Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους (Δημ. Σαραντάκος) 1 – Το σανδάλι της Ροδώπιδας

Posted by sarant στο 9 Μαΐου, 2017


Μια από τις παραδόσεις του ιστολογίου είναι ότι κάθε δεύτερη Τρίτη δημοσιεύω σε συνέχειες κάποιο βιβλίο του αξέχαστου πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου. (Πρωτύτερα, όταν ζούσε, δημοσίευα κάθε Τρίτη το χρονογράφημα που έγραφε στη μυτιληνιά εφημερίδα Εμπρός) Έτσι, πριν από δεκαπέντε μέρες ολοκληρώθηκε το μυθιστόρημά του «Τα έπη των Αριμασπών».

Από σήμερα περνάμε σε ένα άλλο βιβλίο, το «Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους» που κυκλοφόρησε το 2009 από τις εκδόσεις Γνώση. Πρόκειται για το πιο επιτυχημένο εμπορικά βιβλίο του πατέρα μου, και ακριβώς επειδή βρίσκεται ακόμα στο εμπόριο δεν θα το δημοσιεύσω εδώ ολόκληρο, αλλά μόνο αποσπάσματα, σαν (γενναιόδωρο πάντως) ορεκτικό.

Σήμερα θα δημοσιεύσω τον πρόλογο του βιβλίου και μια «ιστορία από τον Ηρόδοτο».

Πρόλογος

Εμείς οι παλαιότεροι υποτίθεται ότι διδαχτήκαμε Αρχαία Ελληνικά. Πραγματικά και στις 6 τάξεις του τότε Γυμνασίου, τα Αρχαία ήταν το κύριο μάθημα, με μία τουλάχιστον ώρα διδασκαλίας  τη μέρα, κάθε μέρα και επί έξι χρόνια! Και τελικά τι διδαχθήκαμε; γραμματική, συντακτικό, “τεχνολογία” και ουσία μηδέν (σ΄όλα τα γυμνασιακά μας χρόνια ζήτημα είναι αν κάναμε δέκα σελίδες Όμηρο και είκοσι Ξενοφώντα ή Ηρόδοτο). Και τι μάθαμε; Το μόνο που μάθαμε ήταν  να αντιπαθήσουμε δια βίου τον Όμηρο, τους Τραγικούς, τον Ηρόδοτο, τον Θουκυδίδη, τον Ξενοφώντα, εκείνον τον αχώνευτο τον Λυσία και τον Δημοσθένη, αφού στο όνομά τους είχαμε τυραγνιστεί. Ποτέ μας δεν υποπτευθήκαμε τους θησαυρούς, που κρύβονται στα βιβλία των αντιπαθών αυτών προσώπων, αφού, μένοντας άγευστοι της ουσίας, δηλαδή των νοημάτων και των ιδεών τους, κατατριβόμασταν στο συντακτικό και τη γραμματική.

Οι περισσότεροι σχηματίσαμε τη γνώμη ότι οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς ήταν κάποιοι σκουριασμένοι δάσκαλοι, αγέλαστοι και σκουντούφληδες και η αρχαία Ελλάδα ένας πληκτικός τόπος γεμάτος ρητά και γενικές απόλυτες.

Στην πραγματικότητα όμως ολόκληρη την αρχαία ελληνική γραμματεία τη διαπερνά και τη γεμίζει ένα ιλαρό φως. Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν άνθρωποι εύθυμοι, φιλόγελοι, που χαίρονταν τη ζωή, σα γνήσια παιδιά της φύσης, με την οποία ήταν στενά δεμένοι. Θεωρούσαν πως η ηδονή (με την αρχική έννοια του όρου, δηλαδή τη γλύκα της ζωής), η χαρά και το γέλιο, μας απαλλάσουν από το φόβο, κάνουν καλό στην υγεία μας και παρατείνουν τη ζωή μας. Ο Δημόκριτος, από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους της Αρχαιότητας, ονομαζόταν «Γελασίνος» γιατί του άρεσε πολύ να γελά και να διασκεδάζει. Αυτός άλλωστε είπε το περίφημο «Βίος ανεόρταστος μακρή οδός απανδόκευτος». Και να μην ξεχνάμε πως ο Αριστοτέλης έλεγε πως η μέρα που πέρασε χωρίς να γελάσεις, είναι μέρα χαμένη. ο δε Επίκουρος θεωρούσε την ηδονή προϋπόθεση για να ζήσει ο άνθρωπος με φρόνηση, καλοσύνη και δικαιοσύνη.

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι δεν ήταν καθόλου σοβαροφανείς, (σε αντίθεση με πολλούς απογόνους τους). Τους άρεσαν τα αστεία και  διάνθιζαν την κουβέντα τους με ευφυολογήματα. Και οι θεοί τους δεν πήγαιναν παρακάτω. Όπως γράφει ο ποιητής Άχθος Αρούρης

Όμοιοι τους ήταν κι οι θεοί τους.
Ήταν ανθρώπινοι θεοί, με τίποτα το θεϊκό

Οι «ομηρικοί γέλωτες», αναφέρονται ακριβώς στα γέλια που κάνανε οι θεοί στον Όλυμπο. Οι αρχαίοι Έλληνες εκτιμούσαν πολύ τα αστεία, που τα θεωρούσαν ένδειξη πολιτισμού. Αυτό το μαρτυρεί και η ετυμολογία της ίδιας της λέξης. Το αστείο προέρχεται από το άστυ, την πόλη και δηλώνει ότι αστεία κάνανε οι πολιτισμένοι κάτοικοι των άστεων και όχι οι χωριάτες των αγρών που γι΄ αυτό ήταν αγροίκοι. (Η διάκριση αυτή πέρασε και στη νέα ελληνική όπου έχουμε αφ΄ ενός το χωρατό, το πολιτισμένο αστείο των κατοίκων της χώρας, δηλαδή της πόλης, σε αντιπαράθεση με τη χωριατιά, των αγροίκων  κατοίκων του χωριού).

Στο βιβλίο αυτό θέλω να δείξω αυτή, την άγνωστη στους πολλούς, πλευρά του ελληνικού πνεύματος, την ευθυμία και την ιλαρότητα, που σε συνδυασμό με την παρρησία, την αυτογνωσία και το μέτρον (βασικά επίσης χαρακτηριστικά του) το κάνουν τόσο σημαντικό για μας και πραγματικά αθάνατο.

Το σανδάλι της Ροδώπιδας

(Η ιστορία αυτή είναι από το 2ο βιβλίο, Ευτέρπη, παράγραφος 134)

Υπάρχει μια μαχητική κατηγορία ελλήνων διανοητών, χαρακτηριστικό δείγμα της εθνικής παθοψυχολογίας μας, που προσπαθούν να αποδείξουν πως ό, τι σημαντικό και μεγάλο έχει συμβεί στο παρελθόν, από την εφεύρεση της γραφής ως την ανακάλυψη της Αμερικής, έγινε από Έλληνες. Σχετικά πρόσφατος είναι και ο ισχυρισμός τους πως πολύ πριν οι Αιγύπτιοι κατασκευάσουν τις πυραμίδες της Γκίζας, οι Έλληνες κατασκεύασαν τις δικές τους. Προφανώς όμως οι εργολάβοι, που ανέλαβαν στην αρχαιότητα την κατασκευή αυτών των ελληνικών πυραμίδων, ήταν της ίδιας ποιότητας με αυτούς που κατασκευάζουν σήμερα τα ελληνικά δημόσια έργα, γιατί οι μεν αιγυπτιακές πυραμίδες υψώνονται ακόμα σχεδόν άφθαρτες, ενώ ίχνος δεν έχει απομείνει από τις ελληνικές.

Προσωπικά δεν πιστεύω πως υπήρξαν ελληνικές πυραμίδες, όπως άλλωστε και ο Ηρόδοτος δεν πίστεψε έναν άλλον μύθο, σχετικά με μια πυραμίδα, που κατασκευάστηκε μεν στην Αίγυπτο, αλλά με έξοδα μια Ελληνίδας.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Στις αρχές του 6ου αιώνα π.Χ. ζούσε μια πανέμορφη κοπέλα, γεννημένη στη Θράκη, η Ροδώπις (το όνομά της σημαίνει η ροδοπρόσωπη, αλλά δεν ξέρω αν σχετίζεται με το ομώνυμο θρακικό βουνό), η οποία ήταν δούλη ενός Σάμιου φιλόσοφου του Ιάδμονα, γιου του Ηφαιστόπολη. Κατά σύμπτωση δε, ήταν “σύνδουλος” με τον περίφημο Αίσωπο. Και τον μεν μυθοποιό ο φιλόσοφος τον απελευθέρωσε την δε κοπελίτσα την πούλησε σε έναν άλλο Σάμιο, τον Ξάνθο, που την πήρε μαζί του όταν εγκαταστάθηκε στη Ναύκρατη της Αιγύπτου, όπου και την εξέδιδε κανονικά, κερδίζοντας πολλά λεφτά. Ήταν η εποχή που φαραώ της χώρας ήταν ο Άμασις, της 26ης Δυναστείας. Ένας Λέσβιος έμπορος, που ήταν επίσης εγκατεστημένος στη Ναύκρατη, ο Χάραξος, βλέποντας τη Ροδώπιδα την ερωτεύθηκε κεραυνοβόλα και, προσφέροντας στον Ξάνθο ένα τεράστιο χρηματικό ποσό, την ελευθέρωσε και την πήρε στο σπίτι του.

Η ενέργεια του αυτή, σε συνδυασμό με τη σπάταλη ζωή του και τις τυχοδιωκτικές τάσεις του, είχαν προκαλέσει την οργή της αδελφής του, (που δεν ήταν άλλη από τη μεγάλη ποιήτρια Σαπφώ), η οποία τον κατηγορούσε για τη σχέση του μ΄αυτήν την κοπέλα, που την ονόμαζε υποτιμητικά όχι Ροδώπι αλλά Δωρίχα.  Τελικά ο Χάραξος γύρισε στη Λέσβο και η Ροδώπις, ως εταίρα πλέον, σταδιοδρόμησε στην Αίγυπτο με τέτοιαν επιτυχία, ώστε με το ένα δέκατο από τα χρήματα που κέρδισε έχτισε πυραμίδα λίγο μικρότερη από του Χεφρήνα και λίγο μεγαλύτερη από του Μυκερίνου!

Στο σημείο αυτό ο Ηρόδοτος, που αφηγείται την ιστορία, επισημαίνει πως ο ίδιος αμφιβάλλει κατά πόσον αληθεύει. Αντίθετα μας πληροφορεί πως η Ροδώπις, με το δέκατο των χρημάτων που κέρδισε στην Αίγυπτο, έφτιαξε δικό της περίλαμπρο μνημείο στους Δελφούς, πίσω από τον Θησαυρό των Χίων.

Υπάρχει όμως και συνέχεια στην ιστορία της Ροδώπιδας, που δεν μας τη λέει ο Ηρόδοτος αλλά ο Στράβων (βιβλίο 17 κεφ. 1 παραγρ. 33) και ο Αιλιανός (Ποικίλη Ιστορία 13.33).

Μια φορά που η Ροδώπις κολυμπούσε  στη θάλασσα, ένας αετός πέρασε και βλέποντας τα χρυσά σανδάλια της, άρπαξε το ένα και πέταξε μακρυά. Περνώντας πάνω από τη Μέμφιδα του έπεσε το σανδάλι, κατά σύμπτωση στα πόδια του Φαραώ Ψαμμήτιχου (διαδόχου του Άμαση), την ώρα που αυτός δίκαζε στο ύπαιθρο. Ο Ψαμμήτιχος θαύμασε την κομψότητα του σανδαλιού και φαντάστηκε πόσο όμορφο θα ήταν το πόδι εκείνης που το φορούσε. Έβαλε λοιπόν ακολούθους του να διατρέξουν όλη την Αίγυπτο αναζητώντας την κοπέλα που το σανδάλι ταίριαζε στο πόδι της.

Τελικά οι  ανακτορικοί  υπάλληλοι βρήκαν την Ροδώπιδα και την οδήγησαν στον Ψαμμίτιχο, που γοητευμένος από την ομορφιά της, την παντρεύτηκε και όταν η Ροδώπις πέθανε, ύψωσε στον τάφο της πυραμίδα.

Επιμύθιο: Μπορεί οι Έλληνες να μην έχουν κατασκευάσει πυραμίδες σαν τις αιγυπτιακές, γέννησαν όμως ωραιότατες ιστορίες, που έμειναν αθάνατες, όπως αυτή που διαβάσατε και η οποία είναι ο πυρήνας του παραμυθιού της Σταχτοπούτας, σε πιο ανθρώπινη εκδοχή, χωρίς ταπεινώσεις από κακές μητριές και  ζηλόφθονες αδελφές, χωρίς μάγισσες και άλλα υπερφυσικά.

 

Advertisements

147 Σχόλια to “Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους (Δημ. Σαραντάκος) 1 – Το σανδάλι της Ροδώπιδας”

  1. leonicos said

    Εμένα προσωπικά μου το οφείλεις

  2. leonicos said

    Σ’ εκείνη την βιβλιοπαρουσίαση στην Κηφισιά, που είχα την τύχη να γνωρίσω και τον Γς, κρατούσες ένα ‘και οι αρχαίοι’ κι ένα ‘Αριμασποί’ και μου δίνεις τους Αριμασπούς, που τους είχα αγοράσει, και δίνεις κάπου αλλού τους αρχαίους.

    Όχι για τα Χ ευρώ, αλλά το θέλω από το χέρι σου

  3. Γς said

    >
    Εμείς οι παλαιότεροι υποτίθεται ότι διδαχτήκαμε Αρχαία Ελληνικά. Πραγματικά και στις 6 τάξεις του τότε Γυμνασίου, τα Αρχαία ήταν το κύριο μάθημα, με μία τουλάχιστον ώρα διδασκαλίας τη μέρα, κάθε μέρα και επί έξι χρόνια! Και τελικά τι διδαχθήκαμε; γραμματική, συντακτικό, “τεχνολογία” και ουσία μηδέν (σ΄όλα τα γυμνασιακά μας χρόνια ζήτημα είναι αν κάναμε δέκα σελίδες Όμηρο και είκοσι Ξενοφώντα ή Ηρόδοτο). Και τι μάθαμε; Το μόνο που μάθαμε ήταν να αντιπαθήσουμε δια βίου τον Όμηρο, τους Τραγικούς, τον Ηρόδοτο, τον Θουκυδίδη, τον Ξενοφώντα, εκείνον τον αχώνευτο τον Λυσία και τον Δημοσθένη, αφού στο όνομά τους είχαμε τυραγνιστεί. Ποτέ μας δεν υποπτευθήκαμε τους θησαυρούς, που κρύβονται στα βιβλία των αντιπαθών αυτών προσώπων, αφού, μένοντας άγευστοι της ουσίας, δηλαδή των νοημάτων και των ιδεών τους, κατατριβόμασταν στο συντακτικό και τη γραμματική.

    Καλημέρα

  4. Γς said

    2:

    Αλλάζουμε;

  5. Γς said

    2:

    >Σ’ εκείνη την βιβλιοπαρουσίαση στην Κηφισιά, που είχα την τύχη να γνωρίσω και τον Γς

    Να ήταν η μόνη σου ατυχία…

  6. leonicos said

    Αυτό το μαρτυρεί και η ετυμολογία της ίδιας της λέξης. Το αστείο προέρχεται από το άστυ, την πόλη και δηλώνει ότι αστεία κάνανε οι πολιτισμένοι κάτοικοι των άστεων και όχι οι χωριάτες των αγρών που γι΄ αυτό ήταν αγροίκοι.

    Εδώ πρόκειται για ανάστροφη ετυμολογία.

    Στους Ο΄ λέει για τον Μωυσή ότι ‘το παιδίον ήτο αστείον’ δηλαδή καλοφτιαγμένο, πρωτευουσιάνικο, όμορφο.

    Όντως το αστείος προέρχεται από το άστυ, αλλά η σημασία ευφυολόγημα, πολύ περισσότερο η σημασία ‘καλαμπούρι’ είναι μεταγενέστερη και, αν και κυρίαρχη σήμερα, είναι μεταφορική

  7. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Δεν μου φαίνεται σωστό, εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον, ότι η ιστορία μιας πάμπλουτης γυναίκας που ο βασιλιάς την αναγνώρισε από το σανδάλι της και την παντρεύτηκε αποτελεί τον πυρήνα του παραμυθιού της Σταχτοπούτας. Η αναγνώριση από το παπούτσι είναι απλώς ένα μοτίβο της Σταχτοπούτας. Το παραμύθι θα έστεκε και χωρίς αυτό, αφού ο πυρήνας του -όπως και σε πλήθος άλλα παραμύθια- είναι η φτωχιά κατατρεγμένη που παντρεύεται τον βασιλιά. Ή, αλλιώς, οι δοκιμασίες που περνά ένα νέο πρόσωπο (εδώ μια νέα γυναίκα – υπάρχουν και αντρικές βερσιόν) για να φτάσει στην ενηλικίωση και την ερωτική ολοκλήρωση.

  8. leonicos said

    Δεν είπα ατυχία, κορυφαίε! Τύχη είπα!

    Δεν είπα την αποφράδα ημέρα που γνώρισα τον Γς. Αν και αυτό εννοούσα, αλλά δεν περίμενα να το καταλάβεις.

    Είσαι κι έξυπνος. Δεν σου ξεφεύγει τίποτα

  9. leonicos said

    Πρέπει να ήμουν πολύ πιο τυχερός από σας σε σχέση με τα ελληνικά, ή πιο ανθεκτικός.

    Πάντως, τα αγαπάω όλο και περισσότερο καθώς γερνάω

  10. Πέπε said

    @6:
    Υπάρχει και η άποψη ότι τα του άστεως (ντύσιμο, ομιλία, συνήθειες) έμοιαζαν γελοία στους χωριάτες, και από κει η λέξη «αστείο» πήρε τη σημερινή της έννοια.

  11. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1-2 Δεν μου το θύμισες τώρα στην Ελευσίνα…

    7 Από την άλλη, το μοτίβο της φτωχιάς κατατρεγμένης υπάρχει σε πάμπολλα παραμύθια, ενώ του γοβακιού μόνο στη Σταχτομπούτα (σικ, ρε)

  12. FvR said

    Εμένα μου άρεσε ο Λυσίας και στεναχωριόμουν που έχασε τη δίκη

  13. leonicos said

    Θέλω να γνωρίσω την Ροδόπιδα όχι την Ρόδο-Πήδα

  14. leonicos said

    έσσετ’ ήμαρ Σαραντάκο.

  15. LandS said

    12 Διαβάζοντας τον Λυσία και τον Ξενοφώντα κάτι καταλάβαινες.

  16. Γς said

    Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν

    Γενεσις 1 ,26

    Και είπαν οι αρχαίοι: ποιήσωμε θεούς και θεές κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν

    Κι έγινε της πουτάνας!

  17. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  18. Γιάννης Ιατρού said

    Ωραίο, πολύ μου άρεσε το σημερινό.

    …την δε κοπελίτσα την πούλησε σε έναν άλλο Σάμιο, τον Ξάνθο, που την πήρε μαζί του όταν εγκαταστάθηκε στη Ναύκρατη της Αιγύπτου, όπου και την εξέδιδε κανονικά….

    Απορία: θα μπορούσε δηλαδή να την εκδίδει και ακανόνιστα; (Ίσως εννοεί περιστασιακά π.χ. όταν ξέμενε από ρευστό;)
    Τα σχετικά (αναπόφευκτα σχόλια… λ.ε.τ) παρακαλώ να γίνουν με κόσμιο τρόπο, έχουμε και το πρόσφατο νήμα με τα Βούρλα 🙂 🙂

  19. LandS said

    18 Έχεις και την άλλη που τραγούδαγε τη γυναικεία ομορφιά τόσο ωραία αλλά σαν πλησίασε τον αδερφό της θύμωσε.
    Πάει μετά ο νους σου στο πονηρό ή δεν πάει;

  20. Corto said

    Καλημέρα!
    Ποιος έχει κάνει το σκίτσο στο εξώφυλλο;

  21. Γς said

    18:
    κανονικά, απροκάλυπτα

  22. Πέπε said

    11:
    Αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν παύει να έχει περιφερειακή σημασία στην εξέλιξη της πλοκής.

    Σταχτομπούτα σικ;; Ε όχι, αυτό δεν το περίμενα. Το πουτί της είχε στις στάχτες (βέβαια από κει θα έπεφταν και μερικές στα μπούτια της, αλλά και αυτό δεν παύει να έχει περιφερειακή σημασία στην εξέλιξη της πλοκής). 🙂 🙂

  23. Γιάννης Ιατρού said

    21: Πως τα ξέρεις ρε Γς!! 🙂

  24. sarant said

    22 Θα πεις σε μικρό παιδί για το πουτί; Ξέρω πάντως πολύ κόσμο που το έλεγε -μπούτα.

  25. sarant said

    (Εννοείται ότι αυτός ο τίτλος, όπως και η Χαλιμά ή ο Ρομπέν των Δασών θέλουν άρθρο)

  26. Γιάννης Ιατρού said

    19: Λες να σκέφτηκε πως της παίρνει το βούτυρο απ΄το ψωμί, ε; 🙂

  27. Γς said

    >Προσωπικά δεν πιστεύω πως υπήρξαν ελληνικές πυραμίδες, όπως άλλωστε και ο Ηρόδοτος δεν πίστεψε έναν άλλον μύθο, σχετικά με μια πυραμίδα, που κατασκευάστηκε μεν στην Αίγυπτο, αλλά με έξοδα μια Ελληνίδας.

    Αποκλείεται να είχαμε ελληνικές πυραμίδες εισαγωγής;

    Κατασκευασμένες στην Αίγυπτο, με έξοδα Ελλήνων και μεταφερθέντες στην Ελλάδα με κούριερ.

    Οχι δεν μιλάω για κατσαρόλες

  28. Γιάννης Ιατρού said

    27: Ελληνικές πυραμίδες, όχι με την έννοια του κτίσματος, αλλά με αυτήν του χρηματιστηρίου. Κάτι να παράγουμε κι εμείς…

  29. spiral architect 🇰🇵 said

    Καλημέρα.
    Έχω την αίσθηση (αλλά πρέπει να έχω χρόνο για να ψάξω αναφορές) ότι οι ΑΗΠ και δη οι Αθηναίοι πολύ πριν τους νόμους του Σόλωνα και του παλαιότερους Δρακόντειους δεν ήταν «εύθυμοι, φιλόγελοι, που χαίρονταν τη ζωή» στο μέτρο που περιγράφεται ωραιοποιημένα από διάφορους συγγραφείς. Η ζωή τότε ήταν σκληρή, γεμάτη δυσκολίες, οι πόλεις-κράτη μαστίζονταν από επιδημίες και ο καθένας μπορούσε να βρεθεί στο επέκεινα από ένα χαλασμένο δόντι ή ένα κρύωμα. Βάλε και ότι η πλειονότητα των κατοίκων ήταν θήτες ή δούλοι στη δούλεψη του κάθε τριακόσιο-πεντακοσιομέδιμνου.

    Νταξ’, οι τελευταίοι (και για τα μέτρα της εποχής) λογικό ήταν ότι την πέρναγαν ζάχαρη με τον κεκαρμένον οίνον τους και το παστό ψαράκι τους. Οι υπόλοιποι όμως;

  30. Γιάννης Ιατρού said

    Η πυραμίδα σαν γεωμετρικό σχήμα είναι κάτι που και στη φύση το συναντούμε πολλές φορές και, έστω και σχεδόν τυχαία, μπορεί να προκύψει στην καθημερινότητα (π.χ. ένας σορός από πέτρες, χαλίκια, άμμο, χώμα κλπ.).

    Επομένως είναι εντελώς απίθανο να μην το είχαν προσέξει οι άνθρωποι, από πολύ νωρίς. Και άν το είχαν προσέξει, θα είχαν κάνει και τις σχετικές ενέργειες να το μιμηθούν σε κτίρια, κατασκευές κλπ. Εκείνο όμως που ξεχωρίζει τις αιγυπτιακές πυραμίδες, εκτός από την ηλικία τους, είναι το μέγεθος, η χρήση τους και η τεχνοτροπία με την οποία φτιάχτηκαν.

    Έτσι λίγο νόημα (εκτός από αρχαιολογικό, ιστορικό) έχει να ψάχνουμε αν είχαν και οι ΑΗΠ κάποια κτίσματα πυραμοειδή ή όχι και να αρχίζουμε με το ποιος έφτιαξε πρώτος πυραμίδες κλπ. (οι ελληνο* κυρίως το κάνουν, για προφανείς λόγους…)

  31. LandS said

    26
    Μα εσέ η Δωρίχα, Κύπριδα, φαρμάκι
    να σε γευτεί, να μην μπορεί ποτέ της
    να καυκιστεί πως χάρηκε μια δεύτερη
    γλυκιάν αγάπη!
    Μετ. Ι.Θ. Κακριδής

    Είπαμε κυρά μου να προστατέψεις* τον αδερφό σου, αλλά αυτό παραπάει.

    *Να φέρνει τα κέρδη από το εμπόριο στο σπίτι και όχι να τα τρώει «στα ξένα, στο μ..νί και στη ταβέρνα»

  32. LandS said

    Πως και δεν έφτιαχναν πυραμίδες οι ΑΗΠ. Τα τρόπαια που έστηναν με τις περικεφαλαίες των νικημένων τι σχήμα είχαν;

  33. Γιάννης Ιατρού said

    32: Ε, αυτό λέω. Και το πήγα λίγο παραπέρα, σκεπτόμενος ότι μπορεί να είχαν δώσει και σε κτίσματα, κατασκευές, κλπ. κάποιο παρόμοιο σχήμα. Αλλά η σύγκριση που κάνουμε με τις αιγυπτιακές (ενίοτε και αυτές της Κεντρικής Αμερικής κ.ά.) είναι άτοπη.

  34. Corto said

    32 (LandS):

    Μάλλον τύμβος των πεσόντων σε μάχη ήταν οι ελληνικές πυραμίδες, π.χ. του Ελληνικού.

  35. spiral architect 🇰🇵 said

    @30, 32: Οι πυραμίδες στην Αρχαία Ελλάδα

  36. Γς said

    Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που είδα για τους αρχαίους και τους θεούς τους.

    Νήπιο, που ακόμα δεν ήξερα τίποτα γι αυτά.

    Και ξαφνικά εκεί στο Βύρωνα στη γειτονιά μου, βλέπω μια αρχαία σαρκοφάγο να την ανεβάζουν από το λάκκο που την είχαν βρει.

    Νόμισα ότι οι ανάγλυφες μορφές στο μάρμαρο ήταν κάτι σαν τις εικόνες της εκκλησίας.

    Κι όμως μπρος τα μάτια μου ήταν η ανάταση των θαμμένων αγίων των αρχαίων που δεν είχα ξαναδεί.

    Κι έχουν ένα άλλο στιλ, μια άλλη σεμνότητα αυτές οι «εικόνες».

  37. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    36 Σε φυσικό μέγεθος η εικόνα 😉

  38. Corto said

    Συμπλήρωμα στο σχ.34:

    Αν και σύμφωνα με το Υπουργείο Πολιτισμού, η πυραμίδα του Ελληνικού ήταν οχυρό και όχι τύμβος (ενώ ο Παυσανίας λέει το αντίθετο):

    http://odysseus.culture.gr/h/2/gh251.jsp?obj_id=1805

  39. 24: Μεγάλο θέμα, και νομίζω αρκετά αναλυμένο από τους ειδικούς επιστήμονες: Δεν θα πούμε σε μικρό παιδί για το πουτί, αλλά θα του πούμε για την μάγισσα που μένει μέσα στο δάσος, και θα σε βάλει σε ένα κλουβί και θα σε ψήσει να σε φάει.

  40. LandS said

    36

  41. Corto said

    Με την ευκαιρία, να ρωτήσω:
    Η ετυμολογία της πυραμίδας είναι γνωστή; Έχει σχέση με το πυρ;
    Ως γνωστόν το τετράεδρο του Πλάτωνα αντιστοιχεί στο στοιχείο της φωτιάς.

  42. Γιάννης Ιατρού said

    38: Corto

    Δια όποιον ενδιαφέρεται για τη χρονολόγηση, από την προσωπικήν βιβλιοθήκην 🙂 , σε πιντιέφι, τρία σχετικά ανακοινωθέντα:

    Δύο από τα πρακτικά της Ακαδημίας Αθηνών το 1995 (Λυριντζή και Θεοχάρη) και μια σχετική ανακοίνωση (Robert Galloway) από το 1998 του Εργαστηρίου Φυσικής και Αστρονομίας του Πανεπ. του Εδιμβούργου.

  43. Πέπε said

    @24:
    > > Θα πεις σε μικρό παιδί για το πουτί;

    Δε θα πω σε μικρό παιδί για ετυμολογίες έτσι κι αλλιώς. Και στην εκδοχή «Σταχτομπούτα», σάμπως εξηγούμε γιατί;

    > > Ξέρω πάντως πολύ κόσμο που το έλεγε -μπούτα.

    Φυσικά. Αλλά είτε από παρετυμολογία (ποιος ξέρει τη λέξη πουτί;) είτε από λογοκρισία.

  44. Διδάχτηκα τα αρχαία ελληνικά όπως ακριβώς και ο πατήρ Σαραντάκος. Έχω να κάνω δυο παρατηρήσεις επί του προλόγου:
    (α) Η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών δεν απέβλεπε (και δεν πρέπει να αποβλέπει) στην εκμάθηση όλης, ή έστω ικανού μέρους, της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας κλπ. Κύριος σκοπός πρέπει να είναι η εκμάθηση των βασικών κανόνων της γλώσσας. Εξάλλου, η αρχαία ελληνική γραμματεία είναι τόσο μεγάλη που δεν μπορεί να «μαθευτεί» ούτε με μεταφράσεις ούτε καν με …υπνοπαίδεια!
    Συμφωνώ ότι ο τρόπος διδασκαλίας των κανόνων της γλώσσας ήταν άκρως «σχολαστικιστικός» και αντιπαιδαγωγικός. Ας όψονται οι σοφοί των εκάστοτε παιδαγωγικών ινστιτούτων κλπ.
    Σε ότι με αφορά, όταν διαβάζω μεταφρασμένο ένα αρχαίο κείμενο θέλω να έχω στην απέναντι σελίδα το πρωτότυπο (αλλά επ’ αυτού, ας μην επεκταθώ).
    (β) Μια και στο μπλοκ αυτό όλοι μας, λίγο-πολύ, αριστερίζουμε (!) είναι χρήσιμο να θυμηθούμε ότι οι χαρές της ζωής των αρχαίων ημών προγόνων, που εκθειάζει επιτυχώς ο πατήρ Σαραντάκος, αφορά μια μικρή κοινωνία αφεντικών (και των συν αυτοίς). Οι μεγάλες λαϊκές μάζες δεν γνώριζαν παρά ένα πινάκιο φακής και πολύωρη (έως ολοήμερη) και σκληρή (έως απάνθρωπη) εργασία!

  45. Corto said

    42:
    Γιάννη είσαι μέγας ευεργέτης!

    Από μια πρόχειρη ματιά, ο Λυριτζής και ο Θεοχάρης χρονολογούν την πυραμίδα του Ελληνικού το 2720 π.Χ (+- 580, +-1050 έτη) και του Ληγουριού το 2100 π.Χ. (+- 610 έτη).

    Στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Πολιτισμού γράφει για την πυραμίδα του Ελληνικού:
    «Σύμφωνα με τις ανασκαφικές μαρτυρίες και τα χαρακτηριστικά στοιχεία της δομής του χρονολογείται στα τέλη του 4ου π.Χ. αιώνα και όχι στην προϊστορική περίοδο, όπως πρόσφατα θέλησαν να αποδείξουν ορισμένοι ερευνητές».

    Δηλαδή αυτό που αντιλαμβάνομαι από την παραπάνω διατύπωση («θέλησαν να αποδείξουν»), οι επιστημονικές διαφωνίες μετασχηματίζονται σε προσωπικές έριδες. Αυτό είναι άκομψο, ιδίως σε δημοσίευμα κρατικού φορέα, ασχέτως της ορθότητας των απόψεων ένθεν και ένθεν.

  46. Corto said

    Διευκρίνιση στο σχ.45:
    Αναφέρομαι στον ιστότοπο «Οδυσσεύς» (σχ.38)

  47. 43: Συγνώμη, αλλά πώς προέκυψε, είτε το πουτί, είτε η φερετζαρισμένη εκδοχή του; Απ’ ό,τι ξέρω, η ονομασία στα γαλλικά είναι Cendrillon. Υποθέτω ότι η ιδέα της εικόνας είναι ότι ολόκληρη είναι μέσα στις στάχτες και στα σχετικά. Πώς προέκυψε η γεωγραφική στένωση 🙂 στην ελληνική εκδοχή;

  48. LandS said

    45 Θα πρέπει να δείξουμε κάποια κατανόηση σε αυτό. Τα τελευταία χρόνια είμαστε μάρτυρες ακραίων «θέλησαν να αποδείξουν». Ο τάφος του Αλέξανδρου, ο Κολοσσός της Ρόδου, ο Άνθρωπος των Πετραλώνων, η πινακίδα του Δισπηλιού κοκ. Κάτι που συμβαίνει από τα πρώτα βήματα της Αρχαιολογίας και πάντοτε εμπλέκονται τα πρόσωπα που έκαναν τη α ή τη β ανακάλυψη και οι αντίζηλοί τους.

  49. LandS said

    Στο θέμα μας:

    Νομίζω ότι το έχει πει ο Νικοκύρης και εγώ το προσυπογράφω. Αν είναι να διδάσκονται τα Αρχαία, να διδάσκονται ως ξένη γλώσσα. Αλλιώς να μη διδάσκονται καθόλου.
    Άλλο τα Κείμενα. Η Αρχαιοελληνική Γραμματεία (και οι άλλες …Γραμματείες) μπορεί να προσφέρεται σε μετάφραση. Και, βεβαίως, για το ποια κείμενα θα παρουσιάζονται θα γίνονται επιλογές οι οποίες μπορούν να αλλάζουν κάθε λίγα χρόνια.

  50. Γιάννης Ιατρού said

    45: Corto
    Όντως γίνεται μύλος με κάτι τέτοια.
    Έχω και αντίλογο στην ακρίβεια του τρόπου χρονομέτρησης με θερμοφωταύγεια κλπ. (βασικά δεν αμφισβητείται η ίδια η μέθοδος, αλλά η κριτική εστιάζεται στο από ποια δείγματα και από ποιες θέσεις τα έχουμε πάρει και τι μας δείχνει η χρονολόγηση αυτή …). Θα ψάξω να το βρω. Επίσης κάποιοι από τους ανωτέρω (σχ. 42) έχουν δείξει αυξημένες ευαισθησίες για τους ΑΗΠ μας 🙂 , κι αυτό περιπλέκει κάπως την κρίση….

    Και σχετικά με την παρατήρησή σου για την ανάρτηση του Υπουργείου, πρόσεξε πως αυτό αναφέρεται στα …χαρακτηριστικά στοιχεία της δομής 🙂

  51. Ιερόδουλος said

    Απολαυστικό βιβλιαράκι. Δεν ήξερα ότι είστε συγγενείς.Το έχω στη βιβλιοθήκη μου. Το αξιολογώ ίσα με δέκα απανωτούς οργασμούς!
    😉

  52. sarant said

    47 Είπαμε, θέλει άρθρο! Και δεν έχει σχέση άμεση με το πουτί 😉

  53. Corto said

    48:
    Πολλές φορές πίσω από τις επιστημονικές διαφωνίες κρύβεται και ο συντεχνιακός ανταγωνισμός.
    Θυμόμαστε την ιστορία του ΒΑΝ (φυσικοί εναντίον γεωλόγων κλπ).

  54. Corto said

    50:
    Γιάννη συμφωνώ απόλυτα με αυτό που λες. Φαίνεται ότι οι αρχαιολόγοι εστιάζουν κυρίως στα μορφικά στοιχεία ενός ευρήματος και οι θετικοί επιστήμονες (ας τους πούμε αρχαιομέτρες) στις φυσικοχημικές ιδιότητες, εξ ού και η χαώδης απόσταση στις χρονολογήσεις. Δεν υπάρχει διεπιστημονικότητα, δυστυχώς.

  55. ΚΩΣΤΑΣ said

    44
    (β) Μια και στο μπλοκ αυτό όλοι μας, λίγο-πολύ, αριστερίζουμε (!)…. 🙂

  56. Raf said

    Καλημέρα! Πολύ ωραίο κείμενο.

  57. Λεύκιππος said

    Επί της ουσίας. Πιστεύω ότι οι αρχαίοι Ελληνες είχαν αίσθηση του χιούμορ και γελούσαν, όχι μόνο οι πλούσιοι αλλά και οι φτωχοί. Άλλο γέλιο κι άλλο οικονομική ευμάρεια. Αν ίσχυε αυτό οι σημερινοί Γερμανοί θα ήταν πιο γελαστοί από τους κατοίκους κάποιων αφρικανικών χωριών. Σε πολλές φωτό, ακόμη κι από την …..Βόρεια Κορέα, κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

  58. Γιάννης Ιατρού said

    57: Λεύκιππος
    Κάποια αλήθεια περιέχει αυτό που γράφεις για τους σημερινούς λαούς. Πιστεύω όμως πως πρέπει να διακρίνουμε, αν αυτοί έχουν αίσθηση του χιούμορ/είναι γελαστοί και της (συνήθους) έκφρασης που βλέπουμε στα πρόσωπά τους π.χ. στο δρόμο. Πάρε παράδειγμα τους Ιάπωνες ή κι άλλους, που η εξωτερίκευση της εκάστοτε διάθεσής τους δεν συνηθίζεται στον πολιτισμό τους/χούγια τους …. Και μπορεί να έχουν και χιούμορ και καλή διάθεση.

  59. Μαρία said

    52
    Στα υπόψιν η διατριβή https://sarantakos.wordpress.com/2013/02/07/yposim/#comment-157133

  60. Οι μουντρούχοι οι Ρώσσοι δεν χαμογελούν ποτέ. Όποιον χαμογελάει τον θεωρούν ηλίθιο.

  61. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.
    Πολὺ ὡραῖο τὸ σημερινό. Μοῦ ᾿φτιαξε τὴ διάθεση.

    Μπορεῖ ἡ διδασκαλία τῶν ἀρχαίων νὰ μὲ «ταλαιπώρησε» στὰ γυμνασιακά μου χρόνια, «μὰ δὲν ἔπαθα καὶ τίποτα κακό», ποὺ λέει κι ὁ Γιοκαρίνης. Ἀπεναντίας μὲ βοήθησε μὲ τὶς ξένες γλῶσσες, ἀλλὰ κυρίως μὲ τὰ νέα ἑλληνικά.

    Θέλω νὰ πῶ δυὸ πράγματα σχετικὰ μὲ τὴ ζωὴ στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ὅπως τά ᾿χω καταλάβει ἀπὸ τὰ διαβάσματά μου καὶ τὶς μέχρι τώρα ἐμπειρίες τῆς ζωῆς μου. Καὶ χωρὶς καμιὰ προσπάθεια ἐξιδανίκευσης.
    Κατ’ ἀρχὰς δὲν ἦταν μία, ἀλλὰ πολλὲς καὶ διαφορετικὲς οἱ κοινωνίες. Ἄλλη ἦταν ἡ ζωὴ στὴν ἀρχαία Σπάρτη, ἄλλη στὴν Ἀθήνα, ἄλλη στὴν Κόρινθο, ἄλλη στὴ Σικελία καὶ στὴ νότια Ἰταλία, ἄλλη στὴν Ἰωνία, ἄλλη στὴ Μακεδονία καὶ ἄλλη στὴν Ἀλεξάνδρεια. Ἄλλη ἡ ζωὴ τῶν δούλων, ἄλλη τῶν (φτωχῶν) ἐλεύθερων πολιτῶν καὶ ἄλλη τῶν μεγάλων γαιοκτημόνων καὶ τῶν ἐμπόρων. Δὲν πρέπει νὰ παραλείψουμε καὶ τὶς μεγάλες διαφορὲς ἀνάμεσα στοὺς ἄντρες καὶ τὶς γυναῖκες.
    Κοινὸ χαρακτηριστικό τους ὅμως, ὄπως βλέπουμε ἀπὸ τὰ κείμενα τῆς ἐποχῆς, ἦταν πὼς χαίρονταν τὴ ζωὴ, κυρίως μέσα ἀπὸ κοινωνικὲς ἐκδηλώσεις, ὅπως θρησκευτικὲς τελετὲς, θέατρο, ἀθλητικοὺς ἀγῶνες, ἀλλὰ καὶ οἰκογενειακὲς ἐκδηλώσεις (γάμους, συμπόσια κλπ). Κι ὅπως λέει κι ὁ Δημήτρης Σαραντάκος, εἶχαν πλάσει τοὺς θεούς τους «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν τῶν ἀνθρώπων», ἀπενοχοποιώντας αὐτὰ ποὺ οἱ σημερινὲς κυρίαρχες θρησκεῖες θεωροῦν «ἁμαρτίες».
    Αὐτὰ ἦταν κοινὰ γιὰ ὅλους, ἀκόμα καὶ γιὰ τοὺς δούλους.

    Πάντως, αὐτὸ ποὺ θεωρῶ τὸ κύριο γνώρισμα τοῦ ἀρχαιολληνικοῦ πολιτισμοῦ εἶναι ἡ διάδοση τῆς γνώσης.
    Μεγάλοι πολιτισμοὶ προϋπῆρξαν τοῦ ἑλληνικοῦ. Μὲ μεγάλα ἐπιτεύγματα στὴ γλυπτική, τὴν ἀρχιτεκτονική, τὴν ἀστρονομία, τὰ μαθηματικά. Τὰ μνημεῖα ποὺ ἄφησαν εἶναι ἡ ἀπόδειξη. Σ᾿ αὐτοὺς τοὺς πολιτισμοὺς ὅμως ἡ γνώση ἦταν κτῆμα ἑνὸς μικροῦ κύκλου ἀνθρώπων γύρω ἀπὸ τὴν πολιτικὴ καὶ θρησκευτικὴ ἐξουσία ποὺ συνήθως ἦταν συγκεντρωμένη στὸ πρόσωπο τοῦ ἡγεμόνα.
    Αὐτὸ ποὺ ἔκανε ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς εἶναι νὰ διαδόσει τὴν ὑπάρχουσα γνώση, βοηθώντας ἔτσι στὸ νὰ γίνει μιὰ πραγματικὴ ἔκρηξη στὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐπιστήμης, τῆς τέχνης καὶ τοῦ πολιτισμοῦ.

  62. ΣΠ said

    Την σημερινή ιστορία (όπως και άλλες από το βιβλίο) την είχα διαβάσει στον παλιό ιστότοπο. Παρατηρώ ότι υπάρχουν κάποιες ασήμαντες μικροδιαφορές.

    Και μια γραμματική ερώτηση: Γιατί «την Ροδώπιδα» αντί το απλούστερο «την Ροδώπι», αφού έτσι ήταν και στα αρχαία;

  63. Πέπε said

    @47:
    > > Συγνώμη, αλλά πώς προέκυψε, είτε το πουτί, είτε η φερετζαρισμένη εκδοχή του; Απ’ ό,τι ξέρω, η ονομασία στα γαλλικά είναι Cendrillon.

    Μα ποιος είπε ότι είναι γαλλικό το παραμύθι;

    Τα περισσότερα γνωστά και καλά, άρτια παραμύθια είναι λίγο πολύ παγκόσμια (ή τέλος πάντων ΠΟΛΥ διαδεδομένα). Άρα έχουν και ελληνικές εκδοχές.

    Οι συλλογές του Περό (που παρενέβαλε και κάποια στοιχεία διασκευής) και των Γκριμ υπήρξαν οι πρώτες ή οι επιτυχέστερες περιπτώσεις όπου λαϊκά παραμύθια τυπώθηκαν, διαβάστηκαν πολύ, μεταφράστηκαν και σε άλλες γλώσσες, κι έτσι τελικά έλαβαν μια ας πούμε στερεότυπη μορφή. (Δεν ξέρω μάλιστα μήπως ήταν και οι πρώτες περιπτώσεις όπου το παραμύθι εκλήφθηκε ως παιδικό.) Οι ελληνικές παραλλαγές έμειναν επί πολύ άγνωστες στο αναγνωστικό κοινό, και ακόμη και σήμερα η επιτυχία τους είναι μηδαμινή μπροστά στις «παγκόσμιες» εκδοχές.

    Υπάρχουν ωστόσο. Η Cendrillon στα ελληνικά, όπου δε λέγεται Αθοκουτάλα ή κάτι άλλο (ο άθος είναι η στάχτη), λέγεται Σταχτοπούτα.

    Φαίνεται ότι αυτό το γνώριζε ο πρώτος μεταφραστής του Περό.
    (Να αναφέρω ότι ο κορέκτορας δέχεται τη Σταχτοπούτα και κοκκινίζει τη Σταχτομπούτα! 🙂 )

  64. Λεύκιππος said

    Στην «Αντιγνώση» που διάβασα πριν χρόνια, η Λιλή Ζωγράφου θεμελίωνε με παραδείγματα την αγάπη των ΑΗΠ για την ζωή, την ομορφιά, τη δημιουργία, τη χαρά, την επίγεια απόλαυση, σε σύγκριση βέβαια με τον χριστιανισμό που έλεγε ότι όλα και όλοι, δικαιώνονται μετά θάνατον. Και αυτό αφορούσε όλους τους ανθρώπους από τους φιλοσόφους μέχρι τους τελευταίους με οποιαδήποτε έννοια. Στο θέατρο δεν «ξέδιναν» μόνο οι πλούσιοι. Ο ανεόρταστος βίος δεν ήταν επιδίωξη μόνον των εχόντων, με όλες τις πιθανές εξαιρέσεις του κανόνα.

  65. voulagx said

    Απορια: Γιατι το ονομα «Δωριχα» ηταν υποτιμητικο;

  66. Γς said

    40:

    Μη μου το χαλάς ρε Σταύρο!

    Μετά την παρθένα Ηγησώ δεν γίνεται να μοστράρεις τις δυο Ετρούσκες πουτανίτσες! Που καλλωπίζουν το τέτοιο τους!

    Α, ρε Παλαμά!

    «Εμέ με κράζουν Ηγησώ διαβάτη, εμπρός μου στέκει η νέα παρθένα, το λευκό μισανοιγμένο μόλις κρίνο. Παρθένα μυρτοστόλιστη κι απ’ όνειρα γεμάτη.. »

  67. Γς said

    37:

    >Σε φυσικό μέγεθος η εικόνα

    Μα πως μικραίνουν εδώ οι εικόνες;

    Ποιος ξέρει;

  68. Γιάννης Ιατρού said

    67: Στο επόμενο εξάμηνο Γς, αν κάνεις εγκαίρως εγγραφή 🙂 🙂 🙂

  69. Christos said

    61: Μια άλλη άποψη είναι ότι αυτό που έκαναν οι αρχαίοι Έλληνες ήταν να φέρουν στον κόσμο τη λογική. Έτσι έκαναν την αστρολογία αστρονομία, την ιστοριογραφία ιστορία με πηγές και μαρτυρίες και τις διονυσιακές τελετές δομημένο θέατρο, ενώ από το ημι-αυθαίρετο φοινικικό έφτιαξαν το πρώτο φωνητικό αλφάβητο. Έβαλαν στα μαθηματικά την απόδειξη, στη φιλοσοφία τη λογική κι ήταν οι πρώτοι που σκέφτηκαν ότι οι φυσικές καταστροφές οφείλονται σε φυσικούς νόμους κι όχι στην οργή υπερφυσικών όντων. Αντικατέστησαν την απολυταρχία με τη δημοκρατία των επιχειρημάτων, τις ανταλλαγές αγαθών με σταθερό νόμισμα και τα γιατροσόφια με την «trial and error» ιατρική. Κι ο κατάλογος δεν τελειώνει εδώ.
    Αυτή είναι η κληρονομιά που άφησαν στον κόσμο, και γι αυτό εμείς δεν είμαστε οι κληρονόμοι τους.

  70. Εάν παρέμβει κανείς για το ποδόσφαιρο http://news247.gr/eidiseis/koinonia/ethnofroyros-efyge-mesw-katexomenwn-gia-na-einai-sto-paok-aek.4663735.html

  71. Γιάννης Ιατρού said

    70: Σκέψου να τον παίρναν είδηση….

  72. Θα απολυθεί με την έξοδο από τα μνημόνια

  73. Μαρία said

    65
    Δεν υπάρχει κάτι υποτιμητικό.
    Τη γυναίκα που ο Ηρόδοτος ήξερε ως Ροδώπη η Σαπφώ την ξέρει ως Δωρίχα. Και μάλιστα το Δ προκύπτει απο αποκατάσταση του παπύρου.

  74. 70, 71, 72 http://luben.tv/stream/113389

  75. Μπούφος said

    61 Χρίστο

    και 69 Δημήτρη Μαρτίνο

    κάτι επιπλέων με βοηθήσατε να καταλάβω για τους αρχαίους. Βλέπεις στο σχολείο στα αρχαία ήμουνα εντελώς τσούκι! Δεν τα συμπάθησα ποτέ τα ρημάδια και να με συνχωρείτε κιόλας. Έιχαμε και μια υστέρω φιλόλογο το πετσί και το κόκκαλο, μας τηγάνιζε κανονικά, άει στον κόρακα. Χάρηκα πολύ όταν τέλειωσα. Γλίτωσα τα βασανιστήρια.

  76. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    62 Μήπως έχει να κάνει με το δώρο; ότι δεχόταν δώρα;

    59 Καλά που μου το θύμισες!

  77. Γιάννης Ιατρού said

    73: Κι από που ξέρουμε εμείς πως πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο; Ο αγαπητικός μπορεί να είχε περισσότερες «προστατευόμενες» στην υπηρεσία …. ή/και να τσιλημπούρδιζε και μ΄άλλες, εκτός (της) Ροδ(ό 🙂 )ώπης

  78. Γς said

    Μη μας σώζετε άλλο! έλεος!

    «Θα ψηφίσω και με τα 2 μου χέρια διότι νιώθω ότι σώζω τη χώρα μου» είπε ο Νάσος Αθανασιου.
    Και συνέχισε

    «αυτή η συμφωνία έχει 2 τομές που ζητούσε το ΔΝΤ, στις οποίες λόγω των αντίμετρων συμβιβαστήκαμε. Μία τομή είναι στους συνταξιούχους, μειώνεται η συνταξιοδοτική δαπάνη, η άλλη τομή είναι στη διεύρυνση της φορολογικής βάσης».

    Υποστήριξε μάλιστα ότι

    «αυτές τις 2 μεταρρυθμίσεις μόνο ο Τσίπρας θα μπορούσε να τις κάνει, τέλος!»

    ΕΛΕΟΣ!

  79. Μαρία said

    77
    Υποθέτουμε.
    Η μοναδική πηγή για το Χάραξο στην Αίγυπτο και τον έρωτά του για την εταίρα Ροδώπη είναι ο Ηρόδοτος.
    Η Σαπφώ, έγραψε ένα προπεμπτικόν, μια προσευχή στην Αφροδίτη και στις Νηρηίδες για να επιστρέψει ο αδερφός της με ασφάλεια απο κάπου. Υποθέτουμε απ’ την Αίγυπτο στηριγμένοι στον Ηρόδοτο. Υποθέτουμε επίσης οτι ένα απόσπασμα που αναφέρει την (Δ)ωρίδα ανήκει στο προπεμπτικό.

  80. 63: Μα και βέβαια. Είναι πράγματι συναρπαστικό όλο το σχετικό θέμα και οι σχετικές θεωρίες των υποστρωμάτων των μύθων, το ποια από τα κοινά στοιχεία είναι απλώς εύλογα και τυχαία, ή έχουν μια κοινή καταγωγή, και όλα αυτά. Απλά δεν είχα υπόψη μου ότι η στάχτη ως ειδοποιό χαρακτηριστικό υπήρχε ήδη στις / σε ελληνικές εκδοχές, νόμιζα ότι προήλθε από την μετάφραση του Περό.

    [Ελπίζω μετά από αυτά, ο Νικοκύρης να μην μας κάνει ανφρέντ, μπαν, ντιλίτ και… και κάζους μπέλι!]

  81. Πέπε said

    @80:
    Να κάνω και μια διόρθωση στο #63 μου:

    Η Cendrillon στα ελληνικά, όπου δε λέγεται Αθοκουτάλα ή κάτι άλλο (ο άθος είναι η στάχτη), λέγεται Σταχτοπούτα. > λέγεται Σταχτο(μ)πούτα.

    (Θέλω να πω, φυσικά υπάρχει και με -μπ-, άλλο αν το θεωρώ λάθος.)

    ______________________

    Σε αλογόκριτες ελληνικές παραλλαγές το παραμύθι ξεκινάει με ένα εκτενούτσικο επεισόδιο που παραλείπεται εντελώς από τη γνωστή βερσιόν, όπου οι δύο αδελφές, μετά από ένα στοίχημα, σφάζουν και τρώνε τη μάνα τους. Η ηρωίδα συμμετείχε στο στοίχημα αλλά αρνείται να φάει τη μάνα της, αντιθέτως παίρνει τα κόκκαλά της, τα περιποιείται, τα θάβει, και στη συνέχεια του παραμυθιού όποτε νιώσει την ανάγκη πηγαίνει στον τάφο, κλαίει και ζητάει συμβουλή / παρηγοριά. Δεν ξέρω (δεν το ‘χω ψάξει άλλωστε) αν αυτό το επεισόδιο υπάρχει και σε ευρωπαϊκές παραλλαγές. Αν δεν κάνω λάθος, στη θέση της νεκρής μάνας που δίνει μαγικά δώρα και συμβουλές, η κλασική Σταχτοπούτα έχει μια νεράιδα νονά. Αλλά μια νεκρή μάνα υπάρχει κι εκεί.

    Η στάχτη είναι σύμβολο πένθους. Δεν είναι απλώς βρωμιά: θα μπορούσε η παραπεταμένη κόρη να κάθεται στις λάσπες ή στις σκόνες, αλλά πάντα στις στάχτες κάθεται. Είναι λοιπόν κεντρικής σημασίας μοτίβο στο παραμύθι.

  82. sarant said

    79 Και ο Ποσείδιππος ο Πελλαίος λέει για τον Χάραξο και τη Δωρίχα

    Τα κόκαλά σου γίνανε σκόνη προ πολλού, Δωρίχα.

    Διαλύθηκε στο χώμα κι η κορδέλα των μαλλιών, το μυρωμένο ρούχο.

    Μ’ αυτό κάποτε τύλιγες τον τυχερό το Χάραξο κι οι δυο, μια σάρκα,

    απλώνατε τα χέρια για να πιείτε το κρασί απ’ τα ποτήρια της αυγής.

    Τι απόμεινε από σε; Για σε μιλούν και θα μιλούν μες στους αιώνες

    οι αγαπημένες λευκές στήλες των στίχων της Σαπφώς.

    Ευλογημένο τ’ όνομά σου. Η Ναύκρατις θα το φυλάξει ξακουστό

    μες στους αιώνες που θα πλέουν τα καράβια από τη θάλασσα στο Νείλο.

  83. giorgos said

    «…
    …Τό πόσο απομακρυσμένοι βρισκόμαστε από τήν αρχαία σκέψη αποδεικνύει τό γεγονός ότι πολλοί νεοέλληνες διανοητές–μηδέ τού Γληνού έξαιρουμένου — συνιστούν τήν ίδρυση «Ινστιτούτων κλασσικών σπουδών» γιά τήν οικείωση τής αρχαίας σκέψης .
    Η σκέψη αυτή δηλ. είναι κάτι τό «ξεχωριστό» καί χρήζει ίδιαίτερης μελέτης . Αυτό τό πράγμα κατά τίποτε δέν διαφέρει από τήν παληά πλάνη , ότι μαθαίνοντας στά σχολεία Αρχαία Ελληνικά , θά μιλούσαμε τήν Αρχαία γλώσσα . Προσέγγιση τής αρχαίας σκέψης σημαίνει αναδρομή — δηλ. πισωγύρισμα στόν ιστορικό δρόμο πού διήνυσε ή ανθρωπότητα ώς τώρα . Καί στήν αναδρομή αυτή–πού έχει αφετηρία τό σήμερα –είναι αδύνατον νά ξεφύγωμε τό συναπάντημα μέ τίς ευρωπαικές λεωφόρους . Τίποτε δέν αποκλείει –αντίθετα μάλιστα υπάρχουν λόγοι νά πιστεύεται ότι έτσι θά συμβή –νά βρούμε στόν δρόμο αυτόν νέες διεξόδους , πρός τήν αρχαία προβληματική καί σκέψη .
    Εκείνο πού αποκλείεται , είναι νά αγνοήσωμε τίς ευρωπαικές κατακτήσεις . Καί τούτο άπλούστατα , επειδή ή ευρωπαική σκέψη έκκινεί από τήν ίδια προβληματική μέ τήν αρχαία , –χωρίς αυτό νά σημαίνη ότι δέν προεκτείνεται ή ίδια πρός κάποια δική της .
    Ο πλέον κατάλληλος νά μάς βοηθήση νά καταλάβωμε τί είπε ό Αρχιμήδης ή ό Πρόκλος , είναι ό Leibniz . Καί τούτο δέν είναι θέμα προαίρεσης , αλλά ιστορικό δεδομένο . Ομοια δέν θά μπορέσωμε ποτέ νά κατανοήσωμε τόν Ευκλείδη χωρίς τόν Hilbert .
    O Hilbert δέν είναι ούτε λοξοδρόμηση , ούτε αλλοίωση τού Ευκλείδη . Ε΄ναι ή ιστορική του εξέλιξη καί τό συμπλήρωμά του .»
    Απόσπασμα από τό σπάνιο βιβλίο » Νεοελληνισμός καί Ιστορικές Συσχετίσεις»

  84. Μαρία said

    82
    Αυτός αντλεί απ’ τη Σαπφώ και τον Ηρόδοτο.

  85. Triant said

    81:
    Βρήκα αυτό για την Σταχτοπούτα (μπρρρ)

    http://www.thedailyowl.gr/%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CE%BA%CE%B4%CE%BF%CF%87%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%87%CF%84%CE%BF/

    αλλά λέω να μην το διηγηθώ στον μικρό μου.

  86. 11-τέλος, … Σταχτομπούτα (σικ, ρε) …

    … και η Ταχτοπούτα, που
    ταχτοποιεί μανιωδώς.

    Μπορεί να φέρει σε απόγνωση
    λάτρεις του οργανωμένου χάους.

  87. 28, Καλό!

  88. κουτρούφι said

    #42, 45# κλπ.
    Για το ποιος διαφωνεί με ποιον σε σχέση με την ηλικία των κτισμάτων αυτών το λήμμα στη βικι είναι αρκετά χρήσιμο: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%AF%CE%B4%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D
    Αλλιώς ο σύνδεσμος στο 38 δεν έχει καμιά χρησιμότητα ως προς αυτό.

  89. nikiplos said

    Καλησπέρα…

    Για την αρχαία Ελλάδα άλλαξα πολύ τη γνώμη μου, ερχόμενος σε επαφή με τη (μεταφρασμένη) ελληνική γραμματεία. Πολλά ήταν ενδιαφέροντα, κυρίως στον Ιωνικό πολιτισμό, αλλά ξεχωριστή μορφή, αναμφισβήτητα αποτελεί ο Αριστοτέλης. Μόλις διάβασα τα πολιτικά του, κατάλαβα ακριβώς το λόγο που δεν διδάσκεται τίποτε από αυτόν. Όπως επίσης και τον επιτάφιο του Περικλέους… Κι όχι τόσο για την μπούρδα που τσίταρε κάποτε υπό τύπον εξυπνακισμού ο πάν-καλος αυτός άνθρωπος, αλλά για όλο το τρέχον ρευστό κείμενο… Για την καθημερινότητα άλλαξα γνώμη μόλις διάβασα τον «Έρωτα στην Αρχαία Ελλάδα» του Λεντάκη, ένα βιβλίο που το συνιστώ ανεπιφύλακτα…

    Την ελληνική παιδεία, όσον αφορά τη γραμματεία, την διαπνέει ο μεσαίωνας του Βυζαντίου, ένας εκκλησιαστικός, παπαδίστικος δηλαδή καθωσπρεπισμός, επιτηδευμένα ψεύτικος και υποκριτικός. Υποσυνείδητα οι νέοι καταλαβαίνουν τον εργαλειακό αυτό ρόλο της εκπαίδευσης, γι’ αυτό και γρήγορα στρίβουν μακριά…

  90. nikiplos said

    που την εξέδιδε κανονικά… δηλαδή επίσημα κι όχι επιτηδευμένα ή υπόρρητα… 🙂

    και να προσθέσουμε, πως οι εκδιδόμενες στην αρχαία Ελλάδα καμία σχέση δεν έχουν με τις σημερινές τραγικές φιγούρες του trafficking, όσο κι αν το επάγγελμα εξακολουθεί να είναι αρχαίο και αν έχουν κοινά στοιχεία οι αφετηρίες τους…

  91. 63, … ο κορέκτορας … κοκκινίζει τη
    Σταχτομπούτα! 🙂 ) …

    Χρειάζεται
    ριμπούτ!

  92. 80, … και… και κάζους μπέλι! …

    Να μαντέψω έμπνευση από το Λούκυ Λουκ «Ο Δικαστής», όπου ο δικαστής και ιδικτήτης σαλούν Ρόυ Μπιν – «ο νόμος δυτικά του Πέκος» – στο μακρινό (τότε) Λάνγκτρυ του Τέξας («Serving the law and cold beer») απήγγειλε την παραπάνω φράση στον κατηγορούμενο Μπαντ Τίκετ, λίγο πριν του ανακοινώσει

    «Ένοχος, Μπαντ Τίκετ,
    Χάμπεας κόρπους και κάθισε!»

  93. nestanaios said

    6. Leonicos said.

    Δεν είσαι καλός στην ετυμολογία. «Αστείο» είναι κάτι άλλο. Το «Α» είναι στερητικό μόριο.
    Το «στ» είναι στατικό και «αστείο» είναι αυτό που δεν σε αφήνει να σταθείς όρθιος (από τον γέλωτα).
    Κάτι έμαθες και σήμερα.

  94. Γιάννης Ιατρού said

    79/82: Ευχαριστώ 🙂

  95. ΚΩΣΤΑΣ said

    Υπάρχει και ένας μπλόγκερ – δρ Γεώργιος ο Βους – που ασχολήθηκε μεταγενέστερα (2011) με το ίδιο πρόσωπο της σημερινής ανάρτησης.

    http://anarmostesselides.blogspot.gr/2011/10/blog-post_31.html

  96. Μαρία said

    94
    Βάζω εδώ και τον Ηρόδοτο, Β 134-135 http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?text_id=30&page=61
    Απικομένη, λέει, κατ’ εργασίην (η Ροδώπις), ούτε την εξέδιδαν ούτε κανονικά 🙂

  97. # 70

    Τώρα στη μόδα είναι το βόλλεϋ…

    Αυτό δεν το έχει προκαλέσει ποτέ ένας σύλλογος σε άλλον τριπλασίου+ μπάτζετ …

    «Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ Σ.Φ.Π.-Τ.Α.Α. συνεδρίασε έκτακτα σήμερα στις 15:00 με αποκλειστικό θέμα την απώλεια του φετινού πρωταθλήματος.

    Μετά από αναλυτική συζήτηση μεταξύ των μελών Διοίκησης αποφασίσθηκαν ομόφωνα τα παρακάτω:

    Να αποδοθούν δημόσια συγχαρητήρια στην ομάδα του ΠΑΟΚ, για την κατάκτηση του τρίτου πρωταθλήματος στην ιστορία του, στην ΕΣΑΠ για τη διοργάνωση και στους διαιτητές του αγώνα. Η νίκη του ΠΑΟΚ οφείλεται μόνο στη δική μας απαράδεκτη αγωνιστική απόδοση, λόγω έλλειψης συγκέντρωσης, πάθους και αγωνιστικότητας των αθλητών μας.

    Άμεσα θα αναζητηθούν , σε κάθε επίπεδο εντός της ομάδας, οι ευθύνες που για μια ακόμη χρονιά χάνεται το πρωτάθλημα, με ανεξήγητα αθλητικά ερμηνεύσιμα κριτήρια (*). Κανείς δεν είναι αναντικατάστατος.

    Καταδικάζουμε απερίφραστα τα απαράδεκτα επεισόδια που σημειώθηκαν μετά την λήξη του αγώνα και ενώ κατά τη διάρκεια του δεν είχε συμβεί το παραμικρό, αμαυρώνοντας την όμορφη εικόνα της εξέδρας σε όλο το ματς! Οι ελάχιστοι οπαδοί μας, με αυτές τις ενέργειες, «τιμώρησαν» ουσιαστικά αυτό που υποτίθεται ότι αγαπάνε! Ο κόσμος του Ολυμπιακού είναι η ασπίδα του συλλόγου και όχι ο τιμωρός της!»

    (*) Βουντού-βουντού !!

    Ακόμα γελάμε…

  98. # 92

    Μυθική ατάκα !!

  99. sarant said

    96 Δεν την εξέδιδαν;

  100. voulagx said

    #96: Μαρια, το «απικομενη» σημαινει οτι ηταν «ανεξαρτητα απασχολουμενη»;

  101. 96,
    Πάντως, το κείμενο λέει

    «οι εταίρες στη Ναύκρατη τα καταφέρνουν να γίνονται ξακουστές για τις χάρες τους· πρώτα πρώτα αυτή για την οποία λέγεται τούτη η ιστορία, έγινε τόσο διάσημη ώστε όλοι οι Έλληνες ήξεραν το όνομα της Ροδώπιδας

    και συνεχίζει (I am not making this up!)

    «ενώ ύστερα απ᾽ αυτήν μια άλλη, Αρχιδίκη τ᾽ όνομά της, έγινε πασίγνωστη σε όλη την Ελλάδα, αν και την κουβέντιαζαν λιγότερο απ᾽ όσο την προηγούμενη. [2.135.6]»

  102. Αααα, σαν την Αρχιδική δεν έχει, λλλέμε.

  103. Pedis said

    Ποτέ μας δεν υποπτευθήκαμε τους θησαυρούς, που κρύβονται στα βιβλία των αντιπαθών αυτών προσώπων, αφού, μένοντας άγευστοι της ουσίας, δηλαδή των νοημάτων και των ιδεών τους, κατατριβόμασταν στο συντακτικό και τη γραμματική.

    Αλλά σιγά μην πάρουν χαμπάρι οι φιλόλογοι και εκείνοι που τους διατάζουν. Οι αποπάνω πετυχαίνουν το στόχο τους, δηλ. στην καλύτερη περίπτωση να βγάζουν «αυτάρκεις γραφειοκράτες», ενώ οι αποκάτω χαίρονται την πνευματική τους κυριαρχία επί των μαθητών, να τους διορθώνουν και να τους βαθμολογούν στην … απομνημόνευση.

    Είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό το βιβλίο. Ιδανικό δώρο για εφήβους.

  104. Μέρα πούναι και δεν βάλαμε ένα τραγουδάκι https://www.youtube.com/watch?v=f5ae9JpbkN0

  105. Pedis said

    Μία ώρα και, κεσάτια στα σχόλια;! Μάλλον θα έχει κάναν αγώνα στην τιβί …

    Γιά κάργα διεστραμμένους το τεστ αν είναι δυνατόν ξεχωρίσεις έναν φιλελεύθερο μισάνθρωπο από έναν φασίστα μισάνθρωπο.

  106. Pedis said

    #104 – Ωπ, ο Σκύλος είναι «καθαρός»!!

  107. Βρωμύλος και άπλυτος είμαι. Τσάκω εδώ τις γαμάτες θειάδες. Κακά κορίτσα! https://twitter.com/oldpicsarchive/status/861969564963418112

    Και δύο ζόρικα γερόντια https://www.rt.com/news/387694-ww2-film-boris-sokolov/ και https://www.youtube.com/watch?v=vsBSnP4ho40

  108. 105 στο τέστ πήρα 80%. Παλιά τα λέγαμε πού και πού με την Σ. Τ. 😳

  109. Pedis said

    # 108 – Εισαι καλόοοος! Έκανες βρε θηρίο τέτοιο fine tuning (λεπτή ρυθμιση θα το λέγανε οι αρχαίοι)!

  110. Ε, καλά, μερικά ήταν καρφωτά. Μπαμ κάνανε. Κάτι ξέρω από φιλελέδες. Κι από φασιστρόνια επίσης. Μην κοιτάς τώρα που γεράσαμε.

  111. Ούπς! Cherno-bill; http://www.thedrive.com/the-war-zone/10103/emergency-declared-after-tunnel-full-of-nuclear-waste-collapses-at-hanford

  112. Γς said

    63:

    > … ο κορέκτορας … κοκκινίζει τηκ
    Σταχτομπούτα! 🙂

    Πόσο μάλλον την Κοκκινοσουφίτσα

    http://caktos.blogspot.gr/2013/03/blog-post_7005.html

  113. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Όταν πρωτοείδα το βιβλίο, είπα δόξα σοι. Μετά τον Τσιφόρο (Ελληνική Μυθολογία) κι άλλη μια ματιά στην εύθυμη πλευρά των αραχνιασμένων, στη μνήμη των πολλών, αρχαίων!
    82. Εξαίσιο το επίγραμμα του Ποσείδιππου! Από εδώ,μια άλλη φορά, έμαθα για την ποιητική συλλογή που συμπληρώθηκε με τον πάπυρο το 2001.
    http://www.sarantakos.com/arx/posiliza.html

    59/63 Αθοπιταρούδα μας τη διηγηθήκανε στα παιδικάτα μου.Ζύμωνε/ανακάτωνε τον άθο (τη στάχτη) του τζακιού σε πιτούλες.’Ετσι παίζαμε και το ρόλο του παραμυθιού.Συχνή η φράση «μη σκαλίζεις την παραστιά σαν την Αθοπιταρούδα».

  114. sarant said

    105κε Θα τα πούμε κι αύριο για το θέμα αυτό. Όχι να το παινευτώ, στο τεστ έπιασα 14/15, αλλά παρακολουθώ γαλλικά μέσα, οπότε ξέρω και τη Λεπέν

  115. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    104.>>Μέρα που ΄ναι.
    Μέρα Μαγιού μου μίσεψες… 9-5-1936

  116. Γιάννης Ιατρού said

    96: Μαρία
    Εμ, με μπλοκάκι δούλευε η κοπέλα, όχι να βλέπουμε τι fake news 🙂 διαδίδονται για να θίξουν την ηθική των Ελλήνων επιχειρηματιών στην Ναύκρατη (κάτι σαν ζώνη ελευθέρου εμπορίου αρχ. Αίγυπτο) !!!
    Καλά έκανε κι έβαλες το αυθεντικό Μαρία.

    Αλλά τι να πω μ΄αυτή με την δωρεά που έκανε στους Δελφούς; Άκου εκεί σούβλες! Και απ΄ό,τι καταλαβαίνω *χωρίς* τα βόδια επάνω. Μάλλον για στηρίγματα για ντοματιές θα κάνανε, αλλά δεν τις είχε φέρει ο Χριστόφορος (σημειωτέον: Ελληνικής καταγωγής κι αυτός, λένε.. 🙂 ) από το Αμέρικα ακόμα.
    Τζι ακούς (ξέρει αυτός);;;

    88: Κουτρούφι (χρονολόγηση κλπ.)
    Γι αυτό τα έγραψα στο #50α περί αμφιβολιών για την χρονολόγηση κλπ.
    Όποιος ενδιαφέρεται να εντρυφήσει περαιτέρω μπορεί να δει την απάντηση του Λυριτζή (2013 στο Springer Briefs in Earth System Sciences) στις αμφιβολίες της Λέφκοβιτς (74 σελ., πιντιέφι από την προσωπικήν βιβλιοθήκην). Αν προκληθώ σοβαρά, περισσότερα 🙂

  117. 114 σπασίκλααααα…

  118. Pedis said

    # 114 – κάποια είναι εύκολα διότι απευθύνονται φανερά σε «δικους μας» μισάνθρωπους.

  119. Pedis said

    ίσως θα έπρεπε να αναφερθεί, για να μην νομίζουν μερικοι ότι υπάρχει κάποια υπερβολή στον κοινό τόπο
    του φιλελευθερισμού με τον «μοντέρνο» (από τον 17 αι και δώθε) ρατσισμό, την δικαιολόγηση της δουλείας, της αποικιοκρατίας κλπ,

    η δουλειά του Domenico Losurdo «Liberalism: A Counter-History»

    η καυμένη Σ.Τ. είναι μια … τελευταία σε μία μακριά παράδοση κακοήθειας.

  120. Pedis said

    http://busin.biz/library/history/Liberalism%20%28A%20Counter-History%29%20-%20Domenico%20Losurdo%20opt.pdf

  121. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Φρέσκες Τζημεριές

  122. Νίκος Κ. said

    Τόσα σωστά γράφει ο Νικοκύρης για τα Αρχαία, μήπως κάποτε θα έπρεπε να έχουν την τιμητική τους και τα Λατινικά; Που όποιος θέλει να πάει στις θεωρητικές σχολές οφείλει να αποδείξει τις ικανότητές του και στη λατινική παπαγαλία.

  123. Μαρία said

    116
    Να και η βάση που ήταν στερεωμένες οι σούβλες, άμα πιστέψουμε τους αρχαιολόγους. Κι επιγραφή με το όνομά της με πολλή φαντασία, αφού δώθηκαν μόνο 5 γράμματα. ΚΕΡΟΔ
    σ.133 http://www.persee.fr/doc/bch_0007-4217_1954_num_78_1_2436

    Είχα ακριβέστατη παραπομπή και τη βρήκα αμέσως.

  124. Μαρία said

    σώθηκαν

  125. Alexis said

    Γηράσκω αεί διδασκόμενος.
    Σταχτομούνα λοιπόν…
    (Συγγνώμη για την αθυροστομία, αλλά αφού είμαστε σ’ ένα νήμα με τίτλο «Οι Αρχαίοι είχαν την πλάκα τους» είπα να το ελαφρύνω λίγο… 🙂 )

  126. Γιάννης Ιατρού said

    124: Μαρία
    Α, νά ΄σαι καλά, ξετρούπω 🙂
    Εδώ το σχετικό για το φιλοθεάμον κοινόν

  127. Μαρία said

    127
    Στο μεταφρασμένο απ’ τον Αν. Καραντώνη βιβλίο του Φλασελιέρ, Ο έρωτας στην αρχαία Ελλάδα, υπάρχει η εξής παραπομπή για τις εικονιζόμενη βάση των … σουβλών: Μπυλετέν Κόρρ. Χέλλ, 78(1954), σελ. 133 αλλά έχω φαντασία.

  128. sarant said

    122 Μιλαει για παιδεία και ο άνθρωπος που δεν κατάφερε να τελειώσει την ΑΣΟΕΕ

  129. Μαρία said

    129
    Αυτό δεν είναι επιχείρημα. Μπορεί να μπήκε στη βιοπάλη και να παράτησε τις σπουδές.

  130. Μαρία said

    129
    Καμάρωσε και τους πτυχιούχους

  131. spiral architect 🇰🇵 said

    @129, 131: Ναι, αλλά οι Σαμαροβενιζέλοι και όλοι οι έμμεσοι ή άμεσοι τιμητές τους ήξεραν τη δουλειά 😉 και την έκαναν μελετημένα. Τούτοι δω είναι κοινοί κατσαπλιάδες.

  132. ΓιώργοςΜ said

    113β Να καταθέσω κι εγώ την παραλλαγή που ξέρω, «Σταχτοπέπελη» (αγνοώ τι μπορεί να σημαίνει το δεύτερο συνθετικό).

  133. Κουτρούφι said

    #116. Δεν είχα δει το 50. Πάντως η απάντηση Λυριτζή βρίσκεται πιο εύκολα στην αναφορά 7 του λήμματος στη βικι (88). Αν κανένας πατήσει το σύνδεσμο δίπλα εκεί που λέει doi (http://dx.doi.org/10.2478%2Fs13386-011-0032-7) παραπέμπεται απ’ευθείας στο άρθρο το οποίο είναι ελεύθερο για κατέβασμα (απάντηση Λυρ. στη σελ. 294, αριστερή στήλη)

  134. sarant said

    134 Το σχόλιο το έπιασε η σπαμοπαγίδα και πέρασε τη νύχτα στο κρατητήριο 🙂

  135. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καλέ, ο Ρουσσόπουλος Θ. στο Ρίαλ. Σαπουνάδα και τρίψιμο;

  136. Πέπε said

    133:
    > > Να καταθέσω κι εγώ την παραλλαγή που ξέρω, «Σταχτοπέπελη» (αγνοώ τι μπορεί να σημαίνει το δεύτερο συνθετικό).

    Πέπελη;
    Μήπως είναι άλλη μορφή της μπούρμπερης (polvere), της σκόνης; Ή υβρίδιο μεταξύ μπούρμπερης και πασπάλης; (Λέω τώρα…)

  137. dryhammer said

    παιπάλη είναι η ψιλή σκόνη. Ιδέ και https://www.slang.gr/lemma/24449-paspali-to

  138. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    133/137. https://sarantakos.wordpress.com/2016/08/31/wordpairs/

  139. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Εδώ και η σταχτοπέπελη(σχόλιο 176) https://sarantakos.wordpress.com/2013/02/07/yposim/#comment-157296

  140. ΓιώργοςΜ said

    140 Ταιριάζει (θρακιώτικη προέλευση).

  141. Να βάλουμε και την
    Σταχτοκούτα,
    είτε για τζάκι,
    είτε για τεθνεώτες.

    Εδώ, λέει, σταχτοκούτα για κάποιαν ονόματι
    Ashley.

  142. Αιμ said

    Пепел η στάχτη στα Βουλγαρικα, μάλλον και στα Ρώσικα

  143. Ριβαλντίνιο said

    Και η Σούδα έχει για την Ροδώπιδα :

    Ἅπανθ’ ὅμοια καὶ Ῥοδῶπις ἡ καλή: σημαίνει, ὅτι ταῖς τύχαις ὁμοίως ὑποπεπτώκασιν οἱ θνητοί. ζήτει περὶ τῆς Ῥοδώπιδος ἐν τῷ Ῥοδώπιδος ἀνάθημα.

    Αἴσωπος, Σάμιος ἢ Σαρδιανός, Εὐγείτων δὲ Μεσημβριανὸς εἶπεν, ἄλλοι Κοτυαέα Φρύγα. ἐγένετο δὲ λογοποιός, ὅ ἐστιν εὑρετὴς λόγων καὶ ἀποκριμάτων. διέτριψε δὲ παρὰ Κροίσῳ φιλούμενος, τοῖς χρόνοις πρὸ Πυθαγόρου: ὃς μεσοῦν ἐπὶ τῆς μ# Ὀλυμπιάδος. ἔγραψε τὰ ἐν Δελφοῖς αὐτῷ συμβάντα ἐν βιβλίοις β#. μᾶλλον δέ τινές φασι τὸν Αἴσωπον ἀποκρίματα γεγραφέναι μόνον. ἐν γὰρ Δελφοῖς ἀδίκως ἀπολέσθαι ὑπ’ αὐτῶν κατακρημνισθέντα ἀπὸ τῶν Φαιδριάδων καλουμένων πετρῶν κατὰ τὴν νδ# Ὀλυμπιάδα. οἰκέτην δὲ γενέσθαι Ξάνθου τοῦ Λυδοῦ, ἄλλοι ἀνδρός τινος Σαμίου Ἰάδμονος, οὗτινος καὶ ἡ Ῥοδῶπις δούλη ἦν: ἣν ἑταίραν γενομένην, Θρᾷσσαν τὸ γένος, Χάραξος ὁ ἀδελφὸς Σαπφοῦς ἔλαβε γυναῖκα καὶ ἐξ αὐτῆς γεννᾷ.

    Ἑταῖραι Κορίνθιαι,/i>: Λαί̈ς, Κυρήνη, Λέαινα, Σινώπη, Πυρρίνη, Σκιώνη, Ῥοδῶπις Θρᾳκική, σύνδουλος Αἰσώπου τοῦ λογοποιοῦ: ἥτις ἐλευθερωθεῖσα κατέμεινεν ἐν Αἰγύπτῳ. φησὶ δὲ Ἀριστοφάνης ἐν Πλούτῳ: καὶ τάς γ’ ἑταίρας φασὶ τὰς Κορινθίας, ὅταν μὲν αὐτάς τις πένης πειρῶν τύχῃ, οὐδὲ προσέχειν τὸν νοῦν: ἂν δὲ πλούσιος, τὸν πρωκτὸν αὐτὰς εὐθὺς εἰς τοῦτον τρέπειν.

    Ἰάδμων, Ἰάδμονος. ἦν δὲ Σάμιος: οὗτινος καὶ ἡ Ῥοδῶπις δούλη ἦν, ἣν ἑταίραν γενομένην, Θρᾷσσαν τὸ γένος, Χάραξος ὁ ἀδελφὸς Σαπφοῦς ἔλαβε γυναῖκα καὶ ἐξ αὐτῆς γεννᾷ. καὶ ζήτει ἐν τῷ Αἴσωπος Σάμιος.

    Πάνθ’ ὅμοια καὶ Ῥοδῶπις ἡ καλή: ἡ Ῥοδῶπις ἑταίρα ἐγένετο. τοὺς οὖν πολὺ ἀπολέσαντας ἀργύριον, τὸ διάφορον τῆς μίξεως πρὸς τὰς ἄλλας γυναῖκας συνορῶντας, ἐπιφωνεῖν τὸ λεγόμενον.

    Ῥοδῶπις: ὄνομα κύριον. καὶ Ῥοδώπειος τάφος. Ῥοδώπη δὲ ὄνομα κύριον. καὶ Θρᾳκικὸν ὄρος. καὶ παροιμία: ἅπανθ’ ὅμοια, καὶ Ῥοδῶπις ἡ καλή. σημαίνει, ὅτι ταῖς τύχαις ὁμοίως ὑποπεπτώκασιν οἱ θνητοί.

    Ῥοδώπιδος ἀνάθημα: ὀβελίσκοι ἐν Δελφοῖς πολλοί. Ἀπελλᾶς δὲ ὁ Ποντικὸς οἴεται καὶ ἐν Αἰγύπτῳ πυραμίδα, Ἡροδότου ἐλέγχοντος τὴν δόξαν. ἦν δὲ Θρᾷσσα τὸ γένος, ἐδούλευσε δὲ σὺν Αἰσώπῳ Ἄδμονι Μιτυληναίῳ, ἐλυτρώσατο δὲ αὐτὴν Χάραξος, ὁ Σαπφοῦς ἀδελφός. ἡ δὲ Σαπφὼ Δωρίχαν αὐτὴν καλεῖ.

    Αν καταλαβαίνω καλά την αναφέρει και ο Ηλιόδωρος στα «Αιθιοπικά» του :

    https://archive.org/stream/aethiopica00cologoog#page/n292/mode/2up/search/Rhodopis

    (πατήστε πάνω στα πορτοκαλί φουσκάκια)

  144. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους , αλλα και οι νεοελληνες .

    […]
    Η κυβέρνηση διαπραγματεύθηκε με τις χώρες του κόλπου και – με αντάλλαγμα επενδύσεις 40 δις. Ευρώ- υπέγραψε συμφωνία μετανάστευσης αρχικά δέκα χιλιάδων νεαρών βαμμένων ξανθιών (δύο χιλιάδες απ’ αυτές με μπλε οφθαλμούς χωρίς έγχρωμους φακούς επαφής μετά από εξέταση Άραβα οφθαλμιάτρου) για να εργασθούν ως γραμματείς σε αραβικές επιχειρήσεις, με την προαίρεση ( option) της επέκτασης της συμφωνίας την επόμενη πενταετία έως του συνολικού αριθμού των 50.000 ξανθιών και ξανθοκαστανών με αντίστοιχες επενδύσεις. Η συμφωνία αυτή ονομάσθηκε η μεταναστευτική “κάθοδος των μυρίων ξανθιών“ (κατά τα αρχαία πρότυπα). Ως νέο Ellis Island ορίσθηκε η νήσος Μύκονος, όπου οι γραμματείς εξετάζονταν από Άραβες ιατρούς και αυτές με τους μπλε οφθαλμούς από Άραβα οφθαλμίατρο, ενώ ελάμβαναν και αραβικά ψευδώνυμα όπως Azeeza (πολύτιμη), Faatina (σαγηνευτική) , Nada (γενναιόδωρη) κ.λ.π. από την σχετική κοινή υπηρεσία μετανάστευσης των χωρών του κόλπου που είχε εγκατασταθεί εκεί.

    Αρκετές απ’ αυτές (στόχος είναι τα λεφτά) πέρασαν στα χαρέμια των εμίρηδων και άλλων αξιωματούχων, με το αζημίωτο φυσικά: τα πετρελαιο- χρήματα έρρεαν άφθονα και οι συγγενείς των τολμηρών Ελληνίδων (ως ναυτικοί ειδικού τύπου) ανακουφίστηκαν με τα μηνιαία εμβάσματα που άρχισαν να καταφθάνουν, παρά την αρχική αμηχανία και ντροπή τους, που οι κόρες τους κλυδωνίζονταν σε νεροστρώματα και επέπλεαν σε πελώριες μπανιέρες με jacuzzi σε βίλλες και σε σουίτες ξενοδοχείων 7 αστέρων στις χώρες του κόλπου.
    […]

    http://www.poiein.gr/archives/9988/index.html

  145. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    […]

    Ταυτόχρονα στον “καλλιτεχνικό’ χώρο η κατάσταση θύμιζε Ρωσία του 1990. Χορευτές και χορεύτριες έγινα ‘καλλιτέχνες’ του strip show. Οι σχολές χορού έκαναν βραδινά τμήματα 8 με 12 όπου οι φθασμένοι ‘καλλιτέχνες’ δίδασκαν τα νέα φυντάνια (πολλά από τα talent show των ιδιωτικών καναλιών).

    Το όλο θέμα ολοκληρώθηκε με μια άνευ προηγουμένου βιοτεχνία porno (που στελεχώθηκε από άνεργους/ες ηθοποιούς αλλά κυρίως από γλαστρίτσες, χαμένες και μη υποψήφιες διαγωνισμών ανδρικών περιοδικών και άλλες TV περσόνες ) που σύντομα ξεπέρασε σε πωλήσεις την Ουγγαρία, την Τσεχία και την Ρουμανία μαζί. Τα γυρίσματα γίνονταν στα στούντιο Pallini-wood και Peania Film Studio και στους εναπομείναντες αρχαιολογικούς χώρους όπου τα αντίστοιχα μουσεία (Ακρόπολη, Δελφοί, Ολυμπία, Βεργίνα κ.λ.π.) χρησιμοποιούνταν για επιλεγμένες σκηνές τις ώρες μη λειτουργίας τους.

    Είχαμε –βλέπετε- το συγκριτικό πλεονέκτημα του αρχαιο- ελληνικού πολιτισμού. Ήδη από τις δεκαετίες του 50 και 60, υπήρχε έντονη η τάση στο Holywood, η αρχαία Ελλάδα και η μυθολογία να απασχολούν πολλές κινηματογραφικές ταινίες. Ο Μέγας Αλέξανδρος, οι 300 του Λεωνίδα (χωρίς τους 700 Θεσπιείς), η Τιτανομαχία, ο Τρωϊκός πόλεμος και η ωραία Ελένη , κ.λ.π. έγιναν «πρωταγωνιστές» μεγαλειωδών κινηματογραφικών παραγωγών με λαμπερό καστ, ενώ remake επαναληφθήκαν από το 2000 και μετά.

    Βέβαια, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης οι προστεστάντες Αμερικανο-γερμανοί ηγέτες των εργοδοτών ασκούσαν δριμεία κριτική, διότι με τέτοιες ταινίες θα “χάλαγε“ και το δικό τους εργατικό δυναμικό, αφού θα διερωτείτο : πώς οι Έλληνες κατάφεραν να εφεύρουν την δραματική τέχνη, τις καλές τέχνες, τη φιλοσοφία, τα μαθηματικά και η ιατρική γιατί στις ταινίες φαινόταν να περνούν όλη την ώρα τους, σε πολιορκίες των πόλεων, κατακτώντας τον τότε γνωστό κόσμο, εκδιώκοντας τους Πέρσες και άλλους βαρβάρους, σε βιασμούς γυναικών και λεηλασίες, σε οινοποσία κ.λ.π. Δεν είχαν καταλάβει ότι οι Έλληνες και ιδιαίτερα οι Αθηναίοι, χρησιμοποιούσαν σκλάβους και μέτοικους όπως ακριβώς οι Βρετανοί την περίοδο της αποικιοκρατίας. Όμως, τελικά οι νόμοι του ελευθέρου εμπορίου απεσόβησαν τον κίνδυνο της απαγόρευσης της εξαγωγής των προϊόντων της ελληνικής βιοτεχνίας porno.

    Μεσω του internet κυκλοφορούσαν demo με porno που ο Καλιγούλας του Guccione εθεωρείτο ταινία κατάλληλη για άνω των 13 ετών. Η θεματολογία ενέπνεε τους Ευρωπαίους γιατί αναφερόταν σε διάσημες λεσβίες ποιήτριες όπως η Σαπφώ , η Ήρριννα, σε αμφιφυλόφιλους Αθηναίους όπως ο Αλκιβιάδης που το έριχνε διαρκώς έξω, και τις διάσημες εταίρες όπως η Ασπασία του Περικλή, χορεύτριες του Βυζαντίου, όπως η Θεοδώρα, κόρη αρκοτρόφου (θηριοφύλακα) των Πρασίνων στον ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης και – σύμφωνα με τα λεγόμενα του Προκόπιου- εταίρα και κατόπιν σύζυγος του Ιουστινιανού κ.λ.π.

    Τα σενάρια ήταν έτοιμα σχεδόν από την αρχαιοελληνική γραμματεία, αν τα κοιτούσες με μια λοξή–porno ματιά : Για παράδειγμα στην κωμωδία «Αχαρνής», ο Αριστοφάνης κατηγορεί την Ασπασία για τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, υποστηρίζοντας ότι το Μεγαρικό Διάταγμα που εξέδωσε ο Περικλής, το οποίο απαγόρευσε στα Μέγαρα τη διεξαγωγή εμπορίου με τους Αθηναίους και τους συμμάχους τους, ήταν πράξη εκδίκησης επειδή κάποιοι Μεγαρείς απήγαγαν ….πόρνες από τον οίκο της Ασπασίας.
    […]

    http://www.poiein.gr/archives/9988/index.html

  146. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    [….]

    Όμως, να μην κρατάμε σε αγωνία τους αναγνώστες μας. Ας παρακολουθήσουμε τι έγινε με την συμφωνία μετανάστευσης αρχικά δέκα χιλιάδων νεαρών βαμμένων ξανθιών για να εργασθούν ως γραμματείς σε αραβικές επιχειρήσεις σε χώρες του κόλπου και πώς χρησιμοποιήθηκαν οι επενδύσεις ύψους 40 δις Ευρώ.

    Μόλις έφθασαν στα αεροδρόμια της ερήμου έμαθαν να χρησιμοποιούν μαντήλες Hermes, τις οποίες μοίρασαν φιλιππινέζες με γνώση Αγγλικών, ενώ με μεγάλη χαρά και περηφάνεια διαπίστωσαν ότι οι περισσότερες επικεφαλής ήταν 50άρες ελληνίδες αεροσυνοδοί που είχαν θαμπωθεί την δεκαετία του 80 από τα πετρελαιο-δολλάρια και τα πετρελαιο-πλούτη στις χώρες του κόλπου.

    Οι chic μαντήλες Hermes ήταν βασικό αξεσουαρ στην ένδυσης των γυναικών στον μουσουλμανικό κόσμο, αν και στις χώρες αυτές οι μαντήλες ήταν ιδιαιτέρως χρήσιμες για την προστασία του προσώπου τους και της αναπνοής τους από το μαστίγωμα της άμμου. Για να μην πολυλογούμε, ειδύλλια εκτυλίχθηκαν μεταξύ ξανθιών και βαμμένων ξανθιών ελληνίδων και των γόνων των αξιωματούχων (γιατί τα ετερώνυμα έλκονται και οι γυναίκες έχουν λεπτά αισθήματα) που μερικά οδήγησαν και σε γάμους και από εκεί στο χαρέμι. Εκεί –κατά τα γνωστά- για κανένα χρόνο ο σύζυγος εκτελούσε με ζήλο –πολλές φορές οθωμανικά- τα καθήκοντά του, αλλά μετά την πάροδο του χρόνου οι επισκέψεις του αραίωναν πολύ, αφού ήταν αφοσιωμένος στην νεώτερη γυναίκα του.

    Οι πιο πολιτισμένοι σύζυγοι αφού –πολλάκις- κρατούσαν το κοινό τέκνο τους στο αραβικό εμιράτο, άφηναν να επιστρέψει στην χώρα μας η παλαιά πλέον ελληνίς σύζυγος , η οποία μόνον με τα δώρα προ και κατά τον γάμο –κυρίως σε χρυσά κοσμήματα – μπορούσε πλέον άνετα να οικοδομήσει την νέα της ζωή. Οι πιο σκληροτράχηλοι σύζυγοι δεν επέτρεψαν τέτοιες φιλελεύθερες πρακτικές, παρ’ ότι η Διεθνής Οργάνωση Γυναικών (με επικεφαλής -πλέον- τη νόθη κόρη του Μιτεράν) και άλλες γυναικείες και φεμινιστικές οργανώσεις έστελναν συχνά διαμαρτυρίες με fax, email και δημοσιεύματα στον ηλεκτρονικό και γραπτό τύπου και παρά τις διαδηλώσεις στις πρωτεύουσες του ανεπτυγμένου κόσμου με πανώ όπως “ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΕΣ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΣΚΛΑΒΕΣ’. Μερικοί πολύ μελαχροινοί αδελφοί των φυλακισμένων Ελληνίδων, με αρκετό DNA από τους βορειοαφρικάνους μουσουλμάνους πειρατές που δρούσαν ήδη από το 16ο αιώνα στο Αιγαίο, μετά από ταχύρρυθμα μαθήματα αραβικών, με διάφορα στρατηγήματα και τεχνάσματα, άρχισαν business με τις χώρες του κόλπου, με τελικό σκοπό να έρθουν σε επαφή με τις “φυλακισμένες’ αδελφές τους και να τις φυγαδεύσουν, με μια τελική κίνηση, μαζί με τους εαυτούς τους.

    [….]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: