ένας ένοικος της «αριστερής πολυκατοικίας». Έχει όμως και το υπόλοιπο 15-20% στο οποίο ψεύδεται εντέχνως. Και λέω εντέχνως διότι:
    (1) Οι «μαρτυρίες» του για νεκρούς (στο απόσπασμα που παρατίθεται) είναι γενικώς αόριστες. Προσδιορίζει (κάπως) τόπο, χρόνο και όνομα σε μια και μόνο περίπτωση. Εκτιμώ ότι είναι το ψέμμα με το οποίο θέλει να θολώσει τα νερά για τις αοριστίες του περί «δεκάδων νεκρών» κλπ. [Εντάξει. Υπάρχουν και χειρότεροι όπως ο γλυκολάλης ΓΤ (σχόλιο 3) που το πάει για εκατοντάδα, επικαλούμενος την ίδια …ψευδολογία].
    (2) Εντέχνως διότι, σύμφωνα με τα …διδάγματα της φασιστικής προπαγάνδας, το ψέμμα χωνεύεται εύκολα όταν αναμιγνύεται με αλήθειες.

    # Πάντως δεν πάει στα χαμένα η …βρυκολακίτιδα. Όπως κάθε λοίμωξη, μολύνει ολοένα και περισσότερους: Σήμερα, ώρα 09.44, η ΕΡΤ1, εξέπεμψε: Το τανκ εισβάλλει στο Πολυτεχνείο «και σκοτώνει φοιτητές που ήταν γαντζωμένοι» στην πόρτα. Τα εντός παρενθέσεων είναι ξεδιάντροπο ΨΕΜΜΑ που το αποφεύγουν ακόμα και «αυτόπτες μάρτυρες», όπως ο σημερινός.

  30. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Μυθοπλασία

    https://sarantakos.wordpress.com/2017/11/12/17noe-2/#comment-466531

  31. Theo said

    Καλημέρα,

    Το κείμενο μού άφησε ανάμεικτες εντυπώσεις:

    Το πρώτο μέρος, πριν αρχίσει το πατιρντί, φλύαρο, με τις αναφορές στις διαδικασίες, τις «γραμμές» των διαφόρων παρατάξεων κι αυτών που τις «κουβαλούσαν» στις συνελεύσεις, τις ατέλειωτες ώρες των φλύαρων «διαλεκτικών» και τεχνασμάτων για να τις «περάσουν» κάποιοι (κάτι που σιχάθηκα σαν φοιτητής), με κάποιες παραγράφους που μοιάζουν σαν να βγήκαν από το στόμα του γνωστού αντιπρόεδρου του Εδεσσαϊκού, κλπ.

    Και μετά, η άμεση δημοκρατία: Να κυριαρχεί αυτό που ήθελαν οι ανώνυμοι φοιτητές και άλλοι που είχαν μαζευτεί στο Πολυτεχνείο, όχι οι «καθοδηγήσεις» των ποικιλώνυμων κομματικών παρατάξεων.
    Κι ένας σχεδόν επαγγελματίας φοιτητοπατέρας που, όταν «σφίγγουν» τα γάλατα, να λειτουργεί σαν γιατρός κι αδελφός απέναντι στους τραυματίες που του φέρνουν. Να κάνει ό,τι μπορεί για να γιάνει τα τραύματα και να σώσει όσους ήταν βαριά. Και γι’ αυτό να τον σέρνουν στην Ασφάλεια και να τον βασανίζουν σαν επίδοξο ανατροπέα της καθεστηκυίας τάξης κάποια κτήνη, αυτόν που απέδειξε έμπρακτα την ανθρωπιά του.
    Πέρα από τις ανούσιες φιέστες της επετείου, τέτοιες στάσεις ζωής αξίζει να τις θυμόμαστε εσαεί.

  32. ΓΤ said

    Με τους θανάτους Κουμή και Κανελλοπούλου, η στάση του βρομοκράτους της Δεξιάς συμπυκνώθηκε στην ακόλουθη φράση Ράλλη:
    «Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί στα χέρια του για να αμυνθεί εναντίον των δαιμόνων. Δεν κρατεί άνθη».

    https://tvxs.gr/news/%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1/%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%AE%CF%82-%E2%80%93-%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%B9-%CE%BE%CE%B5%CF%87%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%AF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%85%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B2%CE%AF%CE%B1%CF%82

  33. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    ΔΕΝ ΖΕΙ!
    Πέθανε την επομένη που καπελώθηκε από τους γνωστούς (κρατικοδίαιτους πλέον) «καπελάδες», της μετατροπής του σε λαϊκό πανηγύρι με τους πλανόδιους σουβλατζήδες και τους μικροπωλητές «επαναστατικών» κονκαρδών με τον Τσε, και θάφτηκε με την σοσιαλΗστική αλλαγή, τον συμβιβασμό των περισσοτέρων ηγετικών στελεχών, την καταναλωτική παρακμή αυτής της γενιάς που δημιούργησε την αποχαυνομένη και ΠΛΗΡΩΣ αδρανοποιημένη επόμενη γενιά, την γενιά των «ηγετών» της κωλοτούμπας και γλειφτών εκεί που έφτυναν!
    Η δε γενιά της δεύτερης γενιάς του πολυτεχνείου, είναι συντηρητική και απολίτικη, χωμένη και χαμένη στα σόσιαλ μίντια της οικονομικής ελίτ, στο διαδικτυακό πορνό και το στοίχημα, με καμμένη κριτική σκέψη από την εκπαίδευση, αποδέχεται ως κανονικότητα και μονόδρομο τον καλπάζοντα (παγκοσμίως) φασισμό!

    Κατ’α τ’άλλα, το πολυτεχνείο ζεί και παπαριές Γιωργίτσα μου. Εδώ ο κόσμος χάνεται και το μουνί χτενίζεται.

    ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΓΕΝΑΙΟΥΣ ΠΕΣΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ «ΧΟΥΦΤΑ» ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΗΣΑΝ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΞΕΥΤΙΛΑ ΤΟΥ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ!

  34. Παναγιώτης Κ. said

    Την άλλη μέρα λοιπόν, το Σάββατο, κατέβηκα τις πρωινές ώρες στην Πατησίων. Συγκρατώ στη μνήμη μου την εικόνα όπου ο δρόμος μπροστά από το Πολυτεχνείο ήταν φρεσκοπλυμένος και αυτό, μου είχε κάνει εντύπωση.

    Πάντα θα αναφέρω το συγκλονιστικό για μένα σχόλιο στην Ντόιτσε Βέλε του Άλεξ Σχινά με την μεταλλική του φωνή. Κάθε Τρίτη τον ακούγαμε.
    Θυμάμαι λοιπόν να συνδέει το γεγονός με την επιβολή δικτατορίας στην Χιλή την ίδια χρονιά και η φράση που ανεξίτηλα μένει στη μνήμη μου είναι:
    «Μια λαομίσητη χούντα και πίσω από τα άρματα μάχης και τα κανόνια της, ένας θρασύδειλος συρφετός νεοφασιστικών αποβρασμάτων, τραμπούκοι, χαφιέδες και βασανιστές καταπατούν την αδάμαστη εργατιά και την προοδευτική διανόηση και γεμίζουν τις φυλακές και τα γήπεδα με τους αξιότερους εκπροσώπους του λαού και της χώρας».

  35. Λάμπας said

    Όχι μόνο «Δούλα Σπυριδούλα»: και «Μαρκεζίνη Μασκαρά»»και «Πίπη που στηρίζεσαι», και παλιότερα «Μητσοτάκη κάθαρμα» (διαχρονικό), «Γαργάλατα» και «Τσιριμώκο κάνε μόκο», και ακόμη πιο παλιά «Παπανδρέου παπατζή, χίτης ήσουνα και συ» (το φώναζε η εργατιά της Αθήνας, όταν άνοιξαν πυρ τα ένστολα καθάρματα του Έβερτ), και πρόσφατα «Φασίστα σκουπίδι Χρυσοχοΐδη». Τα γράφω, γιατί τα τελευταία χρόνια έχει μολυνθεί και η αριστερά από το μικρόβιο του καθωσπρεπισμού και της πολιτικής ορθότητας. ΖΕΙ!

  36. ΓΤ said

    «Κατά 80-85%, το κείμενο φαίνεται αυθεντικό. […] Έχει όμως και το υπόλοιπο 15-20% στο οποίο ψεύδεται εντέχνως. […] Εκτιμώ ότι είναι το ψέμμα με το οποίο θέλει να θολώσει τα νερά για τις αοριστίες του περί «δεκάδων νεκρών»».

    Κι έτσι, οι ανεπέρειστες ποσοστώσεις απύλωτου στόματος σκαριφούν τον από καρδίας Παυλάκη σε ψιμυθιωτή του αδόκητου αίματος. Θαρρείς και ο γιατρός, που καδράρεται ως σηπία μελανηφόρος, θα έπρεπε σε μια απλόχερη ανάσυρση μνήμης μελανείμονος να παλλιλογεί data επί data, λίστες metadata, των κρατικών δολοφονιών τα μαντάτα, για να πιάσουν δουλειά οι data miners Σερρών, οι υπηρετούντες στα Τάγματα Ασφαλείας Εξόρυξης Δεδομένων, και να έρθουν, καλτ Πουαρό με χακί ταγάρι και σπασμένο ποντικομούστακο μονόκλ, να στραγγίξουν την αλήθεια μέσα από τον απαρασάλευτα συμφερτικό ηθμό της Δεξιάς.

  37. ΓΤ said

    @36

    παλλιλογεί —> παλιλλογεί

  38. # 34

    Εγώ κατέβηκα την Φωκίωνος Νέγρη το επόμενο πρωί…θυμάμαι έξω από του Φλόκα ένα Φολκςβάγκεν πατημένο από το ερπυστριοφόρο να έχει γίνει χαλκομανία ενώ τα μπροστά και πίσω αυτοκίνητα ήταν άθικτα !! Πατησίων δεν έφτασα, η Κυψέλη γενικά ήταν ήσυχη.

    Πάντως δυο πράγματα πρέπει να σταματήσουν κατά την γνώμη μου, η πορεία (εγώ δεν ξαναπήγα από το 74 όταν άκουσα το»Λαέ ντροπή σου για την εκλογή σου» και μύρισα τσίκνα το 85 όταν επέμενε η πρώην γυναίκα μου και οπωσδήποτε ο εορτασμός στα σχολεία, δεν μπορούν τα μικρά παιδιά να μπουν στο κλίμα της τότε εποχής, ας περιοριστεί ο εορτασμός στην τριτοβάθμια.

  39. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μερικές συμπτώσεις της σκέψης μου με τα θέματα του ιστολογίου κάνουν να παίρνει η καρδιά μου αέρα και να εύχομαι και προσεύχομαι να μακροημερεύσει ο Νικοκύρης να μας κερνά, και με όλη την παρέα (σαν κάλαντα ακούστηκε 🙂 )
    Του Παυλάκη τη μαρτυρία (και για κάποιους πιο προσωπικούς λόγους-διασταυρωθήκαμε με την πατρική οικογένεια από άσχετους δρόμους), αν είχα νωρίτερα πάρει το βιβλίο του Χανδρινού, θα το πρότεινα και μαζί θα αυτοπροτεινόμουν να το πληκτρολογήσω για σήμερα.

    15 >>Μου είπε, θεωρώ με ειλικρίνεια (δεν είχε και τίποτα να κερδίσει ή να χάσει), πως εξασφάλισε την ασφαλή έξοδο των φοιτητών την επόμενη μέρα

    Το βρήκα αυτό και σε άλλη επώνυμη μαρτυρία στο διαδίκτυο που φρόντισα να εκτυπώσω, και να έχω μαζί με τις μαρτυρίες που περιλαμβάνονται στο βιβλίο. Θα πω παρακάτω – να κόψω το σεντόνι.

  40. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το Πολυτεχνείο νίκησε
    Βαγγέλης Καραμανωλάκης
    https://cycladesopen.gr/vaggelis-karamanolakis-to-polytechne/

  41. # 8

    Να σχολιάσω και γω ; Ε οι μισοί τουλάχιστον από τους μαθητές δημοτικού-γυμνασίου θα κάνουν συνειρμούς με τους σημερινούς χουλιγκάνους που πλακώνονται σχεδόν κάθε βδομάδα με την αστυνομνία !

  42. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    15 Μου είπε (…) πως εξασφάλισε την ασφαλή έξοδο των φοιτητών την επόμενη μέρα

    “Βρισκόμουν περιφρούρηση στο εργαστήρι της γλυπτικής. Μόλις μπήκε το τανκ μέσα, έφυγα προς τη σχολή χημικών μηχανικών. Εκείνη την ώρα από την πλευρά της Στουρνάρη είχαν γκρεμίσει το κάγκελο και έβγαινε ο κόσμος έξω. Οι αξιωματικοί του στρατού προσπαθούσαν να μην χτυπηθούμε. Ένας από αυτούς μάλιστα, έστρεψε τα όπλα κατά των αστυνομικών για να διαφύγει ο κόσμος από τη μία πλευρά. Από την άλλη χτυπούσαν με τα γκλομπ οι αστυνομικοί.
    Νίκος Γιαννάκης, φοιτητής τότε της Καλών Τεχνών.
    https://www.news.gr/politikh/esoterikh-politikh/article/108963/polytehneio-me-ta-matia-ton-protagoniston.html

  43. BLOG_OTI_NANAI said

    Σημαντική ημέρα μνήμης η σημερινή για κάθε δημοκράτη.
    Η διήγηση είχε ενδιαφέρον και στα σημεία που αναφερόταν σε παρατάξεις και συνθήματα διότι ήταν ρεαλιστική και όχι ιδεαλιστική. Προφανώς θα μάλωναν ακόμα και για το ποια συνθήματα θα πουν ή θα γράψουν. Μέσα σε τέτοιο κλίμα, τόσοι άνθρωποι και όλοι νεαροί, δεν μπορεί παρά οι αποφάσεις να ήταν δύσκολες, μέσα από φασαρία και εντάσεις.

  44. Spiridione said

    Να βάλουμε κι αυτό από πέρσι.
    https://www.kathimerini.gr/visual/podcasts/561589975/talk-5-o-diasimos-epidimiologos-kai-to-iatreio-toy-polytechneioy-meros-a/

  45. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεοτερα!

    44 Α μπράβο!

    38 Νάσαι καλά για την καλή προθεση, αλλά το βιβλίο του Χανδρινού δεν έχει ανάγκη, σκανάρεται και μετά οσιάρεται πολύ εύκολα. Καθαρή σελίδα, μονοτονικο.

  46. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    41# Τζη, δεν ξέρω τι συνειρμούς κάνουν τα παιδιά. Εγώ σχολίασα τα ελληνικά του αφηγητή, που διαβάζεις για το υπέροχο συμβάν και γεμίζει το είναι σου 🙂

  47. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο Ιάσονας Χανδρινός μίλησε χθες Στο Κόκκινο, για το βιβλίο του «Όλη νύχτα εδώ», τον λόγο, τον τρόπο, τον χρόνο και τα παραλειπόμενα της απομαγνητοφώνησης/ συγγραφής των αυτούσιων συνομιλιών/μαρτυριών.
    https://www.avgi.gr/gallery/podcasts/430501_xanaginan-oloi-foitites-toy-73

    44 Η σημερινή Καθημερινή δεν έχει ούτε γραμμή, άκουσα, για την ημέρα!

  48. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    34 – Εμένα μου έχει μείνει ανεξίτηλη στην μνήμη, μιά φράση ενός στρατηγού του Πινοσέτ το 1978 σε μιά συνέντευξή του σε μια αμερικανίδα δημοσιογράφο που τον ρώτησε, «δεν φοβάστε την οργή του λαού με αυτά που κάνετε;» Ο λαός, είναι σαν ένα μεγάλο κοπάδι βόδια, όλα μαζί έχουν τρομακτική δύναμη, αν τα σκοτώνεις ένα ένα, δεν καταλαβαίνουν τίποτα!
    Είμαι 61 χρονών κι ακόμη με στοιχειώνει, όχι τόσο που το είπε αλλά, που από τότε αποδεικνύεται συνεχώς πως είχε δίκιο.

    Υ.Γ – Καμία χούντα δεν μπορεί να σταθεί χωρίς πλειοψηφική λαϊκή αποδοχή. Με την πτώση φυσικά γίνονται όλοι αντιχουντικοί και αντιστασιακοί. εδώ σε μάς, μέχρι κι ο βλαΚούλης μπορεί να λέει πως ήταν πολιτικός εξόριστος στο ξερόνησο Παρίσι.😂

  49. Pedis said

    Συναρπαστική αφήγηση (περιεχόμενο και γλώσσα) του Παυλάκη!

  50. Βάγια said

    Εγώ όταν σκέφτομαι το Πολυτεχνείο και τους αγώνες εναντίον της χούντας θυμάμαι ένα πολύ ωραίο εφηβικό μυθιστόρημα, τα Γενέθλια της Ζωρζ Σαρή.
    Για την εποχή μιλάει κι ένα μυθιστόρημα της Βούλα Μάστορη, λιγότερο αγωνιστικό, αλλά ίσως πιο κοντά στις σκέψεις των απλών ανθρώπων που δεν ήξεραν πολλά για να εναντιωθούν ενεργά αλλά μισούσαν την όλη κατάσταση.

  51. ΝΕΣΤΑΝΑΙΟΣ said

    Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Η χούντα έχει πολλά πρόσωπα. Το τελευταίο όνομά της είναι «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ». Υπάρχουν όμως ατραποί προς την ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

  52. Spiridione said

  53. Georgios Bartzoudis said

    36, ΓΤ said: «… Κι έτσι, οι ανεπέρειστες ποσοστώσεις απύλωτου στόματος σκαριφούν τον από καρδίας Παυλάκη σε ψιμυθιωτή του αδόκητου αίματος. Θαρρείς και ο γιατρός, που καδράρεται ως σηπία μελανηφόρος, θα έπρεπε σε μια απλόχερη ανάσυρση μνήμης μελανείμονος να παλλιλογεί data επί data, λίστες metadata, των κρατικών δολοφονιών τα μαντάτα, για να πιάσουν δουλειά οι data miners Σερρών, οι υπηρετούντες στα Τάγματα Ασφαλείας Εξόρυξης Δεδομένων, και να έρθουν, καλτ Πουαρό με χακί ταγάρι και σπασμένο ποντικομούστακο μονόκλ, να στραγγίξουν την αλήθεια μέσα από τον απαρασάλευτα συμφερτικό ηθμό της Δεξιάς».

    # Με το κεφάλι χωμένο στην άμμο, αρκετά ξεράσματα βγάζεις. Ξεπέρασες και το …ίνδαλμά σου τον Μουσολίνι! Άιντε και σε …χειρότερα!!

  54. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεοτερα. Ταξιδεύω αποψε, οπότε μάλλον θα τα πούμε αύριο πρωί!

  55. xar said

    @48
    Οι χούντες και τα λοιπά πραξικοπηματικού τύπου καθεστώτα μπορούν να ευδοκιμήσουν όταν οι άνθρωποι είναι διχασμένοι μεταξύ δύο τάσεων. Έτσι έχουμε χούντες σε κοινωνίες όπου πολλοί υποστηρίζουν τον κουμουνισμό ή σοσιαλισμό ενώ επίσης πολλοί είναι συντηρητικοί (Ελλάδα, Ισπανία, Λατινική Αμερική κτλ.) ή από τη μια είναι οι ισλαμιστές και από την άλλη οι κοσμικοί (Τουρκία, αραβικές χώρες κτλ.) ή από τη μια οι δημοκρατικοί και από την άλλη οι αριστοκράτες (αρχαίες τυραννίες).
    Άρα εκ των πραγμάτων έχουν αποδοχή από ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού ενώ υπάρχει και ένα σημαντικό μέρος (ίσως οι περισσότεροι) που δεν ασχολούνται όσο δεν θίγεται η προσωπική τους ζωή. Βέβαια το κατά πόσο θα επιβληθεί ένα πραξικομητικό κίνημα εξαρτάται και από το βαθμό που βρίσκει στήριξη από διάφορα συμφέροντα, κυρίως ξένα για χώρες όπως η Ελλάδα.
    Το ότι ο λαός συλλογικά στενάζει κάτω από τη χούντα και ξεσηκώνεται εναντίον της, είναι συνήθως μια αφήγηση που δημιουργείται εκ των υστέρων, ανάλογα με την οπτική γωνία που επικρατεί. Για παράδειγμα, αυτή τη στιγμή η Αίγυπτος κυβερνάται από χούντα, αλλά για εμάς που βλέπουμε με μισό μάτι το πολιτικό ισλάμ δεν τρέχει και τίποτα.

    Η ελληνική χούντα του 67 είναι κακή για τους περισσότερους από εμάς με τα σημερινά κριτήρια, γιατί χτυπάει στο δημοκρατικό μας αίσθημα, όσο ισχυρό ή χωλό και αν είναι αυτό. Άλλα και τότε νομίζω ότι αντιπροσώπευε αντιλήψεις που είχαν σε μεγάλο βαθμό ξεπεραστεί από την ελληνική και την δυτικοευρωπαϊκή κοινωνία, αφού ήτανε προσκολλημένη στον μακαρθρισμό του 50. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν πολλοί Έλληνες με συγγενείς αντιλήψεις τότε και πολλοί που δεν καίγονταν αρκετά ώστε να πουν ότι αξίζει να παίξουν το κεφάλι τους.

  56. Το «Ρ» της Φωκίωνος Νέγρη said

    51: Ισχύει. Αυτό που αποκαλείς «χούντα με πολλά πρόσωπα» είναι η εξουσία της αστικής τάξης πάνω στην υπόλοιπη κοινωνία (η «δικτατορία της αστικής τάξης» όπως θα έλεγε κάποιος που έχει εντρυφήσει στη μαρξιστική φιλολογία ή και κάποιος που απλά δεν είναι απολιτίκ βλάκας), η οποία συνεχίζει να ασκείται στην Ελλάδα -όπως και στον υπόλοιπο κόσμο ασφαλώς, δεν είμαστε κάποια μοναδική εξαίρεση στην οικουμένη- είτε με το μαλακό (βλ. αστική δημοκρατία, aka φιλελεύθερη ολιγαρχία) είτε με το άγριο (στρατιωτική χούντα ή φασιστικό καθεστώς).

    Οι δηλώσεις του Βαγγέλη Μεϊμαράκη (τότε πρόεδρου της ΝΔ) το πρωί της αμέσως επόμενης μέρας από το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 και την συντριπτική επικράτηση του ΟΧΙ στην κάλπη με 61,8% συνηγορούν πολύ εύγλωττα, νομίζω δηλαδή, στο παραπάνω:

    «Εάν δεν έρθει η συμφωνία την Τετάρτη, θα παρέμβουν οι δυνάμεις της αστικής τάξης, θα απαντήσουμε πολύ διαφορετικά οι πολίτες της δημιουργίας».
    https://info-war.gr/%ce%bc%ce%b5%cf%8a%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82-%ce%b8%ce%b1-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ad%ce%bc%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%bf%ce%b9-%ce%b4%cf%85%ce%bd%ce%ac%ce%bc%ce%b5%ce%b9%cf%82/?doing_wp_cron=1668697396.7964661121368408203125

  57. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    https://pbs.twimg.com/media/FhtoWbcX0AMxKdA?format=jpg

  58. Μαρία said

  59. ΖΕΙ! Σε πείσμα των «ομάδων βρωμιάς» (που λέει κι ο Μπογιόπουλος) και των νοσταλγών της χούντας, ΖΕΙ!
    8
    Κι έπειτα λένε, Χτήνε, ότι η νεοελληνική γλώσσα δεν έχει μουσικότητα, τονικότητα και αρμονία!

  60. 22
    Κι εγώ το θυμάμαι (έτυχε να διαβάσω αυτό το νήμα.) Δεν ξεχνιέται…
    19
    Μάγος είσαι;;;

  61. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    «… κι εγώ έφυγα με μια κοπέλα που δεν ήταν βαριά, μαζί με τη Βαγγελιώ τη Μαμαλάκη και τον Νίκο τον Γκουγκουλή.»

    Αιωνία της η μνήμη της Βαγγελιώς! Είναι πολλά χρόνια που μας λείπει… Μία από τις χιλιάδες ’’ανώνυμες/μους’’ που ΔΕΝ εξαργύρωσαν τον αγώνα τους αργότερα…

    Και που (ΛΑΜΠΡΟΣ #33) δεν ήταν «ΜΙΑ «ΧΟΥΦΤΑ» ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΗΣΑΝ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΞΕΥΤΙΛΑ ΤΟΥ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ», αλλά ήταν/είναι η πλειοψηφία όσων συμμετείχαν ενεργά στην εξέγερση. Η «χούφτα», νομίζω είναι οι λίγοι (100-200 😉 που –σε διαφορετικό βαθμό καθένας- έσπευσαν να εκμεταλλευτούν τις καταστάσεις στη μεταπολίτευση, προς ίδιον όφελος…

  62. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Διαγράφεται η φατσούλα: Ερωτηματικό έβαλα, αλλά και κλείσιμο παρένθεσης δίπλα, και προέκυψε 🙂

  63. Costas Papathanasiou said

    Καλησπέρα.
    “ Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του”, καμαρώνει στις “Γειτονιές του Κόσμου “ ο Ρίτσος, οπότε, ως τέτοιος γείτονας καλός, αυτό κάνει σαν σήμερα εδώ —ενώπιον “Των εν Πολυτεχνείω αναιρεθέντων”— και το γνωστό σαραντάκειο μηνολόγιο, υποδηλώνοντας σαφώς πως ‘τίποτα δεν αναιρούμε/ από αυτούς που δεν ξεχνούμε’ και διαδηλώνοντας ως εκ τούτου και ότι
    “…Έρχονται μάχες μη δειλιάσεις/γίνε ο δρόμος να περάσεις-
    δεν είναι η σιωπή φωνή/ φωνή είναι μόνο η φωνή…”
    (βλ. https://www.youtube.com/watch?v=Qu5oeAh9O4c )

  64. Χαρούλα said

    Στις 17/11 δεν γιορτάζουμε. Τιμούμε. Τα τραγούδια, οι κιθάρες και τα ποιήματα στα σχολεία, στα παιδιά το κάνουν πανηγύρι.
    Φέτος για πρώτη φορά σε κάποιο ΙΕΚ έγινε άλλη επιλογή. Ένα ιστορικό. Μια εξήγηση τι είναι χούντα. Η αφορμή με την στράτευση των συνδικαλιστών, η Νομική, ο ρόλος των πολιτών, η ανατροπή κλπ. Όχι πομπώδες προσκλητήριο νεκρών. Απλά όνομα, ηλικία, ιδιότητα.
    Σε μόνο 12 λεπτά, με τις αντίστοιχες εικόνες να προβάλλονται. Δεν πρόλαβε να βαρεθεί κανένας και να παιξει με το κινητό.
    Εντυπωσιάστηκαν με τους νεκρούς που δεν ήταν μόνον Έλληνες, 20αρηδες, φοιτητές, όπως πίστευαν.
    Στο τέλος μια προσωπική απλή ανάμνηση από την χούντα, του ομιλητή(που βούρκωσε), ταρακούνησε.
    Για πρώτη φορά, έγιναν μετά πηγαδάκια συζήτησης. Δεν την κοπάνησαν αμέσως. Κάποιοι αγκάλιασαν τον ομιλητή.
    Νομίζω πως ενώ οι μεγαλύτεροι φιλοσοφούμε, κρίνουμε, διαφωνούμε, οι νεώτεροι ξέρουν απλά μια αργία με τραγούδια. Μια Αθηνα με φασαρίες και σουβλάκια.
    Μάλλον κάτι δεν γίνεται σωστά…

  65. konstantinidis nasos said

    Στις Πέμ 17 Νοε 2022 στις 9:41 πμ ο χρήστης Οι λέξεις έχουν τη δική τους

  66. Πέπε said

    64
    > Φέτος για πρώτη φορά σε κάποιο ΙΕΚ έγινε άλλη επιλογή. Ένα ιστορικό. Μια εξήγηση τι είναι χούντα. Η αφορμή με την στράτευση των συνδικαλιστών, η Νομική, ο ρόλος των πολιτών, η ανατροπή κλπ.

    ???
    Μα πάντα κάπως έτσι δε γίνεται; Δεν έχω τύχει πουθενά να λένε μόνο τραγουδάκια, αλλά φυσικά και τα τραγούδια έχουν τη θέση τους, όπως την είχαν και στα ίδια τα γεγονότα.

    Το βασικό πρόβλημα με τις σχολικές εκδηλώσεις στην επέτειο του Πολυτεχνείου είναι ότι πέφτει πολύ σύντομα μετά την 28η Οκτωβρίου, οπότε ο χρόνος για σχεδιασμό και υλοποίηση είναι περιορισμένος, παράλληλα πολλά σχολεία φιλοξενούνται σε χώρους εκδηλώσεων που δεν είναι δικοί τους με αποτέλεσμα οι πρόβες να γίνονται σχεδόν επί χάρτου, …γενικώς προβλήματα υλοποίησης. Όχι κεντρικής ιδέας. Η κεντρική ιδέα, παντού όπου έχω τύχει, είναι πάντα στο πνεύμα που περιγράφεις, Χαρούλα. Αλλά βέβαια αυτό που υλοποιείται είναι αυτό που μπορεί να υλοποιηθεί, πράγμα που σημαίνει ότι οι υλικοτεχνικές κλπ. προϋποθέσεις επηρεάζουν τελικά και την κεντρική ιδέα (π.χ. καμία εικόνα ή βίντεο, όση δύναμη κι αν έχει, δε θα δουλέψει αν δεν έχεις δυνατότητα ανθρωπινής προβολής με προτζέκτορα, οθόνη και σκοτάδι).

    Το ότι κάποιοι, μέσα σ’ ένα ολόκληρο σχολείο, θα βαρεθούν και θα παίξουν με το κινητό τους είναι μέσα στο παιχνίδι. Κανείς ποτέ δεν απευθύνθηκε σε ακροατήριο και να το κερδίσει σύσσωμο, μέχρι τον τελευταίο. Πιο προβληματικό είναι αν σε προσέξουν, σου πουν μπράβο τι ωραία που έπαιξες/μίλησες/τραγούδησες, αλλά τους μείνει μόνο το καλλιτεχνικό – παραστασιακό σκέλος. Εκεί θέλει αυτοκριτική και περίσκεψη.

  67. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    .

  68. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    55 – Πάνω κάτω τα ίδια λέω κι εγώ, η αλητεία βρίσκεται στο ότι κάποιοι μιλούν εν ονόματι όλου του λαού σαν μοναδικοί εκπρόσωποί του. Πολιτικό νταβατζιλίκι δηλαδή.

    58 – Και το προηγούμενο κυβερνών κόμμα, βάφτισε σε μια νύχτα τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ λαϊκή δεξιά για να συγκυβερνήσει και να εφαρμόσει το φασιστικό μνημόνιο των φασιστοαλητών των Βρυξελλών, αλλά αυτό δεν αποτέλεσε άγος, άλλωστε η ηγεσία και τα στελέχη του, συνεχίζουν χωρίς ντροπή να αυτοαποκαλούνται αριστεροί και κομμουνιστές!

    61τέλος – Κοίτα, ας ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα, καταρχάς λέω για συμβιβασμό κι όχι για εξαργύρωση, αυτοί που εξαργύρωσαν είναι ξεπουλημένα τομάρια. Μετά, από τους φοιτητές που ήταν μέσα στο πολυτεχνείο, η πλειοψηφία πήγε για το μπούγιο και εγκλωβίστηκε, μιά μικρή μειοψηφία ήξερε τι και γιατί (όπως γίνεται πάντα δηλαδή) αν ήξεραν και οι υπόλοιποι τι θα μπορούσε να συμβεί, σκάρτα θα έμενε το 1/10. Θέλω να πώ πως αντίθετα από την επικρατούσα άποψη, δεν ήταν όλα συνειδητά και όλοι συνειδητοί.
    Ε από τους συνειδητούς, λίγοι προτίμησαν την αξιοπρέπεια από τον συμβιβασμό, οι περισσότεροι έγιναν κομματόσκυλα κι αργότερα στελέχωσαν την σοσιαλΗστική αλλαγή και το δημόσιο. Αυτή χούφτα που λέω, τράβηξε και τραβάει το κουπί της αξιοπρέπειας ως το τέλος.

    Συνολικά όμως, αυτή η γενιά παραδόθηκε άνευ όρων στον χωρίς αξίες καταναλωτισμό κι έκανε ακόμη χειρότερα τα παιδιά της. Η κοινωνία έξω είναι, η δεξιά είναι κυβέρνηση χωρίς αντίπαλο, η αριστερά ανύπαρκτη και μετά την ξεφτίλα του ΣΥΡΙΖΑ, ξεπουλημένη και χωρίς το ηθικό πλεονέκτημα που της είχαν δώσει με το αίμα τους χιλιάδες πατριώτες αγωνιστές, το ΚΚΕ εκπροσωπεί τον 19ο αιώνα και διοικείται από κρατικοδίαιτους ρεμπεσκέδες χωρίς κοινωνικό έρεισμα, ενώ οι νέοι έχουν γυρίσει την πλάτη και στα δύο κόμματα «της αριστεράς και της προόδου» ακόμη και στο ΠΑΣΟΚ, (όποιος έχει πάει σε φεστιβάλ νεολαίας ξέρει πολύ καλά τι λέω, νέος ούτε για δείγμα) και ή ψηφίζει δεξιά και Χ.Α, ή αδιαφορεί, εκτός κι αν έχω παραισθήσεις.
    Με αυτά τα δεδομένα, τι ακριβώς πέτυχε το μήνυμα του πολυτεχνείου;

    Ποιούς νέους συγκινεί και συναρπάζει πλέον αυτό το τραγούδι;

  69. Πολύ γερή η πορεία, δεκάδες χιλιάδες κόσμος. Είχε και το μομέντουμ της απεργίας. Ήσυχα πορευτήκαμε, δεν ξέρω αν μετά έγινε τπτ.

  70. BLOG_OTI_NANAI said

    Καμία απαξίωση δεν πρέπει στις γιορτές μνήμης. Καλώς έχουμε τρεις σημαντικές γιορτές με επίκεντρο την ελευθερία της πατρίδας/επικράτειας και την πολιτειακή. Κάθε χρόνο, λίγα και καλά σε κάθε επέτειο οφείλουν να λέγονται. Τα παιδιά ακούν, βλέπουν και πολλά εξ αυτών κάτι αντιλαμβάνονται.
    Οι επεξηγήσεις που χρειάζονται είναι οι εξής:
    – Καμία σύνδεση των γεγονότων με κόμματα. Αντίθετα συσχέτιση της κατάστασης εκείνης με τον Ψυχρό Πόλεμο σε όλο τον κόσμο. Και ο ψυχρός πόλεμος έγινε διότι και οι δύο πλευρές ήξεραν ότι η άλλη πλευρά είχε φασίστες και δικτατορίες. Δεν λέω ότι είναι εύκολο να ειπωθεί στα πλαίσια μιας γιορτής, αλλά ακόμα και οι Αμερικανοί πολίτες όταν αρχικά μπήκαν στο Βιετνάμ, πίστευαν ότι καλώς μπήκαν για να πολεμήσουν όντως υπαρκτές κομμουνιστικές δικτατορίες με λογοκρισία, ανελευθερία, διώξες, φυλακίσεις, βασανιστήρια, εκτελέσεις.
    – Καμία συνολική απαξίωση θεσμών της Δημοκρατίας όπως η αστυνομία ή ο στρατός, αλλά σύνδεση των γεγονότων με το καθεστώς.
    – Να σταματήσουν οι επικές ανοησίες περί τανκ που πατάει τους φοιτητές, λες και ήταν ηλίθιοι να περιμένουν να πέσει επάνω τους. Η αναφορά στα υπόλοιπα θύματα που υπήρξαν είναι υπέρ αρκετή.

    Γενικά θεωρώ πολύ κουραστικές τις άκριτες συνδέσεις των συνθημάτων της περιόδου εκείνης με το σήμερα. Αυτά μας γυρίζουν πολύ πίσω πολιτισμικά.
    Η παιδεία, η οικονομία και η ελευθερία είναι πάρα πολύ καλύτερα από τότε. Και άντε να δεχτώ ότι μιλάμε και σήμερα για την παιδεία καθώς χρειάζεται βελτίωση. Άντε και καλώς μιλάμε για το «Ψωμί» καθώς, παρά το γεγονός ότι από το 1985 έως το 2010 τα πράγματα βελτιώθηκαν πολύ, εντούτοις μια 10ετία κρίσης + 2 χρόνια Covid + πόλεμος, μας διέλυσαν. Αλλά όχι να θεωρούμε και την «Ελευθερία» σύνθημα που έχει εφαρμογή ή αντιστοιχία σήμερα. Ας μην είμαστε ξεφτίλες τέλος πάντων και τελικά μπερδεύουμε τα παιδιά με ηλιθιότητες πολιτικών σαν τον Βαρουφάκη, που κυνηγάει τα ΜΑΤ με εντεταλμένους να κινηματογραφούν, με την ελπίδα ότι θα δημιουργήσει φασαρία. Εδώ φτάσαμε στο σημείο να έχουμε στη Βουλή νεοναζιστικό κόμμα, ακριβώς γιατί είμαστε ελέυθεροι να ψηφίζουμε, φτάσαμε στο σημείο να έχουμε πορεία τιμής κάτω από την ομπρέλα της ιδεολογίας του κατά συρροή δολοφόνου-φασίστα Κουφοντίνα (πανό με τον τίτλο του εμετικού βιβλίου του), φτάσαμε στο σημείο να έχουμε ακροδεξιές ιστοσελίδες και εφημερίδες ή αντίστοιχα το ιντιμίντια. Όταν λοιπόν δίνουμε βήμα λόγου ακόμα και στους φασίστες ακροαριστερούς ή ακροδεξιούς, έχουμε ελευθερία.
    Η διαρκής ανάγκη για εμβάθυνση της Δημοκρατίας, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ελευθερία, ούτε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν σκάνδαλα όπως οι παρακολουθήσεις, η διαπλοκή, η βία κ.λπ. Σκάνδαλα έχουν γίνει σε όλες τις χώρες, ακόμα και αυτές που έχουν πολύ περισσότερα χρόνια από εμάς στην Δημοκρατία. Αλλά μην το ξεφτιλίζουμε με γελοία συνθήματα όπως «ΝΔ χούντα» για δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις και άλλα παρόμοια.

  71. Πέπε said

    70 τέλος

    Αρκεί να εκλεγείς δημοκρατικά για να είσαι δημοκρατικός; Δεν τον επαναδιαπραγματεύεσαι κάθε μέρα αυτό τον τίτλο;

  72. Μαρία said

    Σημερινός Παυλάκης.
    https://sarantakos.wordpress.com/2022/11/12/meze-558/#comment-845311

  73. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    64, Χαρούλα, Πήγα σήμερα γύρω στις 11 στο χώρο. Δεν ήθελα να φύγω. Σχολεία συνέχεια, με μικρά και μεγαλύτερα παιδιά που αναγγέλλονταν από το μεγάφωνο. Έπεσα μάλιστα στη στιγμή που κατέθετε ένα σχολείο του Χαλανδρίου, ένας σύλλογος ΑΜΕΑ και ένας εκπρόσωπος των Ελλήνων τσιγγάνων. Τη φωτό όπου ένα μαυράκι αποθέτει το γαρύφαλλο, την έζησα ζωντανά.
    Ομάδες παιδιών με τους γονείς, τα μικρότερα τα είχαν από το χέρι, κι άλλα στον ώμο.
    Γύρισα πολλή ώρα συγκινημένη στο χώρο με τα τραπεζάκια των νεολαίων. Πήρα υλικό απ΄όλους κ αγόρασα κουπόνια.
    Τραγούδια, ναι, βέβαια, σουβλάκια, όχι δεν είδα.

  74. # 70

    Μια ζωή πριν την χούντα είχαμε δυο γιορτές που σε γενικές γραμμές δεν είχαν πολιτικό περιεχόμενο. Με την χούντα αποκτήσαμε και μια τρίτη να γιορτάζουμε την 21/4 σαν παλιγγενεσία, πολιτειακή γιορτή μια που δεν είχαμε κόμματα. Η χούντα «έπεσε» αλλά όπως έχω ξαναγράψει παπάδες-ούτε ο αρχιεπίσκοπος-, όργανα της τάξης, δικαστές και δημόσιοι υπάλληλοι δεν άλλαξαν ούτε με την χούντα, ούτε μετά. Απλά αλλάξαμε ταμπέλλες, σφραγίδες και εθνόσημο, έφυγε εκείνο το ίδιο με το κουτί από σπίρτα που αντικατέστησε το άλλο με λιοντάρια να το φυλάνε, που επανήλθε, αλλά χωρίς το στέμμα μετά το δημοψήφισμα, είχαμε πια δημοκρατία. Και ναι μεν η γιορτή της δημοκρατίας γιορτάζεται σε κλειστο κύκλο πολιτικάντηδων και λοιπών παραγόντων της χάι σοσάιτυ, για το πόπολο η κατάργηση της γιορτής της 21/4 άφησε ένα κενό που η καλή μεταπολίτευση του στιγμιαίου συμπλήρωσε με την γιορτή της 17 Νοέμβρη ώστε να ξεδίνει ο λαός και να μην ασχολείται με τις συνέπειες του στιγμιαίου.
    Το Πολυτεχνείο δεν ξεκίνησε την Τετάρτη αλλά την Τρίτη-ίσως κι από Δευτέρα- έξω από την σχολή, απλά δεν το είχανε πάρει χαμπάρι οι τότε φοιτητικές παρατάξεις που μόλις είδανε κόσμο να μαζεύεται σπεύσανε να το βάλουνε στον «σωστό» δρόμο. Φοιτητική εξέγερση ήταν τα γεγονότα της Νομικής που φυσικά δεν γιορτάζονται.

    Αυτά από κάποιον που τα έζησε, δεν τα διάβασε, ούτε τα διδάχθηκε.

  75. Pedis said

    Δεν είναι τα τελευταία χρόνια αυτό, είναι από την πρώτη στιγμή. Δεν το χώνεψαν αυτό, δεν το άντεξαν. Αφού έλεγαν ότι στο Πολυτεχνείο δεν είχαμε νεκρούς. Ότι κάτι «τσογλάνια» μπήκαν μέσα, κάτι «αναρχοκομμουνιστές» που έκαναν βανδαλισμούς. Αν άκουγες τι έλεγε ο Ζουρνατζής εκείνο τον καιρό που έδειχνε κιλότες και καπότες για να πει δήθεν ότι κάναμε όργια… Από την πρώτη στιγμή έγινε αυτό, επί χούντας ακόμα. Έλα όμως που μετά ήρθε η Μεταπολίτευση και με την τραγωδία της προδοσίας της Κύπρου έπεσε στα μαλακά. Αλλά αν δεις τη φωτογραφία του Καραμανλή να τον ορκίζει ο Γκιζίκης καταλαβαίνεις γιατί από το ’74 φτάσαμε μέχρι εδώ. Όλα και όλοι έπεσαν στα μαλακά. Σώθηκαν και οι φασίστες και οι βασανιστές. Μιλάω εξ ονόματος των φίλων και των συντρόφων μου, αλλά μιλάω και για τους νεκρούς μας. Στο δικό τους όνομα δεν μπόρεσα ποτέ να γίνω ό,τι μου πρότειναν. Κράτησα καθαρή τη συνείδηση και την πολιτική μου άποψη.

    Αρνήθηκα και υπουργός να γίνω και υποψήφιος να κατέβω. Δεν εκμεταλλεύτηκα, όχι τον εαυτό μου, αλλά ό,τι ζήσαμε. Γιατί δεν ανήκει αυτό σε μένα. Δεν μου αρέσουν οι ήρωες, ούτε οι ήρωες του Πολυτεχνείου. Καλά το είπε ο Ρίτσος.

    ● Ναι, αλλά διαβάζουμε κατά καιρούς, τέτοιες μέρες, υποδείξεις αρθρογράφων να σταματήσουμε να υποδεχόμαστε την επέτειο του Πολυτεχνείου γιατί «πόσο θα κρατήσει αυτό»…

    Τους ενοχλεί. Και τους Αμερικανούς τους ενοχλεί, πάρα πολύ. Λένε -και μου το έχουν πει και υπουργοί από το ΠΑΣΟΚ και διάφοροι άλλοι- «Γιατί γιορτάζεται το Πολυτεχνείο; Είναι η μοναδική διαδήλωση σε όλο τον κόσμο που έρχεται μπροστά στην αμερικανική πρεσβεία». Κάποιοι πρότειναν να πηγαίνει η πορεία στη Βουλή. Λέω «δε θέλετε να πηγαίνουμε να προσκυνήσουμε και στο Μοναστηράκι;» Καταλαβαίνεις όμως τι κουβαλάει αυτό; Τα συνθήματα «Έξω το ΝΑΤΟ», «Έξω οι Αμερικανοί», «Κάτω ο ιμπεριαλισμός», «Λαοκρατία», όπως φωνάζαμε τότε. Και «απόψε πεθαίνει ο φασισμός», «Ή τώρα ή ποτέ»…. Ούτε και μεις που τα ζούσαμε δεν είχαμε την αίσθηση της ιστορικότητας που σήμερα τη χρησιμοποιούν και όσοι έχουν την εξουσία. Ε, δεν μπόρεσαν όμως το Πολυτεχνείο να το διαβάλουν και να το εκμεταλλευτούν. Είναι η τελευταία αντίσταση στo DNΑ, στην ψυχή, στο πνεύμα μιας χώρας που τα χάνει κι αυτά σιγά σιγά.

  76. Μαρία said

    Παυλάκης με Μαυρογένη σήμερα μετά το 49:00 περίπου.
    https://www.ertflix.gr/vod/vod.225959-proian-se-eidon-ten-mesembrian-27

  77. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Πέδη, Μαρία, να ξαναβάλουμε κι αυτό να υπάρχει και εδώ:

    «Την νέαν αυτήν κατάστασιν ο δικός μας κόσμος την απεδέχθη μέχρις στιγμής […] ευνοϊκώς θα έλεγε κανείς», ενημερώνει στις 23/4/67 τον Καραμανλή ο αδερφός του Αχιλλέας, αποδίδοντας το φαινόμενο σε «κάποιαν σχετικήν εξοικείωσιν» με την ιδέα της διακυβέρνησης από στρατιωτικούς και δικαστικούς, αλλά και στην πρόσληψη της εκτροπής ως πρώτου βήματος για την ανάκτηση της εξουσίας από την ΕΡΕ: «Το γεγονός ότι και ο βασιλεύς την απεδέχθη είναι κάτι που τους κάνει να πιστεύουν ότι η όλη υπόθεσις θα μεθοδευθή διά να βγούμε ομαλώς από την νέαν αυτήν κατάστασιν, αλλά πώς και ποίος θα μας βγάλη είναι κάτι που θα αρχίση από τούδε να τον απασχολή. Φυσικά τώρα όλοι συμφωνούν ότι μόνον εσείς μπορείτε να βγάλετε τον τόπον από το αδιέξοδον. Ο Τσάτσος επ’ αυτού θέλει να έχη τας σκέψεις σας πώς θα μεθοδευθή» (Αρχείο Καραμανλή 38Α/8/460-461).
    https://www.efsyn.gr/arheio/fantasma-tis-istorias/270623_oikogeneiaka-tis-ethnikofrosynis

  78. Pedis said

    # 78 – Ψευδέστατον! Του εχακάραν τον λογαριασμόν … διαστρεβλώνουν τας δηλώσεις. 😋

  79. Alexis said

    #78: !!!

  80. Alexis said

    #78: Αλλά γιατί εκπλήσσομαι; Μήπως το ίδιο δεν συνεχίζεται μέχρι σήμερα;
    Παλιότεροι υμνητές της χούντας είναι σήμερα υπουργοί, Μπογδάνος, Φαήλος, Λατινοπούλου και λοιπά ακροδεξιά «σταγονίδια» είναι σαρξ εκ της σαρκός της ΝΔ, ενώ στελέχη της κυβερνώσας παράταξης μιλάνε συχνά για την Χ.Α. με τρόπο που θυμίζει έντονα τη λαϊκή ρήση «θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει»

  81. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    79# Ναι οι πούστηδοι, τι να πεις…

    80# Έτσι, με τρία θαυμαστικά, και με παραπάνω άμα λάχει. Θαυμαστή η αστική ευγένεια του Αχιλλέα που γράφει στον αδερφό του στον πληθυντικό. Για να μαθαίνεις, αγενέστατε.

  82. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    78 Δεν το θυμομουν το αποσπασμα του Αχιλλέα

  83. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    82. Μόλις ακούω Στο κόκκινο τον Ευριπίδη Στυλιανίδη να λέει ότι αποδείχτηκε η σκευωρία της Νοβάρτις, είς μούγγαν των δημοσιογράφων που τον προσκάλεσαν, ενώ μόλις λίγο νωρίτερα ο Ματζουράνης, πάλι Στο Κόκκινο, ανέδειξε/τόνισε το ακριβώς αντίθετο (με την αθώωση Τουλουπάκη κλπ).
    Διαολίζομαι όμως (χτηνοειδώς :)) τί γίνεται; κομπλάρουν από δεξιούς τύπου Στυλιανίδη;
    Θε να πω, ψιλομαλακιζόμαστεκιεμείς…

  84. Pedis said

    # 82 β – Εικοσιδύο χρόνια διαφορά, δεν είναι λίγα. Σαν μπάρμπα (από την Κορώνη) θα τον έβλεπε (πώς αλλιώς θα έκανε πολιτική καριέρα … το σόι πρέπει να έδωσε ένα και μοναδικό πικ πολιτικής ευστροφίας)

  85. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    83# Στα τελευταία μεζεδάκια του Νοεμβρίου 2020 τα λέγαμε περί Αχιλλέα, ωραία είχαμε περάσει, ωραία σχόλια 🙂

  86. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    85# Και οι Ούννοι, έναν άθρωπο της προκοπής βγάλανε 🙂

  87. leonicos said

    18

    Κι εκείνς που σκότωσε τον Ελή και φώναζε ‘σκότωσα ανθρωπο, έγινα άντρας’

  88. leonicos said

    Εμείς τ ζήσαμε από το Ρυθμιστικό όπου εφημε΄ρευα

    Βγάζαμε από τα παιδάκια τα σήματα της ειρήνης και τα κρύβαε στα δωμάτιά μας. Ήρθαν και ζητούσαν ονόματα, αλλά είχαμε γράψει ψεύτικά.

    Είχαν τον Κουτσή στο Λαϊκό. Από αυτόν μπήκα στο κόμμα. Αλλά πολύ ιδιόρρυθμος και απρόβλεπτος, και χάθηκε στο έτσι

  89. leonicos said

    Θυμάμαι δυο πορείες – διαδηλώσεις το 74.

    Στη διαδήλωση που διαλύθηκε με δακρυγόνα μπροστά από το μουσείο Γουλανδρή, άρπαξα μια φοιτήρια στην αγκαλιά κι έτρεχα μεσα στο Κολωνάκι. Καπου την άφησα, και συνέχισα με τα πόδια, μέσω Λυκαβηττού για το σπίτι στους Αμπελοκήπους. Εκεί συνάντησα έναν συναδελφο κουστουμαρισμένο, στο αμάξι του, κάπου πήγαινε. Ούτε που μου έριξε μια ματιά. Τριάντα + χρόνια αργότερα, στο Αττικό, έγινε ‘φίλος’ ο δυστυχής. Ρακος στη δυστυχια του. Δεν του το ανέφερα ποτέ.

  90. gbaloglou said

    90 H δυστυχία του η μετέπειτα είναι βεβαίως τυχαία, δεν υπάρχει σχέση αιτίου-αιτιατού ανάμεσα στο πρώιμο βόλεμα και στο ύστερο αδιέξοδο (νομίζω). Αλλά η αντιπαράθεση των δύο συναντήσεων (στιγμιαίας και διαρκούς) και η αποσιώπηση της πρώτης ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.

  91. sarant said

    86 Eίπαμε, Έμενταλ

    89 Γεια σου Λεώνικε!

  92. nikiplos said

    Ας μου επιτραπεί εδώ να παραθέσω ένα άσχετο βιωματικό, αλλά που έχει κάποια ήκιστα κοινά στοιχεία.
    1991 στο πολυτεχνείο μετά από γενικευμένη κατάληψη ενάντια στο νομοσχέδιο Κοντογιαννόπουλου. Νεκρός ο Τεμπονέρας στις 8 Ιανουαρίου λόγω των γεγονότων της Πάτρας. Το Πολυτεχνείο για άλλη μια φορά γίνεται χώρος αυθόρμητης μαζικής συγκέντρωσης. Στα μπροστινά κάγκελα της Πατησίων, γίνονται συγκρούσεις. Η πόρτα είναι κλειστή, μπαινοβγαίνει ο κόσμος μόνο από την Τοσίτσα. Υπουργός Δημοσίας Τάξης Βασιλειάδης. Γεμίζει το χώρο με καπνογόνα, παραλίγο να σκάσουμε όσοι είμαστε έξω. Φήμες ότι θα κάνουν ντου τα ΜΑΤ και θα μπουν μέσα στο χώρο. Ο Μπαμπάς Μητσοτάκης κυνικός πάντα στην στρωμένη χαλί γι’ αυτόν ιδιωτική Τιβή: Τι θέλετε επιτέλους κύριοι? Επανάσταση?

    Ο Τύπος της εποχής στο «ύψος» του. Ακόμη κι «πρασινοφρουρός» Κακαουνάκης μιλάει για Αλήτες στο Πολυτεχνείο, ενώ ο Τελεσίτης Γιώργος Καρατζαφέρης «βρίσκει σύριγγες» σε βιαίως αποκατειλημμένα σχολεία. Είναι η εποχή των μαζικών μαθητικών καταλήψεων.

    Ξεκινούν φήμες για μαζική επέμβαση των ΜΑΤ. Για «αύρες που κατεβαίνουν την Αλεξάνδρας» κλπ. Καίτοι πολλά παιδιά (και λογικό) ανησύχησαν και έφυγαν, ο κόσμος ατσαλώθηκε περισσότερο. Κατέβαιναν κι άλλοι , κι άλλοι κι άλλοι. Ίσως και να ήθελαν μια μαζική επέμβαση των ΜΑΤ, αλλά είναι τόσος πολύς ο κόσμος που έχει κατέβει που δεν μπορούν να κάνουν πολλά.

    Στην Τοσίτσα ένας ζητάει βοήθεια να κουβαλήσουμε φιάλες οξυγόνου σε ένα πρόχειρο Ιατρείο που έχει στηθεί στο κτήριο Γκίνη. Πάω με κάναν δύο άλλους και βλέπω δύο αυτοκίνητα γεμάτα φάρμακα, και δύο τεράστιες φιάλες οξυγόνου. Τα παίρνουμε και τα κουβαλάμε. Ένας με έχει μπανίσει και έρχεται από τα κάτω κάγκελα και με φωνάζει, μου δίνει 60χιλιάρικα για τους φοιτητές. Αμέσως (σαν τον μιμητισμό της Τήνου), διάφοροι περαστικοί μου δίνουν 5χίλιαρα. Πρέπει σε ένα 30λεπτο να μάζεψα πάνω από 200χιλιάρικα στην τσέπη μου… Ποσό τεράστιο για εκείνη την εποχή… Πρέπει εδώ να εξηγήσω πως δεν είχα κάτι διακριτικό πάνω μου, ενώ από ντύσιμο/εμφάνιση ήμουν άκρως συντηρητικός.
    (Αν ήξερα τι βουταρία θα πέσει από «αγωνιστές» εντός του κτηρίου της Αρχιτεκτονικής που ήταν θρονιασμένοι οι ηγετίσκοι, ειλικρινά θα τα κρατούσα για να τα διαθέσω για πραγματικά καλό σκοπό)
    Πήγα ο ηλίθιος και τους τα έδωσα. Ένας εξ αυτών βούτηξε κατευθείαν ένα 5χίλιαρο για σουβλάκια. Ούτε ένα δεν μας έφερε εννοείται, ενώ τον είδα αργότερα να κουβαλάει με κάτι κομενάκια κάτι μπουκάλες 12ρι ουίσκι…
    (το πως και γιατί βρέθηκα εγώ εκεί εκείνα τα βράδια είναι άλλη εντελώς ξεκούδουνη ιστορία που εκλείπει του παρόντος)

    Το άνωθεν βιωματικό όχι για να κάνω την οποιαδήποτε σύγκριση, θα ήταν ντροπή άλλωστε. Κυρίως για να καταδείξω την αμέριστη κι αυθόρμητη συμπαράσταση του κόσμου που είχε μουδιάσει από τις απότομες εξελίξεις. Δεν ξαναπάτησα στα κάγκελα γιατί ντρεπόμουν τον κόσμο…

    Να πω και την αμαρτία μου. Έβριζαν οι συνδικάλες και οι «Ανεξάρτητοι» τους Κνίτες, αλλά χωρίς τη μαζική συμμετοχή του ΝΑΡ (διεγραμμένη ΚΝΕ Γράψα) δύσκολα θα μπορούσε να γίνει ό,τι έγινε αλλά κυρίως και να σταθεί. Είχαν και κόσμο και οργάνωση και κυρίως ψυχή σε αντίθεση με τους υπολοίπους. Άλλη μια ομοιότητα που βρίσκω εδώ…

  93. aerosol said

    Ζει.
    Βέβαια τα σχόλια είναι κατά 67,73% αλήθεια, 55,9% ψέματα και 49,26 ΔΓ/ΔΑ, αλλά είμαι λαρτζ και το προσπερνώ.

    Προσπερνώ και κάτι μαξιμαλισμούς, του στυλ πόσο «συνειδητοί» ήταν και πόσοι από τους εμπλεκόμενους. Λες και όποια απόφαση και να πάρουμε στη ζωή μας είναι αποτέλεσμα βαθύτατης σκέψης, με οργανωμένη καταγραφή όλων των πιθανών σεναρίων και κατά πόσο μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε σωματικά και ψυχικά. Κατόπιν υπογράφουμε και συμβόλαια, ως αποδεχόμενοι τους όρους και τις πιθανές συνέπειες, και ουδεμία νομική ευθύνη φέρει η εταιρία μας με την υπογραφή του παρόντος.

    Η εταιρία μας, λέγω. Που εδρεύει κάπου στη Νομανσλάνδη κι έχει πλέρια δημοκρατική συνείδηση. Τόση που μπορεί ο παστίς (σικ) να δηλώσει σαν «περιεχόμενο ακατάλληλο για ανηλίκους» τους Πρώτους Νεκρούς του Θεοδωράκη. Ακατάλληλοι, διότι δεν μπορείς να τον παίξεις ακούγοντας τους Πρώτους Νεκρούς, ούτε ξετυλίγεται το νέο κινητό από το κουτί του, να θαυμάσεις το πώς σκίζεται η ζελατίνα του. Ακατάλληλοι διότι, όπως θα μπορούσε να μας πει και η Lifo, δεν πρέπει να την συνδέουμε με πολιτικό μανιφέστο, κάνει κακό.

    Όσο για το πόσο ξεπουλημένη ήταν η Γενιά του Πολυτεχνείου… Ποιά «γενιά», ΡΕ;! Κατέβηκαν εκατομμύρια στους ελληνικούς δρόμους το 1973 και το έχασα; Και πού τους ξέρετε όλους και ξέρετε πόσοι «ξεπουλήθηκαν» (και τάχαμου «λίγοι» κράτησαν αξιοπρέπεια); Από τους χιλιάδες στους δρόμους κάποιοι μπήκαν στα κοινά και κάμποσοι έγιναν αυτό που είδαμε (το ίδιο συνέβη και με όσους δεν πέρασαν ούτε κατά τύχη από δίπλα, και έκατσαν σπίτι τους το ’73). Και η πλειονότητά τους απλά συνέχισε τη ζωή της, κουτσά στραβά, όπως όλοι. Και όοοοοοοολοι οι υπόλοιποι, καλοί, κακοί ή άσχημοι, δημοκράτες ή χουνταίοι, απολιτίκ ή λούμπεν, ονομάστηκαν «γενιά του Πολυτεχνείου», γιατί βολεύει να ταυτίσουμε όλη τη νεόπλουτη σκατίλα που ζήσαμε αργότερα (που μαζικά δημιουργήσαμε αργότερα!) με αυτούς τους σχετικά λίγους ανθρώπους.

    Άλλο ένα πιθανώς ακατάλληλο, από άλλον έναν πιθανώς ασυνείδητο, γραμμένο τις εποχές που όλα ήταν καλά, πάρα πολύ καλά, ευχαριστώ, εσείς;

  94. Γιατί ρε συ Αεροζόλ παράτησες τα μπλογκ, γιατί όλοι πλην Σαραντάκου τα παρατήσαμε;

  95. aerosol said

    #95
    Ήρθε η εποχή που η δημιουργική πειθαρχία του να ποστάρω κάτι -έστω και 2 φορές την εβδομάδα- δε μου έβγαινε. Προσπάθησα να ξαναβρώ την ορμή, όμως δεν τα κατάφερα. Όσο το έχω ακόμα ανοιχτό παίζω πού και πού με την ιδέα να επανέλθει εκ του τάφου. Πάντως στο μεταξύ και η αίσθηση κοινότητας που υπήρξε τότε με το μαζικό κύμα των μπλόγκερΖ δεν υπάρχει πλέον. Ξέρω πως αν ξαναγράψω θα διαβάζουν… 3; 4; 7; Όχι πως ήμουν ποτέ από τους σουξεδιάρηδες ή «επώνυμους» αλλά αν κάνεις τον κόπο είναι καλό να φαντασιώνεσαι πως υπάρχει έστω κάποιο, μικρό, κοινό. Κι όμως δεν το έχω αποκλείσει οριστικά.
    Εσύ Δύτη πώς και…;
    [Με το σχόλιό σου συνειδητοποίησα πως το #94 όντως θυμίζει το μπλογκ μου. Για δες!]

  96. aerosol said

    #95
    Επιπλέον σκέψεις περί Σαρ και μπλογκ…
    Ο Νίκος δεν βγάζει τα δημιουργικά του απωθημένα εδώ, ούτε διατηρεί ιστολόγιο αμιγώς προσωπικής (ας το πω έτσι) έκφρασης. Έχει ένα θεματικό μπλογκ, ποικίλο μεν αλλά συνήθως στοχευμένο σε συγκεκριμένη ύλη και ενδιαφέροντα. Ένα τέτοιο ιστολόγιο έχει σαφώς περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης γιατί καλύπτει συγκεκριμένο κενό, ικανοποιεί μια υπάρχουσα αναγνωστική ανάγκη που δεν καλύπτουν άλλοι. Και, βέβαια, ο Νίκος το κάνει αξιοσημείωτα καλά.

    Αν γράφεις επικεντρωμένος σε κάτι, κι αν αυτό το κάτι έχει κι άλλους ενδιαφερόμενους, όσο το συνεχίζεις γίνεσαι σημείο αναφοράς. Αυτό δημιουργεί κοινότητα που ανατροφοδοτεί και την ύλη και το δημιουργικό κέφι σου. Αν γράφεις λογοτεχνία, ή ημερολογιακά, ή χρονογραφηματικά και προσωπικά, τότε δεν υπάρχει δεδομένη κοινή συνιστώσα με πολύ κόσμο. Μπορεί να κινήσεις το ενδιαφέρον μόνο με την γραφή ή την οπτική σου αλλά είναι πιο δύσκολο, και είσαι (ή ήσουν, τότε) ένας ανάμεσα σε εκατοντάδες ανάλογους. Και το βασικό σου καύσιμο είσαι εσύ ο ίδιος. Το οποίο κάποτε σου τελειώνει ή βρίσκεις άλλες διεξόδους -όπως συνέβη με κάποιους επιτυχημένους ιστολόγους.
    Όλα αυτά μου θύμησαν πως μου έλειψε το μπλογκ σου και μόλις είδα (με χαρά) πως δεν το έχεις τελείως αφήσει. Και διαβάζω κείμενα που δεν ήξερα! 🙂

  97. Η εποχή των μπλογκ τελείωσε (που λέει και ο ορκ στην ταινία). Επίσης, νιώθω σα να είπα σχεδόν ό,τι σοφία είχα να πω. Αν δεις, κατά καιρούς, σπάνια, μου έρχονται και λέω νέες σοφίες. Αλλά πιο πολύ για τον εαυτό μου πια.

  98. 94.
    Τα είπες όλα, Αεροζόλ

  99. sarant said

    97 Καλά το περιγράφεις, νομίζω.

  100. Μαρία said

  101. 101
    Πώς να διαψεύσουν, δηλαδή; Αυτό δεν εννοούσε λέγοντας «να τελειώνουμε με τα ιδεολογικά άβατα»; Και μετά, χωρίς ντροπή, αναρωτιόταν (το αντιστασιακό βρέφος) ποιος νέος θυμάται (ή γνωρίζει) τον Λαμπράκη (οι μαθητές μου σίγουρα, αφού ένα μέρος της σχολικής εκδήλωσης αφιερώνεται κάθε χρόνο σ’ αυτόν – ε, λοιπόν, τώρα πια τον έμαθαν 🙂)

  102. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ἕνα ἀξιοσέβαστο πρόσωπο ἐκείνου τοῦ καιροῦ. Μιά φωτεινή -ἀπό ἀγάπη κι ἀπό φλόγα κοινωνικῆς δικαιοσύνης- καρδιά, τῆς ὁποίας τόν ἔντυπο λόγο ἀναζητούσαμε..
    Τώρα πού πέρασαν τά χρόνια καί πετάξαμε πολλά ἀπό τά τζούφια ἰδεολογικά ἐργαλεῖα τῆς ἐπηρμένης νεότητας, αἰωνία ἡ μνήμη τοῦ Νίκου Ψαρουδάκη..

    https://xristianiki.gr/%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%88%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%85%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82-16-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%ce%ba%ce%b4%ce%b7/?fbclid=IwAR1eHOs46ZsThqE91VQlC0z6fpKmiREx0kzIIuNc0jmj1bvy6DAeQxCdoIM

  103. Pedis said

    # 101 – Ομάδα Αλητειας

    Το συμπέρασμα είναι ότι «την επόμενη ημέρα η συγκέντρωση λαμβάνει αμιγώς πολιτικό χαρακτήρα», λες και η κατάληψη είχε γίνει για αμιγώς «σπουδαστικά» ζητήματα.

    Δεν λείπει και η δικαιολογία για την επέμβαση των τανκς, εφόσον «πληροφορίες πως εντός του Πολυτεχνείου μεταφέρονται πυροβόλα τρομάζουν τις αρχές. Ο έλεγχος έχει χαθεί».

    Δεν λείπει βέβαια και η αγαπημένη ατάκα του αντιπροέδρου της Ν.Δ.: «Νεκροί υπήρξαν, αλλά έξω από τον χώρο του Πολυτεχνείου. Οχι μέσα». Προφανώς εκείνοι που σκότωναν ήταν κάποιοι άγνωστοι και όχι οι κατασταλτικές δυνάμεις της χούντας (στρατός, αστυνομία, χωροφυλακή).

    Το συμπέρασμα του βίντεο είναι ότι «από κει και έπειτα ξεκινά η προσπάθεια καπηλείας και διαστρέβλωσης των γεγονότων». Και ως αποδείξεις προβάλλεται η «Πανσπουδαστική Νο 8» και η φανταστική νεκρή «Ηλένια». Πραγματικό σκουπίδι.

  104. Μαρία said

    Αντ. Λιάκος, Στρατιώτης, τον καιρό του Πολυτεχνείου.
    Ένα αυτοβιογραφικό κείμενο
    https://antonisliakos.gr/

  105. Alexis said

    #94: Πολύ εύστοχο σχόλιο.

  106. sarant said

    104 Aκριβώς. αλητείας

  107. BLOG_OTI_NANAI said

    71: «Αρκεί να εκλεγείς δημοκρατικά για να είσαι δημοκρατικός; Δεν τον επαναδιαπραγματεύεσαι κάθε μέρα αυτό τον τίτλο;»

    Μα αυτό ακριβώς δεν γράφω;
    «διαρκής ανάγκη για εμβάθυνση της Δημοκρατίας«

  108. Πέπε said

    108
    Σωστά, το γράφεις. Ε λοιπόν, όταν άλλοι -τώρα, αυτά τα τρέχοντα χρόνια- μιλούν για χούντα, εσύ λες «όχι, η διαρκής μου ανάγκη για εμβάθυνση της δημοκρατίας καλύπτεται και με το παραπάνω»; Το ένιωσες στις καραντίνες; Το ένιωσες με τις υποκλοπές; Το ένιωσες με τον Ινδαρέ; Με το Σκόιλ;
    (Δεν έχω πιει αρκετό καφέ για να θυμηθώ αναλυτικά περισσότερα, γράφω τα πρώτα που μου ‘ρθαν.)

  109. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Με μια απλή παρατήρηση της κοινωνίας, εύκολα συμπεραίνεται πως στην συντριπτική της πλειονότητα, αποτελείται από ανθρώπους σαν κι αυτούς που περιέγραψε ο Λεώνικος σε σχετικά πρόσφατο νήμα.

    «Η απάντηση είναι : Φροντίδα και υπηρεσίες. Αν ο άνθρωπος έχει φροντίδα και υπηρεσίες, δεν τον νοιάζει ποιος διοικεί και ποιος διαφεντεύει, ούτε κι όταν του αποδείξεις ότι τον εκμεταλλεύονται. Κανείς δεν θέλει αυτόν τον νταλκά.»
    Αυτός ο άνθρωπος όμως, πέρα από την βολή του και την αποδοχή της μοίρας του, έχει και φαντασιώσεις, ενίοτε επαναστατικές. Ταυτίζεται με λαϊκούς αγώνες και ηρωϊκές μάχες, που έδωσαν άλλοι φυσικά, (ο ίδιος μελετούσε τότε μήπως καταφέρει να μπεί στο δημόσιο) και ως λογική συνέπεια, αγιοποιεί την φαντασίωσή του μια και περιλαμβάνει και τον ίδιο, ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΙ,
    ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ, ΕΙΝΑΙ ΗΡΩΕΣ! Το έχει τόση ανάγκη αυτό για να ισορροπήσει την υποταγή του στην σιγουριά, την παραίτησή του από φιλοδοξίες και την απογοήτευσή του που δεν κατάφερε κάτι παραπάνω από ένα σίγουρο μισθό ενώ αντικειμενικά έχει πολύ μεγάλες δυνατότητες!
    Γι΄αυτό, οτιδήποτε του χαλάει την φαντασίωση, είναι εχθρικό.

    Ποιός είναι καλός χριστιανός; Αυτός που κάνει τον σταυρό του, πάει στις γιορτές στην εκκλησία, ανάβει το κεράκι του και κάνει πού και πού καμιά ελεημοσύνη στους ζητιάνους.

    Ποιός είναι προοδευτικός; αυτός που ψηφίζει αριστερά κόμματα ή και σοσιαλΗστικά.

    Ποιός είναι επαναστάτης και κομμουνιστής; Χωρίς δεύτερη κουβέντα, αυτός που ψηφίζει ΚΚΕ, κατεβαίνει στις οργανωμένες πορείες του ΠΑΜΕ, διαβάζει Ριζοσπάστη και πληρώνει την συνδρομή του στο κόμμα.

    Είναι πολύ εύκολο να εξαπατηθούν οι άνθρωποι, το δύσκολο έως αδύνατο, είναι να τους πείσεις πως εξαπατήθηκαν!

    Προσεχώς δύο έργα σέξ, δροσιά ψύξη!

  110. Pedis said

    Ας υπάρχει

    Πολυμέρης Βόγλης: Οταν η χούντα απειλήθηκε έγινε τρομακτικά βίαιη

    https://www.documentonews.gr/article/polymeris-voglis-otan-i-xoynta-apeilithike-egine-tromaktika-viaii/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: