Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Υπογλώσσια σφηνάκια Νο 4

Posted by sarant στο 8 Σεπτεμβρίου, 2020


Υπογλώσσια είναι τα φάρμακα που παίρνουμε για την καρδιά, για να μην πάθουμε καρδιακή προσβολή (επειδή μας διαβάζει κι η μαμά μου διευκρινίζω πως ο πληθυντικός είναι της περιγραφής, όχι πραγματικός). Ακόμα, ένα κλισέ σε κάποιους αντρικούς ή αθλητικούς ιστότοπους, όποτε είναι να βγάλουνε καμιά με μπικίνι, είναι να λένε «ετοιμάστε τα υπογλώσσια».

Υπογλώσσια όμως είναι και μια ομάδα γλωσσικών ενδιαφερόντων στο Φέισμπουκ, που φτιάχτηκε στα τέλη του 2017 και στην οποία συμμετέχω.

Σφηνάκια είναι βέβαια οι μικρές δόσεις ποτού, όμως έτσι έχω αποκαλέσει και τα σύντομα άρθρα. Με τη διαφορά ότι σπανίως βάζω σύντομα άρθρα, οπότε δεν θα το θυμάστε. Στα Υπογλώσσια ομως γράφω πότε-πότε σύντομα σημειώματα, που δεν βολεύει πάντοτε να τα εντάξω σε κάποιο άρθρο.

Κι έτσι, το σημερινό άρθρο είναι μια συλλογή από μικρά κείμενά μου από τα Υπογλώσσια, με γλωσσικό δηλαδή ενδιαφέρον, που δεν (θυμάμαι να) τα έχω δημοσιεύσει εδώ στο ιστολόγιο. Κάποια άλλα σχόλια που κάνω εκεί, τα μεταφέρω στα σαββατιάτικα μεζεδάκια, αλλά αυτά εδώ δεν νομίζω να τα έχετε δει, εκτός αν συμμετέχετε και στα Υπογλώσσια. Τα σφηνάκια μοιάζουν αρκετά με τα μεζεδάκια, αλλά διαφέρουν κιόλας σε κάποια σημεία.

Με αυτόν τον τυποποιημένο πρόλογο έχω ήδη δημοσιεύσει τρία άρθρα στο ιστολόγιο, ένα τον Φλεβάρη του 2019, άλλο ένα τον Οκτώβριο του 2019 και το τρίτο φέτος τον Μάιο. Τελειώνοντας εκείνο το παλιό άρθρο είχα υποσχεθεί (ή απειλήσει) ότι Σε τρία τέρμινα, που θα έχω μαζέψει κι αλλα, θα σερβίρω άλλον έναν γύρο! Σημερα λοιπόν δημοσιεύω το τέταρτο άρθρο της σειράς αυτής. ‘Εχω επικαιροποιήσει κάποια πράγματα και έχω προσθέσει και υλικό απο τα σχόλια που έγιναν.

* Κορονιός λοιπόν

Μου γράφει φίλος από Κέρκυρα και μεταφέρω χωρις να προσθέσω τίποτα:

Το έχω ακούσει κάμποσες φορές εδώ, αλλά επειδή τώρα δα έτυχε να το ακούσω δυο φορές μέσα σε δύο λεφτά, τη μία από έναν λαϊκό τύπο που φώναζε στο κινητό στ’ αριστερά μου και την άλλη από έναν σοβαρό κύριο που μιλάει χαμηλόφωνα στα δεξιά μου, σκέφτηκα να το γράψω: Εδώ λοιπόν, τον γνωστό κορονοϊό, πολλοί στην καθημερινή κουβέντα τον λένε κορονιό, τρισύλλαβα και με το ι ημίφωνο.

Αυτό για όσους λένε ότι κάποιοι φωνητικοί κανόνες χάθηκαν στα νέα ελληνικά (αυτά με τη «χασμωδία» ή όπως αλλιώς τα λένε), επειδή έτσι αποφάσισαν καλοσιδερωμένοι φιλόλογοι και επιμελητές.

Εδώ προσθέτω. Στα σχόλια πολλοί είπαν ότι έχουν ακούσει κι αυτοί να λένε κάποιοι «κορονιός» -και το βρίσκω απολύτως φυσικό. Κι εγώ έχω ακούσει το «κορονιός» αν και πιο απλά ακούω «κορόνα» -έπαθε κορόνα, κόλλησε κορόνα.

* Skalkottas

Πριν από μερικές μέρες έφυγε από τη ζωή ο σκακιστής Νίκος Σκαλκώτας, γιος του μεγάλου συνθέτη Νίκου Σκαλκώτα -που δεν πρόλαβε να γνωρίσει, αφού ο πατέρας πέθανε δυο μέρες πριν γεννηθεί ο γιος.

O σκακιστής Σκαλκώτας (1949-2020) ήταν εξαιρετικός άνθρωπος, λένε όσοι τον γνώρισαν -εγώ από μακριά μόνο τον είχα δει, σε διάφορους αγώνες. Ήταν ο πρώτος Έλληνας σκακιστής που νίκησε σε διεθνές τουρνουά στο εξωτερικό.

Ο πατέρας γράφεται στη διεθνή βιβλιογραφία Skalkottas. Απορούσα γιατί και σήμερα έμαθα χάρη σε ποστ φίλου.

Ο ίδιος έβαλε το tt όταν ζούσε στη Γερμανία γιατί το Skalkotas οι Γερμανοί το πρόφεραν Σκαλκόοτας.

Στα σχόλια κάποιος επισήμανε ότι ο Χωραφάς γράφει το όνομά του στα γαλλικά Cοrraface.

* Κρονοφάζ

Ακούω στο γαλλικό ραδιόφωνο μια καθηγήτρια σε γυμνάσιο, που λέει ότι με την καραντίνα είχε φτιάξει κάτι βιντεάκια για τους μαθητές της, οπότε της λέει η δημοσιογράφος ότι είναι πολύ καλή ιδέα κι αυτή απαντάει:

Oui, mais c’est très chronophage (προφέρεται κρονοφάζ)

Είναι πολύ χρονοβόρο θα λέγαμε εμείς, αλλά η κυρία είπε «χρονοφάγο», μια από τις πολλές ελληνογενείς λέξεις ξένων γλωσσών που δεν έχουν ελληνικό αντίστοιχο -μια αλλη είναι η haltérophilie, σα να λέμε αλτηροφιλία, που εμείς τη λέμε «άρση βαρών».

Η πλάκα είναι πως στα γαλλικά δεν μου έρχεται άλλη λέξη για το «χρονοβόρος» εκτός της chronophage.

Οπότε φαντάζομαι τον εξής διάλογο:

– C’est très chronophage!
– C’est quoi?

– Chronophage,ça prend beaucoup de temps. C’est un mot qui vient du grec.
– Et comment on le dit en français?

– Eh… time-consuming…

* Η ανεξαρτησία και το κουμέρκι

Κουμέρκι είναι ο τελωνειακός δασμός για τα εισαγόμενα προϊόντα· και το τελωνείο. Από το βυζαντινό κομμέρκιον, δάνειο από το λατινικό commercium, απ’ όπου και το σημερινό commerce των Αγγλογάλλων. Πέρασε ως δάνειο στα τούρκικα (gümrük), απ’ όπου και το σπάνιο αντιδάνειο γκιουμρούκι.

Βρίσκω αναφορά Ναξιωτών προς τον έπαρχο του νησιού, στις 25 Οκτωμβρίου (sic) 1822, με την οποία ζητούν «να είμεθα ελεύθεροι, οπού να μην πληρώνομεν κουμέρκι εις τας πραγματείας μας, καθώς δεν επληρώναμεν και εν καιρώ όπου μας εξουσίαζεν ο οθωμανικός βασιλεύς … εάν τότε λοιπόν οπού είμεθα υπό τον ζυγόν της τυραννίας … δεν επληρώναμεν κουμέρκια των πραγματειών μας από τους τότε ερχομένους βοϊβοντάδες και εξουσιαστάς, πόσο μάλλον λοιπόν τώρα, οπού είμεθα ελεύθεροι από τον ζυγόν της αυτής τυραννίας να πληρώνομεν κουμέρκια;»

* διακοπεύω – διακοπάρω

Και τα δυο ρήματα είναι σχετικά έως πολύ πρόσφατα και ικανοποιούν την ανάγκη για μονολεκτικό τύπο. Βέβαια, πιο πολύ σε προφορικό λόγο ή ανεπίσημο.

Το πρώτο λεξικογραφείται σε Χρηστικό και ΜΗΛΝΕΓ, το δεύτερο όχ

* Βάσανα του επιμελητή

Σε ένα χρονογράφημα του 1940, ο Βάρναλης μεταφράζει εκ του προχείρου από ένα βιβλίο του Αντρέ Μορουά, που δεν έχει εκδοθεί στα ελληνικά:

Έζησα έξι μήνες στον πόλεμο κάτου από την ίδια σκηνή μαζί μ’ έναν Εγγλέζο και μοιραζόμαστε το ίδιο «τεμπ» χωρίς να με ρωτήσει ποτές αν ήμουνα παντρεμένος, τι δουλειά έκανα στον καιρό της ειρήνης….

Τι να είναι αυτό το «τεμπ» που μοιράζονταν; Σκέφτηκα temp ή κάτι ανάλογο αλλά δεν έβγαινε τίποτα.

Τελικά το βρήκα με τη βοήθεια των google books, που επιτρέπουν αναζήτηση ακόμα και σε βιβλία που το περιεχόμενό τους είναι προστατευμένο.

Το γαλλικό κείμενο λέει:

un Anglais dont je partageais le tub

όπου tub η αγγλική λέξη για την μεγάλη τσίγκινη λεκάνη-μπανιέρα, που έχει περάσει και στα γαλλικά.

* Κατέβασμα

Γράφει στο ιστολόγιο ένας φίλος: Κατέβασα τα τεύχη του Χ και του Ψ περιοδικού και διαβάζω κείμενα του Ζ συνεργάτη τους.

Τον ρωτάω: Μπα, υπάρχουν και του Ψ τα τεύχη ονλάιν; (διότι του Χ τα τεύχη υπάρχουν).

Μου απαντάει: Όχι, από το ράφι τα κατέβασα!

Κατά σύμπτωση πριν από 10-15 μέρες είχε γίνει ανάλογη παρεξήγηση, όταν κάποιος έγραψε ότι κατέβασε τα τεύχη του Αστερίξ και ψάχνει να βρει μια συγκεκριμένη ατάκα.

Και πάλι εγώ κατάλαβα download, αλλά κι εκείνος τα είχε κατεβάσει με πιο παλιά τεχνολογία, από το ράφι!

Τα παραπάνω σχόλια είχαν γίνει βέβαια στο ιστολόγιο και τα μετέφερα στα Υπογλώσσια. Όπου έγινε η εξής συμπλήρωση:

«Υπάρχει και το ανέβασμα. Από το υπόγειο.«, στο οποίο απάντησα:

«Αλλά η ταχύτητα στο ανέβασμα είναι μικρότερη παρά στο κατέβασμα, όλοι το ξέρουν αυτό»

* Ο Αλίαρτος

Κατά καιρούς έχει αναφερθεί στην ομάδα ότι τα θηλυκά τοπωνύμια σε -ος δεν ήταν αποδεκτά από το λαϊκό γλωσσικό αισθητήριο, γι αυτό και οι νησιωτες, πριν μάθουν τη γλώσσα από το σχολείο, έλεγαν η Νιο, η Αμοργό, η Σάμο, η Μύκονο της Μύκονος κτλ.

Κι άλλο ένα σημερινό παράδειγμα από στεριανό τοπωνύμιο σε σχόλιο στο ιστολόγιο από κάτοικο της Αλιάρτου:

Οι περισσότεροι λοιπόν στην περιοχή, κόντρα ίσως στην ορθή χρήση της γλώσσας, λέμε : Ο Αλίαρτος…
Λάθος ίσως αλλά ευρύτατα και διαχρονικά κατοχυρωμένο

* Βυζαντινός στόλος

Στην εφημερίδα Ο φίλος του νόμου της Ύδρας (1825) διαβάζουμε είδηση ότι ο βυζαντινός και ο αιγυπτιακός στόλος κατέφυγαν στη Σούδα.

Βυζαντινός βεβαίως ο τουρκικός στόλος! Και δεν είναι μεμονωμένη η αναφορά, υπάρχουν δεκάδες ανάλογες σε εφημερίδες της εποχής ή στα πρακτικά της Βουλής.

Βεβαια, πρέπει να πω ότι ενώ οι αναφορές σε βυζαντινό στόλο είναι πράγματι πάρα πολλές, οι περισσότερες προέρχονται από Υδραίους. Δεν ξέρω τι συμπέρασμα βγαίνει από αυτό.

* Χυδαία βουλγαρικά καλαμάρια

Loligo vulgaris τα καλαμάρια, octopus vulgaris τα χταπόδια. Έρχονται οι Βούλγαροι και μας παίρνουν τα θαλασσινά.

* Αρχείδια

Ένα απόσπασμα από το Ημερολόγιο Καρώρη, όπως το εκδίδει ο Βλαχογιάννης.

Πολιορκία Αθήνας, Αύγουστος 1826. Οι πολιορκημένοι στρατιώτες δυστροπούν και εκδηλώνουν διάθεση λιποταξίας και ο Γκούρας εξηγεί για ποιο λόγο θα ήταν μάταιο να φέρουν άλλους απέξω:

Παρετήρησεν εκτός τούτου ότι και εάν πληρώσομεν και φερομεν τώρα από εκείνα τα σώματα, και πάλιν εποιήσαμεν ουδέν, επειδή και εκείνοι είναι άτακτοι, απειθείς και όμοιοι με τούτους οπού έχομεν εδώ· μετ’ ολίγας ημέρας θα μας αρχίσουν κι εκείνοι τους πούτζους, τ’ αρχείδια, κτλπ. και θα μας παραιτήσουν πάλιν και τα έξοδα υπάγουν εις μάτην.

Ο Νικ. Καρώρης ήταν αρχοντόπουλο, εγγράμματος -αλλά στα «αρχείδια» υπερδιορθώνει. Σημειώνω ότι, όπως έχει πια δειχθεί, στα κείμενα της εποχής το τζ αποδίδει τόσο το τζ όσο και το τσ. Επομένως, όταν γράφει πούτζος δεν σημαίνει ότι προφερόταν έτσι.

Kαι εδώ τελείωσε και η τέταρτη δόση με τα σφηνάκια από τα Υπογλώσσια. Σε τρία τέρμινα, που θα έχω μαζέψει κι αλλα, θα σερβίρω άλλον έναν γύρο!

138 Σχόλια προς “Υπογλώσσια σφηνάκια Νο 4”

  1. leonicos said

    1

  2. leonicos said

    Καλημέρα

  3. Καλημέρα!

  4. Γς said

    Καλημέρα

    >Σε τρία τέρμινα, που θα έχω μαζέψει κι αλλα, θα σερβίρω άλλον έναν γύρο!

    Τρεις γύρους

  5. Το γαλλικό κείμενο λέει:

    un Anglais dont je partageais le tub

    όπου tub η αγγλική λέξη για την μεγάλη τσίγκινη λεκάνη-μπανιέρα, που έχει περάσει και τα αγγλικά.

    Ή στα γαλλικά;

  6. leonicos said

    Άλλη μια καλημέρα

  7. leonicos said

    3 Άρη

    αντιγράφεις

  8. Πολύ καλό με τον κορονιό.
    Στα βόρεια ιδιώματα μας βγαίνει κάτι σαν κουρνουγιό ή κρουνουγιό.

  9. nikiplos said

    Καλημέρα! Ωραίο αυτό με το chronofage. To Corraface το είχα δεί γραμμένο στο Παρίσι κάπου, δεν θυμάμαι τώρα, κι επέμεναν ότι είναι Έλληνας, αλλά εγώ τους έλεγα «αποκλείεται!»
    Απορία που προέκυψε, από τον ίδιο νομό με την Αλίαρτο. Η Λιβαδειά γράφεται με «ει» στα επίσημα, αλλά σε πολλά ανεπίσημα με «ι» ήτοι Λιβαδιά. Τι διάβολο πάλι?

  10. Ερώτηση: Υπάρχει ανάγκη για γραφή κορονϊός που να επισημαίνει τη φατνιακότητα σε αντιδιαστολή με την ουρανικότητα του -ν-;

    Ο Νϊκοκύρης / Νικοκύρης θα έχει κάποιες φωνητικές εμπειρίες περί αυτού. 🙂

  11. Προ καιρού τόλμησα να ανοίξω συζήτηση για το αφύσικο άτονο τρι-ο-ικό σχήμα (π.χ. κορονοϊός) σε μια fb-γλωσσολογική σελίδα και έπαθα πολλά. Κρίμα γιατί έχει και γλωσσολόγους μέλη.

  12. Με τα ουρανικοποιημένα έχουμε πρόβλημα όταν χρειάζεται να τα ελέγξουμε, π.χ. σαχέλ (σαχιέλ).
    Ένας μαθητής μου στο Χαρτούμ, στο μάθημα της γεωγραφίας, μου είπε «Είναι απλό. Πείτε «σαχ», μικρή διακοπή, και μετά «ελ», Σαχ-έλ».

  13. konstantinos said

    Ο Νίκος Σκαλκώτας ήταν γλυκύτατος άνθρωπος. Ευγενικός, μιλούσε χαμηλόφωνα (ενώ συνήθως οι σκακιστές όσο ήσυχοι είναι στον αγώνα, τόσο φωνάζουν στην ανάλυση παρτίδων). Είχα την τύχη να τον έχω δάσκαλο όταν ήμουν μικρός πριν 25-30 χρόνια.

  14. Νέο Kid said

    Θλίψη μεγάλη για το φίλο μου το Νίκο…
    Τιμής ένεκεν μια ωραία νίκη ,χαρακτηριστική του στρατηγικού του στυλ, επι του ισχυρού Βούλγαρου γκρανμετρ Ραντούλοφ ,από τη Βαλκανιάδα το 1972.
    https://www.chessgames.com/perl/chessgame?gid=1918565

  15. Βυζαντινός στόλος κ.λπ.

    ΕΡΩΤΗΜΑ

    Τώρα με τα 200χρονα 1820 – 2021 θα μπορούσαν να τεθούν τέτοια ζητήματα, δηλαδή αν κοινότητες, οικογένειες και άτομα είχαν οθωμανική εθνική συνείδηση;
    Φυσικά η επίκαιρη συζήτηση δεν θα γίνει για να διαιρέσει αλλά για να ενώσει, αφού ξέρουμε πως και σε νεότερες ιστορικές φάσεις (Κατοχή, Χούντα) υπήρξαν πολλά άτομα που συμπεριφέρθηκαν αντιλαϊκά.

  16. Λεύκιππος said

    Είχαν πλάκα όντως

  17. Γιάννης Κουβάτσος said

    Από τους πιο καλλιεργημένους Έλληνες σκακιστές ο Νίκος Σκαλκώτας…

  18. Αιμ. Παν. said

    Χτεσινό μεζεδάκι υποτιτλισμού στον «Τελευταίο Αυτοκράτορα» η Αυτοκράτειρα Ντοβαγκερ…
    Αυτή φαίνεται να αυτοκρατορεύει μάλλον στην Νομανσλάνδη…
    Φυσικά πρόκειται για την Dowager Empress που έχει τομν τίτλο λόγω χηρείας.
    Αλήθεια πως θα το μεταφράζαμε σωστά ;

  19. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    18 Δεν μεταφράζεται εύκολα. Μας έχει απασχολήσει στο ιστολόγιο παλιότερα με αφορμή μια Βασιλισσα Ντόουατζερ! Η Φρειδερίκη είχε φτιάξει τον όρο Βασιλομήτωρ.

    5 Μερσί, διόρθωσα.

  20. Πέπε said

    @Καλημέρα.

    @ «τεμπ» / tub:

    Για να βγει νόημα από τη μεταφραστική-επιμελητική ιστοριούλα, πρέπει Νίκο να αναφέρεις ορισμένες συνήθειες που έχουν οι ομιλητές μιας γλώσσας σε σχέση με μιαν άλλη:

    α) Στα αγγλικά το u, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, προφέρεται μ’ ένα φθόγγο που δεν υπάρχει στα γαλλικά, ούτε στα ελληνικά. Αυτόν που στο φωνητικό αλφάβητο αποδίδεται με το ανεστραμμένο ν (σαν μικρό κεφαλαίο Λ). Στα ελληνικά, όταν μεταχειριζόμαστε αγγλικές λέξεις με αυτό τον φθόγγο, τον μετατρέπουμε σε α, γιατί από τα δικά μας φωνήεντα το α είναι που θεωρούμε πλησιέστερο (σήμερα*). Έτσι το club το λέμε κλαμπ. Στα γαλλικά τον αγγλικό αυτό φθόγγο, χωρίς βέβαια να του αλλάξουν την ορθογραφία, τον προφέρουν όπως το eu σε γαλλικές λέξεις τύπου fleuve, γιατί από τους δικούς τους φθόγγους αυτόν θεωρούν πλησιέστερο.

    β) Στα ελληνικά πάλι, τον γαλλικό φθόγγο του fleuve τον αποδίδουμε με το ε, γιατί απ’ όλους τους ελληνικούς φθόγγους αυτόν θεωρούμε πλησιέστερο.

    Έτσι το αγγλικό tub, όταν πολιτογραφήθηκε ως γαλλική λέξη αγγλικής προέλευσης, προφέρθηκε «teube», και το γαλλικό «teube» μεταφέρθηκε στα ελληνικά ως «τεμπ».

    _________________________

    *σήμερα:

    Οι πρώτες γενιές Ελλήνων που ήρθαν σε μαζική επαφή με την αγγλική γλώσσα ήταν οι μετανάστες στις ΗΠΑ, χονδρικά πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Για το δικό τους αφτί, ο πλησιέστερος ελληνικός φθόγγος προς αυτό τον αγγλικό ήταν το «ο», οπότε εκείνοι το club το είπαν κλόμπι. Μάλιστα αυτό επιβιώνει και στο σημερινό ελληνικό «(γ)κλομπ» (club = ρόπαλο). Κατ’ εξαίρεση όμως, γιατί κατά τα άλλα το u όπως club το κάνουμε πλέον πάντα «α».

  21. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  22. Πουλ-πουλ said

    Κορωνιός είναι και επίθετο.

  23. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και Κορωνιός και Κορωναίος, ο γίγας Τάκης. 🏀🏆

  24. Χαρούλα said

    Η Κινέζα ιστορικός Jung Chang που έγραψε την βιογραφία της, την ονομάζει «Empress Dowager Cixi». Δηλαδή τίτλο-ιδιότητα-όνομα. Τρία σε ένα!

  25. Πουλ-πουλ said

    Αυτή την εποχή διαβάζω τον Σπυρίδωνα της Λ. Τρίχα, και βλέπω ότι ο Σπ. Τρικούπης, ένας Μεσολογγίτης, βυζαντινό ονομάζει στην ιστορία του, τον οθωμανικό στόλο.

  26. BLOG_OTI_NANAI said

    15: «οθωμανική εθνική συνείδηση». Ένα πρόβλημα είναι ότι ο όρος έθνος/εθνικός έχει ένα νεωτερικό πρόσημο στη βιβλιογραφία οπότε γίνεται αναδρομική απόδοση του σε μή νεωτερική εποχή.

    Πάντως, οθωμανική συνείδηση γενικά δεν επέτρεπε στην Τουρκοκρατία να αποκτήσουν η διαφορά της θρησκείας η οποία αποτελούσε βασικό άξονα ταυτότητας. Οθωμανική συνείδηση αποκτούσαν μόνο οι εξισλαμισμένοι, είτε διά της επί τούτου βίας, είτε διά της έμμεσης βίας δηλ. της φτώχειας και της πείνας. Άλλωστε και μόνο η φορολογία των χριστιανών που ήταν ακόμα και πολλαπλάσια από εκείνη των μουσουλμάνων δεν επέτρεπε κανείς να ξεγελαστεί και να νομίζει ότι έχει οθωμανική συνείδηση.

    Στις ελληνικές πηγές της Τουρκοκρατίας, ένα χαρακτηριστικό κυριαρχεί για τους οθωμανούς: η απόλυτη απέχθεια. Και μην σκεφτεί κανείς ότι έγγραφα τυποποιημένης υποταγής δηλώνουν κάτι λιγότερο από αυτό. Οι Έλληνες/Ρωμιοί (αλλά και οι Ευρωπαίοι) απεχθάνονταν στον απόλυτο βαθμό τους Οθωμανούς ως βάρβαρους και δεν πρέπει να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία γι’ αυτό. Από το 1453 (συμβολικά) μέχρι το 1827 μόνο απέχθεια υπάρχει για τους οθωμανούς κυρίαρχους.

    Συμφέροντα από το οθωμανικό κράτος που έκανε κάποιους δύσπιστους σε εξεγέρσεις σαφώς υπήρχαν και με χριστιανούς. Φυσικά υπήρχαν και δύσπιστοι λόγω φόβου (είτε φτωχοί, είτε πλούσιοι) διότι στις εξεγέρσεις έπεφταν κεφάλια κυριολεκτικά.

  27. sarant said

    25 Σωστά!

    20β Νομίζω ότι το club το δανειστήκαμε μέσω γαλλικών

  28. spiridione said

  29. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    19α
    Το google translate το μεταφράζει «προϊσταμένη αυτοκράτειρα».
    https://translate.google.rs/?hl=el&tab=wT#view=home&op=translate&sl=en&tl=el&text=dowager%20empress

  30. @ 26 BLOG_OTI_NANAI

    Σωστά. Μπορούμε όμως να μιλήσουμε για κάποια τοπική «εθνοτική» συνείδηση / συνειδητοποίηση; (Φυσικά η συμφεροντολογική …συνείδηση είναι η καλύτερη από όλες).

  31. dryhammer said

    Όπως Dowager Nurse

  32. dryhammer said

    31 –> 29

  33. 10 To έχουμε ξανακουβεντιάσει ως πρόβλημα της Βιέννης: https://sarantakos.wordpress.com/2012/03/12/vienna/ Αλλά και σήμερα είδα αυτό:

  34. sarant said

    33 Στο οποίο απάντησα:

    Την προφερουν σαν «τα μόρια». Το «Μόργια» που είναι η κανονική προφορά (ο προπάππος μου είχε μαγαζί στη Μόρια) θεωρείται χυδαίο, αμόρφωτο.

  35. dryhammer said

    34> Την προφέρουν σαν «τα μόρια»

    Προσοντούχοι οι έγκλειστοι;

  36. 33 – 34 – 35

    Γιατί δεν γίνεται κάποια πρόταση για βελτίωση της γραφής; Μόρϊα, σαν αναφορά. Όχι για να διδάξει τον κόσμο προφορά. Βέβαια, σε όσες λέξεις είναι με δίφθογγο -ει-, θα δυσκόλευε το πράγμα.

  37. antonislaw said

    34
    «33 Στο οποίο απάντησα:

    Την προφερουν σαν «τα μόρια». Το «Μόργια» που είναι η κανονική προφορά (ο προπάππος μου είχε μαγαζί στη Μόρια) θεωρείται χυδαίο, αμόρφωτο.»

    Καλημέρα σας!
    Εδώ στην Αχαΐα υπάρχει η Κάτω Αχαγιά, Καταχαγιώτης, όπου στα επίσημα λέγεται Δήμος Δυτικής Αχαΐας.
    Προσπαθώ να πείσω τους ντόπιους ότι Αχαγιά δεν είναι χωριάτικος τύπος αλλά πιο κοντά στην αρχαία προφορά της λέξης.Έχω δίκιο;
    Βέβαια Καταχαγιώτης είναι εδώ αρνητικές συνυποδηλώσεις γιατί είναι η πρωτεύουσα των Ρομά της περιοχής

  38. dryhammer said

    37. Ευτυχώς το ούργιος (και για επίταση πεντάουργιος) παραμένει αλώβητο [Άκου ούριος, ούτε ο Τόνι Πινέλι δεν θα τόλεγε έτσι]

  39. antonislaw said

    37
    Συμπλήρωση: η κωμόπολη επίσημα παντού γράφεται Κάτω Αχαΐα (υπάρχει και Άνω) αλλά όλοι τη λένε Κάτω Αχαγιά.

    Σε ομάδα μπάσκετ βλέπουμε το Αχαγιά

    https://tempo24.news/sites/default/files/styles/article_image/public/articles/2019/07/30/zygas.jpg?itok=4q09LGoW

  40. Voyageur autour de la chambre said

    Για τη Μόρια, νομίζω ρόλο στην προφορά έπαιξε και ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών.

  41. Voyageur autour de la chambre said

    @40
    Εννοώ ότι άνθρωποι που δεν είχαν ξανακούσει το τοπωνύμιο, πήγαν στο πλησιέστερο που είχαν ακούσει: Τα ορυχεία της Μόρια απ’ τον Άρχοντα.

  42. @ 41 Voyageur Autour De La Chambre

    Πού το άκουγαν;

  43. dryhammer said

    41. Χωρίς μεγάλο σφάλμα πάντως
    https://www.efales.gr/sight/arhaio-latomeio-sti-moria-lesvoy

  44. Αγγελος said

    (19) H λέξη ‘βασιλομήτωρ’ υπήρχε από παλιά, δεν ξέρω πόσο παλιά (μην είναι και βυζαντινή). Η Φρειδερίκη, όταν με το θάνατο του Παύλου βρέθηκε βασιλομήτωρ, αξίωσε να αποκαλείται «βασίλισσα μήτηρ», ίσως κατά μετάφραση του αγγλικού queen mother. Θυμάμαι μάλιστα τα δελτία ειδήσεων να λένε «η Βασίλισσα Φρειδερίκη, βασίλισσα μήτηρ»!

  45. @ 43 Dryhammer

    Υπάρχει και κάτι ηχητικό / ακουστικό;

  46. Αγγελος said

    Με τα βασιλομητορικά, θυμήθηκα τους στίχους του Ουγκό (από τα Châtiments):
    L’Europe en rougissant dit : — Quoi ! j’avais des rois !
    Et l’Amérique dit: — Quoi ! j’avais des esclaves !

  47. @ 44 Αγγελος

    Σωστό. Το είχαμε συζητήσει πάλι. Για το «βασίλισσα μήτηρ» λέγαμε τότε ότι επινοήθηκε για να αφήσει στο ακέραιο τη λέξη «βασίλισσα» που το «βασιλομήτωρ» την κρύβει.

  48. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Υπενθυμίζω ότι η επικρατέστερη εκδοχή για την προέλευση της ημισελήνου είναι αυτή της απεικόνισης νομίσματος του Βυζαντίου..

  49. H. Mandragoras said

    * Περί άβολων θηλυκών τοπωνυμίων σε -ος: Στην Άνδρο από τα ογδόνταζ που γεννήθηκα δεν έχω ακούσει τύπους «η Αμοργό, της Αμοργός». Αυτό που ακουγόταν όμως πολύ συχνά, και ίσως να ακούγεται ακόμα, είναι «η Σύρα, της Σύρας». Και καθώς διάβαζα και το σκεφτόμουν, πέρασα στο επόμενο σφηνάκι όπου η Σύρα εμφανίζεται στο Φίλο του Νόμου. Συμπτώσεις…

    * Στο ίδιο θέμα. Δεν είμαι σίγουρος ότι καταλαβαίνω πώς το «η Αμοργό, της Αμοργός», τιθασεύει το θηλυκό σε -ος. Ποιά είναι η αναλογία με άλλα γνωστά θηλυκά; Η Λενιώ, της Λενιώς πχ;
    Για τη γενική επίσης εξηγείται με το «δεν ξέρω να το κλίνω, το αφήνω άκλιτο», αλλά η ονομαστική;

    *19. Φαντάζομαι η Φρειδερίκη μετέφρασε κατα λέξη το queen mother, που όμως φαίνεται να δηλώνει την χήρα του προηγούμενου βασιλιά (και ως εκ τούτου πρώην βασίλισσα), η οποία επιπλέον είναι μητέρα του τωρινού βασιλιά ή της τωρινής βασίλισσας. Το dowager queen θα έλεγα είναι ελαφρώς διαφορετικό, στο ότι δεν περιλαμβάνει αυτή τη δευτερη προϋπόθεση.

  50. H. Mandragoras said

    49 Καθώς έγραφα, δεν είχα διαβάσει τα ενδιαφέροντα σχόλια από το 44 και μετά.

  51. Καλημέρα
    36 Μα δεν είναι το όνομα «Μόρϊα». Τα διαλυτικά θα το έκαναν τρισύλλαβο Μο-ρι-α. Αλλά είναι Μό-ρια με το «ι» ν’ ακούγεται σαν γ (ν’ ακούγεται δηλ. Μό-ργια όπως γράφει κι ο Νίκος). Κι οι κάτοικοι είναι Μο-ρια-νοί κι όχι π.χ. Μο-ρα-ι-τες ή κάτι τέτοιο. Αντίθετα παραδίπλα έχει Παφλιώτες (απ’ τα Πάμφυλα) ή Αφαλωνιάτες (απ’ τον Αφάλωνα).

    43 Κι εξαιρετικό κομμάτι απ’ το ρωμαϊκό υδραγωγείο της Μυτιλήνης (https://www.efales.gr/sight/romaiko-ydragogeio-mytilinis)

  52. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Είμαι βέβαιος ότι η μητέρα σου γνωρίζει λίγο καλύτερα από εσένα τα περί των υπογλωσσίων 🙂 δηλ. ότι α) με τα υπογλώσσια ΔΕΝ προλαμβάνουμε την καρδιακή προσβολή (αν ήταν έτσι, όλοι θα είχαμε κι από ένα στο τσεπάκι μας) και β) εδώ και πολλά τέρμινα χορηγούμε υπογλωσσίως αρκετά φάρμακα που ΔΕΝ είναι καρδιολογικά κι επομένως, έπαυσε ο όρος υπογλώσσιο να παραπέμπει μονοσήμαντα σε καρδιολογικές παθήσεις..

  53. skom said

    Skalkootas λοιπόν. Από το Σκαλκώτας. Εδώ φαίνεται ο συνεπής ερασμιακός … Δεν το αφήνουν το ωμέγα να πέσει κάτω.

  54. @ 48 Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη

    Το έχουν βελτιώσει μετατοπίζοντας το αστέρι πέρα από τον κύκλο του φεγγαριού ώστε να μη δείχνει αστέρι μπροστά από το φεγγάρι.

  55. @ 51 Γιάννης Μαλλιαρός

    Η σκέψη μου είναι τα διαλυτικά να μπαίνουν σε λέξεις όπως «τα χημικά μόρϊα». Φυσικά και το λεσβιακό «Μόρϊα» για όσους θεωρούν την εκδοχή [morʝa] (μόργια) χυδαία και άλλα …ηχηρά.

  56. @ 51 Γιάννης Μαλλιαρός

    Το ζήτημα είναι να μπορούμε να γράψουμε «χημικά μόρϊα» με τη συνήθη προφορά, όταν θέλουμε, ώστε να μην αποδίδεται σαν [morʝa] (μόρια). Όσο για τη λεσβιακή περίπτωση, καλό είναι να υπάρχει η δυνατότητα διαφοροποίησης για όποιες λέξεις το κρίνουν σκόπιμο στο νησί.

  57. 49 Η Σύρα, αν δεν κάνω λάθος, είναι ονομασία της πρωτεύουσας και περισσότερο της πάνω μεριάς της Ερμούπολης. Στης Σύρας τις ανηφοριές, που λέει κι ο Μάρκος.

  58. Alexis said

    #0: …θα μας αρχίσουν κι εκείνοι τους πούτζους, τ’ αρχείδια, κτλπ.
    Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Θα αρχίσουν τις βρισιές μήπως; Όπως λέμε σήμερα «θα μας αρχίσουν στα μπινελίκια;»

    #38: Ντράι, εγώ από παιδάκι ού-ρι-ος το ξέρω, τρισύλλαβο.

    #52: Αν δεν κάνω λάθος με τα «υπογλώσσια» της στερεότυπης έκφρασης υπονοούνται κάποια αντι-υπερτασικά ταχείας δράσης.
    Η έκφραση πάντως υπάρχει και είναι ολοζώντανη. Πολύ συνηθισμένη σε ποδοσφαιρικά συμφραζόμενα, π.χ.
    Το βράδυ παίζει ο Ολυμπιακός στο Τσάμπιονς Λιγκ, ετοιμάστε τα υπογλώσσια για τους γαύρους! (τυχαίο παράδειγμα) 🙂

  59. Alexis said

    #56: Γιάννη δεν θα ήταν απλούστερο να γράφαμε «χημικό μόριο» και «Μόργια»;
    Σίγουρα πιο κοντά στον τρόπο που προφέρονται, και δεν μπλέκουμε και με διαλυτικά.

  60. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @58. Αυτή η μεταφορική/χιουμοριστική χρήση προέκυψε αρχικά από τον καιρό που υπογλώσσια λέγαμε αποκλειστικά αυτά τα χάπια/Pensordil που χορηγούσαμε σε στηθάγχη, για καρδιοπαθείς. Πιθανότατα επεκτάθηκε αυτή η χιουμοριστική χρήση και για κάποια αντιυπερτασικά ταχείας δράσης, λχ νιφεδιπίνη/Adalat (θεωρώντας ότι σε ζοχαδιασμένους οπαδούς ανεβαίνει απότομα και επικίνδυνα η πίεση! 🙂 ). Πάντως, σήμερα χορηγούνται υπογλωσσίως (λόγω της ταχείας απορρόφησής τους) και αρκετές άλλες κατηγορίες φαρμάκων (λχ αναλγητικά), οπότε η χιουμοριστική χρήση του όρου αρχίζει να χάνει την αψάδα της.. 🙂

  61. #59: Alexis

    Φυσικά Αλέξη, αλλά, όπως ξέρεις, υπάρχουν και αντιρρήσεις για γραφές του τύπου «Μόργια» που θυμίζουν -οπτικά- «χωργιό». 🙂

  62. 59 Δεν ξέρω αν κι ο άλλος είναι Γιάννης 🙂 αλλά εγώ μέσα για τη Μόργια (τα μόρια τρισύλλαβο τα προφέρω κι ας μην έχουν διαλυτικά), καμιά αντίρρηση, απλά να το συμφωνήσουμε. Το όνομα του κάθε τόπου χρειάζεται να (θέλεις να) ρωτήσεις τους ντόπιους πώς το λένε. Γιατί τα χαρτιά έχουν κάτι ονόματα άλλων εποχών (π.χ. με καθαρευουσιάνικες καταλήξεις).

  63. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    58 Αλέξη, το ούργιος (με -γ-) είναι χιώτικο, σημαίνει χαζός, βλάκας.

    57

  64. @ 62 Γιάννης Μαλλιαρός

    Κι εγώ 🙂 συμφωνώ, απλά να γινόταν ένα ξεκίνημα φωνητικής απόδοσης εκεί που χρειάζεται π.χ. για το μιλφέιγ. Μπορούμε σαν Έλληνες (ομιλητές) να προφέρουμε το γαλλικό -ιγ- αλλά δεν μπορούμε να το γράψουμε. Γιατί;

    Τέτοιες αδυναμίες παρατηρούνται πολλές στα ιδιώματά μας.

  65. dryhammer said

    63α. …και είναι δισύλλαβο. [Το πενταούριος θα ήταν επιτατικό του ευνοϊκός και θα σήμαινε.. τί;]

    64. Το μιλφέιγ το προφέρομε (χωριάτες όντες) μιρφέι και καθαρίζομε, πλην των γαλλομαθών που το λένε γαλλιστί και καθαρίζουν κι εκείνοι. [Πληθυντικός προαιρετικός – μιλφέγια (κι όχι μιρφέγια, μη μας πάρουν και για αγράμματους)]

  66. H. Mandragoras said

    57: Δηλαδή υπάρχει κόσμος που διαχωρίζει με σαφήνεια τα δύο και λέει το νησί Σύρο και την πάνω μεριά της Ερμούπολης Σύρα; Ενδιαφέρον.

    Ο γενικός κανόνας στα νησιά μας είναι ότι η πρωτευουσα και το νησί έχουν το ίδιο όνομα. Ακόμα και όταν δεν συμβαίνει αυτό, όπως στη Σύρο ή στη Λέσβο, είναι συχνό να χρησιμοποιούμε αβίαστα το ένα αντί του άλλου. Με άλλα λόγια ο Αντριώτης που πήγαινε «στη Σύρα για δουλειές» βεβαίως στην πρωτευουσα πήγαινε, αλλά δεν νομίζω ότι χρησιμοποιούσε άλλο όρο για το νησί. Σήμερα λέει «πάω στη Σύρο για δουλειές». Το Ερμούπολη είναι για τη Γεωγραφία και για τα δημόσια έγγραφα. Βεβαίως όταν είναι στην Άνδρο (όπου η πρωτεύουσα έχει το ίδιο όνομα με το νησί) λέει ότι κατεβαίνει στη Χώρα.

    Υποψιάζομαι ότι παρόμοια φάση είναι και η Σύρος. Άλλωστε ο Μάρκος λέει:

    Σύρα η απάνω χώρα σου, βρε Σύρα μου
    με την ανηφοριά σου
    με τα πολλά σκαλάκια, βρε Σύρα μου
    και με το Σα Μπαστιά σου

    που μου δίνει την εντύπωση ότι χρησιμοποιεί το «Σύρα» και για τα δύο στην ίδια στροφή. (Χώρες έχουν τα νησιά, ανηφοριές έχουν οι πόλεις)

    Αλλά ας μας διαφωτίσει ένας Συριανός

  67. 63 (και 65) Ούργιος και σε τα μας. Ούργιο αυγό, αυτό που είναι κενό, άδειο (έχει χαθεί το ασπράδι του, συνήθως λόγω πολυκαιρίας) άρα κι αυτός που έχει άδειο κεφάλι (=βλάκας) είναι ούργιος.

  68. 66 Κι οι Μυτιληνιοί μπορούμε να πούμε πως πάμε στη Χώρα (την πόλη της Μυτιλήνης). Αλλά είμαστε αγράμματοι και νομίζουμε πως το νησί μας το λένε (και) Μυτιλήνη. Δεν έχουμε μάθει πως λέγεται Λέσβος και μόνο!

  69. 66 Μπορεί να γράφω βλακείες, δεν είμαι Συριανός και έχω να πάω τριάντα και χρόνια. Είχα αυτή την αίσθηση, ίσως λάθος.

  70. BLOG_OTI_NANAI said

    30: Ναι, συνήθως για την προνεωτερική εποχή μιλάμε για εθνοτική συνείδηση. Θα λέγαμε ότι είναι ένας όρος που βοήθησε ακριβώς για να μην χρησιμοποιείται το «εθνική» για προνεωτερικές εποχές. Επίσης το εθνοτική χρησιμεύει και για σύγχρονα έθνη-κράτη και κράτη -έθνη που εμπεριέχουν συνειδητοποιημένες και διακριτές εθνοτικές υποομάδες.

    Γενικά, για την τουρκοκρατία το «εθνοτικός» προσδιορίζει μια προνεωτερική ιστορικοπολιτισμική ταυτότητα που περιλαμβάνει συνήθως γλώσσα, ιδιαίτερες συνήθειες και τους αποδίδεται και κάποιος χαρακτήρας (πολεμικοί, τραχείς, ήρεμοι, έμποροι, μορφωμένοι κ.λπ.).

    Σίγουρα πάντως για τους Οθωμανούς κανένας μή μουσουλμάνος δεν μπορούσε να θεωρηθεί δικός τους εθνοτικά.

  71. kpitsonis said

    https://www.google.com/search?q=%CE%BA%CE%BF%CF%81%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%82&rlz=1C1SQJL_elGR791GR791&sxsrf=ALeKk00TZDVlqgrTonvH04e29eiwo2AR7g:1599566314275&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=2ahUKEwjmkdPvwNnrAhWGsKQKHYDgBQUQ_AUoAXoECBgQAw&biw=1242&bih=568 Κι αυτός Κορωνιός !

  72. dryhammer said

    67. Μια και πιάσαμε τα περί ουργιαμάδας, να σημειώσω πως το ρήμα ουργιαίνω χρησιμοποιείται ενεργητικά και παθητικά. «Ο ήλιος τέτοια εποχή σε ουργιαίνει» και «Άμα παρακαβουρντίσεις τον καφέ, ουργιαίνει» (..ο καφές. Η καφεΐνη φεύγει με τη θέρμανση)

  73. faltsos said

    Η φωτογραφία είχε κυκλοφορήσει πολύ γύρω στο Φεβρουάριο όταν πρωτόρθε το κακό στη χώρα μας. Με το σημερινό άρθρο ξαναγίνεται επίκαιρη:

    (Ο Κικίλιας προσπαθεί να σταματήσει τον Κορωνιό)

  74. BLOG_OTI_NANAI said

    «Βυζαντινός στόλος»

    Όπως έχουμε ξαναπεί, κάθε εποχή έχει τη γλώσσα και την ορολογία της. Μην μπερδευόμαστε όπως έλεγαν κάποιοι παλαιότερα ότι επειδή το «Έλληνας» στο Βυζάντιο μπορούσε να σημαίνει και τον ειδωλολάτρη ή τον αιρετικό, άρα, το Έλληνας ως εθνοτικό και ιστορικοπολιτισμικό είχε δήθεν εξαφανιστεί. Οι όροι συνυπήρχαν και για τη σημασία που είχαν κάθε φορά έπαιζαν ρόλο τα συμφραζόμενα.

    Έτσι και ο «βυζαντινός στόλος» σήμαινε τον τουρκικό στόλο, αλλά ταυτόχρονα η βυζαντινή αυτοκρατορία και οι χριστιανοί αυτοκράτορες του ήταν «δικοί τους». Έτσι ανάλογα με τα συμφραζόμενα ήξερα τι εννοούσαν κάθε φορά:

  75. Alexis said

    #63: Α μάλιστα, τώρα κατάλαβα…

  76. Κουτρούφι said

    #66. Και μεις στη Σίφνο, όταν λέμε Σύρα εννοούμε το νησί. Υπάρχει και η απειλή: θα σε πάω ή θα σε περάσω στη Σύρα. Δηλαδή, θα σου κάνω μήνυση και η υπόθεση θα εκδικαστεί στα δικαστήρια της Σύρου.

  77. Myriolis said

    * Κατέβασμα
    Η συμπλήρωση και (κυρίως) η απάντηση το έδεσαν τέλεια!

  78. nikiplos said

    Το dowager queen υποδηλώνει την μητέρα ενός εστεμμένου, που όμως πήρε το θρόνο ως νόμιμος διάδοχος, δλδ η ίδια δεν ήταν Βασίλισσα πριν την επιλογή του υιού της.

    Βέβαια με τους εστεμμένους και τα βίτσια τους καλό είναι να μην παίζει κανείς όσον αφορά τους τίτλους τους.

    Όπως κάποτε που έλεγαν
    Γενικός Γραμματέας [*]
    Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας
    Αναπληρωτής Γενικού Γραμματέα
    κλπ
    Πρόεδρος,
    Αντιπρόεδρος
    Αναπληρωτής προέδρου
    Αναπληρωτής Αντιπροέδρου

    κοκ.

    Σημασία είναι να είσαι πάνω, και οι άλλοι από κάτω…

  79. [Άσχετο]
    Είπα να βάλω κι εγώ εικονίτσα. Ζούλεψα. Για να δούμε, θα φανεί;
    [Άσχετο τέλος]

  80. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    67 Ούργιος, ναι! ο κλούβιος, ο τζούφιος (κρλ και για την ανθρώπινη γονιμότητα).
    Ένα συνώνυμο περίπου,που συμπτωματικά το σκέφτηκα χθες βράδυ για τους «αρσενικούς» κολοκυθανθούς αλλά λέω θέλει επεξήγηση,άστο.
    Άβγιος, αυτός που δεν έχει δυνατότητα γονιμοποίησης (και για φυτά/δέντρα αυτά που δεν κάνουν καρπό).

  81. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    38 Μονο ο άνεμος

    41 Βρετιμαθαινεικανεις!

    58α Ναι

    76 Θα σε πάω στη Σύρα, καλό

  82. Dimitris said

    #41- #81
    Εγώ να πω την αμαρτία μου την Μόρια της Λέσβου δεν την ήξερα πριν τους προσφυγες. Την Μόρια του άρχοντα των δαχτυλιδιών ναι.

  83. Μια που έμαθα πως ο σκακιστής Σκαλκώτας ήταν (όσο πιο) συγγενής με τον συνθέτη Σκαλκώτα, ας επισημάνω πως και ο νεότατος τωρινός πρωταθλητής Ελλάδας στο σκάκι είναι (όσο πιο) συγγενής με εκλεκτό σχολιαστή του ιστολογίου (έχει καιρό να περάσει από δώ).

  84. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    66, >>Ο γενικός κανόνας στα νησιά μας είναι ότι η πρωτευουσα και το νησί έχουν το ίδιο όνομα.
    Γι΄αυτό συχνά,παλιότερα,τώρα σπάνια, όταν λέω ότι είμαι από την Κρήτη, έρχεται η ερώτηση:
    -Από μέσα;
    (-Όχι, από τη μέση του Λιβυκού πελάγου,μια γοργόνα μ΄έκανε)
    🙂

  85. spiridione said

    Νικοκύρη, κάτι έχει η μαρμάγκα

  86. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>διακοπεύω, διακοπάρω
    νάτος νάτος
    ο Κούλης ο διακοπάτος, λέει

    Φεστιβαλίζομαι,καρναβαλίζομαι, δεν ξέρω αν έχουν ευρύτερη χρήση ή μόνον εν στενώ.
    Καννιβαλίζεται αυτός που πάει στο Φεστιβάλ Καννών.

  87. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    – Ζαχαροφάγος… 🙂 Φάρμακο για διαβητικούς. (Στην Ελλάδα με –ph-)

    38, 58, 63, 67, 80.
    Δύο επισημάνσεις :
    • Η σημασία ούρ(γ)ιος ‘κλούβιος, άδειος’ (ειδικά για το αυγό) συνυπάρχει με τη σημασία ούριος ‘ευνοϊκός’ κ.τ.ό, ήδη στην αρχαία.
    Από την ψηφιακή έκδοση του Λεξικού Liddell-Scott_Κωνσταντινίδου, C-pg_0384: https://myria.math.aegean.gr/lds/web/)

    • Σήμερα -εδώ στην Κρήτη, αλλά, υποθέτω, και στα υπόλοιπα μέρη της Ελλάδας- υπάρχει σαφώς διαφορετική προφορά του ούριου (ανέμου κλπ) και του ούρ(γ)ιου (αυγού ή βλάκα κλπ).

    Εντυπωσιακό φαινόμενο, κτγμ.

  88. @ 65 Dryhammer

    Κανένα πρόβλημα για την απόδοση. Μιλάμε για την αδυναμία να το γράψουμε σωστά. Αδυναμία που επιβάλλει η γραφή. Άρα υπάρχει πρόβλημα.

  89. Κάποτε διορθώναμε και μας διόρθωναν και για το φέιγ-βολάν.

  90. @ 68 Γιάννης Μαλλιαρός

    Μην ξεχνάμε όμως πως επί αιώνες αναφερόταν ως Midilli και το νησί, η τουρκική εκδοχή του «Λέσβος» αν μπορούμε να πούμε.

  91. @ 70 BLOG_OTI_NANAI

    «Σίγουρα πάντως για τους Οθωμανούς κανένας μή μουσουλμάνος δεν μπορούσε να θεωρηθεί δικός τους εθνοτικά».

    Αλλά δεν ξέρω αν το έχουμε δει και πέρα από την αντιδιαστολή «οθωμανικό / χριστιανο-ελληνικό», σε σχέση και με τον κάθε τόπο. Αν, δηλαδή υπήρξε (και αναδείχθηκε με κάποιες έρευνες) το αίσθημα του τόπου, των ανθρώπων του και των σχέσεών τους.

    Στις πολυεθνοτικές ελληνικές πόλεις λειτούργησε κάποιο τέτοιο πνεύμα δικτύωσης, ενδογαμίας κ.λπ., μέχρι πρόσφατα. Π.χ. οι συνοχή των ρουμανόφωνων «»

  92. Π.χ. η συνοχή των Ρουμανόφωνων.

  93. Γ-Κ said

    Εδώ έχουμε την Αμαλι-άδα κι εσείς ασχολείστε με Μόριες…
    (Η προφορά «Αμαλι-άδα» επιτρέπεται μόνο στους Αμαλι-αδίτες. Όπως και η λέξη «Αμαλι-αδίτες» επιτρέπεται μόνο στους ίδιους.)

  94. Πέπε said

    Σύρα: το νησί (δηλαδή η Σύρος). Το χρησιμοποιεί και ο Ροΐδης.

    Χώρα: η παλιά πρωτεύουσα, που είναι η σημερινή Άνω Σύρος. Την έλεγαν Χώρα όταν ήταν χώρα (πρωτεύουσα), δηλαδή πριν χτιστεί η Ερμούπολη. Έκτοτε άρχισαν να λένε Χώρα την Ερμούπολη, και για να μην μπερδεύουν την πρώην με τη νυν έλεγαν Πάνω Χώρα (η παλιά) – Κάτω Χώρα (η Ερμούπολη).

    Η μετονομασία σε Άνω Σύρο δεν ξέρω πότε έγινε, ούτε αν είχε προηγηθεί παλιότερα κι άλλη μετονομασία. Πάντως πρόκειται για χωριό που αρχικά ήταν άσχετο και ανεξάρτητο από την Ερμούπολη, με κατοίκους ντόπιους Φραγκοσυριανούς (ενώ η Ερμούπολη είχε αποκλειστικά φερτούς Ορθοδόξους). Σήμερα και οι δύο κατοικούνται από σύμμεικτο πληθυσμό, και η Άνω Σύρος είναι σχεδόν προάστειο της Ερμούπολης.

  95. dryhammer said

    87. Μια εξήγηση είναι πως ο ούριος άνεμος για τη ναυσιπλοΐα έγινε πρίμος (πρύμος) μέχρι να ξανανακαλυφθεί λογίως κι έμεινε ο ούριος-κλούβιος να γίνει ούργιος στη λαϊκή γλώσσα.

  96. dryhammer said

    94. Οι Ερμουπόλεις με πρωτεύουσα το Άμστερνταμ.

  97. spiridione said

    49β.
    Το έχουμε ξανασυζητήσει (ο Πέπε σίγουρα το έχει θίξει πολλές φορές). Είναι η γενική τάση στην ελληνική γλώσσα να φεύγει το τελικο -ς από τα θηλυκά ουσιαστικά, γιατί προφανώς θεωρείται αφύσικο αφού αυτή η κατάληξη χαρακτηρίζει τα αρσενικά ουσιαστικά. Π.χ. το τριτόκλιτο θηλ. πόλις – πόλεως έγινε πόλη – πόλης κατά το κόρη – κόρης, το βαρβαρότης – βαρβαρότητος έγινε (τουλάχιστον γινόταν παλιά) βαρβαρότη – βαρβαρότης κτλ. (με διαφορετικό τρόπο άλλαξαν και άλλα, π.χ. ελπίς – ελπίδος σε ελπίδα – ελπίδας, λαμπάς – λαμπάδος σε λαμπάδα – λαμπάδας κτλ.). Τα δευτερόκλιτα θηλ. σε -ος έγιναν -ο γεν.-ος κατά τα τριτόκλιτα ακριβώς σε -ω (Μαριγώ). Και όχι μόνο τοπωνύμια αλλά και άλλα ουσιαστικά, π.χ. άμμος, παράδεισος. Σε μια νεοελληνική γραμματική που κοιτάω τώρα, του Σοφοκλή Αποστολίδη γραμμένη το 1842 στα αγγλικά, ο συγγραφέας λέει ότι οι πιο πολλοί γράφουν αυτές τις μεταπλασμένες λέξεις με -ω, π.χ. η άμμω της άμμως, η Ρόδω της Ρόδως, και ότι υπάρχουν κάποιοι που γράφουν -ο αντί για -ω, η Έγριπο της Έγριπος, η Πάρο της Πάρος, πράγμα που του φαίνεται παράξενο.
    https://books.google.gr/books?id=pFeLUYtpfCcC&pg=PA33-IA11&dq=%22%CE%B7+%CF%80%CE%AC%CF%81%CE%BF+%CF%84%CE%B7%CF%82+%CF%80%CE%AC%CF%81%CE%BF%CF%82%22&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwj80p3CwdnrAhXQ_aQKHV1IDfMQ6AEwAHoECAQQAg#v=onepage&q=%22%CE%B7%20%CF%80%CE%AC%CF%81%CE%BF%20%CF%84%CE%B7%CF%82%20%CF%80%CE%AC%CF%81%CE%BF%CF%82%22&f=false

  98. Ζατρικίου συνέχεια, με τον εκλεκτό συνάδελφο χημικό μηχανικό Ανδρέα Ακριβό, ο οποίος — μεταξύ άλλων επιτευγμάτων του, όπως επιβλέπων στην διδακτορική διαβριβή του Andy Grove, συνιδριτή της Intel — ήταν και πρωταθλητής σκακιού στο κολλεγιακό των ΗΠΑ.

    Αντιγράφω από τον Νίκο Πέππα στο ΦΒ:
    Seventy three years ago, the legendary chemical engineer ANDREAS ACRIVOS (Born in Athens, Greece, June 13, 1928, Professor of ChE at Stanford and Einstein Professor at CUNY, member of NAS, NAE and the Academy of Athens) was a US champion in something else…. CHESS 1947!
    NB: The January 1948 Chess Review cover page says “The Boy from Syracuse”.




    Όπου στην τελευταία εικόνα βλέπουμε το όνομα BYRNE πάνω από του Ακριβού αλλά και στα δεξιά — πρόκειται για τον Robert Byrne του Yale, (grandmaster, 1964) μεγάλο αδελφό του Donald Byrne (international master). Αν το όνομα Byrne δεν είναι αμέσως αναγνωρίσιμο, έχει πάντως σίγουρα εξασφαλίσει την φήμη του ως αναπόσπαστο τμήμα στην ιστορική παρτίδα «Byrne-Fischer Game of the Century» (1956), όπου o 13χρονος Μπόμπυ Φίσερ καταπλήσσει στην 17η κίνηση με θυσία της βασίλισσάς του από το πουθενά και στην συνέχεια καταιγισμό επιθετικών κινήσεων που τού εξασφαλίζουν τελικά την νίκη με διάλυση του αντιπάλου.

  99. sarant said

    83 Πολύ σωστά!

    85 —> 97

    Και συμφωνώ.
    Μα η Έγριπο με το μπουγάζι, που λέει κι ο Βάρναλης

    98 Μιχάλη, το είχε κρατήσει η μαρμάγξ, ωραίος ο Συρακούσιος Ακριβός!

  100. BLOG_OTI_NANAI said

    91: Να πω την αλήθεια, δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή κάποοιο τέτοιο άρθρο. Απλώς, διαβάζοντας πολλά άρθρα για την εποχή αισθάνεσαι ότι έχεις κάποια απάντηση για αυτό. Για παράδειγμα στην Κρήτη όπου σε ένα μεγάλο νησί συμβίωναν χριστιανοί κρητικοί και εξισλαμισμένοι τουρκοκρητικοί, τα πράγματα δεν ήταν καθόλου ενθαρρυντικά.

    Πολλοί αναθεωρητές ιστορικοί προσπάθησαν να εκμεταλευτούν την υποχρεωτική ησυχία που επικρατούσε σε όλους τους κατακτημένους τόπους και την συμβίωση στην οποία οδηγεί η ανάγκη για επιβίωση. Αυτό που λέμε «η ζωή συνεχίζεται» αφού πρέπει να υπάρξουν οικονομικές συναλλαγές λόγω επιβίωσης.

    Όμως, επρόκειτο για εποχές όπου υπήρχε κατακτητής. Όταν για παράδειγμα στην Κρήτη επαναστατούσαν για ελευθερία, για δικαιότερη αντιμετώπιση κ.λπ., ποιους είχαν ηγέτες οι τουρκοκρητικοί για να ακούσουν; Φυσικά τους μπέηδες. Όπως καταλαβαίνουμε οι τουρκοκρητικοί ήταν πρώτοι στα δολοφονικά πογκρόμ κατά των χριστιανών Κρητικών, συνήθως με την κρυφή καθοδήγηση των Οθωμανών.

    Συνεργασίες μπορούσαν να υπάρξουν π.χ. όταν σε ένα μεγάλο σόι, κάποιες οικογένειες εξισλαμίζονταν, οπότε στην πορεία παρέμεναν κάποιοι δεσμοί αλληλοβοήθειας. Αλλά και αυτά μπορούμε να φανταστούμε πόσο εύθραυστα ήταν, ειδικά όταν γνωρίζουμε πόσα προβλήματα μπορούν να δημιουργηθούν και στις πιο αγαπημένες οικογένειες για τα περιουσιακά.

    Και γείτονες υπήρχαν, και γνωριμίες. Γενικά όμως ανάμεσα τις παραδόσεις χριστιανών και μουσουλμάνων χωρίζει μεγάλη πολιτισμική απόσταση και αυτό δυσκολεύει ακόμα περισσότερο λόγω της κατάκτησης. Και μεταξύ επαναστατών υπήρξαν φιλίες χριστιανών μουσουλμάνων, αλλά όταν ερχόταν η ώρα η δύσκολη, τα τελικά τους συμφέρονταν ήταν αντίθετα.

    Αυτός που υποφέρει, αυτός που πεινά, αυτός που χάνει τα παιδιά του, αυτός που αναγκάζεται να εγκαταλείψει κυριολεκτικά την ταυτότητα του και να εξισλαμιστεί από ανάγκη, αυτός που καταπνίγεται στο αίμα, είναι πάντα ο χριστιανικός πληθυσμός.

    Όλα τα κείμενα της Τουρκοκρατίας δεν αφήνουν περιθώρια για τίποτα περισσότερο από μια πιθανή κοινωνική σχέση γειτόνων, λόγω της υποχρεωτικής συμβίωσης. Αλλά ο στόχος των κειμένων που διαβάζουμε είναι ένας ήδη από τον 15ο αιώνα: απελευθέρωση από τους βάρβαρους Τούρκους. Τα τελικά συντάγματα προβλέπουν ότι Έλληνας είναι όποιος πιστεύει σε Χριστό. Δηλαδή δεν αφήνουν το παραμικρό περιθώριο να σκεφτούμε ουσιαστικές συνεργασίες μεταξύ μουσουλμάνων που ανήκαν στην τάξη των κατακτητών και των ευνοημένων και των χριστιανών.

    Είχα ξαναπεί για τους αναθεωρητές ιστορικούς: έχουν μέθοδο και η μέθοδος είναι να παίρνεις τον μεγεθυντικό φακό και να εστιάζεις τόσο πολύ σε μια απομονωμένη γωνίτσα της εικόνας ώστε να μοιάζει γιγαντιαία και να παίρνει τη θέση της συνολικής εικόνας. Το να βρεις τον Μήτσο και τον Αχμέτ να πίνουν κρασί, δεν σημαίνει τίποτα. Όσο υπάρχει ησυχία, θα πίνουν το κρασί τους. Αν όμως υπάρξει ένταση, ο Αχμέτ που είναι ο ευνοημένος, ο κυρίαρχος, και λαμβάνει εντολές από διαφορετικά κέντρα θα τα βάλει στη ζυγαριά και εύκολα θα καταλήξει στο που βρίσκεται το συμφέρον του.

  101. BLOG_OTI_NANAI said

    Πολύ περίεργο που το σκάκι χωρίζεται και σε ανδρών και γυναικών. Αλλά έριξα μια ματιά στο διαδίκτυο και είδα και άποψη Ν. Σαραντάκου επί του θέματος!

  102. Νέο Kid said

    98. Μιχάλη, εκτός απ την «παρτίδα του αιώνα» εναντίον του Ντόναλντ (που εντέλει δεν ήταν και καμιας σπουδαίας ποιότητας. Απλά εντυπωσίασε το νεαρόν (για την εποχή! Σήμερα άμα ο σκακιστής έχει βγάλει δόντια θεωρείται έτοιμος για σύνταξη…) της ηλικίας του Φισερ, η νίκη του Μπόμπυ εναντίον του Ρόμπερτ (που ήταν ο καλός από τους Μπαϊρνέους) στον τελευταίο γύρο του αμερικανικού πρωταθλήματος κάποιας χρονιάς (δεν θυμάμαι , και είναι θέμα τιμής να γράφω από μνήμης όταν πρόκειται για σκάκι) ήταν πιο ιστορική! Ο Μπόμπυ πήρε το πρωτάθλημα με το απόλυτο των νικών , και μάλιστα σε αυτή την παρτίδα με τον Ρ.;Byrne τη στιγμή που εγκατέλειπε ,μια ομάδα ισχυρών αναλυτών δίπλα έλεγαν ότι έχει κερδισμένη θέση!! Γεγονος ανήκουστο.
    Η παρτίδα ,που τελειώνει με έναν εντυπωσιακό και βαθύ συνδυασμό με θυσία ,υπάρχει στο γνωστό My 60 memorable games.

  103. aerosol said

    #41 & 42
    Κι εγώ πρωτάκουσα τη λέξη στον Άρχοντα, τρισύλλαβη. Αυτό σκέφτηκα όταν άρχισαν οι αναφορές στην ελληνική (δισύλλαβη) Μόρια.
    Πού; Στο σινεμά, σε ντιβιντί, στην τηλεόραση: Μιλάμε για ταινίες με τεράστια απήχηση, τις οποίες παρακολούθησε μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων.

  104. Πέπε said

    @97
    Συμπληρωματικά να πούμε ότι όλες αυτές οι διαφορετικές εξελίξεις των θηλυκών (αλλού να χάνεται το -ς, αλλού η παλια τριτόκλιτη αιτιατική να δίνει και την καινούργια ονομαστική κλπ.) κατέτειναν σ’ ένα κοινό αποτέλεσμα: να υπάρχει μια ενιαία κλίση για όλα τα θηλυκά (τουλάχιστον στον ενικό), σ’ ό,τι κι αν λήγουν.

    Η κλίση αυτή περιλαμβάνει δύο τύπους: έναν για ονομαστική, αιτιατική και κλητική, που λήγει σε φωνήεν, οποιοδήποτε, κι έναν για τη γενική, που προσθέτει -ς.

    Η χαρά, της χαράς. Η τιμή, της τιμής. Η αλεπού, της αλεπούς. Η Μαριώ, της Μαριώς. Η Χιο, της Χιος. Η νιότη, της κιότης, αλλά και η νεότητα, της νεότητας. (Γι’ αυτό ακόμη και τα ολιγάριθμα δάνεια θηλυκά σε -ε προσαρμόστηκαν κι αυτά χωρίς δυσκολία: η νενέ. της νενές.)

    Στον πληθυντικό βέβαια δεν είναι τόσο μονοκόμματα τα πράγματα…

  105. leonicos said

    20 Πέπε

    σήμερα*

    Μου άρεσε πολύ το σήμερα με αστερίσκο, αλλά μετά είδα πως δεν εννοούσες ό,τι κι εγώ.

    Η θειά μου, που είχε φύγει το 42 για το Ισραήλ μέσω Μαραθώνα, Ευβοίας, Μικράς Ασιας κοκ το 1960 μάς κορόϊδευε για το ‘πώς μιλάμε έτσι τα ελληνικά’. Κανενα φωνήεν δεν της φαινόταν ακριβώς ίδιο.

    Νομίζουμε πως δεν αλλάζει… αλλά ΑΛΛΑΖΕΙ

  106. gbaloglou said

    ΚΟΡΥΦΑΙΟ αυτό με τον ‘Βυζαντινό στόλο’, που είστε Τούρκοι να προβληθείτε ως συνεχιστές του Βυζαντίου 🙂

    Για την ‘Οθωμανική συνείδηση’ (15, 26, 30, 70, 91, 100) υπάρχει η μαρτυρία επιφανούς Συλλαίου για τον πατέρα του, γεννημένο κατ’ εκτίμηση ανάμεσα στο 1830 και στο 1860, που θεωρούσε τον εαυτό του «Οθωμανό με όλη τη σημασία της λέξεως» (μεταφρασμένο από τα παλαιοτουρκικά αυτό): είναι πολλοί οι αιώνες, Άρη 😦 [Σύλλη = ελληνόφωνη κωμόπολη δίπλα στο Ικόνιο, πατρίδα μου εκ πατρός.]

  107. spiridione said

    94. Στη Συνέλευση του Άργους το 1829 είχαν πάει από δύο πληρεξούσιοι της Άνω Σύρας και της Ερμούπολης, οι αυτόχθονες και οι πάροικοι, που τσακώνονταν μεταξύ τους για το ποιοι έπρεπε να αντιπροσωπεύσουν τη Σύρα. Οι μεν αυτόχθονες έλεγαν ότι αυτοί είναι οι πραγματικοί αντιπρόσωποι του νησιού, γιατί οι άλλοι δεν είναι μόνιμοι κάτοικοι, είναι πάροικοι που έλεγαν ότι θα γυρίσουν πίσω στα μέρη τους μόλις τελειώσει ο πόλεμος κλπ. Οι Ερμουπολίτες έλεγαν ότι αυτοί πρέπει να αντιπροσωπεύουν τη Σύρα γιατί είναι πενταπλάσιοι απ’ τους αυτόχθονες, αντιπροσωπεύουν πολλά μέρη της Ελλάδας, οι αυτόχθονες ήταν αδιάφοροι για την επανάσταση κλπ.
    Αποσπάσματα της επιστολής των Ερμουπολιτών στην Εθνοσυνέλευση:
    «Οι κάτοικοι της λεγομένης Άνω Σύρας, οι οποίοι μόλις είναι τη σήμερον το πεμπτημόριον των κατοίκων της Ερμουπόλεως, έδειξαν παρ’ ελπίδα έως χθες περί των κοινών του Έθνους συμφερόντων. … Πριν κατοικηθή επί καιρώ του πολέμου τούτου η Ερμούπολις, την σήμερον πόλις μεγάλη και εμπορικωτέρα της Ελλάδος, η άνω πόλις της Σύρας με τους ολίγους κατοίκους της επεριλαμβάνετο στην επαρχίαν της Μυκώνου. Εις της Ερμουπόλεως τη σύστασιν και αύξησιν, χρεωστεί η Νήσος τούτο, ότι μετράται την σήμερον ως χωριστή επαρχία».
    https://books.google.gr/books?id=wBw7AQAAMAAJ&pg=PA582&dq=%CE%9F%CE%B9+%CE%BA%CE%AC%CF%84%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B9+%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CE%BF%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7%CF%82+%CE%AC%CE%BD%CF%89+%CE%A3%CF%8D%CF%81%CE%B1%CF%82&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwj_6ez7jtrrAhVB_aQKHd0fDE4Q6AEwAHoECAMQAg#v=onepage&q=%CE%9F%CE%B9%20%CE%BA%CE%AC%CF%84%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B9%20%CF%84%CE%B7%CF%82%20%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CE%BF%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7%CF%82%20%CE%AC%CE%BD%CF%89%20%CE%A3%CF%8D%CF%81%CE%B1%CF%82&f=false
    Δηλαδή η ονομασία Άνω Σύρα έγινε σχεδόν αμέσως μετά τη δημιουργία της Ερμούπολης.

  108. leonicos said

    100 BLOG_OTI_NANAI

    Διάβασα με συγκίνηση αυτά που έγραψες. Και προφανώς έχεις δίκιο περιγράφοντας «»το τι γινόταν.»» Αλλά αυτό που γινόταν, φίλοι στην ειρήνη, εχθροί στον πόλεμο, ΔΕΝ είναι υποχρεωτικό να γίνονται έτσι. Όλα ειναι ζητημα καθοδήγησης.

    Τι σημαίνει ‘κατακτητής’ μετά από 5 αιώνες; Και ποιανών τη γη κατέκτησαν;

    δεν θέτω το ζήτημα ‘πού ήταν η Ελλάδα’ και ‘ποια Ελλάδα’. Κάποτε η Σικελία ήταν Ελλάδα. Όταν οι Σικελοί έπαψαν να νιώθουν έλληνες, η Ελλάδα εξαφανίστηκε από τη Σικελία. Φυσικά κατέβηκαν και ιταλοί. Αλλά δνε μίλησε ποτέ κανείς για κατάκτηση.

    Όλοι οι λαοί της Ευρώπης είναι εν μέρει αλληλοκατακτημένοι. Αν δεις τον χάρτη διαχρονικά, θα χάσεις το μυαλό σου. Και ξέρω πωςτον έχεις δει εννοείται. Δεν κάνω υποδείξεις.

    Στο Βυζάντιο οι αυτοκράτορες άλλαζαν σαν τα πουκάμισα. το ίδιο και στην αρχαία Ρώμη, και κανείς δεν νοιαζόταν από πού κρατάει η σκούφια του και ποια ήταν η μητρική του γλώσσα.

    Η Ρωσία είναι ένα πολυεθνικό κράτος. το ίδιο και η Κίνα. αθαίναμε στο σχολείο εσωτερικό κι εξωτερικό Τουρκεστάν και Μογγολία, διότι η μιση Μογγολία και το μισό Τουρκεστάν βρίσκεται υπό κινεζική διοίκηση. Αλλά κανείς δεν μίλησε για κατάκτηση.

    Άλλο κατάκτηση και άλλο καταπίεση. Εάν δεν υπάρχει καταπίεση, δεν υπάρχει και κατάκτηση.

    Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους μετανάστες. Σε τι διαφέρω εγώ από ένα πακιστανό; Στο ό,τι ο παππούς μου βρέθηκε στην Κρήτη όταν έγινε Ελληνική και πολιτογραφήθηκε έλληνας, αλλιώς είχε παραμείνει τούρκος, εβραίος πάντα. Καί όμως κανείς δεν απειλεί να με διώξει, μολονοτι βρέθηκα τυχαία ελληνας και δεν το επέλεξα. Και το ίδιο θα έχει συμβεί ασφαλώς σε μεγάλο ποσοστό των εδώ παροικούντων.

    Στη Μπούρμα καταπιέζονται οι μουσουλμάνοι. Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί βουδιστές να επιτίθενται και να κάνουν πογκρόμ;

    Στο ιράν διώκονται οι Μπαχάι, οι Γιαζίντι, οι Γιαρσάν, ενώ στο Ιράκ δεν διώκονται οι Χριστιανοί νεστοριανοί, ενώ στην Αίγυπτο οι κόπτες δεν περνάνε καλά. Και είναι κανονικότατοι και νομιμότατοι Ιρανοί και αιγύπτιοι αντίστοιχα.

    Η τυφλα των ανθρώπων φταίει και η γελοία αντίληψη του έθνους. Κι εκεί που τρέχουμε να δούμε φολκλόρ, μαζεύουμε τους πολιτισμικους παραγοντες και τους επαναπατρίζουμε.

    Θαπρέπει να αντιληφθούμε ότι είμαστε πολύ ολιγόχρονοι για την Ιστορία

  109. BLOG_OTI_NANAI said

    106: Δεν νομίζω πάντως ότι οι ελληνόφωνοι χριστιανοί πρόσφυγες από την Σύλλη άργησαν να νιώσουν Έλληνες. Άλλωστε και όταν ζούσαν εκεί σαν τη μύγα μες το γάλα ήταν για τους Τούρκους. Στα 1850 η περιοχή αυτή τότε είχε ήδη 8 αιώνες κατακτημένη από τους Οθωμανούς, είχε υποστεί βίαιους εξισλαμισμούς και οι χριστιανοί που είχαν απομείνει ελάχιστοι. Δεν ξέρω πότε το δήλωσε αυτό (όταν ζούσε εκεί ή όταν ήλθε ως πρόσφυγας;) και με ποιες προϋποθέσεις και φυσικά, τι ακριβώς εννοούσε.

  110. BLOG_OTI_NANAI said

    108: Λεώνικε, στην ταυτότητα παίζει ρόλο η αντίληψη του υποκειμένου, όχι η αντίληψη των τρίτων ή οι εικόνες στον Χάρτη. Καταρχάς τα μεγαλύτερα πλήθη των μουσουλμάνων οθωμανών βρέθηκαν εδώ σκοπίμως με ανταλλαγές πληθυσμών, πάντα θεωρούσαν τους εαυτούς τους «απογόνους των κατακτητών» και οι Έλληνες ούτε για μια στιγμή δεν απέκτησαν τη συνείδηση ότι τα εδάφη αυτά είναι δικά τους και σκλαβωμένα.

    Από την επομένη της Άλωσης και χωρίς διακοπή ούτε για το ελάχιστο, τα πρώην εδάφη του βυζαντινού ελληνισμού θεωρήθηκαν υποδουλωμένα και ουδέποτε σταμάτησαν να θεωρούνται υποδουλωμένα. Η ταυτότητα είναι επιλογή του υποκειμένου και δεν την αλλάζουν πάντα οι θεωρίες και οι χάρτες. Άλλωστε ο ελληνισμός ήταν φορέας βαθιάς μνήμης και τα ίδια τα αρχαία μνημεία σε Ελλάδα και Μικρά Ασία ήταν σαν σχολεία για το παρελθόν. Το 1821, όπως λέει ο Κολοκοτρώνης, εξακολουθούσε ο στόχος να είναι η απελευθέρωση της Κων/πολης, που ήταν το δεύτερο μετά την Αθήνα κέντρο του ελληνισμού και κέντρο της ελληνοποιημένης ιδέας της ρωμιοσύνης.

  111. BLOG_OTI_NANAI said

    110: Τι γράφω;
    «και οι Έλληνες ούτε για μια στιγμή δεν έχασαν τη συνείδηση ότι τα εδάφη αυτά είναι δικά τους και σκλαβωμένα.»

  112. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αγωγές γονέων που δεν επιθυμούν να φορούν τα παιδιά τους μάσκες στο σχολείο. Αγωγές όχι κατά του ΥΠΑΙΘ αλλά κατά …των εκπαιδευτικών που εφαρμόζουν υποχρεωτικά τις εντολές του ΥΠΑΙΘ!
    https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/258907_agogi-gonea-se-dieythynti-sholeioy-oi-ekpaideytikoi-den-einai-sakoi-toy-mpox

  113. BLOG_OTI_NANAI said

    108: «Θαπρέπει να αντιληφθούμε ότι είμαστε πολύ ολιγόχρονοι για την Ιστορία»

    Ξέρεις ότι διαφωνώ με την αντίληψη που πιθανόν υποκρύπτει αυτό. Εφόσον ο άνθρωπος δεν υιοθετεί σε καμία περίπτωση αυτή τη στάση ζωής, ποιο νόημα έχει η αναφορά σε αυτή; Σαν τους αναθεωρητές ιστορικούς που μας ζαλίζουν με την απαξίωση του έθνους, αλλά θυμούνται τη Χούντα, το Πολυτεχνείο, την Σοβιετική Ένωση και ό,τι άλλο βολεύει την μακρόπνοη ματιά τους στα πράγματα όσο παλιά κι αν είναι;

    Υπάρχουν εθνοτικές ομάδες με μακρά ιστορία και βίο, όπως οι Κινέζοι, οι Έλληνες, οι Εβραίοι. Οι Εβραίοι πάντα κατακτημένοι, αλλά μια χαρά επιβίωσε η μνήμη και η εθνοτική τους συνείδηση. Το ίδιο και οι κοινότητες του ελληνισμού ή έστω οι ελληνορωμαίοι, για να μην πούμε απλά «Έλληνες» και παρεξηγηθούμε ως προς την χροιά του προνεωτερικού ονόματος.

    Ο άνθρωπος ως είδος δεν έδειξε ποτέ να πάσχει από… «κατάθλιψη» ώστε να απαξιώνει αυτοκτονικά των παροντικό του βίο. Όσο αντέξουμε όλοι. Η ζωή προχωρά και κρατάμε όσα θέλουμε να κρατάμε. Χάθηκαν οι Βαβυλώνιοι, μπορεί να χαθούμε κι εμείς, μπορεί να μας καταστρέψουν εξωγήινοι. Πολλά μπορεί να γίνουν αλλά συνεχίζουμε να ζούμε.

  114. voulagx said

    #102 @ΝιουΚιντ: Αυτην εδω εννοεις: https://www.chessgames.com/perl/chessgame?gid=1008419

  115. BLOG_OTI_NANAI said

    113: «ελληνορωμαίοι» εννοώ στο Βυζάντιο μετά τον 5ο-6ο αι., όπου φάνηκε ακόμα πιο δραστική και αναπόφευτκη η επιρροή του ένδοξου ρωμαϊκού κράτους στην ταυτότητα του ελληνισμού, και Ρωμιοί/Γραικοί /Έλληνες/κατόπιν στην Τουρκοκρατία.

  116. Νέο Kid said

    114. Ναι,γίγαντα. Αυτή! Η 15…Ι:ζ2 είναι από τις πιο βαθιές θυσίες όλων των εποχών. Μια «κομπιουτεριστικη» κίνηση 40 και χρόνια πριν τα κομπιούτερζ…😊 Ήταν μεγάλος ο τρελοφίσερ!

  117. 68 Κι εμείς χρησιμοποιούμε το θα σε πάω στη Σύρα – θα τα πούμε στη Σύρα, αλλά για πιο μεγάλα δικαστήρια (έδρα του εφετείου Αιγαίου).

    90 Μπορεί κι απ’ αυτό, πάντως αν και τα χρησιμοποιούμε και τα δυο αλλά πιο πολύ το Μυτιλήνη.

  118. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο οθωμανικός στόλος ήταν βυζαντινός και ο Σαίξπηρ μουσουλμάνος. 😂
    «Ο Σαίξπηρ έζησε πριν από 500 χρόνια. Ο Σαίξπηρ δεν ήταν Άγγλος. Δεν υπήρξε ποτέ Άγγλος. Κανένας Σαίξπηρ δεν πήγε στην Βρετανία. Το αληθινό του όνομα ήταν Σεΐχ Πιρ και ήταν κρυφός μουσουλμάνος».
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.newsit.gr/kosmos/o-erntogan-ksanaegrapse-tin-istoria-to-anistorito-sxoliko-vivlio-kai-o-saikspir-pou-itan-mousoulmanos/3098310/amp/&ved=2ahUKEwjW0qnBkdrrAhVRmqQKHUcXBHoQtwIwAXoECAcQAQ&usg=AOvVaw2MBCCD1TSywZzOAG_5GgBn&ampcf=1

  119. sarant said

    107 Ωραίο απόσπασμα αυτό και όλο το επιχείρημα των Ερμουπολιτών.

  120. gbaloglou said

    109 Φυσικά και ένιωθαν Έλληνες στην Ελλάδα, αλλά και στην Τουρκία (ιδίως από τότε που υπήρχε Ελληνικό σχολείο). Αλλά, ταυτόχρονα, κάποιοι τουλάχιστον απ’ αυτούς αισθάνονταν άνετα ως Οθωμανοί πολίτες ή κάτι τέτοιο. Αυτός που έγραψε το «Οθωμανός με όλη τη σημασία της λέξεως» — που τόσο με ξένισε όταν το πρωτοδιάβασα — το άκουσε να το λέει ο πατέρας του, γύρω στα 1900 υποθέτω. Πιθανότατα βοήθησε και το Τανζιμάτ, η επελθούσα ευημερία των Ελλήνων της Σύλλης, κλπ κλπ

  121. Πέπε said

    @107:
    > > «Οι κάτοικοι της λεγομένης Άνω Σύρας […]
    » η άνω πόλις της Σύρας […] » Δηλαδή η ονομασία Άνω Σύρα έγινε σχεδόν αμέσως μετά τη δημιουργία της Ερμούπολης.

    Μπορεί και να προϋπήρχε ήδη («Χώρα ή Άνω Σύρα»).

    Μπράβο! Να κάτι που δεν ήξερα και με βοηθάει να συμπληρώσω το παζλ. Ευχαριστώ Σπυριδίων!

  122. Λοζετσινός said

    98,102
    https://www.chessgames.com/perl/chessgame?gid=1008419
    Η παρτίδα αγαπητέ Νεοκίδιε είναι πράγματι πολύ ωραία (και μινιατούρα)
    Νομίζω πως την είδα πρώτη φορά στο βιβλίο » ο συνδυασμός στο σκάκι» του R Keene που κυκλοφόρησε παλιά και σε μετάφραση του εκλιπόντος Νίκου Σκαλκώτα.
    Ήταν το δεύτερο σκακιστικό βιβλίο που αγόρασα
    Μεγάλη απώλεια για το σκάκι ο χαμός του Νίκου Σκαλκώτα

  123. BLOG_OTI_NANAI said

    120: Ναι, φαντάζομαι όταν υπάρχει μια ηρεμία και δεν έχεις κοντά σου κάποια δυνατότητα ενσωμάτωσης σε άλλη ευρύτερη κοινότητα που να σε ελκύει λόγω ομοιότητας με τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της ταυτότητας σου, ίσως να μην έχεις εναλλακτική λύση ως προς το ποια θα νιώσεις τελικά πατρίδα σου.

  124. Alexis said

    #112: Και που ‘σαι ακόμα Γιάννη…
    Τώρα που έσκασε η είδηση ότι το δοκιμαζόμενο εμβόλιο του κορονοϊού προκάλεσε παρενέργειες σ’ έναν ασθενή, ποιος τους κρατάει πλέον τους απανταχού ψεκασμένους 😡

  125. gbaloglou said

    123 Και όμως, κάποιοι τουλάχιστον από αυτούς ακόμη και σε ένωση με την Ελλάδα — ή μάλλον αναβίωση του Βυζαντίου — πίστευαν λίγα χρόνια πριν την Μικρασιατική Εκστρατεία! (Στον αντίποδα η αναφορά του Έλληνα προξένου στο Ικόνιο (1916) — περιέχεται μεγάλο μέρος της στο βιβλίο της Σίας Αναγνωστοπούλου, χωρίς το όνομα του πάντως — που κατηγορεί τους Συλλαίους για έλλειψη πατριωτισμού.)

  126. ΓιώργοςΜ said

    110-111 Αυτό δεν είναι κάπως αυθαίρετο;
    Για να ξέρουμε πώς αισθάνεται ο καθένας πρέπει να τον ρωτήσουμε.
    Αν κάποιος έχει το μαγαζί ή το χωράφι του και το σπίτι του και μπορεί να περνάει ένα βιώσιμο βίο, πιθανότατο είναι ν΄αδιαφορεί σε τι θεό πιστεύει αυτός στον οποίο πληρώνει φόρους. Οι διαφορές, εθνικές, τοπικιστικές, ταξικές, φυλετικές, εγείρονται όταν ο βίος δεν είναι βιώσιμος σε κάποια δεδομένη ομάδα, ή μάλλον, όταν επιδεινώνεται δραματικά.
    Οι Ρωμιοί της Πόλης θεωρώ πως θα προτιμούσαν να παραμείνουν στην Πόλη υπό ένα καθεστώς ανοχής, παρά να έρθουν σε έναν άγνωστο και όχι ιδιαίτερα φιλικό τόπο με την ανταλλαγή των πληθυσμών, το ίδιο κι οι Τούρκοι που γεννήθηκαν από την εδώ μεριά του Έβρου.

  127. sarant said

    124 Το οποίο είναι κάτι που συμβαίνει συχνά

  128. BLOG_OTI_NANAI said

    126: Οι Έλληνες της διασποράς ζούσαν ένα βίο ηρεμότατο, με ελευθερίες, μόρφωση, εργασία. Ουδέποτε όμως στην Τουρκοκρατία εξέφρασαν αδιαφορία για την ελληνική εθνοτική τους ταυτότητα και την προσπάθεια δημιουργίας πολιτειακής συγκρότησης.

    Κατά τη γνώμη μου, δεν γίνεται να μας εμποδίσουν όσα αγνοούμε, όταν αυτά που γνωρίζουμε δεν αφήνουν αμφιβολίες. Οι αναθεωρητές, στήριξαν όλη τους την αυθαίρετη προσπάθεια εξαφάνισης του ελληνισμού κατά την Τουρκοκρατία, σε μια υποτιθέμενη «άγνοια» του λαού. Ταυτόχρονα όμως, βάσισαν όλη την «κατασκευή» όπως λένε, της ελληνικής ταυτότητας, στους λογίους του 19ου αιώνα. Για ποιον λόγο όμως ο λόγιος του 19ου αιώνα μπορεί να κατασκευάσει την ταυτότητα του λαού, και ο λόγιος του 15ου, 16ου, 17ου, 18ου αιώνα δεν μπορεί να την «κατασκευάσει», πόσο μάλλον όταν είναι και κληρικός δηλ. ο κατεξοχήν πνευματικός ηγέτης του λαού; Έχουμε δημώδη εκκλησιαστικά κηρύγματα που μιλούν για ένδοξους Έλληνες και Γραικούς και βάρβαρους μωαμεθανούς.

    Και ποιος «κατασκεύασε» την ελληνική, τύπου εθνική (sic) ταυτότητα, του Ρήγα, την «Ελληνική Δημοκρατία» των Ελλήνων/Ρωμιών, Αρβανιτών, Βλάχων κ.λπ. ο οποίος Ρήγας θεωρούσε ότι αφορά και τον λαό; Και ποιος «κατασκεύασε» την ελληνική ταυτότητα που συναντάμε στα αρχεία της ελληνικής παλιγγενεσίας ώστε να θεωρούνται Έλληνες όλοι όσοι πολεμούν στην επανάσταση, Σουλιώτες, Βλάχοι, Αρβανίτες κ.λ.π;

    Από όσα κείμενα γνωρίζουμε, μπορούμε να αντλήσουμε πληροφορίες ότι η εθνοτική ταυτότητα συσχετιζόταν με την θρησκευτική ταυτότητα. Και η εθνοτική/θρησκευτική ταυτότητα του Ρωμιού ήταν εξαρχής συνδεδεμένη με τα ονόματα Έλληνας και Γραικός και αυτά συνδεδεμένα με το αρχαιοελληνικό παρελθόν αλλά και το Βυζάντιο το οποίο είχε ελληνικοποιηθεί αναδρομικά, είχε ξεχαστεί δηλ. η αρχική λατινική ταυτότητα της βυζαντινής εξουσίας μέχρι τον Ιουστινιανό.

    Φυσικά, αυτά σώζονται από αυτούς που έγραφαν, τους μορφωμένους ή τους εγγράμματους γενικά. Αυτός που είχε στα χέρια το αλέτρι δεν έγραφε. Όμως, είχαμε πει ότι ένας ολιγογράμματος ιερέας όπως ο Παπα-Συναδινός, γνώριζε και ενσωμάτωσε στο χρονικό του, τον θρήνο Κων/πόλεως του Ματθαίου Μυρέων που ταύτιζε τα εθνωνύμια Έλληνες/Γραικοί/Ρωμιοί.

    Για τα λεξικά είχαμε πει ότι ελληνικά και ξένα, ταύτιζαν το δημώδες εθνωνύμιο Ρωμιός ή τον εθνοτικό δείκτη Ρωμ- με το Έλληνας/ελληνικό και Γραικός/γραικικό.

    Δεν μπορούμε να στηριχτούμε δηλ. σε αμφιβολίες για τη σκέψη του ανθρώπου με το αλέτρι χωρίς συγκεκριμένη τεκμηρίωση. Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει αναδρομικό αίτημα να ρωτήσουμε… έναν-έναν τους κατοίκους της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

    Εάν έχουμε συγκεκριμένη μαρτυρία όπως του Συλλαίου που δηλώνει Οθωμανός, την καταγράφουμε.
    Συνολικά όμως η καταγραφή της ταυτότητας των υπόδουλων ελληνόγλωσσων ορθοδόξων είναι αυτή του ελληνισμού της ρωμιοσύνης.

  129. ΓιώργοςΜ said

    128 Οι λόγιες πηγές έχουν φυσικά την αξία τους, ειδικά οι λαογραφικές καταγραφές ή τελοσπάντων οι όχι αφ’ υψηλού πατερναλιστικές.
    Όμως είναι δύσκολο να περιγράψουν το λαϊκό αίσθημα, καθώς οι λόγιοι ήταν εκ των πραγμάτων πολύ μικρό ποσοστό· τω καιρώ εκείνω ακόμα κι οι εγγράμματοι ήταν πολύ λίγοι. Άρα, από τις λόγιες πηγές πρέπει να αφαιρούμε όταν είναι εφικτό το σχετικό φίλτρο, είτε της υποκειμενικότητας είτε της προπαγάνδας.
    Η εθνική ταυτότητα δεν αμφισβητείται, υπάρχει όπως αναφέρεις σε όλη τη διασπορά, όμως η διάθεση για αποτίναξη του ζυγού έρχεται με την συνειδητοποίηση του ζυγού. Οι κοτζαμπάσηδες για παράδειγμα είχαν περισσότερα να κερδίσουν παρά να χάσουν από τη διατήρηση του στάτους κβο, πολλοί Ρωμιοί είχαν υψηλότατες διοικητικές θέσεις και ακόμη περισσότεροι είχαν οικονομική άνεση επί τουρκοκρατίας και ήταν μεγάλο ποσοστό της αστικής τάξης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Υπάρχουν απόψεις που λένε πως αν δεν είχε γίνει η επανάσταση του 21, πιθανόν να είχε αλωθεί εκ των έσω και η Οθωμανική αυτοκρατορία ίσως να εξελληνιζόταν όπως η Ανατολική Ρωμαϊκή.

    Από τις δια ζώσης μαρτυρίες πάντως έχω καταλάβει πως οι τοπικές σχέσεις ήταν σε μια σχετική ισορροπία. Οι βίαιες αλλαγές που έγιναν με την επικράτηση των Νεότουρκων, με διωγμούς, εκτοπίσεις, εθνοκαθάρσεις κλπ και εσωτερικές μετακινήσεις πληθυσμών αναμόχλευσαν πάθη. Ακόμη και στην ανταλλαγή του ’22, υπήρχαν Τούρκοι που δεν καλωσόρισαν την αντικατάσταση των από αιώνες γειτόνων τους με άξεστους νομάδες.

  130. BLOG_OTI_NANAI said

    129: Οι διηγήσεις των λογίων, αποτελούν ιστορικά ντοκουμέντα. Για να τα αμφισβητήσουμε, θα έπρεπε να γνωρίζουμε ότι πλαστογραφούν την πραγματικότητα. Όταν για παράδειγμα έχουμε μια ομιλία που καλοσωρίζει νέους σε σχολή, και τους καλωσορίζει με το όνομα Έλληνες, έχουμε μια πραγματικότητα. Όταν ο ιερέας βγάζει κήρυγμα στη δημώδη και λέει η Παναγία να δώσει ελευθερία στο ένδοξο γένος των Ελλήνων, αυτό εκφράζει μια πραγματικότητα. Όταν η φιλική εταιρεία υποδέχεται μεγάλο πλέον αριθμό μελών εκ των οποίων μόλις ένα 10% είναι εγγράμματοι και ζητάει να ορκιστούν ακόμα και οι αγράμματοι ως Έλληνες, αυτό είναι μια πραγματικότητα. Δεν είναι δυνατόν να καλείς σε αγώνα θανάτου κάποιον με ένα εθνωνύμιο που του είναι… άγνωστο. Για να τον καλείς ως Έλληνα τον αγράμματο, σημαίνει ότι ξέρει το εθνωνύμιο και όχι μόνο το ξέρει, αλλά μπορεί να ορκιστεί, να πολεμήσει και να πεθάνει γι’΄αυτό. Το ίδιο και στο 1821 όπου οι πάντες καλούνται να πολεμήσουν ως Έλληνες απόγονοι των αρχαίων και των βυζαντινών.

    Η συνείδηση της αντίθεσης με τον κατακτητή δεν γίνεται φανερή μόνο στα επαναστατικά κινήματα, αλλά και στα συμβόλαια που υπογράφονται, στις παρακλήσεις των χωριών να τους βοηθήσουν οι ξένες δυνάμεις να γλυτώσουν το παιδομάζωμα, στις παρακλήσεις των χωρικών να καθυστερήσουν οι αβάσταχτοι φόροι, στην λατρεία των νεομαρτύρων που οι υπόδουλοι τιμούν στις εκκλησίες και έχουν θανατωθεί βάναυσα από τους Τούρκους, και βεβαίως μην ξεχνάμε ότι τα κινήματα στον ελληνόγλωσσο χώρο ήταν δεκάδες από τον 15ο αιώνα. Και βεβαίως πριν το 1821 υπήρχαν και τα Ορλωφικά τα οποία ήταν επίσης μια γενική επανάσταση και μάλιστα πριν από τη γαλλική επανάσταση.

    Βεβαίως, υπήρξαν οι φωνές που πίστευαν ότι θα πάρουν αναίμακτα τα ηνία από τους Οθωμανούς, αλλά όχι ασφαλώς για να διατηρήσουν την.. οθωμανική αυτοκρατορία, αλλά για να ανασυστήσουν τη χριστιανική βυζαντινή αυτοκρατορία. Παρόμοιο ήταν και το όραμα του Ρήγα, γι’ αυτό και είχε εντάξει και τους μουσουλμάνους μέσα.

    Όμως τα παιδομαζώματα, τα πογκρόμ σε κάθε αναστάτωση, τις θρησκευτικές διαφορές, κανείς δεν μπορούσε να τα ξεχάσει. Το να μην έχεις κάτι καλύτερο για να παλέψεις, το να φοβάσαι, το να αποδέχεσαι μια κατάσταση για να επιβιώσεις, δεν σημαίνει ότι είσαι μια χαρά. Οι χριστιανοί και μόνο που αποτελούσαν την φορολογητέα ύλη των Οθωμανών και μόνο που για να κάνουν το ελάχιστο λατρευτικό τους καθήκον έπρεπε να έχουν μπάστακα και να πληρώνουν μεσάζοντες ακόμα και για να δοθεί μια άδεια επισκευής ναού, καταλαβαίνουμε ότι ήξεραν τις διαφορές. Ακόμα και χωριστό Μιλλέτ είχαν οι χριστιανοί οπότε και να ήθελαν να ξεχάσουν τις διαφορές τους, δεν τους άφηναν οι Οθωμανοί.

  131. BLOG_OTI_NANAI said

    130: Διόρθωση: «Παρόμοιο ήταν και το όραμα του Ρήγα που είχε εντάξει και τους μουσουλμάνους μέσα.»

  132. H. Mandragoras said

    94,97,104, 107. Ευχαριστώ πολύ! Διαφωτιστικότατοι!

  133. aerosol said

    #124:
    Συγνώμη αλλά ΔΕΝ έσκασε τέτοια είδηση.
    Η είδηση δεν είναι πως «το δοκιμαζόμενο εμβόλιο του κορονοϊού προκάλεσε παρενέργειες σ’ έναν ασθενή». Υπάρχει φυσικά αυτή η ανησυχία και γι αυτό τον λόγο γίνεται παύση της έρευνας μέχρι να αποκλειστεί ή επιβεβαιωθεί. Αλλά μιλάμε για τεστ που γίνονται σε 30.000 κόσμο (εκ των οποίων οι μισοί παίρνουν το εμβόλιο). Το τι ακριβώς έπαθε και γιατί ο άνθρωπος που νόσησε είναι αυτό που θα εξεταστεί. Μαθαίνω πως δεν είναι σπάνιες τέτοιες διακοπές στα τεστ των εμβολίων. Προσωπικά θεωρώ καλό που βγήκε τέτοιο νέο, είναι μια επίδειξη πως δεν «θάβονται όλα» και πως παρά την οικονομική και πολιτική πίεση δεν κάνουν σκόντο στις προφυλάξεις -ακόμα κι αν οι μετοχές της AstraZeneka υποχώρησαν άμεσα.

  134. spiridione said

    121.
    Μπορεί και να προϋπήρχε ήδη («Χώρα ή Άνω Σύρα»).

    Χώρα μπορεί να την έλεγαν και πριν, αλλά Άνω Σύρα δεν ξέρω. Στον χώρο που έγινε η Ερμούπολη, πριν την Επανάσταση δεν υπήρχε οικισμός, μόνο μαγαζιά (αποθήκες).

  135. ΣΠ said

    Ο Ντόναλντ Τραμπ προτάθηκε για το Νόμπελ Ειρήνης

  136. sarant said

    135 Εδώ που τα λέμε, είναι από τους λίγους προέδρους των ΗΠΑ που δεν ξεκίνησε πόλεμο 🙂

  137. Theo said

    @135, 136:
    Κι έφερε και τους Κοσοβάρους και τους Σέρβους σε συνεννόηση.

  138. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Κορονιός λοιπόν
    (ετεροχρονισμένο, όλο ήθελα να το πω κι όλο το ξεχνώ το ομόηχο:
    Κορωνιός είναι κι ένα πιθάρι πήλινο (από την Κορώνη)
    «Ολοι φοβούνται το Θεό μα ο κορωνιός τον τοίχο»
    (μη σπάσει με το τρακάρισμα)

    https://metomati.gr/tzares/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: