Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Έκτορας Πατώκος, έγγαμος

Posted by sarant στο 2 Οκτώβριος, 2019


Τις προάλλες έκανα ένα πολύωρο ταξίδι με το αυτοκίνητο και είχα στο κασετόφωνο (ναι, έχω παλιό μοντέλο που παίρνει και κασέτες) τα Χάλια του Φοίβου Δεληβοριά. Ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του δίσκου αυτού, και του Φοίβου γενικά, είναι Η γυναίκα του Πατώκου. Ας το ακούσουμε:

Ο δίσκος είναι του 1998 και οι στίχοι έχουν ένα άρωμα από αυτή την εποχή. Ας τους δούμε:

Απ’ όλες τις γυναίκες των φίλων μου
Ποια είναι η πιο αγγελική;
Ποια του κρατάει το χέρι πάντα στην καρδιά;
Ποια τον ακούει απ’ όλες πιο προσεκτικά;
Ποια όταν μαζί του διαφωνεί κάνει καλά
Και ρίχνει και σε μας καμιά ματιά;

Δεν είναι η γυναίκα του Μηνά
Ούτ’ η γυναίκα του Ιωσήφ
Του Δημητράκη, του Θανάση, του Αλέξη, του Κοσμά
Δεν είν’ του Σμπώκου
Ούτε του Παπαδάκη, ούτε του Κώστα Ρόκκου
Ούτε του Γιάννη του τενίστα ή του χαμένου του Βουρνά,

Είν’ η γυναίκα του Πατώκου

Απ’ όλες τις γυναίκες των φίλων μου
Ποια τον φροντίζει πιο καλά;
Ποια μαγειρεύει μόνο συνταγές κρυφές;
Ποια υφαίνει τις νυχτερινές του φορεσιές;
Ποια του χορεύει με παλιές μας μουσικές
Και ρίχνει και σε μας κλεφτές ματιές;

Δεν είναι καμιά πλατινέ ξανθιά
Ούτε κανένα κοκαλιάρικο μοντέλο
Ούτε φοιτήτρια μ’ αρβύλες και γυαλιά
Δεν είν’ σαν τη Ροζίτα Σώκου
Σα φελάχα του Μαρόκου
Σαν την Κάραλη δε λέει τα μισά στα Γαλλικά

Είν’ η γυναίκα του Πατώκου

Απ’ όλες τις γυναίκες των φίλων μου
Ποια είν’ η πιο εμπνευστική;
Ποια βγάζει αστράκια απ’ τη σκληρή τη μοναξιά;
Και μελωδίες από τα χείλια τα σφιχτά;
Ποια εγκυμονεί τα ομορφότερα παιδιά
Και ρίχνει και σε μας καμιά ματιά;

Δεν τηνε ξέρουν στα περιοδικά
Δεν είναι η Όλιβ του Ποπάυ
Του Κωστόπουλου η γυναίκα
Ή ο άντρας του Ρουβά
Δεν είναι σύζυγος Πασόκου
Σιωπηλή του Αγγελόπουλου
Δεν είναι θεωρία μέσα σ’ άρρωστα μυαλά.

Είν’ η γυναίκα του Πατώκου.

Πέρασαν είκοσι χρόνια από τότε, η Μαλβίνα Κάραλη δεν βρίσκεται πια στη ζωή, γι αυτό και στα λάιβ ο Φοίβος συχνά αντικαθιστά τον στίχο «Σαν την Κάραλη δε λέει τα μισά στα Γαλλικά» με τον «δεν διαθέτει μουστακάκι σαν την κυρία Λουκά».

Ποια ειναι λοιπόν αυτή η φευγαλέα οπτασία, η γυναίκα του Πατώκου, και ποιος είναι αυτός ο τυχερός μπαγάσας; Οι φίλοι του Φοίβου το συζητάνε εδώ και πολλά χρόνια στα φόρουμ και άκρη δεν νομίζω να έχουνε βγάλει (αλλά δεν διάβασα και τις τρεις σελίδες της συζήτησης).

Δεν θα σας δώσω την απάντηση στο σημερινό άρθρο. Θα σας πω όμως ότι ο Πατώκος κατά πάσα πιθανότητα λέγεται Έκτορας στο μικρό του. Έκτορας Πατώκος, δεν πρέπει να είναι δυσκολο να τον βρείτε.

Τι εννοώ; Εννοώ πως το τραγούδι του Φοίβου είναι εμπνευσμένο από κάποιο άλλο τραγούδι, ένα τραγούδι του αγαπημένου μου Ζορζ Μπρασένς που, απ’ όσο ξέρω, είναι και αγαπημένος του Φοίβου. Ο μέγιστος Μπρασένς το μακρινό έτος 1958, έναν χρόνο πριν γεννηθώ (και πολλά χρόνια πριν γεννηθεί ο Φοίβος) κυκλοφόρησε το τραγούδι «Η γυναίκα του Έκτορα», ή μάλλον La femme d’Hector. Να το ακούσουμε κι αυτό:

Όπως εύκολα αντιλαμβάνεστε, η μουσική του Μπρασένς δεν είναι ίδια με του Φοίβου. Ούτε και τα λόγια είναι ίδια. Τα βάζω εδώ για όσους ξέρουν γαλλικά, και θα τα σχολιάσω πιο κάτω:

La femme d’Hector

En notre tour de Babel
Laquelle est la plus belle
La plus aimable parmi
Les femmes de nos amis?
Laquelle est notre vrai nounou
La p’tite sœur des pauvres de nous
Dans le guignon toujours présente
Quelle est cette fée bienfaisante

(Refrain)

C’est pas la femme de Bertrand
Pas la femme de Gontran
Pas la femme de Pamphile
C’est pas la femme de Firmin
Pas la femme de Germain
Ni celle de Benjamin
C’est pas la femme d’Honoré
Ni celle de Désiré
Ni celle de Théophile
Encore moins la femme de Nestor
Non, c’est la femme d’Hector.

Comme nous dansons devant
Le buffet bien souvent
On a toujours peu ou prou
Les bras cribles de trous…
Qui raccommode ces malheurs
De fils de toutes les couleurs
Qui brode, divine cousette,
Des arcs-en-ciel à nos chaussettes?

Refrain

Quand on nous prend la main
Sacre bon dieu dans un sac
Et qu’on nous envoie planter
Des choux à la santé
Quelle est celle qui, prenant modèle
Sur les vertus des chiens fidèles
Reste a l’arrêt devant la porte
En attendant que l’on ressorte

Refrain

Et quand l’un d’entre nous meurt
Qu’on nous met en demeure
De débarrasser l’hôtel
De ses restes mortels
Quelle est celle qui r’mu tout paris
Pour qu’on lui fasse, au plus bas prix
Des funérailles gigantesques
Pas nationales, non, mais presque?

Refrain

Et quand vient le mois de mai
Le joli temps d’aimer
Que sans écho, dans les cours,
Nous hurlons a l’amour
Quelle est celle qui nous plaint beaucoup
Quelle est celle qui nous saute au cou
Qui nous dispense sa tendresse
Toutes ses économies d’caresses ?

Refrain

Ne jetons pas les morceaux
De nos cœurs aux pourceaux
Perdons pas notre latin
Au profit des pantins
Chantons pas la langue des dieux
Pour les balourds, les fess’mathieux
Les paltoquets, ni les bobèches
Les foutriquets, ni les pimbêches,

Dernier refrain

Ni pour la femme de Bertrand
Pour la femme de Gontran
Pour la femme de Pamphile
Ni pour la femme de Firmin
Pour la femme de Germain
Pour celle de Benjamin
Ni pour la femme d’Honoré
La femme de Désiré
La femme de Théophile
Encore moins pour la femme de Nestor
Mais pour la femme d’Hector.

Όπως βλέπετε, ούτε οι στίχοι του Φοίβου ειναι ακριβής μετάφραση του Μπρασένς. Ο Φοίβος μεταφέρει το κλίμα του τραγουδιού του Μπρασένς από το Παρίσι του 1958 στην Αθήνα του 1998. Υπάρχει και στα δυο τραγούδια η συστοιχία των φίλων με τις γυναίκες τους, υπάρχει η μία γυναίκα που ξεχωρίζει, αλλά στις λεπτομέρειες τα δυο τραγούδια, αν και ομόθεμα και ομόθυμα, είναι ωστόσο εντελώς διαφορετικά. Θα βάλω πιο κάτω μια μετάφραση του γαλλικού, που δεν είναι και εύκολο κείμενο.

Να πούμε εδώ ότι ο Φοίβος διαφοροποιεί κάθε φορά το ρεφρέν του ενώ ο Μπρασένς το έχει ίδιο -με μια ελαφρότατη διαφοροποίηση την τελευταία φορά. Αλλά ο Μπρασένς έχει περισσότερα κουπλέ.

Δεν ξέρω κατά πόσον είναι γνωστό ότι το τραγούδι του Φοίβου είναι εμπνευσμένο από τον Μπρασένς και τον Εκτόρ του. Εγώ το ήξερα «από πάντα» (δηλαδή ήξερα το γαλλικό τραγούδι πριν ακούσω το ελληνικό) και μερικοί μπρασενικοί φίλοι μου το ίδιο. Δεν θα με παραξενέψει λοιπόν αν μου πείτε ότι σας έφερα πεσκέσι ένα κουκουβαγιέλι, δηλαδή ότι το ξέρατε πως ο Φοίβος οφείλει κάτι τι στον Μπρασένς για το τραγούδι αυτό. Από την άλλη, αν τυχόν δεν ξέρατε το γαλλικό τραγούδι πείτε το στα σχόλια για λόγους στατιστικής.

Το γαλλικό κείμενο, είπα, δεν είναι εύκολο. Έχει ιδιωματικές εκφράσεις γνωστές, έχει και λιγότερο γνωστές. Αντανακλά την περίπου κοινοβιακή ζωή που ζούσε ο Μπρασένς με την παρέα του στο Παρίσι στις αρχές της δεκαετίας του 1950 -έχει γράψει κι ένα μυθιστόρημα για την εποχή εκείνη, που κάποτε θα το διαβάσω. Υπάρχει ένας θεούλης, που αναλύει όλα τα τραγούδια του Μπρασένς, και για τη γυναίκα του Εκτόρ έχει γράψει ένα κατεβατό που μπορείτε να το διαβάσετε εδώ. Λέει, ας πούμε, πως τα ονόματα του ρεφρέν (Παμφίλ, Ζερμέν, Ονορέ, Ντεζιρέ, Τεοφίλ και τα λοιπά) είναι διαλεγμένα έτσι που να δίνουν μιαν εντύπωση παρωχημένη αφού ήταν της μόδας τον 19ο αιώνα αλλά είχαν χάσει τη δημοτικότητά τους το 1950.

Ο Δημήτρης Μπόγδης, που έχει μεταφράσει ένα σωρό τραγούδια του Μπρασένς στα ελληνικά έτσι που να τραγουδιούνται, δεν νομίζω να έχει ασχοληθεί με την συμβία του Έκτορα -ή τουλάχιστον σε ένα τεφτέρι με μεταφράσεις του, που μου έστειλε πέρυσι, δεν το βρίσκω (Δημήτρη, δεν σου απάντησα διότι δεν έχεις μέιλ κι εγώ δεν είμαι της αλληλογραφίας πλέον!) Ο μακαρίτης ο Γιάννης Βαρβέρης έχει επίσης μεταφράσει Μπρασένς, όχι για τραγούδι αλλά σαν ποιήματα, αλλά ούτε αυτός διάλεξε τη γυναικα του Έκτορα. Μοιραία, ο κλήρος πέφτει στον πιο νέο, που ήταν αταξίδευτος -το μετέφρασα εγώ, όχι πιστά και κατά λέξη αλλά έτσι που με λίγη καλή προσπάθεια να τραγουδιέται -και να μη χάνεται το γενικό νόημα. Μη βαράτε:

La femme d’Hector Η γυναίκα του Εκτόρ
En notre tour de Babel
Laquelle est la plus belle
La plus aimable parmi
Les femmes de nos amis?
Laquelle est notre vrai nounou
La p’tite sœur des pauvres de nous
Dans le guignon toujours présente
Quelle est cette fée bienfaisante
Μες στων θαυμάτων μας την αυλή
ποια να’ναι τάχα η πιο καλή
ποια ξηγιέται πιο ωραία
απ’ τις γυναίκες της παρέας;
Ποια είναι όλων μας η μανούλα
και των φτωχών η αδελφούλα
Μες της ζωής την τόση γκίνια
ποια νεράιδα διώχνει τη γκρίνια;
Refrain

C’est pas la femme de Bertrand
Pas la femme de Gontran
Pas la femme de Pamphile
C’est pas la femme de Firmin
Pas la femme de Germain
Ni celle de Benjamin
C’est pas la femme d’Honoré
Ni celle de Désiré
Ni celle de Théophile
Encore moins la femme de Nestor
Non, c’est la femme d’Hector.

 

Ρεφρέν

Όχι η κυρά του Μπερτράν
η κυρά του Γκοντράν
η κυρία Παμφίλου.
Ούτε η κυρά του Φιρμέν
η κυρά του Ζερμέν
ή του Μπενζαμέν.
Ούτε η κυρά του Ονορέ
η κυρά του Ντεζιρέ
η κυρία Θεοφίλου.
Ούτε βεβαίως η κυρά του Νεστόρ
αλλά η γυναίκα του Εκτόρ.

 

Comme nous dansons devant
Le buffet bien souvent
On a toujours peu ou prou
Les bras cribles de trous…
Qui raccommode ces malheurs
De fils de toutes les couleurs
Qui brode, divine cousette,
Des arcs-en-ciel à nos chaussettes?
Κι όταν καμιά φορά
παίζει η κοιλιά μας ταμπουρά
Με τις πατούσες γυμνές
όλο τρύπες πολλές
Ποια έρχεται και τα διορθώνει
πολύχρωμες κλωστές μπαλώνει;
φτιάχνει τις καλτσες μέσα κι όξω
και γίνονται ουράνιο τόξο;
(Refrain) (Ρεφρέν)
Quand on nous prend la main
Sacre bon dieu dans un sac
Et qu’on nous envoie planter
Des choux à la Santé
Quelle est celle qui, prenant modèle
Sur les vertus des chiens fidèles
Reste a l’arrêt devant la porte
En attendant que l’on ressorte
Κι όταν μας πιάνουν στα πράσα
Θε μου χωρίς ανάσα
και μας κλείνουν στο φρέσκο
για να κοιτάμ’ απέξω
Ποια είναι εκείνη που καρτερεί
σα να’τανε πιστό σκυλί
στης φυλακής μας μπρος την πόρτα
για να ξανάβγουμε σαν πρώτα;
(Refrain) (Ρεφρέν)
Et quand l’un d’entre nous meurt
Qu’on nous met en demeure
De débarrasser l’hôtel
De ses restes mortels
Quelle est celle qui r’mu tout paris
Pour qu’on lui fasse, au plus bas prix
Des funérailles gigantesques
Pas nationales, non, mais presque?
Κι όταν κανείς μας πεθαίνει
και το κουφάρι του μένει
στο σπίτι το νοικιασμένο
λείψανο παρατημένο
ποια είν’ εκείνη που κινεί
γη και ουρανό, την τελετή
να οργανώσει της κηδείας
σχεδόν δαπάνη δημοσία;
(Refrain) (Ρεφρέν)
Et quand vient le mois de mai
Le joli temps d’aimer
Que sans écho, dans les cours,
Nous hurlons a l’amour
Quelle est celle qui nous plaint beaucoup
Quelle est celle qui nous saute au cou
Qui nous dispense sa tendresse
Toutes ses économies d’caresses ?
Και όταν έρχετ’ ο Μάης,
η εποχή της αγάπης,
κι όλοι μας αφανέρωτα
ουρλιάζουμ’ από έρωτα
ποια είν’ αυτή που μας παινεύει
μας αγκαλιάζει, μας κανακεύει
ποια μας χαρίζει στον καθένα
τα χάδια της τα μετρημένα;
(Refrain) (Ρεφρέν)
Ne jetons pas les morceaux
De nos cœurs aux pourceaux
Perdons pas notre latin
Au profit des pantins
Chantons pas la langue des dieux
Pour les balourds, les fess’mathieux
Les paltoquets, ni les bobèches
Les foutriquets, ni les pimbêches,
Μη χαρίζουμε θησαυρούς
εκλεκτούς σε χαζούς
πώς θες να νιώσει ο μπουρμάς
τη νοστιμιά του χουρμά;
τα ωραία λόγια δεν φελάνε
σ’ όσους δεκάρες δεν χαλάνε,
σε άξεστους και σε χαμένες
σε βλάκες και σε φαντασμένες
Dernier refrain

Ni pour la femme de Bertrand
Pour la femme de Gontran
Pour la femme de Pamphile
Ni pour la femme de Firmin
Pour la femme de Germain
Pour celle de Benjamin
Ni pour la femme d’Honoré
La femme de Désiré
La femme de Théophile
Encore moins pour la femme de Nestor
Mais pour la femme d’Hector.

Tελευταίο ρεφρέν

Όχι στην κυρά του Μπερτράν
στην κυρά του Γκοντράν
στην κυρία Παμφίλου
Ούτε στην κυρά του Φιρμέν
στην κυρά του Ζερμέν
ούτε του Μπενζαμέν
Ούτε στην κυρά του Ονορέ
στην κυρά του Ντεζιρέ
στην κυρία Θεοφίλου
Ούτε βεβαίως στην κυρά του Νεστόρ
αλλά στη γυναίκα του Εκτόρ.

 

Ειδικά η τελευταία στροφή είναι δύσκολη -εγώ τουλάχιστο είχα κάμποσες άγνωστες λέξεις και θαρρώ πως ο Μπρασένς επίτηδες αραδιάζει μερικούς όχι πολύ κοινούς αργκοτικούς όρους. Σαν φόρο τιμής έβαλα κι εγώ έναν απόηχο από την κρητική παροιμία «Κατέχει ο μπουρμάς ίντα ναι ο χουρμάς;» αλλά ας μην επεκταθούμε στην εικόνα αυτή (με τα άγια τοις κυσί και τα μαργαριτάρια των γουρουνιών) διότι ίσως έχει ψωμί για χωριστό άρθρο, μην το στριμώξουμε πάνω στην κυρία Έκτορος.

Στα διάφορα λάιβ ο Φοίβος δίνει πότε-πότε εξηγήσεις για το ποιος ήταν ο Πατώκος. Υπάρχει πράγματι τέτοιο επώνυμο, έστω και σπάνιο. δεν βρήκα στα κιτάπια (στους τηλεφωνικούς καταλόγους) -ούτε Πατόκο ούτε Πατώκο (με ωμέγα το γράφει στον δίσκο). Μπορεί να είναι και παρατσούκλι. Παρατσούκλι που το είχε στην παρέα του ή που του το έδωσε ο Φοίβος. Σκέφτομαι ότι το paltoquets του τελευταίου κουπλέ έχει κάποιαν ομοιότητα με τον Πατώκο ηχητικά (παλτοκέ – πατόκ) και θα μπορούσε να έχει επηρεάσει τον Φοίβο.

Αντιθέτως, ο Εκτόρ ξέρουμε πώς λέγεται. Λέγεται Βικτόρ, όχι Εκτόρ. Βικτόρ Λαβίλ, αδελφικός φίλος του Ζορζ Μπρασένς ηδη από τα παιδικά τους χρόνια στη Σέτη (Sète). Στην αρχή της δεκαετίας του 50 ζούσε κι αυτός στο Παρίσι όπου η γυναίκα του, η Ρεμόντ, συχνά έκανε το τραπέζι στον πάμφτωχο Μπρασένς.

Η γυναικα του Εκτόρ θα ζει για πάντα αλλά η Ρεμόντ Λαβίλ άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο πριν απο λίγους μήνες, στην πανέμορφη Σέτη. Ο μπαγάσας ο Εκτόρ, δηλαδή ο Βικτόρ, όχι μόνο αξιώθηκε τέτοια γυναίκα, αλλά ζει ακόμα, κοντεύει τα εκατό….

 

Advertisements

150 Σχόλια to “Έκτορας Πατώκος, έγγαμος”

  1. greggan193 said

    Από γαλλικά δεν σκίζω, Νίκο, αλλά υπάρχει περίπτωση να είναι από το pas toc, μη ψεύτικο, μη απομίμηση, του Εκτόρ του γνήσιου;

  2. Πάνος με πεζά said

    Πολλοί’χαριτολογώντας,έλεγαν πως ήταν «Η γυναίκα του ΠΑΣΟΚου»..,

  3. Και η Μαϊμού, του Σαββόπουλου από το Φορτηγό, εμπνευσμένη από γαλλικό ποίημα είναι.

  4. Κουνελόγατος said

    Πολύ καλό τραγούδι, όλος ο δίσκος ήταν καλός. Αλλά μην ξεφεύγω. Το τραγούδι του Μπρασένς δεν το ήξερα. Καλημέρα.

  5. ΣΠ said

    Τέτοιο επώνυμο δεν βρήκα στα κιτάπια (στους τηλεφωνικούς καταλόγους) -ούτε Πατόκο ούτε Πατώκο

    Κι όμως:
    https://www.11888.gr/white-pages/%CE%A0%CE%B1%CF%84%CF%8E%CE%BA%CE%BF%CF%82/?lat=-1&lng=-1

  6. Γς said

    Καλημέρα

    Και θυμήθηκα την Brave Margot του Georges Brassens και την κόκκινη κάρτα που πήρα άδικα

    [vnottas.files.wordpress.com/2013/03/images-31.jpg]

    Του λε γκαρ, του λε γκαρ ντι βιλάζε…

    Quand Margot dégrafait son corsage
    Pour donner la gougoutte à son chat
    Tous les gars, tous les gars du village
    Etaient là, la la la la la la
    Etaient là, la la la la la

  7. nikiplos said

    2@ αφού το λέει η τελευταία στροφή πως ΔΕΝ είναι σύζυγος Πασόκου… 🙂

  8. sarant said

    Καλημέρα ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Δεν νομιζω

    2 Ισχύει

    5 Μπράβο, άλλαξα το κείμενο στο σημείο αυτό, μερσί.

  9. Triant said

    Καλημέρα.

    Ο δίσκος του Φοίβου είναι πολύ ωραίος αν και εμένα το αγαπημένο μου είναι το ομότιτλο ‘Χάλια’. Ξυπνάει μνήμες, υποθέτω στους περισσότερους από εμάς.
    Αν και έχω δύο δίσκους του Μπρασένς το τραγούδι ή δεν το ήξερα ή δεν το θυμόμουνα. Άμα πάω σπίτι θα δω αν το έχω.

  10. nikiplos said

    Πατώκος είναι ένας Αναστάσιος που βρήκα εδώ:
    https://phdtheses.ekt.gr/eadd/handle/10442/18375

  11. Παναγιώτης Κ. said

    @3. Με πρόλαβες!
    Θα ζητούσα βοήθεια για το τραγούδι του Σαββόπουλου που είναι παραπλήσιο με αυτό που εξετάζουμε.
    Κάποιος…Σαββοπουλικός ας το ανεβάσει για να εμπλουτιστεί το σημερινό νήμα.

  12. greggan193 said

    Υπάρχει πάντως ένας Πατώκος εδώ: http://www.mic.gr/record-review/suede-night-thoughts , αλλά γιατί μου έχει κολλήσει επίσης ότι εκείνο το ανέκδοτο με το Ποιος είναι, ρε γαμώτο αυτός με τα άσπρα (ο Πάπας) δίπλα στον Πατώκα, μιλούσε για κάποιο τέτοιο όνομα πριν να γίνει Μητσάρας ή Τζιτζίδης, κ.ο.κ. — Πού να θυμάμαι, πάει, γέρασα.. για το greggan193: Γρηγόρης Κονδύλης😂

  13. sarant said

    3-11 Το Ήλιε ηλιε αρχηγέ του Σαββόπουλου είναι παρμένο, στους στίχους, από ποίημα του Πρεβέρ.

  14. leonicos said

    πώς θες να νιώσει ο μπουρμάς
    τη νοστιμιά του χουρμά;

    Εκφραση που εξαπολύεται σε κάποιον βλάκα, κρητική: Κατεει ο μπουρμάς πού ‘ν’ ο χουρμάς;

  15. nikiplos said

    Καίτοι όψιμος μπρασενικός, μόλις το 2008 τον ανακάλυψα και τον λάτρεψα αφού ζούσα κοντά στο πάρκο που φέρει το όνομά του στο Παρίσι, το τραγούδι αυτό δεν το ήξερα…

  16. leonicos said

    Μπρασενικός δεν θ’ αποκληθώ

    το τραγούδι δεν το ήξερα, αλλά του Δεληβοριά είναι καλύτερο γιατί είναι συντομότερο. Τραγουδιέται το μπρασενικό μακρινάρι;

  17. Παναγιώτης Κ. said

    Έτσι δουλεύει λοιπόν η τέχνη.
    Με επιρροές και με αντιγραφές!
    Ερώτημα: Έχουν ηθική υποχρέωση οι δημιουργοί να τις αναφέρουν;

  18. leonicos said

    Πώς θυμούνται όλα αυτά τα ονοματα; Άλλα αντ’ άλλων θα λένε, μόνο να πετυχαίνουν τις συλλαβές.

    Άλλωστε σε κάτι τέτοια τραγούδια βάζεις ό,τι θες

  19. Παναγιώτης Κ. said

    @13. Όχι αυτό. Νομίζω ότι υπάρχει και ένα άλλο όπου παίζει με κάποιο όνομα.
    Μπορεί όμως να κάνω λάθος.

  20. nikiplos said

    Μα γι’ αυτό έφθασε τα 100 ο άνθρωπος, ο Βικτώρ Λαβίλ. Γιατί είχε τέτοια γυναίκα… 🙂

    Και για να γίνω και λίγο Γς, αν η γυναίκα ήταν καλό πράγμα θα είχε κι ο θεός μια τέτοια… (λένε κάποιοι εξυπνάκηδες, που συνήθως τρώνε παντόφλα από τη σύζυγο στο σπίτι)… 🙂

  21. nikiplos said

    Κι εδώ ένας Πατώκος που θα μπορούσε να είναι κάλλιστα φίλος του Φοίβου…
    http://www.mic.gr/record-review/suede-night-thoughts

  22. divolos said

    Απογοητεύτηκα λίγο γιατί, αν και ποτέ δεν ήμουν φαν του Δεληβοριά, θεωρούσα εξαιρετικά εμπνευσμένα μερικά τραγούδια του, όπως το συγκεκριμένο. Όχι ότι άκουσα ποτέ τον άνθρωπο να ισχυρίζεται ότι το τραγούδι ήταν δική του έμπνευση, απλά είναι πως το έχεις στο μυαλό σου. Τώρα που άκουσα το πρωτότυπο το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό είναι ότι είναι κόπι πέιστ. Εκτός από το τραγούδι, ούτε τον Μπρασένς ήξερα (γενικά ποτέ δεν άκουγα γαλικά τραγούδια, εξαίρεση η Πιάφ και η Ζαζ). Ο Μπρασάι ο φωτογράφος πιάνετε;

  23. gpoint said

    Και οι πίσω του σελίδες, τίτλος (my back pages, Bob Dylan χωρία να το αναφέρει όπως σε άλλα τραγούδια του Dylan ) και πολλοί άλλο βρίσκονται στην ομελέττα του Νιόνιου

    Δεν είχα ακούσει το τραγούδι του Μπρασένς, ούτε του Δεληβοριά, είμαι κάπως μονόχνωτος στα ακούσματά μου

  24. Πάνος με πεζά said

    Γιατί άραγε, ένα τραγούδι, να μην αντιγράφει ως προς τη βάση της ιστορίας του, κάποιο άλλο; Ειδικά μάλιστα, από άλλη γλώσσα; Εδώ αυτό, έχει γίνει με ολόκληρες ταινίες !

  25. Πάνος με πεζά said

    Επίσης νομίζω ότι είχε μροκύψει ένα μικροθέμα τότε με το «ο άντρας του Ρουβά», πολύ τραβηγμένο ακόμα και για το 1998… Δε δόθηκε μεγάλη συνέχεια, πάντως…
    Ο Φοίβος πάντως, απαντάει ήδη στον ίδιο δίσκο με το τραγούδι «Ο άντρας της ζωής μου θα είμαι εγώ».

  26. Λευκιππος said

    Είχα την εντύπωση ότι το θέμα το ξανασυζητήσουμε, αλλά μάλλον κάνω λάθος. Πάντως το τραγούδι μου άρεσε από τότε και το άκουγα ευχάριστα γιατί αναφερόταν σε μια τρέχουσα της εποχής καθημερινότητα. Όχι, τον Μπρασσενς δεν τον ηξερα

  27. Chrissa Fragiadaki said

    Aπ’ ό,τι φαίνεται, όχι μόνο από το συγκεκριμένο (και απαντώντας επί της ουσίας: δεν το ήξερα και ευχαριστώ για την πληροφορία, καθότι με ενδιαφέρει αυτή η πλευρά της δημιουργίας, και καλλιτεχνικά και «ηθικά»), απ’ ό,τι φαίνεται λοιπόν, η γυναίκα του Πατώκου είναι η Έμπνευση, που πάντα της περισσεύει κάτι για όλους, παρότι φυλάει τη μερίδα του λέοντος για τον εκάστοτε πρώτο δημιουργό. 🙂

  28. sarant said

    22-24 Κόπι πέιστ δεν θα το έλεγα

  29. venios said

    Μου έθιξες ευαίσθητες χορδές, Νοικοκύρη, οπότε πάρε και κάτι άλλο του Ζωρζ, μεταφρασμένο απο μένα:

    Ποίημα του Jean Richepin

    Τραγούδι του Georges Brassens

    Απόδοση στα Ελληνικά:

    Φιλισταίοι,
    Μπακάληδες
    Ενώ τις κυράδες σας
    Χαϊδολογούσατε

    Τα μωρά
    Αναλογιζόσασταν
    Που οι ζωώδεις ορέξεις σας
    Θα ‘σπερναν

    Θα γινούν,
    Ελπίζατε,
    Καλοξυρισμένοι, με κοιλίτσα
    Συμβολαιογράφοι

    Μα για δίκαιη
    Τιμωρία
    Ξεφυτρώνουνε στη γη
    Μια μέρα

    Ανεπιθύ-
    μητα παιδιά
    Πούναι μακρυμάλληδες
    Ποιητές…

    ………..

  30. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  31. venios said

    Πάντως, ένα χαρακτηριστικό του Μπρασσένς είναι ότι πολλά τραγούδια του, όπως αυτο έχουν απότομη πτώση, θεατρικότητα. ¨πως κι ο Μπορίς Βιαν, για τον οποίο αν ποτέ ασχοληθείς θα χαρώ ιδιαίτερα.
    https://www.google.com/search?client=firefox-b-d&q=le+gorille+brassens

  32. Πάνος με πεζά said

    Εμείς πάντως στο Γαλλικό Ινστιτούτο τόοοτε, ένα γαλλικό τραγούδι είχαμε αναλύσει όλο κι όλο (πρέπει να ήταν στην ύλη του Capelle, μιλάω για 80s), κι αυτό ήταν το «La mer», του Charles Trenet.

  33. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Για τη στατιστική, ιδέα δεν είχα για τον Έκτορα και τα σχετικά, αλλά για τα μουσικά πράγματα είμαι ελάχιστα ενημερωμένος, για τη γαλλική μουσική σκηνή μόνο τα του συρμού (κι από αυτά τα πάνω-πάνω), για το Μπρασένς μόνο όσα βλέπω εδώ.
    Είμαι και σχετικά νεανίας (το ιστολόγιο είναι από τους λίγους χώρους που μπορώ να το πω χωρίς να με πάρουν απαραίτητα στο ψιλό…)

  34. 3, 11, 13:
    Γύρω στο 1970, φοιτητής, διάβασα στο περιοδικό Νέα Εστία, του Πέτρου Χάρη, ένα ποίημα (όχι στίχοι τραγουδιού) μεταφρασμένο από τα γαλλικά, που ήταν ολόιδιο με τη Μαϊμού. Δεν θυμάμαι το όνομα του Γάλλου ποιητή. Με είχε εντυπωσιάσει τότε.

    Αργότερα, ο Σαββόπουλος, όταν δανειζόταν στίχους, (εδώ είναι Μπαλκάνια… Ντύλαν, κλπ) το ανέφερε στο εξώφυλλο του δίσκου. Στα τραγούδια του Φορτηγού όμως, όχι.

  35. agapanthos said

    Πρώτα πρώτα, υπέροχη η μετάφραση.

    Έπειτα, ο Πατώκος (και το κορίτσι του) είναι πραγματικό πρόσωπο, φίλος του Δεληβοριά. Ενίοτε εμφανίζεται ακόμα στα λάιβ του, έχει τύχει τουλάχιστον μια φορά να τον ακούσω να του κάνει πλάκα πριν να παίξει το τραγούδι.

    Ο άλλος Πατώκος που βρήκαν οι σχολιαστές, που ασχολείται με την θεωρία των παιγνίων και γράφει στο mic.gr, είναι ξάδερφός του.

    Όσο για το αν ο Δεληβοριάς το παραδέχεται ή όχι ότι βασίστηκε στον Μπρασένς, μια φορά που του έδωσα συγχαρητήρια για τη μεταφορά του τραγουδιού στα ελληνικά μου είπε ευχαριστώ.

  36. Γιώργος said

    «Ή ο άντρας του Ρουβά»
    χμμ… μάλλον κι αυτό θα πρέπει να το επικαιροποιήσει. Από τότε έχει αποκτήσει τέσσερα παιδιά.

  37. nikiplos said

    35@ μήπως είναι αυτός στο @21 που ασχολείται με τα μουσικά? Τάσο τον λένε κι αυτόν…

  38. sarant said

    29 Ωραίος!

    35 Ευχαριστούμε!

  39. spiridione said

    Η ομοιότητα του τραγουδιού του Φοίβου με αυτό του Μπρασένς έχει επισημανθεί και από άλλους:
    Ο Μπρασένς και οι Έλληνες «συγγενείς» του
    https://www.musicpaper.gr/editorial/item/4324-o-brasens-kai-oi-ellines-syggeneis-tou

    Μπρασένς, μια φωνή ελεύθερη
    https://www.kathimerini.gr/433505/article/politismos/arxeio-politismoy/mprasens-mia-fwnh-eley8erh

    Για την ιστορία να πω ότι Πατώκοι εντοπίζονται ιδιαίτερα στη Νεμέα, υπάρχει πεσών το ’40 και εκτελεσμένος απ’ τους Γερμανούς. Υπάρχει και πλατεία Πατώκου στη Νεμέα
    https://www.nemeapress.gr/2019/05/21/omilia-vaggeli-andrianakoy-plateia-patokoy-video/

  40. Παναγιώτης Κ. said

    Ο Φοίβος Δεληβοριάς είναι ό,τι πρέπει για όσους συμβαίνει να είναι παππούδες και θέλουν να βάλουν μουσικές στα μικρά εγγόνια τους για να τα ψυχαγωγήσουν!

  41. Obscure said

    Ήμουν στο λύκειο όταν βγήκε και τον Μπρασένς δεν τον ήξερα ούτε σαν όνομα. Χάρη στον δίσκο αυτόν όμως έμαθα τον Tom Waits!

  42. antonislaw said

    Συγχαρητήρια για τη μετάφραση!Δεν ξέρω γρι γαλλικά αλλά με ταξίδεψε!

    27 » απ’ ό,τι φαίνεται λοιπόν, η γυναίκα του Πατώκου είναι η Έμπνευση»

    Το ίδιο θα μπορούσε να πει κανείς και για το «Θανάση» του Ζαμπέτα.

    (Είχαμε κουβεντιάσει ότι η εκδοχή ότι «θανάσης» είναι ο αργιλές ή εξάρτημα του αργιλέ χασισοποτείας δεν συνάδει με το ύφος των στίχων του Χαράλαμπου Βασιλειάδη ή Τσάντα
    https://sarantakos.wordpress.com/2019/01/18/thanasis/)

  43. sarant said

    39 Α, πολύ ωραία!

  44. Eli Ven said

    Δεν ήξερα τον Μπρασένς ούτε το τραγούδι του. Ο Φοίβος κάτι λέει στις συναυλίες, κάτι με τα Κύθηρα και κάποια φάση που έγινε εκεί, αλλά δεν θυμάμαι….

  45. selitsanos said

    Νομίζω ότι ο Φοίβος το έχει ξανακάνει με το «La ronde des jurons». του Brassens.

  46. divolos said

    35. «Όσο για το αν ο Δεληβοριάς το παραδέχεται ή όχι ότι βασίστηκε στον Μπρασένς, μια φορά που του έδωσα συγχαρητήρια για τη μεταφορά του τραγουδιού στα ελληνικά μου είπε ευχαριστώ.»

    Αν όχι διασκευή με την αυστηρή έννοια του όρου (δεδομένου ότι είναι διαφορετική η μελωδική γραμμή), το μεταφορά νομίζω ότι είναι δίκαιο. (28) Εντάξει Νικοκύρη δεν είπα ότι είναι και κόπι πέιστ, απλά ότι ήταν το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό. Οι στίχοι μεταφέρθηκαν στην ελληνική πραγματικότητα και εποχή όμως η βασική ιδέα, η πλοκή και η ανάπτυξη του τραγουδιού έχουν πάρα πολλές ομοιότητες. Το κουπλέ μελωδικό και στα δύο τραγούδια και αργό και μετά το ρεφρέν γρήγορο και αφηγηματικό και στο τέλος μικρή παύση και κλείσιμο με: Ειναι η γυναίκα του Πατώκου/Non, c’est la femme d’Hector. Ακόμη και η ενορχήστρωση με κυρίαχη μια κιθάρα που παίζει ρυθμικά (ακόρντα) και και απο πίσω μπάσο δίνουν μια παρόμοια αίσθηση. (24). Και βέβαια πολύ καλά έκανε και διασκεύασε/αντέγραψε ή εμπνεύστηκε. Έιναι απολύτως θεμιτό για να μην πω και αναγκαίο. Απλά νομίζω πως στο CD έπρεπε να γράφει τουλάχιστον ένα «ελεύθερη διασκευή του…» ή «μεταφορά στα ελληνικά του…» ή έστω ένα «εμπνευσμένο από…» Ειδικά επειδή τα τραγούδια του δίνουν αυτή την αίσθηση του πολύ προσωπικού βιώματος και του τόσο προσωπικού στυλ που έχει αλλά κι επειδή σε συνεντεύξεις δίνει την αίσθηση ενός πολύ ταπεινού και καθόλου φαντασμένου ανθρώπου.

  47. Theo said

    Καλημέρα!
    Κι εγώ δεν ήξερα τον «Έκτορα» του Μπρασένς.

    @25, et al:
    Πριν καμιά εικοσαετία θυμάμαι τον Δεληβοριά να απολογείται για τον «άντρα του Ρουβά», λέγοντας πως έτσι ακουγόταν, πως το άκουσε από την αδελφή του.

    Πρόσφατα, το 2015, το συμμάζεψε:
    Μου την πέσανε για τον στίχο ο «ο άντρας του Ρουβά». Όταν το έγραφα μου ερχόντουσαν στη σειρά αστείες εικόνες lifestyle προτύπων ομορφιάς και με μία ραπ αίσθηση του χιούμορ μου έβγαιναν πρόσωπα και λίγο «κάφρικα». Υπήρξε μία προσπάθεια από την εταιρεία του Ρουβά να μην ακουστεί. Ο Ρουβάς είναι συμπαθέστατος και άνθρωπος που δεν είναι κομπλεξικός. Ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι κάνω κάτι εναντίον του Σάκη Ρουβά.

  48. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Ὁ Πατῶκος εἶναι ὑπαρκτὸ πρόσωπο, φίλος τοῦ Φοίβου, ἡ δὲ κοπέλλα του μὲ τἠν ὁποία ἦταν τότε στὰ χωρίσματα, μιὰ γοητευτικἠ Γαλλίδα, ἐνέπνευσε τὸ Φοῖβο σὲ ἕνα ταξίδι μὲ μεγάλη παρέα, ἂν θυμᾶμαι καλὰ πρὸς Κρήτη. Ἐλπίζω νὰ μὴ θυμὠσει ὁ Φοῖβος ποὺ τὸ ἀποκάλυψα, ἀλλὰ δὲ νομίζω. Ὅταν κυκλοφόρησε ὁ δίσκος σπούδαζα στὴν Ἰταλία κι ἔλαβα τὸ δίσκο ταχυδρομικῶς καὶ φυσικὰ τὸν ἠχογράφησα σὲ κασέτα γιὰ τὸ φίλο μου τὸ Μηνᾶ ἀπὸ τὴν Κρήτη ποὺ σπούδαζε κι αὐτὸς στὴν Ἰταλία. Ὁ Μηνᾶς ἦταν καὶ εἶναι ἀκόμη ἀντισαββοπουλικὸς μέχρι τὰ μπούνια καὶ τότε ὁ Φοῖβος ἔκανε συναυλίες μὲ τὸ Σαββόπουλο, μάλλον λίγο πρίν, ἀλλὰ τοὖχε μείνει αὐτὸ τοῦ Μηνᾶ, ὁπότε ἦταν γενικῶς πῦρ καὶ μανία κατὰ τοῦ Φοίβου. Ὁπότε ὅταν διάβαζε κάτι ποὺ εἶχε πεῖ ὁ Φοῖβος σὲ συνέντευξη, εἶχε πάντα ἑκατὸ ἀντιρρήσεις καὶ μοὔλεγε τὶ νὰ τοῦ ἀπαντήσω, ἐγὼ τὸ μετέφερα κι ὁ Φοῖβος ἀνταπαντοῦσε συνήθως σκωπτικά, ὁπότε ὁ φίλος μου γινόταν ἔξαλλος. Ὅταν ἄκουσα γιὰ τὴ γυναῖκα τοῦ Μηνᾶ στὸ τραγούδι, εἶπα στὸ Μηνᾶ πὼς τάχα μίλησα μὲ τὸ Φοῖβο καὶ μοῦ εἶπε πὼς γι’αὐτὸν μιλάει τὸ τραγούδι. Χάρηκε τόσο πολὺ ὁ Μηνᾶς καὶ διέδιδε σὲ ὅλους τοὺς Ἕλληνες ποὺ γνώριζε πὼς ἦταν αὐτὸς ποὺ ὁ Φοῖβος ἔβαλε στὸ τραγούδι. Μετὰ ὅμως τοῦ εἶπα ὅτι τὸ εἶχα βγάλει ἀπὸ το μυαλό μου καὶ στενοχωρήθηκε. Ὅμως ἡ ἀλήθεια ἦταν ὅτι πράγματι ἐπρόκειτο γιὰ τὸ φίλο μου γιατὶ ὅταν εἶπα στὸ Φοῖβο ὅτι ἔκανα πλάκα στὸ Μηνᾶ, μοῦ ἀπάντησε ὅτι πράγματι εἶχε ἐμπνευστεῖ τὸ τὸ στίχο ἀπὸ τὸ διάλογο ποὺ εἶχαν μέσω ἐμοῦ. Τὸ πρᾶγμα πάντως εἶχε αἴσιο τέλος γιατὶ ὁ Μηνᾶς συναντήθηκε μὲ τὸ Φοῖβο σὲ μιὰ συναυλία στὸ Ἡράκλειο καὶ συμπάθησαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο

  49. atheofobos said

    Να υπενθυμίσω ένα κείμενο σου για ένα άλλο σημαντικό έργο του Μπρασένς, τον Γορίλα και τις ελληνικές αποδόσεις του.
    https://www.sarantakos.com/language/par-gorilla-eis.html
    Και η καλύτερη για μένα ελληνική εκτέλεση

  50. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    48 Α, πολύ ενδιαφέρον

    49 Καλά κάνεις και βάζεις κι αυτό το λινκ

  51. Πάνος με πεζά said

    Επιβεβαιώνεται λοιπόν ότι ο Πατώκος και η γυναίκα του είναι υπαρκτά πρόσωπα, και τις περισσότερες φορές έτσι συμβαίνει με τα τραγούδια. Ο Θανάσης, ήταν ένα πρόσωπο αγνώστου επωνύμου, γλεντζές, που σύχναζε στην ίδια ταβέρνα με το Βασιλειάδη, ώσπου μετά από μια μακροχρόνια απουσία του τελευταίου, δεν τον είδε. Και έγραψε το τραγούδι, απλά για το φίλο του που χάθηκε απ’ το στέκι.
    Ομοίως ο Σταμάτης Κομνηνός (του Αγίου Φεβρουαρίου) ήταν φίλος του Μάνου Ελευθερίου από το Ναυτικό, η κοπέλα από το «Μια βραδιά στο λούκι», που δυστυχώς πέθανε πρόσφατα, ήταν η πανέμορφη Ρενέ Στριμινέα (έχει παίξει και στην ταινία «Σουβλίστε τους (Τρεις κι ο κούκος)» του Ζερβού, «Νικόλας» είναι ο Ζιώγαλας, στο ίδιο τραγούδι, κλπ.
    Εκ παραλλήλου, συμβολισμούς ονομάτων με αντικείμενα, και κυρίως απαγορευμένα, αναπλάθουν από χρόνια διάφοροι αστικοί μύθοι, κυρίως σε ξένα τραγούδια, π.χ. το Angie των Rolling Stones.

  52. selitsanos said

  53. gpoint said

    # 51

    Το έχω ξαναγράψει (από αμερικάνικες πηγές) Αντζι το χαϊδευτικό που φώναζε ο Μικ τον Ντέηβιντ ΜπάουΙ

  54. sarant said

    51 Για τον Γιάννη τον φονιά κυκλοφορούν πολλά και δεν ξέρω τι ισχύει τελικά.

    52 Α μπράβο. Πολύ παρόμοια περίπτωση.

  55. Γιάννης Κ. said

    Αυτός ο συνήθως σιωπηλός μα πάντα θερμός αναγνώστης λέει: Τι ωραίο το σημερινό!

  56. Αγγελος said

    (48) Ακου μικρός ο κόσμος!
    Θα αποδειχθεί ακόμα μικρότερος αν ο περί ου ο λόγος Μηνάς λέγεται και Παιδ… στο επώνυμο. Είναι δυνατόν;

  57. Τίτος Χριστοδούλου said

    Έκτορας ήταν ο ελληνιστής Άγγλος διευθυντής του English School στην Κύπρο που, εν έρωτι με τον Όμηρο και την Λυρική ποίηση, παντρεύτηκε την Ανδρομάχη, θεία ενός καλού μου φίλου. Στον θάνατο του κου Έκτορα, φυσικό κι όχι από Αχιλλέα, μερικοί τόμοι κλασικών κειμένων από την βιβλιοθήκη του Έκτορα πέρασαν στον ανηψιό του, κι εκείνος μου δώρισε το Lyra Graeca, με εμβριθείς σημειώσεις του Έκτορα. Ευγνώμων, σε θείο και ανηψιό.

  58. sarant said

    55 Να είστε καλά!

  59. spyridos said

    Απολαυστικό (και τα σχόλια)

    Η Πάττι πήγε μερικές βδομάδες να δει τους δικούς της και ο παλαβός την πέθανε στο τραγούδι.
    Η ίδια είχε δηλώσει ότι φρίκαρε. Άφησε τον ονειροπόλο και παντρεύτηκε τον Ντον Τζόνσον

  60. ΓιώργοςΜ said

    51 Τη δόξα των αστικών μύθων τη ζήλεψαν κι οι δικοί μας:
    https://www.newsbeast.gr/weekend/arthro/4936392/poios-pragmatika-einai-o-thanasis-poy-epsachne-o-giorgos-zampetas

  61. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Έχω σε κασέτα, φερμένη/αγορασμένη όχι γραμμένη, από τη Γαλλία ,αρχές της δεκαετίας του ΄80, τα παλιά/τα πρώτα νομίζω έλεγε, τραγούδια του G.B. Νομίζω ήταν και η γυναίκα του Έκτορα μέσα. Λέω νομίζω διότι η κασέτα είναι στα βαθιά (ή στα ψηλά 🙂 ) κασονιαρισμένη και δε μπορώ να δω και δεν ήταν απ΄αυτά φαίνεται που είχα ξεχωρίσει.

    Από τον ίδιο το Φοίβο Δεληβοριά:
    “Νομίζω ότι υπάρχει μόνος ένας άνθρωπος που έχω πραγματικά ζηλέψει. Ο Ζορζ Μπρασένς, ένας Γάλλος τραγουδοποιός των 50s. Είχε μια τρομερά κωμική αναρχική ματιά για το Β’ Παγκόσμιο και για τους ιδεολόγους. Είχε γράψει τον καταπληκτικό στίχο ωραία, να πεθάνουμε για τις ιδέες, αλλά με πολύ αργό θάνατο’. Χωρίς να είναι απολιτίκ, και με μια τρομερή αγάπη για τους ανθρώπους και ειρωνεία για την αδικία, ζούσε τρομερά ελεύθερα.
    Ήταν με μια γυναίκα απ’ τα 25, με την οποία έμεναν σε διπλανά σπίτια και έδιναν ραντεβού μέρα πάρα μέρα. Μ’ άρεσε πάρα πολύ αυτό. Έχει γράψει κι ένα φοβερό τραγούδι γι’ αυτή που κάπου έλεγε ‘έχω την τιμή να ΜΗ σου ζητήσω το χέρι'».
    https://www.oneman.gr/keimena/diabasma/malebox/h-zwh-soy-xwrizetai-se-tragoudia-toy-foivoy-delhvoria.2708235.html

    ………………………………….
    Ένας Σκύλος Στο Κολωνάκι” και “Η Γυναίκα Του Πατώκου”, δύο τραγούδια που γράφτηκαν μαζί: πρόκειται για έργα όπου το προσωπικό βίωμα γίνεται αφορμή για διεισδυτικές ματιές στην κοινωνική πραγματικότητα.
    Στο στούντιο Polysound, όπου έδινα ραντεβού με τον Θύμιο, υπήρχε ένας άλλος σκύλος, ο Βαγγέλης. Έδωσα το όνομα αυτού του σκύλου στον άλλο. Και μετά, όλοι έλεγαν τον σκύλο της Λουκιανού Βαγγέλη, απ’ το τραγούδι μου! Ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει. Ελαφριά κι η εποχή που μας σκέπασε». Και προσθέτει: «Η γυναίκα του Πατώκου είναι σαν τον σκύλο τον Βαγγέλη. Δύο κοινά, πραγματικά, αντι-ηρωϊκά ονόματα, πολύ πιο ισχυρά στη δική μου συνείδηση απ’ το όποιο ανώνυμο γκλάμουρ».

    …θυμάται έντονα τις συζητήσεις τις οποίες προκαλούσε η “Γυναίκα Του Πατώκου». «Όποιος ερχόταν να γράψει ρωτούσε ποιος ήταν ο Πατώκος και ποια η γυναίκα του. Και υπήρχε μια ολόκληρη κουβέντα γύρω απ’ αυτό, με πολύ χιούμορ και μυστήριο».
    Στ.Τζιρίτας: Ήταν το 1999, φθινόπωρο, όταν ακούγοντας ραδιόφωνο έπεσα πάνω σε ένα τραγούδι του Δεληβοριά του οποίου ο τίτλος και οι στίχοι με έκαναν να χαμογελάσω: “Η Γυναίκα Του Πατώκου”. Ο Πατώκος, ο Τασος Πατώκος για την ακρίβεια, ήταν και είναι ένας άνθρωπος που γνωρίζω προσωπικά· ο συμπαθέστατος εκδότης του πάλαι πότε fanzine Sense, ο οποίος ειδικευόταν στον indie ήχο, με μεγάλη αγάπη για τους Pixies. Παντρεμένος δεν ήταν ο Τάσος και αποφασίζω να τον πάρω τηλέφωνο (βλέπε καζούρα). Στην τρίτη φράση με έχει γειώσει. Με είχαν προλάβει καιρό πριν διάφοροι άλλοι γνωστοί, ο δίσκος είχε χρονίσει. …»
    https://www.avopolis.gr/articles/articles-greek/66097-20-xronia-xalia

    …………………………………..
    Για να ενισχύσω την ίντριγκα:
    03.07.2005, 15:20
    «Ο Πάτωκος είναι υπαρκτό πρόσωπο. Συγκεκριμένα είναι καθήγητης στο Λεόντειο.»
    (Διαβάστε το, έχει κι άλλες απαντήσεις, σαν κι αυτές που περιγράφτηκαν ήδη, μέχρι ότι τη χώρισε τελικά την τέλεια γυναίκα 🙂 🙂 )
    http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Splatt_Forums&file=viewtopic&topic=3413

  62. Πάνος με πεζά said

    Και που να πιάναμε το τραγούδι του Καζούλλη «Το τελευταίο»… Εκεί να δεις τί γράφει από κάτω, μέχρι για εκτρώσεις, για κοπέλες που πέθαναν πριν φτάσουν στην εκκλησία για το γάμο, …

  63. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η Πατώκαινα είναι μια χαρά, αλλά ο Πατώκος, δε μας τα λέει καλά 🙂
    Νεότερα από το άλυτο Πατωκικό:
    «Τελικά το θέμα δεν λύθηκε δια παντός, γιατί ο Δημήτρης ο Πατώκος… εξακολουθούσε να είναι υπέρ της ατομικής ιδιοκτησίας!».
    https://www.emprosnet.gr/feed/90555-i-exomologisi-toy-foivoy-delivoria

  64. Καλλιρόη said

    Κύριε Σαραντάκο, χάρηκα που διάβασα την παροιμιώδη έκφραση με τον χουρμά και τον μπουρμά, διότι έχω προσπαθήσει να φωτίσω το συνειρμό της μάλλον σπάνιας αυτής παροιμίας, όμως δεν το έχω καταφέρει. Γνωρίζω πότε χρησιμοποιείται αλλά όχι το πώς προκύπτει. Μπουρμάς διαβάζω στο SlANG.gr σημαίνει εξομώτης, οπότε;

  65. Δεν είχα ακούσει κανένα από τα δύο τραγούδια (και χαίρομαι που τα πέτυχα εδώ!)

    Το Πατώκος μού φαίνεται σαν συγκομμένο παρατσούκλι για «Πατώκορφος».

  66. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    54 >>Για τον Γιάννη τον φονιά κυκλοφορούν πολλά και δεν ξέρω τι ισχύει τελικά.

    Από πολύ πρόσφατη συζήτηση της Αγαθής Δημητρούκα με τον Μπόσκο:

    «…Ο Νίκος αναρωτιόταν τι να κάνει τον Γιάννη τον φονιά, Κεφαλλονίτη ή Μεσολογγίτη, γράφοντας πάνω στην υπάρχουσα μουσική του Μάνου. «Μην το κάνεις Κεφαλλονίτη» του έλεγα εγώ που προερχόμουν από το Μεσολόγγι, «δεν θα ‘χει αξία το φονικό, θα ‘χει γίνει από έναν τρελο-Κεφαλλονίτη». Αποφάσισε να τον κάνει «Μεσολογγίτη», λοιπόν, που θα έκρυβε κι έναν ηρωισμό η πράξη του. Με πείραζε πολύ μ’ αυτό. Το είπε πολύ ωραία ο Μητσιάς, αυστηρά, το τραγούδι! …»
    https://www.lifo.gr/articles/portreta_articles/188922/o-agnostos-nikos-gkatsos-mesa-apo-tis-afigiseis-tis-agathis-dimitroyka

  67. Για τη στατιστική…
    τη γυναίκα του Πατώκου την ήξερα, την άλλη του Έκτορα, όχι.
    Αξιολάτρευτες και οι δυο…

  68. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα πολύ ωραία σχόλια!

    64 Να περιμένετε μέχρι αύριο;

  69. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    65 >>Το Πατώκος μού φαίνεται σαν συγκομμένο παρατσούκλι για «Πατώκορφος».
    και όχι για Πατατώκος ; 🙂

  70. aerosol said

    #51 & 53
    Άντζι λεγόταν η γυναίκα του Μπόουι -η οποία είχε γράψει σε βιογραφία της πως τον είχε βρει στο κρεβάτι με τον Τζάγκερ. Το οποίο ο Τζάγκερ διαψεύδει.
    Πάντως ο τίτλος έχει τελείως άσχετη προέλευση. Ο Κηθ Ρίτσαρντς έγραψε τη μουσική και διάλεξε τον τίτλο, ενώ βρισκόταν σε κλινική για αποτοξίνωση. Ταυτόχρονα η γυναίκα του ήταν στο νοσοκομείο και γεννούσε μια κόρη. Την οποία τελικά βάφτισαν Άντζελα.

  71. ΣΠ said

    ο Πατώκος λέγεται Δημήτρης και έχει πλέον δύο παιδιά (με την περιβόητη γυναίκα του)

  72. Γιάννης Ιατρού said

    64: Μαγδαληνή
    Μια σχετική πληροφορία από μια παλιά σχολιάστρια εδώ καθώς και μιά γρήγορη εξήγηση από την ίδια (εδώ και τον Νίκο, την Μαρία (71) και τον Δύτη (92) κ.ά. στο ίδιο νήμα, πιό κάτω) 🙂

  73. Γιάννης Ιατρού said

    68: (72) Ωχ, τώρα σε είδα Νίκο… Ελπίζω να μη στο χάλασα 🙄

  74. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    56 Όχι

  75. 17,

    Στην τέχνη δεν υπάρχει παρθενογένεση

  76. vaskol said

    Έχω διαβάσει εδώ και αρκετά χρόνια σε συνέντευξη του Φοίβου πως την ιδέα για το τραγούδι για τον Πατωκο την πήρε από το συγκεκριμένο τραγούδι του Μπρασένς. Μετά από αυτό άκουσα το τραγούδι για τη γυναίκα του Έκτορα και αυτό ήταν μάλιστα η αφορμή για να ψάξω και τα άλλα τραγούδια του Μπρασένς και να τον εκτιμήσω.

    Στο συγκεκριμένο περισσότερο την κεντρική ιδέα πήρε, τόσο η μουσική όσο και οι στίχοι είναι ιδιαίτεροι. Και σε άλλα τραγούδια που έχει επηρεαστεί το έχει πει ανοιχτά πάντως, όπως πχ το Χάλια που ακολουθεί πιο πιστά το Invitation to the blues του Waits στη μουσική αλλά και στη λογική των στίχων, το ίδιο με το Τρένο στην κορυφογραμμή που ακολουθεί το Slow train coming του Dylan, ή η Κική που έχει ουσιαστικά την εισαγωγή του San Diego Serenade του Waits.

  77. Καλλιρρόη said

    Βεβαίως. Εδώ περιμένω χρόνια 🙂

  78. sarant said

    72-73 Θα πουμε και αλλα αύριο

    76 Το τρένο στην κορυφογραμμή έχει σαφέστερη οφειλή.

  79. 69, … και όχι για Πατατώκος ;

    Και Πατατώκος, δίκην αττικού αναδιπλασιασμού (λέμε τώρα…)

    (Κατά το Πατατούλης, δύο σε ένα για Πατούλης και Τατούλης)

  80. Μαρία said

    Τη γυναίκα του Έκτορα την ξέρω απ’ τη δεκαετία του ’60. Του Πατώκου την έμαθα σήμερα. Μα τόσο συμβατικός ο Δεληβοριάς στα εικοσιπέντε του!

  81. loukretia50 said

    Νικοκύρη, ειλικρινές ρισπέκτ για τη μελωδική μετάφραση ιδιωματικών εκφράσεων!

    31. VENIOS Υποθέτω σας ενδιαφέρει
    Georges Brassens chante «Le déserteur» de Boris Vian https://youtu.be/WlE_I_uPbiQ archive audio
    Όχι πως υστερεί η πρωτότυπη εκτέλεση!

    Ο Δύτης έχει καπαρώσει το » Mauvaise Reputation» οπότε βάζω άλλο :
    Georges Brassens – https://youtu.be/df8SYHs4X94 Chanson Pour L’Auvergnat

  82. Πέπε said

    54 >>Για τον Γιάννη τον φονιά κυκλοφορούν πολλά και δεν ξέρω τι ισχύει τελικά.

    Η εκδοχή που έχω ακούσει είναι ότι πρόκειται για κάποιον που πήρε απάνω του την ευθύνη ενός φονικού χωρίς να είναι πραγματικά δική του, για να γλιτώσει τον έναν άλλον. Ο άλλος αυτός είχε μιαν (αδελφή; αρραβωνιαστικιά; γυναίκα;) που στο τραγούδι αναφέρεται ως το Φροσί.

  83. Καλλιρρόη said

    72: Να είστε καλά!

  84. Κιγκέρι said

    Πολλά σπόιλερ έχει σήμερα για το αυριανό! Εγώ άλλο πράμα από αυτό που λέει το σλανγκ ξέρω να είναι ο μπουρμάς, αλλά δεν ξέρω από πού το ξέρω. Πάντως θα μπορούσε να ειπωθεί για αυτόν που αλλαξοπίστησε, για να δείξει ακραία περιφρόνηση. Άλλα δε μαρτυράω!

  85. Πέπε said

    82 διόρθ.:

    για να γλιτώσει τον έναν άλλον > για να γλιτώσει έναν άλλον

  86. loukretia50 said

    84. Υπάρχει και κάτι άλλο :
    «Sacred Cat of Burma»,
    Ο γάτος Μπούρμας ή μπουρμάς
    Δεν ξέρει τι είν’ ο χουρμάς!

  87. Πάνος με πεζά said

    Πάντως ο Τάκης Μπουρμάς είναι και συνθέτης, και μάλιστα ο Νταλάρας έχει πει ένα ωραίο τραγούδι του, με το οποίο μεταστράφηκε σε ύφος, όταν το είχε πει (1989) … 🙂

  88. Λευκιππος said

    Άσχετο. Οκτώβρης, και μπορούμε να κάνουμε ο,τι βλακεία θέλουμε, γατι, όπως επι(ση)μένει ο νοικοκύρης, ο Οκτώβρης δεν έχει ΜΗ.

  89. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Ωραίο! Και τα σχόλια, επίσης.
    Δεν είχα πολλή σχέση με το γαλλικό τραγούδι, πέρα από Πιάφ, Ανταμό, Μα(τ)σίας, Αζναβούρ και 2-3 άλλους (αλλά μου άρεσαν πολύ όλοι αυτοί!)
    Οπότε το συγκεκριμένο δεν μου θύμισε κάτι.

    – Ήθελα να γράψω κάτι σχετικά με τον «μπουρμά» και την παροιμία, αλλά το σχ. 68 (+78) του Νικοκύρη με φρέναρε. Παρεμβλήθηκε και ο κ. Ιατρού (σχ. 72), οπότε «ες αύριον»…
    Πάντως, κτγμ, δεν σχετίζεται –στην παροιμία– με εξωμότη ή εξισλαμισμένους χριστιανούς, ούτε και με… κρουνό (που αναφέρει ο Ν. Ανδριώτης στο γνωστό Ετυμολογικό Λεξικό του – και απορώ πού το βρήκε!)

  90. Alexis said

    Έκανα ένα (μνημειώδες εννοείται) σχόλιο αλλά μου το κράτησε η μαρμάγκα… 😦

  91. loukretia50 said

    O Φοίβος είναι συμπαθέστατος, ταλαντούχος τραγουδοποιός, με ευαισθησία και μεγάλη απήχηση σε διάφορες ηλικίες.
    Ελπίζω να μη χαρακτηρίζει και τον Tom Waits τραγουδοποιό, όπως είπε για τον Μπρασένς!
    Όταν ωριμάσει κι ο ίδιος σαν ποιητής, συνθέτης, ερμηνευτής, βλέπουμε!
    Tom Waits – https://youtu.be/y9Mse62NFl4 Martha
    Tom Waits https://youtu.be/45JdWBfLsA8 Little Drop Of Poison

  92. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Vangelis!

    Τόσο με τους Aphrodite’s Child, όσο και μετά είναι ο παγκόσμιος μουσικός!

    Και αφήστε τον Δ. Σαββόπουλο και τον φ. Δεληβορρια να κοπιαρουν Ντυλαν και Γαλλους τροβαδουρους.

    Έξαλλου για τον Δ.Σ. έχουν γραφτεί πολλά , όταν αντιλήφθηκαν οτι το Φορτηγό είχε πολλά τραγούδια διασκευασμενα χωρίς να γραφτεί στον δίσκο.

    Jon & Vangelis – I Hear You Now

    Vangelis – To The Unknown Man (Original Fon) (1977)

  93. loukretia50 said

    Λεύκιππε,
    αφιερωσούλα για την ωραία ιδέα σου!!

    «Μη» δεν υπάρχει στην αγάπη, και η Μιμή το αγνοεί.
    Ξεφεύγει από τον Οκτώβρη , το παραβλέπει η ορμή
    Το περιέχει η ορμήνεια, δεν το σηκώνει η πληρωμή.
    Με σπαραγμό το τραγουδούσε ο Ρόρυ,
    με σαρκασμό το λέει ο Καμύ *
    ΛΟΥ
    Μη σε φοβίζουν οι αρνήσεις
    Ζήσε την κάθε σου στιγμή

    ======================
    */(όχι, δεν τον γράφω αλλιώς!)

    A Million Miles Away https://youtu.be/mNvskZi3dWw Rory Gallagher

  94. venios said

    81 Λοθ ευχαριστώ, και ανταποδίδω: https://www.youtube.com/watch?v=TNQR5S_Qc8g

  95. sarant said

    84 Θα μας πεις αύριο για τον μπουρμά!

  96. AK said

    Όταν πριν μερικά χρόνια είχε ρωτήσει συγγενικό μου πρόσωπο το Φοίβο, είχε απαντήσει οτι ο Πατώκος κι η γυναίκα του είχαν χωρισει.

  97. Chrissa Fragiadaki said

    42,
    παιγνιώδες ήταν το σχόλιό μου για την Έμπνευση, όχι σοβαρή ή καν σοβαροφανής διερεύνiση. Πειρακτικό μάλλον, για να το κάνω λιανά, σε ό,τι αφορά τα «καλοπροαίρετα» δάνεια στο θολό όριο της ιδεοκλοπής… 😀

  98. Γιάννης Κουβάτσος said

    54, 82: Αν δεν είναι απλή μυθοπλασία, οι δύο κυριότερες εκδοχές:
    «Ο Γκάτσος δε μίλησε ποτέ δημόσια για το ποιος ήταν ο ήρωας του τραγουδιού αυτού. Δύο όμως είναι οι πιο πιθανές εκδοχές. Με την πρώτη να υποστηρίζει ότι σε ένα χωριό της Αιτωλοακαρνανίας το 1950 και λίγο μετά από ένα φρικτό εμφύλιο που κατάπιε την Ελλάδα και ένα μεγάλο μέρος της ευαισθησίας και της τρυφερότητας της, ο Γιάννης ένα παιδί 15 χρονών σκότωσε τη μάνα του και τον εραστή της.

    Η δεύτερη εκδοχή ίσως και η πιο πιθανή, την οποία διηγείται ο συγχωρεμένος ο Γιουργομέγγουλης, επιστήθιος φίλος του Λοΐζου, επικαλείται ότι του είπε ο Γκάτσος ότι ο Γιάννης ο φονιάς δεν σκότωσε ποτέ κανέναν. Ο αδελφός του Γιάννη, πατέρας τεσσάρων παιδιών σκότωσε για λόγους τιμής έναν συγχωριανό του και ο Γιάννης που ήταν αρραβωνιασμένος με το Φροσί πήρε το φονικό απάνω του για να μην ορφανέψει η φαμίλια του αδερφού του και να έχουν καλύτερη φροντίδα οι γονείς του.»
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.ogdoo.gr/apopseis/nikos-anagnostakis/o-giannis-o-fonias-den-skotose-pote-kanenan&ved=2ahUKEwjorMiQhv7kAhURTsAKHZ3oB2QQFjAAegQIAhAB&usg=AOvVaw3RkvT-CbSe50gA0yE35tHf&cshid=1570035677429

  99. Alexis said

    Εξαιρετικό το σημερινό!
    Από αυτά που μου αρέσουν πολύ και με ιντριγκάρουν!

    Ο Πατώκος ήταν ένα από τα πιο επίμονα ραμόνια μου σε στίχους τραγουδιών, με την έννοια ότι δεν μπορούσα να καταλάβω αν λέει «Πατρόκλου» ή κάτι άλλο που δεν έβγαζε νόημα.
    Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι αναφερόταν σε επώνυμο.
    Νομίζω ότι εδώ στο ιστολόγιο, σε κάποια προηγούμενη συζήτηση, έμαθα ότι λέει «Πατώκου».
    Το τραγούδι του Μπρασένς δεν το γνώριζα, δεν θα μπορούσα άλλωστε γιατί δεν έχω τέτοια ακούσματα.

    Και τώρα που ανακαλύψαμε ποιος ήταν ο Πατώκος, σειρά έχουν κάποια άλλα ακανθώδη ερωτήματα 😆 από την ελληνική δισκογραφία:

    Ποιος ήταν ο Μηνάς της «Τζαμάικας»;
    Ποια είναι η Φανή στο ομώνυμο τραγούδι του Καζούλη;
    Πού ήταν το μαγέρικο του Δεληβοριά στην «Καισαριανή»; Μήπως το είχε κανένας πατέρας/παππούς του Φοίβου; 😆
    Ο Αχιλλέας από το Κάιρο είναι υπαρκτό πρόσωπο και αν ναι ποιος ήταν;
    Πού ήταν το «Μπαρ το Ναυάγιο»; Μήπως στη Ζάκυνθο; 🙂 Και ποιός ήταν ο «Άγιος» που τά ‘πινε μαζί του η Αρλέτα;
    Ποιός ήταν ο Αντώνης ο βαρκάρης ο Σερέτης;

    κλπ. κλπ. …

  100. sarant said

    Τα σχολια 96-99 τα ειχε κρατησει η μαρμάγκα.

    99 Ο Αντώνης ο βαρκάρης ο σερέτης είναι μεταφορά του Αντόνιο Βάργκας Χερέδια. Στη δικη που έγινε για τα πνευματικά δικαιώματα, ο Περιστέρης έφερε έναν βαρκάρη ονοματι Αντώνη στο δικαστήριο!

    https://www.news247.gr/mixani-tou-xronou/michani-toy-chronoy-i-dikastiki-peripeteia-toy-tragoydioy-poy-eipan-o-markos-vamvakaris-kai-o-stelios-kazantzidis.6283689.html

  101. loukretia50 said

    97. Mα ήταν θαυμάσιο! Εμπνευσμένο!
    Τόσοι παντρεύτηκαν τη Μούσα τους!
    Γιατί όχι κι ο Πατώκος?

    Μ.Νικολάου – κι εγώ πατώκορφα σκέφτομαι!

  102. loukretia50 said

    Αλέξη, ακόμα κι αν δεν είναι στη Ζάκυνθο (!!) είναι καταπληκτική ονομασία για μπαρ, είναι τόσοι οι ναυαγοί!
    Είχε γραφτεί πως ο συγκεκριμένος Άγιος ήταν υπαρκτό πρόσωπο.
    Κι είναι πολύ όμορφο τραγούδι https://youtu.be/XTketk0Wl_Q για όσους αγαπούν την Αρλέτα
    ———————
    Τραγουδοποιός: Έμφυλος τύπος.
    Άλλωστε τι θα λέγαμε, «τραγουδοποιούσα»?
    Μπα, δε νομίζω!

    Κι ακόμα ένας – πρόωρα χαμένος Ν.Παπάζογλου https://youtu.be/a8VYYy0V5MY Κανείς εδώ δεν τραγουδά

    Τραγουδείστε κι εσείς, νύχτα είναι, θα περάσει!
    Ο dj έχει θηλυκό?

  103. Πέπε said

    @98

    Α μάλιστα, αυτή την εκδοχή (τη δεύτερη) είναι που μισοθυμόμουν στο #82. Πέρα από το συγκεκριμένο σάιτ, δεν ξέρω αν τεκμηριώνεται και πού. Την έχω ακούσει από τον Δ. Μυστακίδη. Δε γνωρίζω τις πηγές του, απλώς κατά τεκμήριο θεωρώ ότι θα το έχει ψάξει, καθώς γενικά οι παρουσιάσεις του είναι εμπεριστατωμένες. Το μόνο που ξέρω είναι ότι τον ρώτησα «καλά, και πώς καλούμαστε να το καταλάβουμε όλο αυτό ακούγοντας το τραγούδι;», και μου απάντησε «δε χρειάζεται, ακούς το τραγούδι και καταλαβαίνεις ό,τι θέλεις, αυτή είναι απλώς μια πρόσθετη πληροφορία, σχετική με το γεγονός που ενέπνευσε το έργο τέχνης αλλά άσχετη από το ίδιο το έργο».

    Άλλωστε κάτι τέτοιο λέει άκρες μέσες και το άρθρο που λινκάρει ο Γιάννης Κ. στο #98.

    Από κει και πέρα, οπωσδήποτε λαμβάνουμε υπόψη και το σχόλιο του Γιάννη «αν δεν είναι απλή μυθοπλασία».

    ______________________________________

    > > είχα στο κασετόφωνο (ναι, έχω παλιό μοντέλο που παίρνει και κασέτες) τα Χάλια του Φοίβου Δεληβοριά.

    Όταν παρακολούθησα μια παράσταση του Δεληβοριά που ήταν αφιέρωμα στα σαράντα (χρόνια), έβγαλα τον λογαριασμό ότι πρέπει να ‘ναι γεννημένος γύρω στο ’73 με ’75. Είναι δυνατόν να έβγαζε ήδη δίσκους τον καιρό που το σιντί δεν είχε ακόμη εκτοπίσει την κασέτα; Πόσο ήταν τότε, δεκαπέντε; Και βινύλια έχει βγάλει; (Πείτε μου ότι έχει και 78άρια…)

    (Ένας μουσικός που έχω υπόψη μου που να έχει δισκογραφήσει σε όλα τα φορμάτ που έχουν υπάρξει, από το 78άρι μέχρι και το σιντί, είναι ο Χρόνης Αηδονίδης. Και αυτές τις μέρες ακούω στο ράδιο διαφήμιση για μια συναυλία όπου συμμετέχει. Πάνε πάνω από πέντε χρόνια που είχα πάει στην οριστικά τελευταία, αποχαιρετιστήρια συναυλία του, αλλά αυτός ακόμα εκεί!)

  104. 81 Γιατί να έχει καπαρώσει ο Δύτης το mauvaise reputation; Τόσο κακή φήμη έχει;

    92 Ο Vangelis ανώτερος του Σαββόπουλου. Τι άλλο θα διαβάσουν τα ματάκια μου! Ψηφίζω τον Yannis με το καλαματιανό μουστάκι που συνδυάζει ελληνικότητα και διεθνή καριέρα 🙂

  105. Πέπε said

    > > Ο δίσκος είναι του 1998

    Α, αυτό δεν το ‘χα προσέξει. Αλλά η κασέτα θα ‘ναι παλιότερη φαντάζομαι! 🙂

  106. Πέπε said

    104β, 92

    Εγώ με τον Δύτη συντάσσομαι. Ακόμη κι αν έκλεψε μερικά τραγούδια χωρίς να το δηλώσει, αυτό μπορείς να το πεις ανήθικο αλλά άλλο η ηθική και άλλο το ταλέντο.

  107. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  108. loukretia50 said

    Δύτη, κάκιστη διατύπωση, συγνώμη!
    Εννοούσα ότι δικαιωματικά θα το ποστάρεις εσύ!
    (Τούτο ρηθέν για να προστατεύσω τη δική μου φήμη!)
    Ευτυχώς ανεδύθης!
    Jacques Brel – https://youtu.be/H9fa9aWFbLM Ces gens-là

  109. Ναι αλλά γιατί αυτό ειδικά;

  110. gpoint said

    # 106

    θα τούμεινε το κουσούρι απο το ντιρλαντά…

  111. loukretia50 said

    Θυμάμαι κάποια φορά που ήμουν έτοιμη να το ποστάρω και με πρόλαβες.
    ΥΓ Η δεύτερη διατύπωση μάλλον είναι χειρότερη της αρχικής!

  112. Πέπε said

    110
    Ντάξει, δεν είναι από το ντιρλαντά που έχει μείνει ο Σαββόπουλος!

  113. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πώς και δεν γράψατε ακόμη για τον (ύμνο) Αύγουστο του Παπάζογλου. Ο ίδιος είπε ότι τρελάθηκε το καλοκαίρι του σεισμού μ΄ένα κορίτσι κλπ
    https://www.lifo.gr/team/music/59724

    Και για το Βαρδάρη του υπάρχει ιστορία
    https://www.dinfo.gr/%CF%86%CF%8D%CF%83%CE%B7%CE%BE%CE%B5-%CE%BF-%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%AC%CF%81%CE%B7%CF%82-%CE%B7-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF/

  114. loukretia50 said

    112. όχι βέβαια! Τώρα αν κάποιος γίνει ντίρλα, δε θυμάται και πολλά!

  115. Μαρία said

    104
    Με μουσική Βαγγέλη και το ντοκιμαντέρ για το Μητσοτάκη τον οικολόγο, που βγαίνει στις αίθουσες στις 31 του μηνός.

  116. 115 Α! έμαθα για το ντοκιμαντέρ αλλά δεν πρόσεξα τον Βανγκέλις.

  117. loukretia50 said

    115 – 116. Γιατί είναι παράξενο?
    Κι αυτός του Καλόμπους δεν είναι? (το λέω σωστά?)

  118. Γιάννης Κουβάτσος said

    99: «Την Φανή ο Βασίλης Καζούλλης την έγραψε για μία τύπισσα που είχε καψουρευτεί και της είχε κάνει χιλιάδες προτάσεις γάμου. Πάντα όμως λάμβανε αρνητική απάντηση. Συγκεκριμένα σε μία συναυλία του στο Cafe Santan στον Βόλο κάποιος τον ρώτησε τι απέγινε η Φανή. Κι εκείνος μ’ ένα θλιμμένο ύφος απάντησε: «Παντρεύτηκε!!!»
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://forum.kithara.gr/index.php%3Ftopic%3D5022.50&ved=2ahUKEwifjba9vP7kAhXNKewKHVN3CqgQFjALegQIBRAB&usg=AOvVaw3hRz2SDzbYoYPyhzrPC_Vt&cshid=1570050280849

  119. sarant said

    115 Oρεινές συμφωνίες!

  120. Alexis said

    #100: Ένας μπάρμπας μου που είχε για χρόνια καφενείο στον Πειραιά, στο λιμάνι, έλεγε ότι κάποτε ένας θαμώνας του έδειξε ένα γέρο μες στο μαγαζί και του είπε ότι αυτός είναι ο Αντώνης ο βαρκάρης ο σερέτης, που γι’ αυτόν γράφτηκε το τραγούδι!

    Λες να ήταν εκείνος που πήγε στο …δικαστήριο; 😆

  121. Alexis said

    Α, ξεχάσαμε και τη «Ρίτα» του Κηλαηδόνη.
    Ποια να ήταν άραγε αυτή η Ρίτα από την οποία περίμενε πολλά ο Λουκιανός;

  122. Κουτρούφι said

    #92. Έκανε και αυτός τα κοπιαρίσματά του: https://en.wikipedia.org/wiki/Rain_and_Tears

  123. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «Η ιστορία είναι γεμάτη από τέτοιες δημιουργικές επιρροές. Το θέμα είναι το πώς χρησιμοποιείς το υλικό σου, καθώς και την υποχρέωσή σου να αναφέρεις την πηγή, την αφορμή, το κίνητρο…»
    Νότης Μαυρουδής
    https://www.ogdoo.gr/prosopa/dilwseis/notis-mavroudis-o-savvopoulos-kleftis-mousikon-proionton

  124. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    121 Αλέξης >>Ποια να ήταν άραγε αυτή η Ρίτα από την οποία περίμενε πολλά ο Λουκιανός;
    Ενώ η Παναγιωταρά του;
    Δουλάρα με ονοματεπώνυμο, κανένα μυστήριο 🙂

  125. Σχολιαστής said

    Κι εγώ, ως παλιός Μπρασενικός δεν μπορώ παρά να εκφράσω τα συγχαρητήριά μου για το σημερινό θέμα.
    Εξαιρετική η απόδοση του τραγουδιού!

    Εντύπωση μου κάνει πως αρκετοί (συν)σχολιαστές αγνοούν εντελώς τον Μπρασένς.
    Υποθέτω τον Μπρελ (Ζακ) θα τον ξέρουν περισσότεροι…
    Τον Λεό Φερρέ τον ξέρει κανείς;

  126. Μαρία said

    125
    Εκτός απ’ τον Φερέ ξέρουμε και τον Φερά, που μελοποίησε Αραγκόν. https://www.youtube.com/watch?v=lZcrIDW0R38

  127. loukretia50 said

    125. Γιατί είστε απαισιόδοξος? Δεν έχετε καταλάβει ότι κυκλοφορούν – ακόμα! – αρκετοί που μεγάλωσαν με καταραμένους ποιητές και μελαγχολικούς τροβαδούρους?
    Έχει δίκιο η Μαρία!
    Léo Ferré – https://youtu.be/ZH7dG0qyzyg Avec le temps

  128. voulagx said

    #126 Και ξερουμε επισης οτι ο Μπρασσενς οταν σκεφτοταν την Φελιτσια δενοτανε!

  129. aerosol said

    Είναι λογικό κάποιες φορές να μπερδευόμαστε αλλά δεν είναι όλες οι ομοιότητες ίδια περίπτωση.
    Το Τρένο Στην Κορυφογραμμή είναι διασκευή του Slow Train Coming του Ντύλαν. Όχι παρόμοιο ή περίπου, είναι αυτό. Συνθέτης αναγράφεται ο Ντύλαν, είναι δικό του τραγούδι με ελληνική απόδοση στίχων.
    Το ίδιο ισχύει και για το Χάλια. Είναι το Invitation To The Blues του Γουέητς (τον οποίο αγαπάω ιδιαίτερα) με ελληνικούς στίχους του Δεληβοριά. Συνθέτης αναγράφεται ο Γουέητς, ως όφειλε.

    Άλλη είναι η περίπτωση της Γυναίκας του Πατόκου και του Η Κική Κάθε Βράδυ. Το πρώτο είναι επηρεασμένο από τον Μπρασένς, με σαφή αναφορά στην αρχική ιδέα του, αλλά είναι τραγούδι του Δεληβοριά. Δεν οφείλει να αναγράψει τίποτα, ούτε νομικά ούτε ηθικά. Το δεύτερο είναι γενικότερα επηρεασμένο από τον Τομ Γουέητς, κλείνει το μάτι με το γνώριμο μοτίβο από το Sight For Sore Eyes, αλλά δεν είναι καν αυτό. Μοιάζει λίγο με αυτό όπως και με άλλα του Γουέητς -κάποτε θα το λέγαμε à la manière de…

    Αν ήθελε θα μπορούσε να αναφέρει στο άλμπουμ την πηγή έμπνευσής του για τους φιλομαθείς ακροατές του αλλά σχεδόν ποτέ δεν το κάνει κανείς. Μπορεί να το αναφέρει σε κουβέντες ή συνεντεύξεις. Οι πολλές αναφορές των καλλιτεχνών δεν γίνεται να μπαίνουν σε λίστα πάνω στο έργο τους -είναι δημιουργοί, όχι αναλυτές της δουλειάς τους. Εξάλλου έτσι κλείνουν το μάτι και στο κοινό, αφήνοντας ίχνη που κάποιοι θα τα καταλάβουν και άλλοι όχι, χωρίς αυτό να αλλάζει την απόλαυση του καθενός.

    Οι διασκευές όμως είναι σαφέστατα η δουλειά κάποιου καλλιτέχνη ειδωμένη και εκτελεσμένη από έναν άλλο. Δεν δικαιούται να πάρει τα εύσημα της δημιουργίας. Τα οποία (εύσημα, ντε!) τα παίρνει εύκολα όταν πρόκειται για «κλοπή» μελωδιών κλασικής μουσικής, κάτι που λίγοι θα καταλάβουν. Το πότε είναι τιμητική αναφορά σε παλιό δημιουργό, πότε ενσωμάτωση μελωδίας σε ένα πληρέστερο έργο και πότε είναι ξεκάθαρο ξεπατίκωμα μιας σύνθεσης αυτό, δυστυχώς, βασίζεται σε κριτήρια που αλλάζουν ανά εποχή. Τώρα που όλη η μουσική του κόσμου απέχει λίγα κλικ, και ο έλεγχος πνευματικών δικαιωμάτων αυστηρότερος, η νοτροπία έχει αλλάξει και η διαφάνεια είναι συχνότερη.

  130. gpoint said

    # 121

    Σπετσών 64, αν θυμάμαι καλά το νούμερο. Αρτίστα την οποίαν ενυμφεύθη ο προστάτης της- γιος παπά- για να αποφύγει αβάσιμες κατηγορίες και διαμονή στις τότε φυλακές Αβέρωφ (υπέροχο κτίριο, ήθελα νάξερα ποιός μαλάκας το γκρέμισε αντί να του αλλάξει χρήση). Κατόπιν αυτού η Ρίτα άλλαξε ρότα. Κυψελιώτικες ιστορίες του 65

  131. Alexis said

    #130: !!!

    #129: Συμφωνώ απόλυτα. Απορώ που κάποιοι μιλάνε για αντιγραφή/κοπιάρισμα. Η «Γυναίκα του Πατώκου» είναι άλλο τραγούδι από το «La femme d’ Hector». Άλλη μουσική, άλλοι στίχοι.
    Μόνο ως πηγή έμπνευσης, ως προς την κεντρική ιδέα, μπορεί να θεωρηθεί το δεύτερο για το πρώτο.

  132. gpoint said

    # 131

    Αλέξη, την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν ούτε καν μικτά σχολεία και τέτοιοι οίκοι ήσαν άφθονοι.Υπήρχε η μεγάλη πιάτσα κάτω από την Πατησσίων , από το Μεταξουργείο όπως και πολλά σινεμά μέχρι την Κολιάτσου. Συνηθισμένο απογευματινό δρομολόγιο ήταν σινεμά μετά μπουρδελότσαρκα και κάπου ευτυχή κατάληξη. Η τσάρκα ήραν βασική αιτία κρυολογημάτων τον χειμώνα λόγω της εναλαγής ζέστης και κρύου.
    Λίγο πάνω από την Πατησσίων υπήρχαν ελάχιστα σπιτάκια, ένα στην Πιπίνου, άλλο ένα στην Κω κι ένα στην Καλλιφρονά. Για τους γνωρίζοντες την περιοχή το Σπετσών στο ύψος της Ζακύνθου ήταν περίπου εξορία και δεν ενδιέφερε τους επαγγελματίες προστάτες. Το μειονέκτημα αυτό ισοφάριζε η Ρίτα με έξτρα περιποιήσεις μια που αγαπούσε την δουλειά της, που την έκαναν ονείρωξη των τότε νεαρών, Η επίσκεψη του γιού του παπά άλλαξε τα δεδομένα καθώς η Ρίτα τον ερωτεύθηκε σφόδρα και τον σπίτωσε κανονικά. Κάποιος από τους πελάτες της τον έδωσε στην αστυνομία τσαντισμένος από την αλλαγή συνηθειών (επί το επαγγελματικότερον) και έγιναν διάφορα με φυλακίσεις, γάμους κ.λ.π. μέχρι που μπάρκαραν για Βραζιλία. Μετα πολλά χρόνια αυτός επέστρεψε, την τύχη της Ρίτας δεν την ξέρω

  133. Πάνος με πεζά said

    Άλλος αστικός μύθος αναφέρει ότι το τραγούδι «Λεβεντόπαιδο Αρίστο, μπες στο μαγαζί και κλείσ’το» αναφερόταν, κατά κυριολεξία, στον Αριστοτέλη Ωνάση και τις «ζημιές» που έκανε…

  134. Πάνος με πεζά said

    Και φυσικά η «Κυρα-Γιώργαινα» του Κατσαρού, και καλά συνδεδεμένη με την παράνομη σχέση του δικτάτορα με τη Δέσποινα (ενόσω ήταν στον προηγούμενο γάμο του), είναι γραμμένο από τον Πυθαγόρα πολύ απλά για τη γυναίκα του…Γιώργου Κατσαρού !

  135. Alexis said

    #133-134: Πάνο έχουν γραφτεί και ακουστεί πολλά τέτοια, ο καθένας λέει ό,τι θέλει και ερμηνεύει τους στίχους όπως νομίζει.
    Συνήθως όλοι αυτοί οι αστικοί μύθοι ξεκινάνε κάπως έτσι: «Ένας μπάρμπας μου (φίλος/κουμπάρος/γνωστός/μπατζανάκης κλπ.) που γνώριζε τον τραγουδιστή/στιχουργό μου είπε ότι … μπλα… μπλα.. μπλα…).
    Για τον Σαββόπουλο πάλι, λεγόταν επί χούντας ότι ο στίχος «βρε και του Γιώργη δεν του δίνω» στο «Ντιρλαντά» ήταν δήθεν υπαινιγμός για τον δικτάτορα. Επειδή όμως ο στίχος μάλλον προϋπήρχε (ας με διορθώσει ο Πέπε αν κάνω λάθος) καταλαβαίνεις πόσο ανυπόστατα είναι όλα αυτά.

    Άσχετο-σχετικό (πάλι για τον Σαββόπουλο) : Στη «Ρεζέρβα» στο τραγούδι «Οι εκλογές του ’77 σε μαντινάδα» υπάρχει ο στίχος
    «Τα όνειρά σου μην τα λες γιατί μια μέρα κρύα
    μπορεί και οι φροϋδιστές να ‘ρθούν στην εξουσία».
    Μια ωραία παράφραση είχα δει τότε σε τοίχο, σε σύνθημα «αναρχικών»:
    «Την ψήφο σου μη μαρτυράς γιατί μια μέρα κρύα
    μπορεί και οι σταλινικοί να ‘ρθούν στην εξουσία»

    Σταματάω όμως εδώ ίνα μην πυροδοτήσω νέο κύκλο συζητήσεων περί Στάλιν, Χίτλερ, δοσιλόγων, συμμοριτών κλπ κλπ. 😊

  136. Μνησαρέτη said

    Είχα την τύχη να έχω τον Πατώκο φιλόλογο στο φροντιστήριο το 2000 (δίδασκε παράλληλα με τη σταθερη του θέση στη Λεόντειο). Γαλλόφωνος και πολύ καλος στη δουλειά του. Θυμάμαι πως, όταν τον ρώτησα αν είναι ο γνωστός Πατώκος από το τραγούδι, γέλασε και το παραδέχτηκε, λέγοντας πως, εκτός από φίλος του Δεληβοριά, για κάποιον καιρό ήταν μάλιστα κάτι σαν μάνατζέρ του, αλλά ότι δεν άντεξε για πολύ τα ποτά και τα ξενύχτια. Μεγάλος φαν του Σαββόπουλου θυμάμαι. Το μικρό του είναι Δημήτρης.

  137. sarant said

    121 Να πούμε τότε και τη Ριτα Ριτάκι των Κατσιμιχαίων -αν ήταν 18 χρονώ τότε που γράφτηκε το τραγουδι τώρα είναι πενηντα και

  138. ΣΠ said

    121
    Δυστυχώς δεν ζει πια (δες το 51).

  139. sarant said

    Και μια φωτογραφία του Βικτόρ/Εκτόρ, της γυναίκας του και του Μπρασένς

  140. Γιάννης Ιατρού said

    133: Ποιόν Ωνάση, στον άλλο Αρίστο 😉😊 αναφέρεται!

  141. tryfev said

    Το αγαπημένο μου από τα τολμηρά τραγούδια του Μεγάλου Georges Brassens «Le Blason».

    Παραθέτω το κείμενό του στο πρωτότυπο και θα συνεχίσω:

    Le Blason
    Ayant avecques lui toujours fait bon ménage
    J’eusse aimé célébrer sans être inconvenant
    Tendre corps féminin ton plus bel apanage
    Que tous ceux qui l’ont vu disent hallucinant.
    C’ eût été mon ultime chant mon chant du cygne
    Mon dernier billet doux mon message d’adieu
    Or malheureusement les mots qui le désignent
    Le disputent à l’exécrable à l’odieux.
    C’est la grande pitié de la langue française
    C’est son talon d’Achille et c’est son déshonneur
    De n’offrir que des mots entachés de bassesse
    A cette incomparable instrument de bonheur.
    Alors que tant de fleurs ont des noms poétiques
    Tendre corps féminin’ c’est fort malencontreux
    Que la fleur la plus douce la plus érotique
    Et la plus enivrante en ait de plus scabreux.
    Mais le pire de tous est un petit vocable
    De trois lettres pas plus familier coutumier
    Il est inexplicable il est irrévocable
    Honte à celui-là qui l’employa le premier
    Honte à celui-là qui par dépit par gageure
    Dota de même terme en son fiel venimeux
    Ce grand ami de l’homme et la cinglante injure
    Celui-là c’est probable en était un fameux.
    Misogyne à coup sûr asexué sans doute
    Au charmes de Vénus absolument rétif
    Etait ce bougre qui toute honte bue toute
    Fit ce rapprochement d’ailleurs intempestif.
    La malpeste soit de cette homonymie
    C’est injuste madame et c’est désobligeant
    Que ce morceau de roi de votre anatomie
    Porte le même nom qu’une foule de gens.
    Fasse le ciel qu’un jour, dans un trait de génie
    Un poète inspiré que Pégase soutient
    Donne en effaçant d’un coup des siècles d’avanie
    A cette vraie merveille un joli nom chrétien
    En attendant madame il semblerait dommage
    Et vos adorateurs en seraient tous peinés
    D’aller perdre de vue que pour lui rendre hommage
    Il est d’autre moyen et que je les connais
    Et que je les connais.

  142. tryfev said

    Συνεχίζω με το κείμενο που συνόδευσε τη δημοσίευση του παραπάνω τραγουδιού/ποιήματος και τη μετάφρασή του από μένα:

    Φίλοι μου, αποφάσισα να αποτολμήσω να μεταφέρω στη γλώσσα μας ένα υπέροχο ερωτικό ποίημα/τραγούδι του Γάλλου τροβαδούρου Georges Brassens (1921-1981).
    Το θέμα του είναι εξαιρετικά τολμηρό, αλλά ο τρόπος με τον οποίο το χειρίζεται είναι τόσο αριστοτεχνικός, ώστε να του αφαιρεί κάθε ίχνος χυδαιότητας.
    Το ποίημα, που έχει γραφεί το 1960, τιτλοφορείται «Le Blason» («O Θυρεός») και υμνεί το πιο όμορφο σημείο της γυναικείας ανατομίας, όπως λέει. Ο τίτλος είναι πολύ επιτυχημένος, καθώς χρησιμοποιεί υπαινικτικά το σχήμα του θυρεού για να υποδηλώσει το σημαινόμενο.
    Επισημαίνω ότι στο μεγαλύτερο μέρος του ο Brassens εκφράζει την αγανάκτηση του για το γεγονός ότι στη γαλλική καθομιλουμένη γλώσσα η λέξη «con», ως ουσιαστικό μεν προσδιορίζει το γυναικείο όργανο, αλλά ως επίθετο σημαίνει «ηλίθιος, μαλάκας».
    Προτάσσω το πρωτότυπο και στη συνέχεια θα παραθέσω την μετάφραση που επιχείρησα. Θα σας παρακαλέσω να συγχωρήσετε τις ατέλειές της, αφού δημιουργήθηκε μέσα σε δύο περίπου ώρες και μάλιστα νυχτερινές.

    O Θυρεός
    ΄Εχοντας κάνει μαζί του πάντα καλό νοικοκυριό,
    Θα ήθελα να υμνήσω χωρίς να είμαι απρεπής
    Τρυφερό γυναικείο κορμί, το πιο ωραίο χάρισμά σου
    Που όσοι το έχουν αντικρύσει μένουν έκπληκτοι.
    Θα ήταν το στερνό τραγούδι μου, το κύκνειο άσμα μου,
    Το τελευταίο ερωτικό γράμμα μου, το αποχαιρετιστήριο μήνυμά μου.
    ΄Ομως, δυστυχώς, οι λέξεις που το προσδιορίζουν
    Το διεκδικούν από το απαίσιο, από το μισητό.
    Είναι το μεγάλο κρίμα της γαλλικής γλώσσας
    Η Αχίλλειος πτέρνα της και η ατίμωσή της
    Να μη διαθέτει παρά μόνο λέξεις στιγματισμένες από ποταπότητα
    Γι’ αυτό το ασύγκριτο όργανο ευτυχίας.
    ΄Οταν τόσα λουλούδια έχουν ποιητικά ονόματα
    Τρυφερό γυναικείο κορμί, είναι εξαιρετικά άτοπο
    Το άνθος σου το πιο απαλό και πιο ερωτικό
    Και πιο μεθυστικό, να έχει τόσο άσεμνο όνομα.
    Μα η χειρότερη απ’ όλες είναι αυτή η μικρή λεξούλα
    Από τρία, ούτε ένα παραπάνω, γράμματα, η οικεία, η κοινή
    Είναι ανεξήγητη, είναι αμετάκλητη
    Ντροπή για εκείνον που την χρησιμοποίησε για πρώτη φορά
    Ντροπή για εκείνον που από πείσμα, από κάποιο στοίχημα ίσως
    Χάρισε, γεμάτος δηλητηριώδη χολή, το ίδιο όνομα
    Στον μεγάλο αυτόν φίλο του άνδρα και σε μια τσουχτερή προσβολή
    Αυτός ο τύπος πρέπει να ήταν ένας περιβόητος παλιάνθρωπος
    Σίγουρα μισογύνης, αναμφίβολα άφυλος
    Απόλυτα ανυπότακτος στις χάρες της Αφροδίτης
    ΄Ηταν αυτός ο φουκαράς που χωρίς ντροπή
    ΄Εκανε αυτόν τον τελείως άτοπο συσχετισμό.
    Καταραμένη ας είναι αυτή η ομωνυμία
    Είναι άδικο, κυρία μου, και προσβλητικό
    Αυτό το πιο όμορφο σημείο της ανατομίας σας
    Να έχει το ίδιο όνομα με ένα πλήθος ανθρώπων.
    Ας δώσει ο ουρανός μια μέρα, σε μια στιγμή μεγαλοφυούς λάμψης
    ΄Ενας εμπνευσμένος ποιητής, με τη συμπαράσταση του Πήγασου
    Εξαλείφοντας με μια κίνηση αιώνες ταπείνωσης
    Να χαρίσει σ’ αυτό το αληθινό θαύμα ένα όμορφο χριστιανικό όνομα.
    ΄Οσο θα περιμένουμε όμως, κυρία μου, θα ήταν κρίμα
    Κι όλοι όσοι σας λατρεύουν θα ήταν γεμάτοι θλίψη
    Αν έχαναν από τα μάτια τους αυτό που για να το τιμήσουμε
    Υπάρχουν κι άλλα μέσα, που τα ξέρω.
    Που τα ξέρω.

    Κλείνοντας, ας ακούσουμε τον Georges Brassens να τραγουδάει το υπέροχο αυτό ποίημα.
    http://www.jukebox.fr/georges-br…/clip,le-blason,quxsru.html

  143. tryfev said

    Παρέλειψα να αναφέρω ότι η δημοσίευσή μου αυτή έγινε στο Facebook τον Αύγουστο του 2016.

    https://web.facebook.com/groups/353208452070/search/?query=Le%20Blason

  144. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    126,127
    Toυ Αραγκόν και το
    Il n’y a pas d’amour heureux (1944) που μελοποίησε ο Μπρασένς δέκα χρόνια αργότερα.
    …τον Οκτώβριο του 1972 εμφανίστηκε μαζί με τον Léo Ferré σε συναυλία υπέρ της κατάργησης της θανατικής ποινής (στη Γαλλία η θανατική ποινή καταργήθηκε οριστικά μόλις του 1981).

    134 Πάνος, «Κυρα-Γιώργαινα»
    Πριν 4-5 χρόνια το «Ποιος Γιώργος» κουσκουσεύτηκε πως ήταν για το ΓΑΠ.
    Ενώ είναι του Ανταμό -Ce Georges-κι έβαλε λόγια ο Μαχαρίτσας:

  145. sarant said

    143 και τα άλλα: Ευχαριστούμε Τρύφωνα!

  146. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @141,142. Πολὺ μοῦ ἄρεσε τὸ ποίημα τοῦ Georges Brassens, ποὺ εἶχε τὴν καλωσύνη νὰ μεταφράσει ὁ Τryfev.

    Ἔτσι μπόρεσα νὰ τὸ ἀπολαύσω κι ἐγὼ ποὺ δὲ σκαμπάζω ἀπὸ γαλλικά.

    Μὲ τὴν εὐκαιρία θὰ κάνω μιὰ παρατήρηση γιὰ τὶς ἀπαξιωτικές ἐκφράσεις ποὺ σχετίζονται μὲ τὰ γεννητικὰ ὄργανα στὶς διάφορες γλῶσσες.

    Τὸ γαλλικὸ con, ποὺ ἀναφέρθηκε παραπάνω, μοῦ θύμησε τὸ ἰσπανικὸ coño, ποὺ χρησιμοποιεῖται μὲ μεγάλη συχνότητα σὲ καθημερινὲς συνομιλίες, συνήθως γιὰ νὰ ἐκφράσει ἀγανάκτηση.

    Ἐκεῖ ὅπου οἱ ἀγγλόφωνοι χρησιμοποιοῦν τὸ fuck ἤ παράγωγά του καὶ οἱ ἰταλόφωνοι τὸ cazzo.

    Νικοκύρη, σοῦ δίνω ἰδέα γιὰ σχετικὸ ἄρθρο.

  147. sarant said

    146 Μερσί 🙂

  148. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    146 Πουάβρ α λα μπους, Ντεμέτρ 🙂

  149. Merops said

    99 Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος σε μια συνέντευξη στον Σπορ fm (πριν περίπου 5-6 χρόνια) τον είχε ρωτήσει ο Ντέμης Νικολαιδης για το μαγερικο του Δεληβοριά και είχε πει ότι δεν υπάρχει τέτοιο μαγαζί (του Δεληβοριά, δηλαδή, γιατί από ανάλογα μαγαζιά άλλο τίποτα η Καισαριανή), απλά ταίριαζε στην ‘αφηγηση’. Υποθέτω και τέτοιο παίζει και με τον Πατωκο, αν κατάλαβα καλά υπάρχουν ήδη 3-4 εκδοχές που τις τροφοδοτεί κιόλας ο ίδιος ο Δεληβοριάς: μάλλον λέει μια πραγματικη ιστορια μασκαρεμένη και την τροφοδοτεί με διάφορες εκδοχές μεγαλώνοντας τον μύθο και το μυστήριο – πανέξυπνο και πνευματώδες, ακριβώς όπως (δείχνει να) ειναι ο Φοίβος

  150. Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο. Το διάβασα κάπως καθυστερημένα και έχω να συμπληρώσω ότι και εγώ έχω γνωρίσει έναν Πατώκο, υπαρκτό πρόσωπο, αλλά καμία σχέση, ήταν ένας μεγάλης ηλικίας γιατρός πριν από καμιά δεκαριά χρόνια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: