Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Αστυνομικά, 265 χρονογραφήματα του Κώστα Βάρναλη (1939-1957)

Posted by sarant στο 8 Δεκέμβριος, 2017


Μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αρχείο, σε δική μου επιμέλεια, ένας τόμος με 265 χρονογραφήματα του Κώστα Βάρναλη που έχει τον τίτλο «Αστυνομικά». Όπως αφήνει να εννοηθεί ο τίτλος, πρόκειται για χρονογραφήματα που έχουν ως αντικείμενο τις μεγάλες και (κυρίως) τις μικρές ειδήσεις του αστυνομικού δελτίου: από γεγονότα που συντάραξαν την κοινή γνώμη και έγιναν πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες έως ειδησάρια για μικροπεριστατικά που δεν αξιώθηκαν παραπάνω από ένα μικρό μονόστηλο σε μια γωνία της τελευταίας σελίδας.

Να θυμίσω ότι από τις ίδιες εκδόσεις έχω παρουσιάσει δύο άλλους τόμους με δημοσιογραφικά κείμενα του Βάρναλη: τα Γράμματα από το Παρίσι και το Τι είδα εις  την Ρωσσίαν των Σοβιέτ και στη συνέχεια έναν πρώτο τόμο με χρονογραφήματα για την Αθήνα και την Αττική, τα «Αττικά», που κυκλοφόρησε πέρυσι τέτοιον καιρό. Σκοπός μας είναι, όσο αντέχουμε, να βγάλουμε κι άλλους τόμους με χρονογραφήματα του Βάρναλη, όπως Ταβέρνα και καφενείο, Τα δυο φύλα, Γλωσσικά και φιλολογικά.

Τα χρονογραφήματα που περιλαμβάνονται στον τόμο δημοσιεύτηκαν σε τέσσερις εφημερίδες της Αθήνας από το 1939 έως το 1957, τις εξής:

Πρωία, 1939-1944
Προοδευτικός Φιλελεύθερος, 1950-1953
Προοδευτική Αλλαγή 1953
Αυγή 1953-1957

Η μερίδα του λέοντος των χρονογραφημάτων του τόμου (σχεδόν τα δύο τρίτα) ανήκουν στη μεσαία περίοδο, στα σχεδόν τριάμισι χρόνια 1950-1953. Δεν είναι παράλογο: στην Κατοχή η ειδησεογραφία είναι αποστειρωμένη και η γκάμα των επιτρεπτών θεμάτων στενή, ενώ τα χρονογραφήματα στην Αυγή έχουν πολιτικό κυρίως χαρακτήρα.

Αντίθετα, στα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια της περιόδου 1950-53, τα χρονογραφήματα του Βάρναλη αντλούν συχνότατα το θέμα τους από την τελευταία σελίδα των εφημερίδων, τη σελίδα με τα κάθε λογής ειδησάρια, όπως άλλωστε το δηλώνει ρητά κι ο ίδιος:

Καθρέφτης της παντοτινής και καθημερινής «ευημερίας» της χώρας είναι η τελευταία σελίδα των εφημερίδων. Ομιλώ για την ευημερία του λαού―των «κάτω στρωμάτων», που λένε. (…) Ομιλώ για την ευημερία των ανέργων, των αστέγων, των ανοσηλεύτων, των «αγραμμάτων» και των «ορεσιβίων»!

Και ακόμα πιο απερίφραστα, χωρίς ειρωνεία: Η τελευταία σελίδα των εφημερίδων είναι ο ηθικός καθρέφτης του πολιτισμού μας. Εκεί αναγράφονται τα συνηθισμένα εγκλήματα της προηγούμενης ημέρας. Τα συνηθισμένα, τα χιλιοειπωμένα, τα χωρίς πρωτοτυπία, τα ίδια και τα ίδια! Τα βαρετά!

 

Τα χρονογραφήματα λοιπόν που περιλαμβάνονται στα «Αστυνομικά» έχουν ως πρώτη ύλη τους αυτά ακριβώς τα περιφρονημένα και αξιοπεριφρόνητα μονόστηλα ειδησάκια, που δεν τους ρίχνει κανείς δεύτερη ματιά: στυγερά εγκλήματα αλλά και ευτελείς κλοπές· ευφυείς απάτες και θλιβερές αυτοκτονίες· πολύ αίμα και μπόλικη δυστυχία. Σπάνια κάποιο έγκλημα θεωρείται αρκετά τρανταχτό ώστε να πάρει προαγωγή για την πρώτη σελίδα, όπως ας πούμε ο δράκος της Καλογρέζας προπολεμικά ή της Βουλιαγμένης μεταπολεμικά.

Γεννιέται το ερώτημα: αν η πρώτη ύλη των χρονογραφημάτων είναι τόσο αδιάφορη, έχει νόημα να ξαναδιαβάσουμε τα χρονογραφήματα εβδομήντα χρόνια μετά, τη στιγμή που τα συμβάντα που έδωσαν στον χρονογράφο αφορμή και έμπνευση έχουν ξεχαστεί προ πολλού; Πιστεύω πως ναι, πως αξίζει να δούμε πώς σχολιάζει ένας κορυφαίος πνευματικός άνθρωπος κι ένας μεγάλος μάστορας της πένας αυτά «τα συνηθισμένα, τα χιλιοειπωμένα, τα βαρετά» εγκλήματα.

Θα δούμε ότι ο Βάρναλης συνήθως δεν στέκεται στο μικροπεριστατικό, αλλά προσπαθεί να αναδείξει τις αιτίες (π.χ. «Το έγκλημα 90 στα εκατό έχει για αιτία του την πείνα· η πείνα την αναδουλειά· κι η αναδουλειά την κοινωνικήν Αδικία») και, κάποτε, να προτείνει θεραπεία, όπως π.χ. για την αναγνώριση των εξώγαμων παιδιών.

Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι δεν χλευάζει τον αδύνατο παραβάτη· παίρνει το μέρος του φτωχού που έκλεψε, αλλά δεν τσιγκουνεύεται την ειρωνεία για τους τραμπούκους, τους παλικαράδες και τους δυνατούς που αδικούν.

Επίσης, διαβάζοντας το βιβλίο καταρρίπτεται η εντύπωση πως μόνο στην εποχή μας συμβαίνουν βίαια και ειδεχθή εγκλήματα· συνειδητοποιούμε όμως πόσο χειρότερη ήταν η θέση της γυναίκας στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια.

Πράγματι, πολλά από τα χρονογραφήματα αφορούν τις σχέσεις των δύο φύλων, και σε κάποιες περιπτώσεις ήταν δύσκολη η απόφαση αν ένα χρονογράφημα θα καταταγεί σε τούτον τον τόμο ή στον μελλοντικό που θα αφορά ακριβώς τον έρωτα και τις σχέσεις των φύλων. Σε πολλές περιπτώσεις σχολιάζονται εγκλήματα ενδοοικογενειακής βίας, αρκετά από αυτά φόνοι γυναικών για «λόγους τιμής». Θα δούμε τον Βάρναλη να συμπαραστέκεται συστηματικά στο αδύνατο μέρος, στις γυναίκες:

Πάντως, η γυναίκα είναι περισσότερο δικαιολογημένη από τον άντρα, για λόγους πάλι υπερατομικούς. Η θέση της στην κοινωνία και στην νομοθεσία είναι κατώτερη από του άντρα. Κι ενώ ο άντρας, που του φεύγει η γυναίκα του δεν ατιμάζεται, εξόν εάν το θέλει ο ίδιος να το πάρει έτσι το ζήτημα, η γυναίκα (εννοώ η ανύπαντρη), που την παρατάει ο εραστής της και μάλιστα με παιδί στην αγκαλιά, είναι γυναίκα ατιμασμένη, αν όχι εδώ στην Αθήνα, που οι αντιλήψεις έχουν αρκετά εξελιχθεί προοδευτικά, τουλάχιστο στις στενές κοινωνίες των επαρχιών.

Δυστυχώς τη δικαιοσύνη την απονέμουν οι άντρες, που πάντα αθωώνουν τους συζύγους, τους αδερφούς, τους πατέρες που σκοτώνουνε τη γυναίκα τους, την αδερφή τους και την κόρη τους «για λόγους τιμής».

Τα χρονογραφήματα και του τόμου αυτού είναι γραμμένα με κέφι και με άφθονη ειρωνεία, με τη χαρακτηριστική του μαστοριά, με την αστραφτερή, χυμώδη δημοτική γλώσσα του.

Γούστο έχουν εκείνα τα χρονογραφήματα που είναι εμπνευσμένα από κάποιο ασήμαντο περιστατικό, π.χ. έναν καβγά «δι’ ασήμαντον αφορμήν», που κατέληξε σε μικροτραυματισμό: με πολύ κέφι, ο Βάρναλης προσπαθεί να αναπαραστήσει τη σκηνή, φτιάχνει διαλόγους ανάμεσα στους πρωταγωνιστές του ειδησαρίου, παρουσιάζει και την μια και την άλλη πλευρά των επιχειρημάτων.

Ειδικά στη μεταπολεμική περίοδο, όμως, η ειρωνεία του Βάρναλη γίνεται ολοένα και περισσότερο πικρή και καυστική, ενώ παίρνει και νότες παραδοξολογίας. Εύκολα εξηγείται αυτό, αν σκεφτούμε ότι, από τη σκοπιά του ποιητή, ο κόσμος έχει γυρίσει ανάποδα: όσοι επί Κατοχής αντιστάθηκαν στον κατακτητή και έδωσαν το αίμα τους βρίσκονται στις φυλακές και τις εξορίες σαν προδότες της πατρίδας, ή, όπως το λέει ο ίδιος, «Από τη στιγμή, που η Προδοσία θεωρήθηκε εθνική πράξη κι η Αντίσταση κατά του εχθρού προδοσία, τίποτα δεν μπορεί να μείνει στη θέση του». Κι ο παραλογισμός συνεχίζεται στα μετεμφυλιακά χρόνια όπου «Ο ‘πίνακας των αξιών’ έχει ανατραπεί: εγκλήματα δεν είναι οι εγκληματικές πράξεις, αλλ’ οι πολιτικές ιδέες» ή, πιο σύντομα, «δεν είναι έγκλημα το να εγκληματείς παρά το να φρονείς».

Έτσι, δεν είναι περίεργο που συχνά ο Βάρναλης καταφεύγει στην παραδοξολογία ή στον κυνισμό («Τώρα που η ζωή του ανθρώπου δεν αξίζει μια πεντάρα»). Για κάποιον ευφυή απατεώνα, συμπεραίνει: «Αλλά παρ’ όλη του την αλεπουδοσύνη ήτανε πολύ κουτός. Δεν ήξερε, πως για να πετύχει και να γίνει μέγας, δεν έπρεπε ν’ απατάει άτομα παρά λαούς ολάκερους!» ενώ θεωρεί παρήγορο σημάδι που ακόμα συμβαίνουν γυναικοκαβγάδες: «Μέσα στους ποταμούς των αιμάτων ένα τακούνι, μια παντόφλα· ανάμεσα στα διάφορα πολεμικά μέτωπα ένας γυναικοκαβγάς είναι παρήγορα σημάδια, πως δε χάθηκε ακόμα η ανθρωπιά από τον κόσμο. Όσο θα υπάρχουνε τέτοιου είδους ειδυλλιακοί γυναικοκαβγάδες, δε θα χάσουμε την ελπίδα, πως κάποτε θ’ αγαπήσει ο κόσμος και θα πάψει ν’ αλληλοσκοτώνεται…».

Επειδή ο Βάρναλης συνηθίζει να διανθίζει τα χρονογραφήματά του με παραθέματα στίχων και φιλολογικές αναφορές, ο επιμελητής έχει πολλή δουλειά να κάνει, κι έτσι ο τόμος έχει εκατοντάδες υποσημειώσεις. Προτίμησα να σχολιάσω και κάποια πράγματα που ορισμένοι αναγνώστες θα τα βρουν γνωστά και αυτονόητα. Πάντως, πρέπει να πω ότι απέφυγα να αναζητήσω λεπτομέρειες για κάθε συμβάν του αστυνομικού δελτίου που μνημονεύεται στα χρονογραφήματα, καθώς έκρινα ότι τούτο δεν θα πρόσθετε πολλά, ενώ θα φόρτωνε τις σελίδες του βιβλίου με άλλες τόσες εκατοντάδες υποσημειώσεις. Έτσι, επεξηγώ τα περιστατικά μόνο όπου έκρινα ότι η επεξήγηση συμβάλλει ουσιαστικά στην κατανόηση, καθώς και σε ορισμένες περιπτώσεις «πολύκροτων» εγκλημάτων.

Το βιβλίο καλώς εχόντων των πραγμάτων θα βρίσκεται στα κεντρικά βιβλιοπωλεία. Εγώ ακόμα δεν το έχω πιάσει στα χέρια μου παρά μόνο το «ψευτοαντίτυπο», εκείνο που τυπώνεται για να γίνουν πάνω του οι τελευταίες-τελευταίες διορθώσεις.

Επειδή το βιβλίο είναι μεγαλούτσικο, 376 σελίδες, μοιραία η τιμή του είναι τσουχτερή: 22 ευρώ, δηλαδή 19.80 με την έκπτωση. Δεν γινόταν όμως να τιμολογηθεί φτηνότερα, δεν έβγαινε. Ας πούμε ότι είναι ένα ωραίο δώρο για τις γιορτές -και εδώ μπορείτε να ξεφυλλίσετε ένα μέρος του βιβλίου.

Αλλά ας δούμε ένα ολόκληρο χρονογράφημα, που δημοσιεύτηκε στην Πρωία στις 24 Αυγούστου 1941.

Το ρόπαλο της Ευαγγελίας

Πρέπει να χτυπήσουνε τα τηγάνια τους χαρμόσυνα και να σημαιοστολίσουνε την οικογενειακή τους εστία όλες οι γυναίκες. Μια γυναίκα, ύστερα από αιώνων σκλαβιά του φύλου της, ύψωσε το ανάστημά της και το… ρόπαλό της και ξυλοφόρτωσε τον άντρα της, τον τύραννο, κατά τέτοιον τρόπο, που θα το θυμάται σ’ όλη του τη ζωή ―αν ζήσει! Θα την πείτε μέγαιρα. Κι όμως είναι η θεά Νέμεσις! Αν τα βόδια ξέρανε τη δύναμή τους, είπε κάποιος σοφός, δε θα στεκόντανε να τα ζεύει ο άνθρωπος στ’ αλέτρι και στ’ αμάξι. Και προσθέτουμε εμείς: Θα τον ζεύανε αυτόνε τα βόδια να τα σέρνει και να δουλεύει γι’ αυτά. Το ίδιο, αν οι γυναίκες ξέρανε τη δύναμή τους, δε θα στεκότανε να τις δέρνουν οι άντρες. Θα τους δέρνανε αυτές.

Εμείς με αιώνων διδασκαλία τις κάναμε να πιστέψουνε, πως είναι πλάσματα «ασθενή» και τρυφερά, μπιμπελό και κούκλες, που όταν παραστρατίζουνε θέλουνε σωφρόνισμα. Και το καλύτερο μέσο γι’ αυτήν τη δουλειά είναι το ξύλο. Γιατί βγήκε από τον παράδεισο. Είναι το «ξύλον της γνώσεως». Κι όμως οι γυναίκες είναι όχι μονάχα το ισχυρόν φύλον, παρά και το… άσχημο (περί αυτού άλλοτες). Έχουνε τεράστια σωματική και ψυχική δύναμη. Αντέχουνε περισσότερο από τους άντρες στους πόνους και στις θλίψεις και στο κρύο και στη ζέστη και πεθαίνουνε πάντα τελευταίες, αφού θάψουνε όλο τους το αρσενικό σόι!

Εάν η πράξη της Ευαγγελίας, συζύγου Π. Σακκαλή, από τη Θεσσαλονίκη, ανησυχήσει τους άντρες, όμως μιλιούνια γυναικών θ’ αλαλάξουν από χαρά και αγαλλίαση και θ’ ανασκουμπωθούνε «διά τα περαιτέρω». Όπλα υπάρχουνε στο σπίτι: κάγκελα, καρεκλοπόδαρα, κόπανοι, στρίποδα, σομπόξυλα κλπ. Η κλασική παντόφλα είναι ανεπαρκής. Άλλωστε δεν υπήρξε ποτές. Εμείς οι άντρες φκιάσαμε το θρύλο της παντόφλας, για να πειράζουμε τους μαλακούς συζύγους, που υποχωρούνε στα καπρίτσια των γυναικών τους. Και φκιάσαμε ακόμα και μια παροιμία: «Η γυναίκα και το δέντρο θέλουνε τράνταγμα για να μας παραδώσουνε τον καρπό τους». Η πραχτική φιλοσοφία των λαών (παροιμίες και παραδόσεις) είναι όλη δημιουργία των αντρών. Αν δώσουμε και στις γυναίκες το λόγο και το… ρόπαλο, τότε θα ιδούμε πόσο «φιλοσοφικότερες» και δικαιότερες είναι από μας.

Το λοιπόν, η Ευαγγελία, αφού είδε και απόειδε, αφού δηλαδή ο άντρας της της έπρηξε το συκώτι με τις αταξίες του και της έσπασε τα παγίδια με τις γροθιές και τις κλοτσιές του, αποφάσισε να βάλει τελεία και… τάβλα σ’ αυτό το καθεστώς. Και σα γυναίκα, που έχει τη σοφία του… φιδιού (μόνο τη σοφία;), οργάνωσε νοικοκυρεμένα και αποτελεσματικά την αντιστροφή των όρων. Συνεννοήθηκε με τον αδερφό της Δ. Μαρσέλα και τη συννυφάδα της Ελένη Ξ. Σακκαλή και με τη βοήθειά τους αποφάσισε να δώσει ένα πρώτο μάθημα σωφροσύνης στον άταχτο σύζυγο.

Αλλά σε τι έφταιξε ο σύζυγος; Δεν το λέγει το… ανακοινωθέν. Είναι όμως εύκολο να το καταλάβουμε: ή έδερνε τη γυναίκα του ή μεθοκοπούσε ή ξενυχτούσε στα χαρτιά ή παραμελούσε τις συζυγικές του υποχρεώσεις, επειδή τα είχε ψήσει με τη σουρλουλού τη γειτόνισσα, που έχει άλλους δέκα «τέτοιους». Πάντως το φταίξιμό του «ουκ ην προς θάνατον»[1]. Γι’ αυτό αποφασίσανε μονάχα να τον φρονηματίσουνε―και βλέπουμε. Τον πιάσανε, λοιπόν, οι τρείς τους, μόλις θα γύρισε μεθυσμένος στο σπίτι ή αρωματισμένος από την αγκαλιά της «αλληνής», τον βάλανε μέσα σ’ ένα δωμάτιο, με σιδερένια κάγκελα στα παράθυρα, κι ύστερα τον κλειδώσανε. Το «τριμελές δικαστήριον» κατόπι συνεδρίασε έξω από την πόρτα. Γιατί, φαίνεται, είχανε μεν συμφωνήσει να τον τιμωρήσουν, αλλά δεν είχανε ορίσει την ποινή.

Μια φορά κι έναν καιρό, λέει το παραμύθι, οι τσομπάνηδες πιάσανε ζωντανό το λύκο που τους έτρωγε τα πρόβατα και τον φέρανε δεμένο στην πλατεία του χωριού. Κι έγινε  συμβούλιο πώς να τον τιμωρήσουνε.

―Να τον αφήσουμε εδώ, κάτου από τον πλάτανο, να ψοφήσει της πείνας, είπε ένας.

―Να τον κόψουμε κομματάκια κομματάκια, είπε άλλος.

―Να τον ψήσουμε ζωντανό, είπε τρίτος.

Κι ένα «δήθεν» θύμα της συζυγικής ζωής είπε:

―Να τον παντρέψουμε (εξυπνάδα τάχα!)

Αλλ’ αυτήν τη φορά ο «λύκος» (ο Π. Σακκαλής) ήτανε παντρεμένος. Λοιπόν; Ξύλο αλύπητο, απεφάνθη το τριμελές! Ανοίξανε λοιπόν την πόρτα και μπήκανε μέσα οι… άγγελοι τιμωροί. Δεν παρουσιάστηκε ανάγκη να τον δέσουνε πρώτα. Το εκτελεστικό όργανο, η γυναίκα του, η Ευαγγελία, («ευαγγελίζου, γη, χαράν μεγάλην!»[2]) του έδωσε μ’ ένα ρόπαλο μια τόσο γερή χτυπιά στο κεφάλι, που τον άφησε αναίσθητο στον τόπο. Ύστερα του έδωσε κι άλλες κι άλλες και στο κρανίο και στα μούτρα και τότε κάλεσε την «ασθενοφόρα» να τον πάει ίσα στο νοσοκομείο. Η ποινή, βλέπετε, δεν ήτανε η εσχάτη, όμως πάντως ήτανε… «κεφαλική».

«Οι δράσται συνελήφθησαν», προσθέτει το ανακοινωθέν. Αλλ’ έπρεπε να συλληφθούν; Δυστυχώς τη δικαιοσύνη την απονέμουν οι άντρες, που πάντα αθωώνουν τους συζύγους, τους αδερφούς, τους πατέρες που σκοτώνουνε τη γυναίκα τους, την αδερφή τους και την κόρη τους «για λόγους τιμής». Αν όμως τη δικαιοσύνη την απένεμαν οι γυναίκες, κανένας απ’ αυτούς τους φονιάδες δεν θα γλίτωνε. Και το κακό των δραμάτων τιμής θα σταματούσε. Επίσης θα αθωωνόντανε η Ευαγγελία και η Ελένη για τη δίκαιη πράξη που κάνανε. Μην ξεχνάτε, πως η Δικαιοσύνη είναι γυναίκα κι όχι άντρας. Αν λοιπόν οι γυναίκες ήτανε δικαστές των αντρών, θα εθριάμβευε παντοτινά το δίκιο επί της γης και θα ήτανε ολότελα περιττή η… «μέλλουσα κρίσις» στους ουρανούς.

Πρέπει λοιπόν οι δυο γυναίκες ν’ αφεθούν ελεύθερες και η πράξη τους ν’ αναγραφεί σε αναμνηστική στήλη. Και το ρόπαλό τους να κατατεθεί στο ναό του Ηρακλέους, δίπλα στο ρόπαλο του αθανάτου ήρωος. Είναι το πρώτο ρόπαλο, ύστερα από αιώνες, που «ήθλησε» υπέρ του ανθρώπινου γένους κι αν δε σκότωσε το λέοντα της Νεμέας, όμως ξυλοφόρτωσε το… λύκο της Θεσσαλονίκης.

[1] Παραπέμπει στην ευαγγελική ρήση «Αύτη η ασθένεια ουκ έστι προς θάνατον, αλλ’ υπέρ της δόξης του Θεού» (Ιωάν., 11.4).

[2] Από μεγαλυνάριο προς τη Θεοτόκο.

 

Advertisements

101 Σχόλια to “Αστυνομικά, 265 χρονογραφήματα του Κώστα Βάρναλη (1939-1957)”

  1. Alexis said

    Καλημέρα.

    Δυστυχώς τη δικαιοσύνη την απονέμουν οι άντρες…

    Τείνε να αντιστραφεί πλήρως αυτό σήμερα…

  2. Alexis said

    Τείνει βέβαια

  3. Παναγιώτης Κονιδάρης said

    Καλοτάξιδο Νίκο. Ενδιαφέρουσα δουλειά.

  4. LandS said

    Η ποινή, βλέπετε, δεν ήτανε η εσχάτη, όμως πάντως ήτανε… «κεφαλική».

    Τρομερό λογοπαίγνιο.

  5. Γς said

    Καλημέρα

    Ωραία αξιοποίηση των χρονογραφημάτων του Κ. Βάρναλη.
    Ετσι θεματικά, όχι μόνο όλα θα τα ανθολογήσεις αλλά και μπορείς καθ ένα να το βάλεις σε περισσότερες από μία συλλογές.

    Οσο για τις γυναίκες, κακά τα ψέμματα, φίδια κολοβά, αεί εξελισσόμενα:

  6. Γς said

    Ερντογάν

    Φεύγει για Κομοτηνή τώρα

    Τον ξεπροβοδίζει ο Γιαβρόγλου:

    -Καλό ταξίδι Αφέντη μου

    -Τσοκ τεσεκίρ εντερίμ, Γιαβρίμ

  7. spiral architect 🇰🇵 said

    Καλημέρα.

    Ιδέα για χριστουγεννιάτικο δώρο.
    Καλοτάξιδο.

  8. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Σωστά, σήμερα οι γυναίκες πλειοψηφούν στα έδρανα των δικαστηρίων.

  9. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    Πολύ ενδιαφέρουσα έκδοση. Ωραία ιδέα μου έβαλες Νίκο (και για δώρο…).
    Καλή επιτυχία.

    Κι εδώ η απεικόνιση της κατάστασης στο δικαστήριο 🙂

  10. Μπετατζής said

    1 και 8. Παρά την διαφορά στην αναλογία, δεν έχουν αλλάξει τα πράγματα ως προς την τάση των δικαστικών αποφάσεων, που είναι η αθώωση του θύτη και η ενοχοποίηση του θύματος, απ΄ ότι μαθαίνω από την ειδησιογραφία. Άρα, επί της ουσίας, τίποτα δεν έχει αλλάξει από την εποχή του Β.

  11. Μπετατζής said

    Διάβασα το πρώτο χρονογράφημα και διαπιστώνω ότι είναι και αυτό επίκαιρο. Καλοτάξιδο το βιβλίο, με τις καλύτερες ευχές μου. Κάντε και καμία παρουσίαση μπας και δούμε παλαιούς φίλους/φίλες.

  12. atheofobos said

    Τα χρονογραφήματα αυτά είναι η μικρή ιστορία της χώρας και δίνουν μια πραγματική εικόνα των καθημερινών ανθρώπων και της ζωής τους που δεν μας δίνει ποτέ η επίσημη ιστορία που ασχολείται με τα μεγάλα γεγονότα και τις σημαντικές προσωπικότητες .

  13. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Γειά σου Μπέτα. Γυναίκα δεν ήταν η δικαστίνα που ρώταγε την Ηριάννα «γιατί δεν τον χώρισες?». Νταξ, στη συγκεκριμένη περίπτωση παίζει και το φτούκακα πολιτικό πρόσημο των κατηγορουμένων αλλά….

  14. Μπετατζής said

    για σου χτήνος. Παρασκευή σήμερα αλλά έχει πέσει τρέξιμο. πιο πολύ από δίκες με πολιτικό ενδιαφέρον, ψάξε αμα έχεις όρεξη για δίκες βιαστών. εκεί να δεις ωραίες ερωτήσεις (τι γυρεύατε νυχτιάτικα στο μπαρ και τέτοια) ή για δίκες γυναίκών που αυτοαμύνθηκαν.

  15. spatholouro said

    Τα χρονογραφήματα είναι μεγάλος θησαυρός, όπου, πέραν της απόλαυσης της γραφίδος του καθενός συντάκτη, ποτέ δεν ξέρεις τι θα βρεις και πόσο θα σε εξυπηρετήσει σε ενδεχόμενα θέματα και απορίες που έχεις και δεν βρίσκονται εύκολα σχετικές τοποθετήσεις και απαντήσεις…

    Καλοπερπάτητο Νίκο!

  16. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ μένα καὶ καλοτάξιδο τὸ βιβλίο.

    Ἀπὸ τὶς ἀστυνομικὲς ὑποθέσεις ποὺ εἶχαν κάνει πάταγο θυμᾶμαι τὸν Δράκο τοῦ Σέιχ Σοῦ. Ὅταν ξεκίνησε ἡ ἱστορία (τὸ 1959) ζούσαμε στὰ Θερμιά. Μὲ τὸ παιδικὸ μυαλό μου (ἤμουν ἑφτά χρονῶν) τὸν φανταζόμουνα τερατόμορφο, ὅπως τοὺς δράκους τῶν παραμυθιῶν. Θυμᾶμαι πὼς εἶχε κυκλοφορήσει εὑρύτατα ἡ φήμη τότε ὅτι ἦταν γιὸς τοῦ Φλόκα. Μάλιστα ἡ μάνα μου χρησιμοποιοῦσε ἕνα ἄδειο κουτὶ ἀπὸ σοκολατάκια Φλόκα γιὰ τὶς βελονοκουβαρίστρες της (τίποτα δὲν πήγαινε χαμένο τότε) καὶ τὸ φοβόμουνα ἐπειδὴ ἦταν τοῦ Δράκου.

  17. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    14 Ναι, προσφάτως, στο Ναύπλιο νομίζω, είχαμε μιά τέτοια καταδίκη σε κάθειρξη για αυτοάμυνα σε απόπειρα βιασμού. αλλά δεν το έψαξα πριν γράψω.

    (γμτ τι προκοπή να κάνεις στο ίντερνετ όταν ακόμα και οι φίλοι σε έχουν για χτήνος ενώ από το όνομά σου προκύπτει σαφώς ότι είσαι διώκτης χτηνών. Η κατά καιρούς χτηνώδης συμπεριφορά μου εντάσσεται στο πλαίσιο των καθηκόντων μου. Τέλοσπάντων λέγε με όπως θες 🙂 )

  18. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    16 Ο Δράκος του Σέιχ Σου συνέβη όταν ο Βάρναλης είχε σταματήσει να γράφει αλλά στο βιβλίο υπάρχει αναφορά σε παλαιότερους (πχ της Καλογρέζας)

    15 Ακριβώς!

    10-14 Εννοείς βέβαια ενοχοποίηση του θύματος όταν είναι γυναίκα. Στις λιγότερες στατιστικά περιπτώσεις που άντρας είναι το θύμα, η συμπεριφορά δικαστών (και δικαστριών) δεν είναι καθόλου ίδια. Και ναι, σε αυτό έπεσε έξω ο Βάρναλης.

    9: Καλό!

  19. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Καλοτάξιδο είπα? Δεν είπα. Ντροπή μου. Το λέω τώρα.

  20. ΓιώργοςΜ said

    Καλοτάξιδο, Νίκο!
    Πάνω που τελείωνα τα Αττικά (επέδειξα εγκράτεια, 2-3 χρονογραφήματα τη φορά), έρχεται φρέσκο! Καλός συγχρονισμός. Αναμένω την παρουσίαση.

  21. Γιάννης Ιατρού said

    14: Πολύ καλά το λές. Άσε που αν είναι και καμιά ομορφούλα, ε τότε δεν υπάρχει αμφιβολία ….
    (τώρα να μου πεις, και με τις μάγισσες πιο πριν κάτι τέτοιο γίνονταν, και στο Αμέρικα του 17ου αι.)

  22. Μπετατζής said

    Μπερδεύτηκα εντελώς. Αν γυναίκα υποψήφιο θύμα καταφύγει στην αυτοάμυνα, τότε κατηγορείται η γυναίκα ως θύτης και ο άντρας εμφανίζεται ως θύμα και τότε η γυναίκα έχει βάσιμες πιθανότητες να καταδικαστεί (ως θύτης) από τα δικαστήρια, όπως εσχάτως συνέβη. Τελικά ποιός είναι ο θύτης και ποιό το θύμα ;; Καλό είναι, όταν μιλάμε ανεπίσημα, τους όρους (θύτης, θύμα), να μην τους λαμβάνουμε με την νομική τους έννοια, αλλά και με την καθημερινή, πιο ανθρώπινη και κατανοητή πλευρά τους. Στην περίπτωση π.χ. του χρονογραφήματος, ποιός είναι το θύμα ;;; ο άντρας ή η Βαγγελίτσα ;; Εγώ λέω η Βαγγελίτσα, αφού ο άντρας της τής έσπαγε τα παγίδια τόσο καιρό, και που επειδή το θύμα (Βαγγελίτσα) σήκωσε μαι φορά κεφάλι, ο άντρας της θα λάβει τελικά τη νομική θέση του θύματος στο δικαστήριο που θα γίνει και θα καταδικαστεί η Βαγγελίτσα (εμφανιζόμενη ως θύτης). Ελπίζω τουλάχιστον να έκανα λίγο πιο σαφές αυτό που θέλω να πω. Μπορεί να λέμε και το ίδιο και να μην το έχουμε καταλάβει.

  23. sarant said

    22 Το ίδιο λέμε, και το ίδιο λέει και ο Βάρναλης στην περίπτωση μιας γυναίκας που σκότωσε τον άντρα της αφού υπέφερε τα πάνδεινα επί πολλά χρόνια. Ίσως το βάλω με κάποιαν άλλη ευκαιρία.

  24. Corto said

    Συγχαρητήρια! Εύχομαι να συνεχιστούν οι εκδόσεις των χρονογραφημάτων του Βάρναλη και να διαβαστούν από πολύ κόσμο!

  25. Παναγιώτης Κ. said

    Τον Βάρναλη αξίζει να το διαβάζεις χάριν αυτού που ονομάζεται «η μαγεία του κειμένου» και που σε λαϊκά ελληνικά λέμε με θαυμασμό: «Βρε τον μπαγάσα τι ωραία τα γράφει!»

    Πράγματι στο δικαστικό σώμα οι γυναίκες μάλλον έχουν την πλειοψηφία.
    Το ερώτημα είναι: Οι αποφάσεις που βγάζουν έχουν…γυναικείο άρωμα ή είναι… κλασικές; Δηλ. … ανδρικού τύπου; 🙂

    Ο τύπος της γυναίκας που ξυλοφορτώνεται από τον σύζυγο έχει σχεδόν εκλείψει από τότε που η γυναίκα βγήκε στην αγορά εργασίας και έχει δικό της εισόδημα.
    Αν θυμάμαι σωστά , υπάρχει κάποια δομή που περιθάλπει κακοποιημένες γυναίκες.Οι υπεύθυνοι σε αυτή τη δομή θα είχαν πολλά να πούνε!

  26. Παναγιώτης Κ. said

    @6. Οι περισσότεροι από τους Κωνσταντινουπολίτες που γνώρισα, είναι πολύ προσεκτικοί απέναντι στους διαφόρους αξιωματούχους της γείτονος. Τόσο προσεκτικοί που μπορεί να τους πεις και…σκιαγμένους!

  27. sarant said

    25γ Ακριβώς.

  28. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Αυτού του είδους οι αποφάσεις πάντως εναρμονίζονται σε μεγάλο βαθμό με το λαϊκό αίσθημα, αυτό που διαπόμπευσε την Έλλη που αγάπησε λάθος άνθρωπο, την Παρασκευούλα αντί για το κωλόπαιδο του δήμαρχου που θάμπωσε (και πήδηξε) την πιτσιρίκα με την αίγλη και την εξουσία του πατέρα του κλπ. Κι ο καημένος Αθανασόπουλος τι τού ‘μελλε να πάθει καθίκι ήτανε που κεράτωνε και κακοποιούσε την γυναίκα του όταν δεν έπινε ή χαρτόπαιζε.

  29. Alexis said

    #18, 25: Η εκδίκαση μιας υπόθεσης από δικαστήριο στο οποίο συμμετέχουν ή και πλειοψηφούν γυναίκες, θεωρητικά παρέχει περισσότερα εχέγγυα για δικαιότερη κρίση απέναντι σε γυναίκες, τόσο όταν αυτές είναι θύματα εγκληματικών πράξεων, όσο και όταν είναι θύτες.
    Στην πράξη βέβαια πολλές φορές αυτό ανατρέπεται αφού αρκετές δικαστίνες (ή δικάστριες) διακατέχονται από τα ίδια σύνδρομα και τις ίδιες κοινωνικές προκαταλήψεις με τους άντρες συναδέλφους τους.

  30. Σχόλιο της Μαρίας: Οι γυναίκες που κατέχουν υπεύθυνες θέση βγάζουν ιδιαίτερη σκληράδα γιατί πρέπει να αποδείξουν ότι αξίζουν τη θέση που πήραν κι ότι δεν είναι αδύναμος κρίκος. Αποτέλεσμα, αν και πληθαίνουν π.χ οι δικαστίνες δεν βελτιώνεται η εικόνα της αντιμετώπισης των γυναικών στα δικαστήρια. Πέρα απ’ το γεγονός πως κανείς δεν ξέρει τι βία έχουν βιώσει (και «αντέξει») οι ίδιες.

  31. (Μαρία είναι η σύζυγος που διαβάζει μερικές φορές αλλά δεν σχολιάζει ποτέ 🙂 )

  32. Σωστή η κ. Μαρία

  33. sarant said

    30 ισχύει αυτό…

  34. ΓιώργοςΜ said

    29 >θεωρητικά παρέχει περισσότερα εχέγγυα
    Δε νομίζω.
    Θεωρητικά, (πολύ) οι δικάζοντες κρίνουν με βάση τα στοιχεία και τις μαρτυρίες. Εκεί το φύλο δεν παίζει ρόλο.
    Πρακτικά, αναμένει ίσως κανείς επιεική στάση απέναντι σε μια γυναίκα είτε από άλλη γυναίκα λόγω αλληλεγγύης, λόγω ταύτισης φύλου, είτε από άνδρα λόγω ενοχής, πάλι λόγω ταύτισης φύλου με αυτόν που αδίκησε την υπόδικη. Και οι δύο περιπτώσεις έχουν πιστεύω αμυδρές πιθανότητες να υπερισχύσουν. Οι δικάστριες πιθανότατα κτγμ θα αποστασιοποιηθούν από την υπόδικη με την υποσυνείδητη (ή όχι) στάση «κι εγώ γυναίκα είμαι, αλλά δεν έδειρα/μαχαίρωσα κανέναν. Τέτοια που είναι, τέτοια παθαίνει». Οι άνδρες για τους προφανείς λόγους.

    Δε νομίζω όμως πως είναι τόσο ξεκάθαρα τα πράγματα. Πιθανότερο βλέπω η κρίση να εξαρτάται από άλλες παραμέτρους (δικηγόρος, δικτύωση, χρηματισμός) παρά σε συναισθηματική αντίδραση. Μάλιστα βρίσκω μάλλον τρομακτικό να είναι κάποιος που δικάζει επιρρεπής σε συναισθηματικά οδηγούμενες αποφάσεις. Ίσα-ίσα, τώρα που το σκέφτομαι, ενδέχεται σε μια οριακή απόφαση να μη βοηθήσει καθόλου η ταύτιση φύλου, με τη δικάστρια να αποφασίζει αρνητικά για την υπόδικη ακριβώς για να μη θεωρηθεί πως μεροληπτεί υπέρ της.

  35. Γιάννης Ιατρού said

    29: Alexis
    …αφού αρκετές δικαστίνες (ή δικάστριες) διακατέχονται από τα ίδια σύνδρομα και τις ίδιες κοινωνικές προκαταλήψεις με τους άντρες συναδέλφους τους…

    Αναμένω την επ΄αυτού παρέμβαση γνωστού σχολιαστή, με εξειδικευμένο σχόλιο για τις πιθανές αιτίες. Αναφέρω ενδεικτικά και ουχί περιοριστικά π.χ. την διαπαιδαγώγηση από την βρεφική ηλικία, τον ρόλο της εκπαίδευσης ή/και άλλα αίτια. 🙂

  36. Pedis said

    Πλακίστα έχει. Να πω την αλήθεια δεν με πολυδιασκεδάζει (σόρρυ, Ν/κύρη) όπως γραφει τα εφημεριδοδιηγήματά του (γούστα είναι αυτά, όχι επιχειρήματα).

    Πάντως, το επιχείρημα ότι αν οι δικαστές δεν ήταν άντρες η ετυμηγορία θα ήταν διαφορετική φαίνεται εύλογο αλλά δεν χρειάζεται παρά να δεις λίγο παραπέρα για να αντιληφθείς ότι όσον αφορά θεσμικούς παράγοντες, το φύλο και η ταξική καταγωγή ελάχιστο ρόλο παίζουν στις ιδέες τους, στη δράση τους, στη δουλειά τους κοκ.

    Μην είναι μπασκίνες/ματατζήδες/σμπίροι πλουσιόπαιδα!;

  37. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλοτάξιδο, Νικοκύρη, το προμηθεύτηκα, εννοείται, 19,80 ευρώ στην «Πολιτεία». Απαραίτητες και πολύ κατατοπιστικές οι υποσημειώσεις, όπως και στα «Αττικά».

  38. Alexis said

    #36: Ο Βάρναλης γράφει σε μια εποχή που τα δικαστήρια αποτελούνταν αποκλειστικά από άντρες και είναι απολύτως λογικό να πιστεύει ότι τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά για τις γυναίκες υπόδικους αν τις δίκαζαν γυναίκες.
    Αν αυτό επιβεβαιώθηκε ή όχι στην πράξη, 75 χρόνια μετά, αυτό είναι ένα ζητούμενο.

  39. Pedis said

    Στο Divorzio all’italiana ο P. Germi κάνει μια μαύρη κωμωδία έχοντας ως σημείο αφετηρίας τη σχετική Ιταλική νομοθεσία, σύμφωνα με την οποία για έγκλημα τιμής (ανθρωποκτονία) ο (άνδρας κατά 99.9%) θύτης καταδικάζεται σε μειωμένη ποινή από τρία ως επτά χρόνια κάθειρξης.

    Το σχετικό άρθρο του ποινικού κώδικα αποσύρεται το 1981. (δηλ. χτες!)

    Α προπό, τα περίφημα -τυπικά- δικαιώματα στις δυτικές χώρες μετράνε δεν μετράνε πενήντα χρόνια … άρα δεν πρόκειται για κάποια παράδοση του καπιταλισμού, προικα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και όλες οι παρλαπίπες που πηθικίζονται και αραδιάζονται με κάθε ευκαιρία.

    Στις ΗΠΑ λ.χ. μέχρι το 1974 οι τράπεζες είχαν κατοχυρωμένο δικαίωμα να αρνηθούν δάνειο σε γυναίκα αν η αίτησή της δεν συνοδεύεται από υπογραφή ενός άνδρα της οικογένειας.

  40. sarant said

    37 Κιόλας; Να που κάναμε και σεφτέ! Μιλ μερσί!

    38 Από την άλλη, η κατάσταση έχει σε κάποια πράγματα αλλάξει ακόμα και αν αυτό δεν αποδίδεται τόσο στην ύπαρξη δικαστριών όσο στη γενικότερη αλλαγή της κοινωνίας. Ας πούμε, τα εγκλήματα τιμής έχουν πάψει εδώ και καιρό να είναι ανεκτά. Κάποτε ο πατέρας που έσφαζε την κόρη του επειδή είχε φίλο αθωωνόταν ή έτρωγε 2 χρόνια με αναστολή.

  41. Pedis said

    # 38 – ε, καλά ντάξει. Πρόκειται για ευκολο συλλογισμό. Αλλά είναι εντελώς λάθος.

  42. Chequechak said

    Μην περιμένετε από γυναίκες δικαστίνες διαφορετική στάση σε θέματα κοινωνικής ευαισθησίας.
    Πρόσφατο παράδειγμα που δεν μπορώ ακόμα να χωνέψω!!! Προεδρίνα δικαστηρίου που ασχολείται με την υπαγωγή στο άρθρο Κατσέλη λέει σε γυναίκα δανειολήπτρια : Πώς είναι δυνατόν κυρία μου την περίοδο που χρωστούσατε δάνειο στην τράπεζα να κάνετε δύο παιδιά;

  43. Pedis said

    Όπως και το επιχείρημα ότι αν κυβερνούσαν γυναίκες δεν θα γίνονταν πόλεμοι … είχατε τη εμπειρία δοικητή λόχου από γυναίκα ανθυπολοχαγό;

    Ο άνθρωπος, άνδρας/γυναίκα, γίνεται ένα με τον θεσμικό του ρόλο. Κι όσο πιο ταπεινή η καταγωγή του, περισσότερα τα κόμπλεξ, οι προσβολές που έχει δεχτεί πριν αναλάβει καθήκοντα, οι προκαταλήψεις που βιώνει σχετικά με τις εγγενείς του ικανότητες λόγω φύλου και καταγωγής, τόσο πιο πετυχημένος γραφειοκράτης, σχολαστικός και κακοήθης γίνεται.

  44. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εννοείται πως έχει δίκιο η Μαρία.Οι γυναίκες σε θέσεις ευθύνης και εξουσίας είναι υπό συνεχή κρίση και αμφισβήτηση, ρητή ή υπόρρητη. Ιδίως αν εργάζονται σε χώρους ανδροκρατούμενους παραδοσιακά όπως ο στρατός, η αστυνομία, η δικαιοσύνη, η πολιτική. Κάθε επίδειξη ευαισθησίας εκλαμβάναται ως αδυναμία και ακαταλληλότητα. Ξαναθυμήθηκα τη σκληρότητα, με την οποία αντιμετώπισε η Θάτσερ τον Μπόμπι Σαντς και τους υπόλοιπους απεργούς πείνας του IRA. Μάλλον ήταν «σκύλα» εκ φύσεως, αλλά αν έδειχνε επιείκεια και διαλλακτικότητα, αδύναμη δεν θα τη χαρακτήριζαν οι ψηφοφόροι αλλά και οι αντίπαλοί της;

  45. Γιάννης Κουβάτσος said

    Να ‘σαι καλά, Νικοκύρη, περιμένουμε και τα επόμενα, την υγειά μας να ‘χουμε. 😊
    Συμπληρώνω το 44: Ξαναθυμήθηκα τον Μπόμπι Σαντς και τη Θάτσερ, βλέποντας χτες ένα πολύ ωραίο ντοκιμαντέρ-αφιέρωμα στην ΕΡΤ. Για κάτι τέτοια αξίζει πράγματι η δημόσια τηλεόραση, παρά τα κουσούρια της.

  46. Γιάννης Ιατρού said

    45β: Ωραίο, αλλά σου σηκωνόταν η τρίχα με τις εικόνες κλπ.

  47. sarant said

    42 Ναι, το είδα αυτό αλλά δεν πρόσεξα ότι είναι από γυναίκα

  48. Λεύκιππος said

    43β Δεν νομίζω ότι ισχύει τουλάχιστον, με τον απόλυτο βαθμό που το επικαλείσαι. Αν είναι έτσι να βάλουμε από τώρα τον Κυριάκο να μας κυβερνήσει, που ούτε ταπεινής καταγωγής είναι, ούτε τέλος πάντων κανένα από τα παραπάνω μειονεκτήματα δεν τον αφορούν…..

  49. ΓιώργοςΜ said

    >το επιχείρημα ότι αν κυβερνούσαν γυναίκες δεν θα γίνονταν πόλεμοι
    Ήμουν έτοιμος να γράψω σχετικά «Μια Θάτσερ την έχετε ακουστά;» αλλά βλέπω η @#%^ψυχη μνημονεύθηκε ήδη, με άλλη αφορμή.

    48 Ποια μειονεκτήματα δεν τον αφορούν; Όσο για την ταπεινότητα της καταγωγής, είναι θέμα ορισμού.

  50. Pedis said

    # 48 – το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Το αντίθετο. Οι αντιπρόσωποι της ελίτ κυβερνούν εξ’ ορισμού με κριτήριο τα ταξικά συμφέροντά τους. Ο καθένας από το ποσοστό της πλέμπας (κι αυτό ισχύει σε όλη την ανθρώπινη ιστορία) που έχει γίνει δεκτός στη διοίκηση, το κάνει με βάση τα στενά προσωπικά του συμφέροντα και όχι τα ευρύτερα ταξικά, κοινωνικά, εθνοφυλετικά, φυλετικά κοκ.

    Δεν καταλαβαίνω γιατί απορείς;!

  51. Pedis said

    -> 50 όσον αφορά την ελίτ τα προσωπικά συμφέροντα αλληλοεπικαλύπτονται συχνά και κατά ένα μεγάλο μέρος με τα ταξικά, της καταγωγής κοκ, αντίθετα στην περίπτωση της πλέμπας με σιρίτια, αυτά τα διατηρεί μόνο με την προυπόθεση ότι το προσωπικό συμφέρον έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τα ταξικά, της καταγωγής κλπ.

  52. Pedis said

    Το λάθος που κάνει ο Βάρναλης είναι τετριμμένο και έχει την αφετηρία του σε ένα κακώς τιθέμενο αναγωγιστικό τρόπο σκέψης, ίσως, χάρη οικονομίας, ότι η ταξική/φυλετική κλπ καταγωγή προσδιορίζει την ταξική/φυλετική κλπ συμπεριφορά. Παρόλο που το γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν είναι έτσι, εντούτοις, ο συλλογισμός προσφέρεται σε χαμηλό επίπεδο, δηλ. καφενείου, για γουισφουλ θίνκιν, προσεταιρισμό και, γενικά, συμπάθεια προς τα θύματα.

  53. sarant said

    52 Λάθος το κρίνουμε σήμερα, με τα σημερινά μυαλά.
    Όπως λάθος έκαναν και οι άλλοι που έλεγαν ότι η κατάργηση της εκμετάλλευσης θα δημιουργήσει νέο τύπο ανθρώπου.

  54. Pedis said

    Δεν χρειάζεται σημερινά μυαλά για να καταλάβει κάποιος ότι η προσέγγιση αυτή είναι λάθος. Ο ίδιος ο Βάρναλης προφανώς και γνώριζε και ήταν πεισμένος ότι δεν είναι έτσι, αλλιώς δεν θα ήταν κομμουνιστής/μαρξιστής. Απλά, συμφέρει ως ένας από τους τρόπους προσέγγισης των θυμάτων. Στο τέλος, από τη χρήση, μπορεί και να γίνεται και πιστευτός.

    Το άλλο είναι άσχετο με την έννοια ότι αν το πιάσουμε εδώ θα ξεχειλώσει η συζήτηση.

  55. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η φινέτσα, η αρχοντιά, η ποιότητα, η ευγένεια ενός ανθρώπου, στην ουσία τους και όχι στις επιφάσεις (σαβουάρ βιβρ και τα ρέστα), είναι άσχετα πολλές φορές με τα βιώματά του, την καταγωγή του, τη διαπαιδαγώγησή του, την κληρονομικότητα. Για κάποιο μυστήριο λόγο τα βρίσκεις εκεί που δεν τα περιμένεις και το αντίθετο.

  56. 52 Pedis

    να θυμήσω, εδώ, πως πρόκειται για χρονογραφήματα, παναπεί καθημερινή υποχρέωση του συντάκτη νά έχει ένα κείμενο, συγκεκριμένου μεγέθους, έτοιμο κάθε απόγευμα.
    Θέλει-δε θέλει ο μεροκαματιάρης, όσο ταλέντο κι αν διαθέτει, κάτι θα τραβήξει απ’ εδώ, κάτι θα παραλείψει απ’ εκεί.

  57. Pedis said

    # 56 – Σωστό. Αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να μην βάλει το συγκεκριμένο συλλογισμό.

  58. Πέπε said

    Μάλιστα. Τον καιρό του Βάρναλη οι δικαστικές έδρες ανδροκρατούνταν, και οι άντρες μεροληπτούσαν υπέρ του φύλου τους. Τα προοδευτικά μυαλά περίμεναν πότε θα ανέβουν γυναίκες στην έδρα να μεροληπτήσουν υπέρ του δικού τους φύλου. Αλλά οι γυναίκες, ενώ ανέβηκαν στην έδρα, μας απογοήτευσαν γιατί δεν μεροληπτούν υπέρ του σωστού φύλου, του δικού τους, αλλά υπέρ των ανδρών, για να μη φανούν λίγες. Και οι μόνοι που το σώζουν είναι μερικοί άντρες δικαστές που μεροληπτούν υπέρ των γυναικών λόγω ενοχών.

    Περί αμεροληψίας ούτε λόγος.

  59. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ε, Πέπε, είναι όπως στο ποδόσφαιρο: θέλουν οι μικροί (μΠάοκ π.χ.) να γκρεμιστεί η παράγκα του Ολυμπιακού, όχι για να επικρατήσει ισονομία, αλλά για να στήσουν τη δικιά τους. Το ίδιο συμβαίνει και με το ρουσφέτι: αποκαθίσταται η δικαιοσύνη, όταν βολεύονται (με αδιαφανείς, πάντα, διαδικασίες) και τα «δικά μας παιδιά».

  60. ConspiRaki Theologist said

    @52, 53

    Παρότι όντως είμαστε όλοι παιδιά της εποχής μας, φαντάζει λιγάκι αδύναμη η αιτιολογία «με τα σημερινά μυαλά». Σαν να υπονοεί ότι στο παρελθόν η αφέλεια ήταν περισσότερο δικαιολογημένη. Ίσως η εφήμερη και σύντομη φύση του χρονογραφήματος να μην προσφέρεται για βαθύτερες αναλύσεις ή κρίσεις που αντιβαίνουν στα εκάστοτε κοινώς αποδεχτά. Άρα έχει βάση το συμπέρασμα του Pedis «Παρόλο που το γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν είναι έτσι, εντούτοις, ο συλλογισμός προσφέρεται σε χαμηλό επίπεδο, δηλ. καφενείου,»

  61. Pedis said

    # 60 – με την έκφραση «καφενείου» εννοούσα εκείνου του τύπου τα γρήγορα, αφοριστικά, μερικές φορές ευλογοφανή και, αν προέρχονται από κομμουνιστές της μεταμπολσεβίκικης εποχής, γεμάτα ντετερμινιστική αισιοδοξία, επιχείρηματα …

    (αν και στην πλειοψηφία τους οι διαπιστώσεις καφενείου είναι κυνικά απαισιόδοξες, συμφωνείτε;).

    Πάντως, δεν θα ήθελα να φανεί, έτσι που πήγε η κουβέντα και με το αρχικό μου σχόλιο, ότι δεν ευχομαι καλοτάξιδη τη δουλειά του Ν/κύρη, έτσι; Μην παρεξηγηούμε;!

  62. Alexis said

    #58: Το να αναγνωρίσεις ελαφρυντικά σε μια γυναίκα που σκότωσε τον άντρα της επειδή μια ζωή την ξυλοφόρτωνε δεν είναι μεροληπτική στάση υπέρ της αλλά ο ορισμός της δίκαιης και απροκατάληπτης κρίσης.

  63. Μαρία said

    25γ, 27

    Μάλλον θα αστειεύεστε.

    Γαλλικά στατιστικά του 2014. 1 γυναίκα δολοφονείται απο το σύντροφό της κάθε 2,7 μέρες έναντι 1 άντρα κάθε 11,7.
    http://femmes.gouv.fr/wp-content/uploads/2015/10/Lettre_ONVF_8_-_Violences_faites_aux_femmes_principales_donnees_-_nov15.pdf

    Στατιστικά απ’ την τηλεφωνική γραμμή της γ.γ. ισότητας
    Από τις γυναίκες θύματα βίας που απάντησαν στην ερώτηση για την εργασιακή τους κατάσταση φαίνεται ότι:
    671 (22%) είναι απασχολούμενες (από τις οποίες 70 (10%) είναι αυτοαπασχολούμενες)
    http://www.isotita.gr/%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%84%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%b9%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%84%ce%b7%ce%bb%ce%b5%cf%86%cf%89%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82/

    Η εργασία δεν απελευθερώνει 🙂

  64. Πέπε said

    @62:
    Φυσικά. Δε διαφωνώ μ’ αυτό το προφανές, αλλά με το ότι δεν είδα να υποστηρίζεται αυτό!
    ______________

    Για τα στατιστικά που παραθέτει η Μαρία (#63), υπάρχει κι άλλη ανάγνωση: πέντε άνθρωποι κάθε φύλου δολοφονούνται κάθε περίπου 12 μέρες από τον σύντροφό τους του άλλου φύλου. Πάρα πολλοί, ούτως ή άλλως.

  65. ConspiRaki Theologist said

    @61

    έτσι το κατάλαβα κι εγώ.

    Υ.Γ> Φθονώ τη σαφήνειά σου

  66. Faltsos said

    43,49
    …το επιχείρημα ότι αν κυβερνούσαν γυναίκες δεν θα γίνονταν πόλεμοι… Ήμουν έτοιμος να γράψω σχετικά «Μια Θάτσερ την έχετε ακουστά;»

    Ξεχνιέται; και μια Κοντολίζα και η παραλίγο πλανητάρχισσα…

  67. ΚΩΣΤΑΣ said

    Τον Βάρναλη τον αγαπώ και τον τιμώ κυρίως για το ποιητικό του έργο, αλλά και το πεζό του δεν πάει πίσω.
    Όπως προείπαν και άλλοι σχολιαστές, το χρονογράφημα έχει πιεστικά χρονικά περιθώρια – κάθε μέρα ένα θέμα – οπότε προτεραιότητα δινόταν στο να είναι ένα ευχάριστο και εύληπτο ανάγνωσμα και λιγότερο να προπαγανδίσει κάποιος ιδέες. Ωστόσο δεν έμενε ανεπηρέαστο από τις ιδεολογικές αρχές του γράφοντος. Κι εδώ βλέπουμε να τηρείται μια πάγια συνήθεια των αριστερών να θυματοποιούν τους θύτες, αποσκοπώντας έμμεσα να κερδίσουν την συμπάθεια ενός ευρύτερου κοινού.

  68. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

  69. Γς said

    Εμένα μου άρεσε

    «Οι Ευέλπιδες Τραγουδούν τον ΕΘΝΙΚΟ ΥΜΝΟ στα μούτρα του ΕΡΝΤΟΓΑΝ»

  70. leonicos said

    Η τελευταία σελίδα των εφημερίδων είναι ο ηθικός καθρέφτης του πολιτισμού μας. Εκεί αναγράφονται τα συνηθισμένα εγκλήματα της προηγούμενης ημέρας. Τα συνηθισμένα, τα χιλιοειπωμένα, τα χωρίς πρωτοτυπία, τα ίδια και τα ίδια! Τα βαρετά!

    μεγάλη κουβέντα

  71. ΚΩΣΤΑΣ said

    «Ειδικά στη μεταπολεμική περίοδο, όμως, η ειρωνεία του Βάρναλη γίνεται ολοένα και περισσότερο πικρή και καυστική, ενώ παίρνει και νότες παραδοξολογίας. Εύκολα εξηγείται αυτό, αν σκεφτούμε ότι, από τη σκοπιά του ποιητή, ο κόσμος έχει γυρίσει ανάποδα: όσοι επί Κατοχής αντιστάθηκαν στον κατακτητή και έδωσαν το αίμα τους βρίσκονται στις φυλακές και τις εξορίες σαν προδότες της πατρίδας, ή, όπως το λέει ο ίδιος, «Από τη στιγμή, που η Προδοσία θεωρήθηκε εθνική πράξη κι η Αντίσταση κατά του εχθρού προδοσία, τίποτα δεν μπορεί να μείνει στη θέση του».»

    Όντως, όσο κυβερνούσε η δεξιά, αυτή η αντίληψη είχε τη θέση «αξιώματος». Με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και τον τρόπο άσκησής της, αρκετοί άρχισαν να αναθεωρούν. Σήμερα με τους ρεβεζιονιστές του ΣΥΡΙΖΑ και όσα βλέπουν γύρω τους να γίνονται, οι αναθεωρητές αυτής της αντίληψης αυξάνονται. Δεν μένει παρά να έρθει και το ορθόδοξο ΚΚΕ στην εξουσία για να απαλλαχτούμε μια για πάντα από αυτή την «παραδοξολογία.»

  72. Γιάννης Κουβάτσος said

    Από ποια παραδοξολογία να απαλλαχτούμε, Κώστα; Οι αντιφάσεις του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ δεν εξωραΐζουν τη δεξιά, σε καμιά περίπτωση.

  73. ΚΩΣΤΑΣ said

    72 Ποια παραδοξολογία, Γιάννη;

    Από την γενικευμένη αντίληψη ότι όσοι δεν ήταν αριστεροί, ήταν υποχρεωτικά δωσίλογοι, μαυραγορίτες, προδότες, πράκτορες και μίσθαρνα όργανα των Αμερικάνων, της Μέρκελ και των λοιπών εκπροσώπων του κεφαλαίου και πάντα εχθροί του λαού. Μέχρι και ο στρατηγός… Π. Καμένος, γνήσιο παιδί της δεξιάς, προσχώρησε σε αυτή την αντίληψη. Τώρα όμως…; που όλοι ακολουθούν την ίδια πολιτική;

  74. sarant said

    71 Δεν είναι θέμα ποιος κυβερνούσε, είναι το κυνήγι της μιας μερίδας. Αυτό δεν υπάρχει από το 74 και μετά.

  75. ΚΩΣΤΑΣ said

    74
    Να μου επιτρέψεις, Νικοκύρη, να έχω τις ενστάσεις μου. Θυμήσου. εν έτει 2015, πως αποκαλούσε ο Τσίπρας τους μνημονιακούς. Σήμερα είναι φίλος και σύμμαχος με τον Τραμπ, συνιστά στον Σουλτς να συνεργαστεί με την Μέρκελ και ο καλύτερος φίλος του στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπήρξε ο Ολαντρέου, τον έφερε και στην Ελλάδα.

    Εντάξει, θα συμφωνήσω ότι τότε τα πράγματα ήταν πιο άγρια. Όμως και μετά την μεταπολίτευση, σε επίπεδο αντιλήψεων, η αριστερά δεν άλλαξε και πολύ. Πρώτα αναθεώρησαν αρκετοί πασόκοι και τώρα αναθεωρούν και αρκετοί συριζαίοι, αυτό λέω.

  76. sarant said

    Ε, δεν στάλθηκαν και πολλοί στα ξερονήσια το 2015.

  77. ΚΩΣΤΑΣ said

    Μπορεί να διαφωνούμε αλλά δεν σας ειρωνεύομαι.

  78. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    διακόπτω την σιωπήν μου εν τω μέσω της νυκτός, διά να ενημερώσω το εκλεκτόν ακροατήριον ότι παρά την επάνοδον του κακοψύχου Ιατρού και των ανθελλήνων Μεταλληνιστών, προ ολίγου το Σαραντάκειον Ιστολόγιον εσκαρφάλωσε εις την 1.204ην θέσιν της βαθμολογίας της Αλέξαινας, γεγονός που αποτελεί ρεκόρ 25μήνου (Νοέμβριος 2015)

    Και τώρα επιτρέψατέ μοι να προβώ εις ωρισμένας επισημάνσεις επί της παρούσης αναρτήσεως, που θα είναι θαύμα αν δεν μοί στοιχίσουν νέαν πορτοκαλιάν κάρταν…

    1) Ομολογουμένως η 12σέλιδος (σελ. 13-25) Εισαγωγή του κ. Σαραντάκου εις την συλλογήν αστυνομικών χρονογραφημάτων του Βάρναλη είναι εξαίρετος και παρά την παράθεσιν δεκάδων εντυπωσιακών λεπτομερειών, αποφεύγει εντελώς τα λάθη (ως με διεβεβαίωσε προ ολίγου το Επιτελείον μας)… Ωστόσον είναι σκανδαλώδης ο τρόπος που ο κ. Σαραντάκος υπερασπίζεται και προστατεύει τον αγαπημένον του Βάρναλην, ευελπιστών πως όλοι οι αναγνώσται του βιβλίου είμεθα ανελλήνιστοι κάφροι και δεν θα εντοπίσωμεν αυτήν την εύνοιαν…

    Θα παραθέσω 3 μόνον παραδείγματα, διά να αντιληφθούν οι πάντες τί εννοώ…

    1Α) Εν τη σελίδι 17 της Εισαγωγής του, προσπαθών ο κ. Σαραντάκος να εξηγήση την παντελή σιωπήν του Βάρναλη διά την εκτέλεσιν του Μπελογιάννη (1952), την αποδίδει εις… διαφωνίαν του με την ΕΠΕΚ του Πλαστήρα!..

    1Β) Εν τη σελίδι 18, ο κ. Σαραντάκος «περνάει στα μαλακά» το «clopyright» του Βάρναλη που επαρουσίαζεν επί σειράν ετών ως ιδικάς του τας ιστορικάς μονογραφίας διά την Κλεοπάτραν, τον Αλκιβιάδην, την Σαπφώ κλπ., ενώ επρόκειτο δι’ απλήν μετάφρασιν απο γαλλικά βιβλία!!.. Και διά να τον δικαιολογήση, ο κ. Σαραντάκος ομιλεί δι’ «ελεύθερες αποδόσεις», οπότε το… «clopyright» αμβλύνεται!..

    Αλλ’ εν τοιαύτη περιπτώσει, αγαπητέ κ. Σαραντάκο, διατί προ 3 ετών υμείς οι μπολσεβίκοι («Ιός» κλπ.) εκράζατε επί εβδομάδας τον Αδώνιδα Γεωργιάδην ότι επλαστογράφησε και επαρουσίασεν ως ιδικόν του το αγγλικόν μυθιστόρημα του 1857 «Theodora Phranza: or, the Fall of Constantinople»; Τί χειρότερον έκαμεν ο Άδωνις από τον αγαπημένον σας Βάρναλην; Εξεμεταλλεύθη έν ξένον μυθιστόρημα διά να χονδροκονομήση, αποσιωπών την αρχικήν πηγήν!..

    1Γ) Εν τη σελίδι 39, ο Βάρναλης εκκινεί το χρονογράφημά του «Αστυνομία – Επιστήμη» (8 Νοέμβρη 1940) αποκαλών «ρομάντσο» το θρυλικόν μυθιστόρημα «Έγκλημα και Τιμωρία» του Πανσλαβιστή χριστιανούλη, Θεοδώρου Ντοστογιέφσκυ. Προφανώς, ο Βάρναλης αποκαλεί «ρομάντσο» το «Έγκλημα και Τιμωρία», διότι γέμει ευθηνής χριστιανικής προπαγάνδας και το θεωρεί υπερτιμημένον. Ώ του θαύματος, ο κ. Σαραντάκος επεμβαίνει και εδώ διά να σώση τον αγαπημένον του συγγραφέα, με την εξής υποσημειώσιν: «Μυθιστορήματος, θα λέγαμε σήμερα…»!!

    2) Περαίνω με το σημαντικότερον ατόπημα του κ. Σαραντάκου, προκειμένου να μή ενοχληθούν από τον Βάρναλην οι τυχόν μπολσεβίκοι αναγνώσται: Αποσιωπά (ο κ. Σαραντάκος) ότι ο Μέγας Βάρναλης επίστευε πως υπάρχουν ΛΑΘΡΑΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ενώ σήμερον οι μπολσεβίκοι μάς λέγουν ότι είμεθα ρατσισταί αν αποκαλέσωμε «λαθρομετανάστας» τους τριτοκοσμικούς εισβολείς λαθροπρόσφυγας!..

    Αναρτώ τον ύμνον του Βάρναλη εις την λέξιν «ΛΑΘΡΑΙΟΣ» που απεσιώπησεν ο κ. Σαραντάκος: Πρόκειται διά το χρονογράφημα «Λαθραμπελοκορφολόγοι» (1η Ιουνίου 1940) των σελίδων 43 + 44…

    Μετά της δεούσης τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

    ΥΓ: Προς τιμήν του κ. Σαραντάκου, δεν διστάζει να μάς αποκαλύψη (σελίς 21) τί επίστευον οι υγιείς Ρωμιοί αναγνώσται διά τα χρονογραφήματα του μαλλιαρού δημοτικιστού Βάρναλη: Εβομβάρδιζον την «Πρωΐαν» με επιστολάς διαμαρτυρίας αλλ’ αι επιστολαί αύται ερρίπτοντο εις τον κάλαθον των αχρήστων υπό του μπολσεβίκου αρχισυντάκτου…

  79. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν ήταν πιο άγρια, Κώστα. Μόνο τότε ήταν άγρια. Έφτανε να είχες κάποιον συγγενή αριστερό, για να σου κλείσουν όλες οι πόρτες. Μετά το ’74 αυτά τελείωσαν. Μην προσπαθούμε να συμψηφίσουμε τα ασυμψήφιστα.

  80. sarant said

    79 Ε, ναι. Όταν λες «πιο άγρια» είναι σαν να υπονοείς ότι οι μεν είχαν στείλει χίλιους στα ξερονήσια και οι δε εκατό.

  81. ΚΩΣΤΑΣ said

    » Όμως και μετά την μεταπολίτευση, σε ΕΠΙΠΕΔΟ ΑΝΤΙΛΗΨΕΩΝ, η αριστερά δεν άλλαξε και πολύ.»

    ‘Η εγώ δεν εκφράζομαι σωστά ή εσείς αντιλαμβάνεστε αυτό που θέλετε.

  82. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λίγο νωρίτερα περνώντας απ΄το κάτω μέρος της πλατείας διάβασα στον τοίχο: Συμπαράσταση στην Π.Α που σκότωσε το βιαστή της.
    Τώρα, διαβάζοντας και το νήμα, το έψαξα:
    Ο 46χρονος Ν.Ζ.επιφανής κορίνθιος και η 22χρονη Π.Α.
    άνεργη και άστεγη
    http://www.candianews.gr/2017/09/29/ellada-katadiki-22chronis-pou-skotose-epitithemeno-andra/

    67 ΚΩΣΤΑΣ >>Κι εδώ βλέπουμε να τηρείται μια πάγια συνήθεια των αριστερών να θυματοποιούν τους θύτες, αποσκοπώντας έμμεσα να κερδίσουν την συμπάθεια ενός ευρύτερου κοινού.
    ντόινγκ !

    Δι’ ασήμαντον αφορμήν

  83. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ιωάννης ο βίαιος-της Τώνιας Μαρκετάκη.
    Χάρηκα τόσο που βρήκα στο διαδίκτυο αυτές τις δυο ταινίες, που δεν αντιστάθηκα να τις βάλω για τους ρέκτες.

    *κι εκείνη του Τάσου Ψαρρά σχ.82

  84. Μαρία said

    82β
    Άγιο Πνεύμα Σερρών το ’74.

  85. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    84 Ναι! και σε σκέφτηκα όταν βρήκα την ταινία. Είχες «ανάμιξη» ;

  86. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    85 Ανάμειξη στην ταινία, όχι στο έγκλημα,εννοώ! 🙂

  87. Γς said

    82:

    >Συμπαράσταση στην Π.Α που σκότωσε το βιαστή της.

    Σκέψου λέει να ήμουν μάρτυρας δολοφονίας του [υποτιθέμενου] σεξουαλικώς παρενοχλητή της
    από το γραφικό γύναιο στο σούπερμάρκετ, που σας έλεγα προχτές.

    https://sarantakos.wordpress.com/2017/12/07/10songs/#comment-471115

    Δεν με σχολιάσατε όμως!
    Και πως να συνεχίσω τον αγώνα μου κατά του ψεύδους, αοργησίας, μνησικακίας, καταλαλιάς, πολυλογίας και σιωπής, ακηδίας, γαστριμαργίας, αγνείας, φιλαργυρίας, αναισθησίας, δειλίας, κενοδοξίας, υπερηφανείας κλπ κλπ

  88. Γς said

    Χρόνια Πολλά

    στις κόρες μας

    Νίκο

  89. gpoint said

    Επειδή πολλή κουβέντα γίνεται για προτιμήσεις μουσικές, λογοτεχνικές, κ.λ.π. σαν παρατηρητικός μέλλων μαθουσάλας πιστοποιώ πως το γούστο των μεν δεξιών είναι από νηπιακό μέχρι κωμικοτραγικό (π.χ. τραγούδια της γαλάζιας γενιάς και τα μυαλά στα κάγκελα) των δε αριστερών «θρυλικόν» ως του γνωστού ραμολιμέντου κυρΣάββα, γνωστού στην πιάτσα ως «ο ταγμένος» (γιατί μόνο τέτοιους διαιτητές ήθελε).

    Οσον αφορά το ποδοσφαιρικόν γούστο, από τα Τέμπη και κάτω, καλύτερα να μην το σχολιάσω…

    ΠΑΟΚg’s και άθεος = σπάστε τις αλυσσίδες του μυαλού σας

  90. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    Νίκο και Γς, να τις χαίρεστε !!

    89: Gpoint

  91. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Για το βιβλίο που δεν είπα: Βάρναλης+Νικοκύρης+Εκδ.Αρχείο = εγγύηση!
    Θα με βγάλει πάλι από τη σκέψη τί δώρο για τις γιορτές στους άντρες μου και στις Βαρναλίτσες φιλενάδες μου. 🙂

    Νικοκύρη και Γς να χαίρεστε τις Αννούλες σας και οι Αννούλες, εαυτές.*

    87.τέλος, έχεις κερδίσει το …ακαταλόγιστο 🙂

    *και μια μεζεδάδικη χρήση του «τις εαυτές»,αλλά επειδή δεν άνοιξε ακόμη το μεζεδάδικο του Σαββάτου (κι εγώ εξέρχομαι της οικίας μου -χαχα) το αφήνω εδώ
    ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΕ ΟΣΕΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑ ΤΙΣ ΕΑΥΤΕΣ ΤΟΥΣ λέει το πλακάτ

    Καλημέρες!

  92. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    82 Σας ευχαριστώ ΕΦΗ-ΕΦΗ, να είστε καλά! Εχω πάνω από 30 χρόνια να δω αυτή την καταπληκτική ταινία. Την είχα ψάξει παλιότερα καναδυό φορές στο γιουτούμπι αλλά τζίφος.

    (Σας απευθύνομαι στον πληθυντικό όχι επειδή είμαι ευγενής αλλά επειδή είστε δύο 🙂 )

  93. Γιάννης Ιατρού said

    92 (τέλος) 🙂 🙂 Μπααα, τραυλίζει !!!

  94. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    93 Καλά, εσείς είστε γνωστός κακόψυχος 🙂

  95. Γιάννης Ιατρού said

    94: Ναι, αλλά φαίνεται βλέπεις (τουλάχιστον) διπλά (εσείς) 🙂 Τα τσούξαμε μου φαίνεται 🙂

  96. Γς said

    91:

    >Νικοκύρη και Γς να χαίρεστε τις Αννούλες σας

    Αυτή η Αννα δεν γιορτάζει σήμερα.

    Είναι Αννα από Ιωάννα

    http://caktos.blogspot.gr/2013/08/blog-post_14.html

  97. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    95 Ούτε σταγόνα, και να αφήσεις τους ροζ ελέφαντές μου ήσυχους.

  98. Γιάννης Ιατρού said

    96: Για την άλλη ευχόμαστε ρε συ 🙂

  99. Γιάννης Ιατρού said

    97: Καλά, εντάξει 🙂

  100. Ριβαλντίνιο said

    @ 78 Βάταλος

    Βάρναλης – Άδωνης

    Αν αυτά που λές ισχύουν και ο Άδωνης αναφέρει στο βιβλίο του ότι έκανε διασκευή παλαιότερου κειμένου, τότε ο Άδωνης έχει φερθεί σωστότερα από τον Βάρναλη. Εκτός και αν λέει και ο Βάρναλης σχετικά, οπότε είναι και οι δύο στην ίδια μοίρα. Σε κάθε περίπτωση ο Άδωνης θα μπορεί να λέει «Τι με κράζετε ; Τα έκανε και ο Βάρναλης ( επίκληση στην αυθεντία ) !» ( επαναλαμβάνω αν ισχύουν αυτά που λές ). 🙂

    @ 82 ΕΦΗ – ΕΦΗ

    Την είχα δεί πρίν πολλά χρόνια στη ΒΟΥΛΗ. Καλή ήταν, αν και δεν πολυξέφευγε από την αριστερίλα. Τώρα βαριέμαι να την ξαναδώ, αλλά θα σου πώ τι μου έχει μείνει.

    1) Πως ο οργανωτής τελικά τα βρήκε με κάτι δεξιούς που στην αρχή ντρεπόταν/φοβόταν να τους μιλήσει γιατί είχαν προηγούμενα από τον Εμφύλιο. Τελικά τα βρήκαν.

    2) Ο πρωταγωνιστής αντί να σκοτώσει κάποιον «υπεύθυνο», να πιάσει τόπο ο φόνος, πήγε και σκότωσε τον ανθρωπάκο που «έσπασε». ( Τέτοια έκαναν και στην Κόκκινη Τρομοκρατία και μετά παραπονιόντουσαν γιατί τους κυνηγούσαν ). Αφού ήθελαν να ενωθούν, να βοηθούσαν και τους πιο αδύναμους στα οικονομικά τους προβλήματα ώστε να μην «σπάσουν».

  101. Για το Βάρναλη βρήκα αυτό το απόσπασμα απο το αρχείο της ΕΡΤ:http://www.ert.gr/arxeio-afierwmata/kostas-varnalis-16-dekemvriou-1974-2/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: