Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Αποδομώντας τη μυθολογία της γλώσσας (κριτική της Μαριάννας Κατσογιάννου)

Posted by sarant στο 21 Αύγουστος, 2019


Την Κυριακή που μας πέρασε δημοσιεύτηκε στην Αυγή μια κριτική της φίλης γλωσσολόγου Μαριάννας Κατσογιάννου για το βιβλίο μου «Μύθοι και πλάνες για την ελληνική γλώσσα«. 

Θα αναδημοσιεύσω εδώ την κριτική της -και επειδή η Μαριάννα κάνει λόγο για ένα συγκεκριμένο κεφάλαιο του βιβλίου παίρνω την ευκαιρία να αναδημοσιεύσω και το κεφάλαιο αυτό από το βιβλίο μου, μια και στο ιστολόγιο δεν έχω ακόμα παρουσιάσει κανένα απόσπασμά του. Αν ψάξετε, μπορείτε να βρείτε ένα αρκετά παλιό άρθρο του ιστολογίου που χρησίμευσε ως βάση ή μάλλον ως έναυσμα για το κεφάλαιο.

Χωρίς άλλες εισαγωγές, η κριτική της Μαριάννας Κατσογιάννου:

Ο μπλόγκερ Νίκος Σαραντάκος δεν χρειάζεται συστάσεις. Το καινούργιο του βιβλίο, Μύθοι και πλάνες για την ελληνική́ γλώσσα, που κυκλοφόρησε τον Απρίλη από τις Εκδόσεις του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστήμιου, έχει ήδη σπάσει τα ταμεία -κάτι αναμενόμενο, αν σκεφτεί κανείς ότι τα θέματα που θίγει απασχολούν το ευρύ κοινό εδώ και πολλές δεκαετίες, χωρίς ποτέ να πάψουν να είναι επίκαιρα: τι έγινε άραγε σ’ εκείνη την περίφημη ψηφοφορία όπου τα ελληνικά, για μία μόνο ψήφο, έχασαν την ευκαιρία να γίνουν η επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ; Πώς ανακάλυψε ο Μπιλ Γκέιτς ότι η γλώσσα των υπολογιστών είναι τα αρχαία ελληνικά και βρέθηκε στην κορυφή της λίστας με τους πιο πλούσιους ανθρώπους του κόσμου; Ποιες είναι οι σκοτεινές δυνάμεις που προσπαθούν να καταστρέψουν την ελληνική γλώσσα και ποια μέσα χρησιμοποιούν; Είναι δυνατόν σήμερα τα πρόβατα να μη βελάζουν πια όπως στην αρχαία Αθήνα;

Αντίθετα από τον μπλόγκερ, ίσως χρειάζεται να πούμε δυο λόγια για τον φιλόλογο Νίκο Σαραντάκο, γιατί αυτή του η ιδιότητα δεν είναι εξίσου γνωστή. Ο ίδιος είναι αρκετά σεμνός για να δηλώνει «απλός ερασιτέχνης μελετητής της γλώσσας», χωρίς να αναφέρει ότι, ανάμεσα στα άλλα, έχει και πτυχίο φιλολογίας από το Αγγλικό Τμήμα του ΕΚΠΑ, γεγονός που του δίνει και τυπικά το δικαίωμα να ασχολείται ενεργά με τους σύγχρονους αστικούς και εθνικούς μύθους που αφορούν τη γλώσσα. Σε συνδυασμό με την πολύχρονη εμπειρία του στις κάθε είδους γλωσσικές αναζητήσεις, η φιλολογική κατάρτιση αποτελεί το μεθοδολογικό εργαλείο που επιτρέπει στον Νίκο Σαραντάκο να ξεχωρίζει την αλήθεια μέσα σε ένα κυκεώνα συχνά αφελών, αλλά συχνότερα προπαγανδιστικών, μύθων και να μας την προσφέρει με τον τρόπο, χαλαρό και διασκεδαστικό, του μπλόγκερ, αλλά πάντα με σεβασμό στα πορίσματα της επιστήμης.

Η αξία του βιβλίου δεν βρίσκεται μόνο στην ανασκευή των μύθων αλλά και στον τρόπο μελέτης της κατασκευής τους: είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε πώς δημιουργούνται ορισμένες αντιλήψεις, ποιος είναι ο πραγματικός κίνδυνος και ποια είναι η επίπλαστη απειλή που απευθύνεται στο φαντασιακό μας, στον υποσυνείδητο εκείνο κριτή που μας επιβάλλει τρόπους σκέψης και δράσης παρακάμπτοντας τη φωνή της λογικής. Για παράδειγμα, στο κεφάλαιο 22, με τίτλο «Οι κεφτέδες είναι ελληνικοί;», εκτός από το ποια είναι η πραγματική και ποια η παρετυμολογική ιστορία της λέξης κεφτές, μαθαίνουμε και μερικά πιο σημαντικά πράγματα: πρώτον, πώς οι γλώσσες δανείζονται λέξεις από άλλες γλώσσες πριν τελικά τις υιοθετήσουν («αν σήμερα η αγγλική́ γλώσσα έχει το πλουσιότερο λεξιλόγιο, αυτό́ το οφείλει στο ότι δεν έπαψε να δανείζεται αφειδώς σε όλη την ιστορική́ της διαδρομή́, από́ όλες τις γλώσσες του κόσμου» γράφει χαρακτηριστικά ο συγγραφέας στη σ. 76) και, δεύτερον, ποια είναι η στάση της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στο φαινόμενο του δανεισμού γενικά και στα δάνεια που μας έρχονται από την τουρκική ειδικότερα. Και ασφαλώς, όπως επιβάλλουν οι αρχές της επιστημονικής έρευνας, το βιβλίο συνοδεύεται από μία βασική βιβλιογραφία, για να μπορεί ο καθένας να ελέγξει ή να μελετήσει σε βάθος τις πηγές κάθε πληροφορίας. Για πιο εύκολη πρόσβαση, σε αρκετά σημεία βρίσκουμε διαδικτυακές παραπομπές, αλλά και βιβλιογραφικές προτάσεις κατάλληλες γι’ αυτούς που θέλουν να εμβαθύνουν σε συγκεκριμένα θέματα, π.χ. στην προφορά των αρχαίων ελληνικών.

Το μόνο μειονέκτημα που θα εύρισκα στο Μύθοι και πλάνες για την ελληνική́ γλώσσα είναι ο περιορισμός του μεγέθους, που δυστυχώς προκύπτει από την αρχή δημιουργίας της σειράς: ο γενικός τίτλος είναι 96 plus (με το 96 να σημαίνει τον αριθμό των σελίδων), σύμφωνα με το πρότυπο της παλιάς, αλλά αξεπέραστης γαλλικής σειράς Que sais-je του οίκου PUF (Presses universitaires de France). Στόχος είναι η εκλαϊκευμένη παρουσίαση μίας πολύ μεγάλης ποικιλίας θεμάτων με τρόπο απλό, κατανοητό και, κυρίως, έγκυρο. Αλλά η γραφή του Νίκου Σαραντάκου είναι τόσο ζωντανή, τόσο στρωτή και αβίαστη, που ο αναγνώστης δυσκολεύεται όχι να διαβάσει το βιβλίο αλλά να το αφήσει από τα χέρια του: όταν τελειώνουν οι 96 σελίδες το μόνο που θέλουμε είναι να διαβάσουμε μερικές ακόμα.

Όταν κανείς γράφει μία τέτοια κριτική είναι έτοιμος να δεχτεί και τον αντίλογο. Σίγουρα θα βρεθούν οι καλοθελητές που θα σκεφτούν ότι ο ενθουσιασμός μου μπορεί να οφείλεται στη γνωριμία μου με το συγγραφέα ή στη σχέση μου με τον εκδοτικό οίκο, όπου θα κυκλοφορήσει το βιβλίο που γράφω με τη συνάδελφο Άννα Βακαλοπούλου. Θα τους απογοητεύσω όμως, η αλήθεια είναι πιο πικρή: αποφάσισα να εντάξω το Μύθοι και πλάνες για την ελληνική́ γλώσσα στη βιβλιογραφία του μαθήματος περί γλωσσικής μυθολογίας που διδάσκω στο Πανεπιστήμιο. Γιατί, ναι, η θεματολογία του αφορά το σύνολο των μορφωμένων ανθρώπων και, ναι, εκεί στην Κύπρο διδάσκουμε και μαθήματα γενικής κουλτούρας, έξω από τα κύρια αντικείμενα που σπουδάζουν οι φοιτητές μας, για να τους βοηθήσουμε να απαλλαγούν από ορισμένες διαδεδομένες προκαταλήψεις και να αναπτύξουν κριτική σκέψη. Η εκτίμησή μου για τον μπλόγκερ φιλόλογο Νίκο Σαραντάκο προκύπτει, ανάμεσα σε άλλα, από τη βοήθεια που μας δίνει στη μάχη αυτή και το βιβλίο που μόλις εκδόθηκε έχει ήδη βρει τη θέση του στο οπλοστάσιό μας.

Η Μαριάννα Κατσογιάννου είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου

Και στη συνέχεια το κεφάλαιο «Οι κεφτέδες είναι ελληνικοί;» από το βιβλίο «Μύθοι και πλάνες για την ελληνική γλώσσα». Χρησιμοποιώ το δικό μου κείμενο οπότε μπορεί να υπάρχουν κάποιες (αμελητέες) διαφορές από το τυπωμένο.

(Φυσικά, αν έγραφα στο ιστολόγιο, το άρθρο θα είχε ίσως και τριπλάσια έκταση. Όμως στο βιβλίο δεν έπρεπε να ξεπεραστούν οι 96 σελίδες οπότε το κείμενο αναγκαστικά είναι πολύ πιο συνοπτικό).

Οι κεφτέδες είναι ελληνικοί;

Μεγάλο μέρος του λεξιλογίου της νέας ελληνικής απαρτίζεται από δάνεια. Πολλοί θεωρούν ότι το να δανείζεται μια γλώσσα είναι δείγμα αδυναμίας ή ότι τα δάνεια συνιστούν «παραφθορά και διαφθορά» της γλώσσας ή «γλωσσική υποδούλωση». (1)

Ωστόσο, όλες οι γλώσσες δανείζονται. Η αρχαία ελληνική, τον καιρό της ακμής της, δεν δίσταζε να δανείζεται λέξεις όπως «αρραβών», «χιτών», «σινδών» (σημιτικά δάνεια) ή «αγγαρεία», «παράδεισος», «παρασάγγης» (περσικά δάνεια). Στα βυζαντινά χρόνια, τα λατινικά δάνεια ήταν πάμπολλα, όπως μαρτυράει μια τυχαία σύντομη φράση από κείμενο του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου (από το Περί της βασιλείου τάξεως): «τῷ δὲ δομεστίκῳ τῶν ἐξσκουβίτων ὑποτέτακται εἴδη ἀξιωμάτων θʹ, οἷον τοποτηρηταί, χαρτουλάριοι, σκρίβονες, πρωτομανδάτορες, δρακονάριοι, σκευοφόροι, σιγνοφόροι, σινάτορες καὶ μανδάτορες» (με πλάγιους χαρακτήρες οι λέξεις που είναι λατινικά δάνεια ή αντιδάνεια, εξ ολοκλήρου ή κατά το ήμισυ). Κι αν σήμερα η αγγλική γλώσσα έχει το πλουσιότερο λεξιλόγιο, αυτό το οφείλει στο ότι δεν έπαψε να δανείζεται αφειδώς σε όλη την ιστορική της διαδρομή, από όλες τις γλώσσες του κόσμου.

Σε γενικές γραμμές, σήμερα λίγοι ενοχλούνται από τα ιταλικά, τα λατινικά ή τα γαλλικά δάνεια. Κάπως περισσότεροι δυσφορούν με τη συρροή αγγλικών λέξεων, ιδίως νεολογισμών. Ωστόσο, οποτεδήποτε γίνει λόγος για τα τουρκικά δάνεια της ελληνικής γλώσσας, π.χ. με την ανάρτηση καταλόγου δάνειων λέξεων, είναι παρατηρημένο πως εκφράζονται έντονες αντιδράσεις από πολλούς σχολιαστές και ότι πολλοί επιχειρούν να αρνηθούν πως οι λέξεις αυτές έχουν τουρκική προέλευση. Κάποιοι επισημαίνουν ότι η απώτερη προέλευση των λέξεων δεν είναι τουρκική αλλά αραβική ή περσική, το οποίο πολλές φορές είναι ακριβές, αν και η γλωσσολογία συνήθως εξετάζει την άμεση και όχι την απώτερη προέλευση του δανείου.

Ωστόσο, οι περισσότεροι επιχειρούν να βρουν κάποια ελληνική απώτερη ετυμολογία της τουρκικής λέξης, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να αποκαταστήσουν την καθαρότητα της γλώσσας μας. Και ενώ πράγματι υπάρχουν κάποια ελληνοτουρκικά αντιδάνεια (2), είναι γεγονός αναντίρρητο πως τα περισσότερα τουρκικά δάνεια της ελληνικής δεν είναι αντιδάνεια, δηλαδή δεν έχουν απώτερη ελληνική αρχή.

Το 1975 ο λόγιος Γιάκωβος Διζικιρίκης, γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη, εξέδωσε το βιβλίο Να ξετουρκέψουμε τη γλώσσα μας, στο οποίο παραθέτει προτάσεις, εντελώς ουτοπικές αλλά όχι χωρίς εξυπνάδα και γλωσσολογική συγκρότηση, για τον «εξελληνισμό» των τουρκικών δανείων της ελληνικής. Για παράδειγμα, προτείνει τους κεφτέδες να τους πούμε «λιανιστούδια» αφού παρασκευάζονται από λιανιστό κρέας.

Οι σημερινοί τουρκοφάγοι του Διαδικτύου, πάντως, απλώς βαφτίζουν ελληνικές τις τουρκογενείς λέξεις, εφαρμόζοντας δημιουργική εθνωφελή «ετυμολογία». Έτσι, παράγουν τον αγά από το «άγω», το κέφι από την «κεφαλή», τον μουσαφίρη από το «μέσα φέρω», τα ζαμάνια από το «ζα» (ένδειξη πληθώρας) και «μανός» (αραιός), το σιχτίρ από το… «σε οικτίρω» και άλλα ευφάνταστα. Η Α. Τζιροπούλου υιοθετεί την άποψη ότι το χατίρι ετυμολογείται από το… «ήτορ», ενώ ένας φιλόλογος βρήκε ελληνική ετυμολογία για το μεράκι από το «ίμερος», που έδωσε τάχα το υποκοριστικό «ιμεράκιον».

Δεν είναι βέβαια εφικτό να ανασκευάσει κανείς όλες αυτές τις ευφάνταστες ετυμολογίες, οπότε θα περιοριστούμε να ανασκευάσουμε μία μόνο τέτοια ελληνοπρεπή ετυμολόγηση, καθώς η λογική της ανασκευής ισχύει και για πολλές άλλες περιπτώσεις.

Σύμφωνα με όλα τα λεξικά, η λέξη «κεφτές» είναι δάνειο από τα τουρκικά, köfte. Ωστόσο, μια ευρέως διαδεδομένη άποψη θέλει τη λέξη να είναι ακραιφνώς ελληνική. Το είχε υποστηρίξει και ο εθνικός μας μάγειρας Ηλίας Μαμαλάκης σε μια εκπομπή του, ότι οι κεφτέδες είναι το βυζαντινό «σύγκοπτον», ενώ άλλοι προτείνουν ως αρχή το ελληνικό «κοπτόν».

Καταρχάς, δεν υπάρχουν στα σώματα κειμένων της αρχαίας και μεσαιωνικής γραμματείας αυτές οι λέξεις με τη σημασία αυτή. Υπάρχουν τύποι όπως «κοπτόν», αλλά αναφέρονται σε φαρμακευτικά παρασκευάσματα.

Θα μπορούσε, βέβαια, η λέξη να υπήρξε και να μην έχει καταγραφεί. Αυτό δεν μπορούμε να το αποκλείσουμε. Όμως, το πρόβλημα είναι ότι η τουρκική λέξη προέρχεται από τα περσικά και στα περσικά το kufteh έχει πειστική ετυμολόγηση εσωτερική στην περσική γλώσσα (δηλαδή, εξηγείται ικανοποιητικά χωρίς ανάγκη δανεισμού από άλλη γλώσσα). Όπως λένε τα λεξικά, στα περσικά το ρήμα کوفتن (kuftan) σημαίνει «κοπανάω» ή «αλέθω». Κρέας δηλαδή κοπανιστό ή αλεσμένο. Έπειτα, αν δούμε γεωγραφικά την εξάπλωση των ομόρριζων λέξεων, βλέπουμε ότι εδέσματα παρόμοια με τους κεφτέδες και που ονομάζονται «κάπως» σαν τους κεφτέδες υπάρχουν από τις βαλκανικές χώρες μέχρι πέρα από την Ινδία: ćufta στα σέρβικα και κροάτικα, kyufta στα αρμένικα, kufta στο Μπαγκλαντές, kοfta στο Πακιστάν. Θέλω να πω, και γεωγραφικά να το δούμε, η περσική αρχή φαίνεται πολύ λογικότερη.

Για όλους αυτούς τους λόγους, δεν υπάρχει σήμερα κανένα σοβαρό λεξικό, κανείς σοβαρός μελετητής που να δέχεται καταγωγή της λ. «κεφτές» από το (ανύπαρκτο) «σύγκοπτον» ή από το «κοπτόν».

Όσο για τις άλλες πορτοκάλειες ετυμολογήσεις, δεν μας παίρνει ο χώρος για να τις ανασκευάσουμε εδώ. Παραπέμπουμε τον αναγνώστη σε ένα καλό ετυμολογικό λεξικό (το Ετυμολογικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη είναι το καλύτερο) ή ακόμα και στις συνοπτικές ετυμολογικές πληροφορίες του Λεξικού της Κοινής Νεοελληνικής το οποίο είναι διαθέσιμο δωρεάν στον ιστότοπο του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας (βλ. bit.do/lkn-tr).

Ως προς το γενικότερο πρόβλημα της στάσης απέναντι στα δάνεια, όσοι έχουν ειδικό ενδιαφέρον αξίζει να κοιτάξουν τη νεανική μελέτη του Μανόλη Τριανταφυλλίδη, Ξενηλασία ή ισοτέλεια; Μελέτη περί των ξένων λέξεων της νέας ελληνικής (1905), στον πρώτο τόμο των Απάντων του, διαθέσιμη στο διαδίκτυο (βλ. bit.do/tr-xen).

(1) Για το φαινόμενο του δανεισμού και τα σχετικά ιδεολογήματα, βλ.: Άννα Αναστασιάδη-Συμεωνίδη, «Ιδεολογήματα και δανεισμός», στο Γ. Χάρης, Δέκα μύθοι για την ελληνική γλώσσα, ό.π., σ. 63.

(2) Για παράδειγμα, το τεφτέρι (< τουρκ. tefter, που ανάγεται στη «διφθέρα») ή το μπαρούτι (< τουρκ. barut, που ανάγεται στη λέξη «πυρίτις»).

115 Σχόλια to “Αποδομώντας τη μυθολογία της γλώσσας (κριτική της Μαριάννας Κατσογιάννου)”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    >του βιβλίο, Μύθοι και πλάνες για την ελληνική́ γλώσσα, […] έχει ήδη σπάσει τα ταμεία

    Αυτό είναι!

    Μπράβο!

    διαβάζω το υπόλοιπο άρθρο αργότερα

  2. Κουνελόγατος said

    Καλημέρα.

  3. Γιάννης Ιατρού said

    Νίκο, για ρίξε μιά ματιά στη Μαρμάγκα 🙂

  4. Γιάννης Ιατρού said

    καλημέρα κι απ΄ εδώ

    …και ποια η παρετυμολογική ιστορία της λέξης κεφτές..

    για να λέμε όοοολη την αλήθεια, κεφτές και δεν φταίς 🙂

  5. ΓιώργοςΜ said

    Καλημερίζω και καταγγέλω τη συνωμοσία των φαρμακευτικών εταιρειών, την οποία με το σημερινό θέμα άθελά του στηρίζει ο Νικοκύρης, για την αύξηση της χοληστερίνης και τη συνακόλουθη προώθηση των στατινών. Εγώ κάνω αντίσταση και τρώω φακές σήμερα! Βενσερέμος!

  6. Παναγιώτης Κ. said

    Παραφράζοντας το γνωστό τσιτάτο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένα σημαντικό τμήμα στην Ιστορία της Ανθρωπότητας είναι η Ιστορία των διαφόρων αποδομήσεων.
    Αποδόμηση της μυθολογίας της γλώσσας, αποδόμηση της Ελληνικής Ιστορίας εν όψει του εορτασμού των 200 χρόνων από την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα κατά των Οθωμανών, αποδόμηση του μαρξισμού, αποδόμηση του φιλελευθερισμού, αποδόμηση της Αριστεράς, αποδόμηση του καπιταλισμού, της σοσιαλδημοκρατίας,της έννοιας Έθνος κ.ο.κ. Ο κατάλογος μπορεί να μεγαλώσει κατά βούληση!
    Όλα τα παραπάνω ως προς το μυθολογικό τους μέρος. Διότι κάποια μυθολογία επιδιώκουμε κάθε φορά να αποδομήσουμε.

  7. Παναγιώτης Κ. said

    Στην Βαβυλωνία τους λέγανε κρεατοσφαιρίδια. Έτσι δεν είναι;

  8. Το τουρκικό, όμως, είναι defter. Πιο κοντά στη διφθέρα 🙂

  9. Κώστας said

    Άξιος!

  10. Γιάννης Ιατρού said

    …η λοκάντα σέρβιρε στο μαθητή νόστιμα κρεατοσφαιρίδια και σκουληκίδες. Κεφτέδες δηλαδή και μακαρόνια, που λέγανε οι λογιότατοι την εποχή της Βαβυλωνίας του Δημήτρη Βυζάντιου….
    Δημήτρης Λιαντίνης – Τα Ελληνικά (κεφ.: «Δάσκαλοι και ποντίκια»), σελ. 109 🙂

  11. Γιάννης Ιατρού said

    9 => 7

  12. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    11: Το 9 που παραπέμπει στο 7 έγινε 10 λόγω του νέου 9 που ήταν στη μαρμάγκα 🙂 🙂

    8 Ωχ, δεν το αποφύγαμε το λαθάκι…

  13. sarant said

    8-12 Αν και ο Μπαμπι λέει ότι ο τ. τεφτέρι προέρχεται από τουρκικό διαλεκτικό tefter.

  14. Πέπε said

    Καλημέρα!

    > > Κάποιοι επισημαίνουν ότι η απώτερη προέλευση των λέξεων δεν είναι τουρκική αλλά αραβική ή περσική, το οποίο πολλές φορές είναι ακριβές, αν και η γλωσσολογία συνήθως εξετάζει την άμεση και όχι την απώτερη προέλευση του δανείου.

    Δεν είναι τελείως ακριβές αυτό, όπως αποδεικνύεται άλλωστε λίγο παρακάτω στο κείμενο (όπου ερευνάται η περσική προέλευση της τουρκικής λέξης από την οποία προέρχεται η ελληνική λέξη κεφτές, η οποία -η ελληνική εννοώ- αποτελεί το κύριο θέμα που εξετάζεται).

    Υπάρχει μία οπτική που δίνει έμφαση στην άμεση προέλευση ενός δανείου: λέξη στα ελληνικά προερχόμενη από τα τουρκικά μάς πληροφορεί για την ιστορία των επαφών ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο γλώσσες. Αλλά φυσικά υπάρχει και η άλλη οπτική, που δίνει έμφαση στην πλήρη ιστορία μιας συγκεκριμένης λέξης, με όλα της τα ταξίδια, και που μας δίνει άλλες εξίσου σημαντικές πληροφορίες.

  15. Πέπε said

    @13:
    Τροπή του τούρκικου d σε ελληνικό τ δε θα ήταν μοναδική περίπτωση, και δεν είναι απαραίτητο να εξηγηθεί μέσω διαλεκτικού τουρκικού τύπου με t.

    Ταϊφάς, νταϊφάς. Τουφέκι, ντουφέκι. (Δεν ξέρω αν έχει κάποια σημασία ότι και στα τρία παραδείγματα ακολουθεί f.)

  16. Πέπε, και τα δύο παραδείγματα είναι το ανάποδο, στα τούρκικα είναι ta’ife, tüfenk.

  17. Πέπε said

    16
    Α ναι;

    Ε, καλά. Τουμπελέκι τότε; (dümbelek, αν δεν απατώμαι).

    Πάντως και εντός της ελληνικής γλώσσας μπορούν να είναι εναλλάξιμα τα τ – ντ.

  18. sarant said

    17 Φυσικά, λόγω της συμπροφοράς -ντομάτα.

  19. Ε ναι, το τουμπελέκι νομίζω έτσι είναι. Και στα τούρκικα πάντως, η οθωμανική ορθογραφία χρησιμοποιούσε ένα αραβικό -τ- (ط) για λέξεις που προφέρονται με -ντ- (ντογρού, αντά…), όταν το προηγούμενο φωνήεν ήταν «χοντρόφωνο» όπως λέμε (a, ı, o, u).

  20. atheofobos said

  21. BLOG_OTI_NANAI said

    Απ’ ότι βρίσκω, οι ελληνικοί «κεφτέδες» θα πρέπει να ονομάζονταν «αρβέλια».

    Γενικά υπάρχει και σε σοβαρότερη βιβλιογραφία ο συσχετισμός κεφτές < κοπτόν όπως και επίσης ο πιθανός συσχετισμός του κεφτέ με τους ποντιακούς "κοφτάδες". Εάν… προκληθώ θα αναρτήσω τα σχετικά τεκμήρια (φυσικά, θα τα αναρτήσω και χωρίς να προκληθώ).
    Βεβαίως, η σπανιότητα της εμφάνισης αυτών των απόψεων δείχνει ότι πρόκειται μάλλον για αυτοσχεδιασμό.

  22. Πέπε said

    18:
    Μπορεί κι αυτό. Η αλήθεια είναι ότι είμαι κάπως επιφυλακτικός απέναντι σ’ αυτή την ερμηνεία, που προτείνεται συλλήβδην για ηχηροποιήσεις του αρχικού συμφώνου:
    -Πρώτον, γιατί στην ντομάτα και στον ντενεκέ αλλά όχι στην πατάτα και στον πουρέ;
    -Δεύτερον, για ουδέτερα όπως το ντουφέκι δε φαίνεται και τόσο πιθανό, αφού τελικό -ν προηγείται μόνο στη γεν. πληθ., των τουφεκιών.
    -Τρίτον, κατά περίπτωση τέτοιες ηχηροποιήσεις γίνονται και σε μη αρχικά σύμφωνα. Εδώ στην Κρήτη ακούω συχνά το (απαίσιο) «καναμπές».

    Σε κάθε περίπτωση, η σχέση ανάμεσα στα ηχηρά και στα άηχα ποικίλλει ανά γλώσσα, και όταν εμπλέκονται δύο γλώσσες σε μια ετυμολογία μπορεί να προκύψουν διάφορες συνδυαστικές δυνατότητες.

  23. Πέπε said

    @22:
    > > η σχέση ανάμεσα στα ηχηρά και στα άηχα ποικίλλει ανά γλώσσα, και όταν εμπλέκονται δύο γλώσσες σε μια ετυμολογία μπορεί να προκύψουν διάφορες συνδυαστικές δυνατότητες.

    Το ίδιο και μεταξύ στιγμιαίων και τριβομένων. Έχουμε πολλά δάνεια με δ προερχόμενο από ξένο [d] (και δεν εννοώ εξαρχαϊσμένους ευπρεπισμούς), αλλά δεν ισχύει το ίδιο μεταξύ β και [b].

  24. Σηλισάβ said

    Επειδή τσακώνομαι συχνά στο φέησμπουκ με διάφορους ελληνοβλαμμένους, οι οποίοι ψάχνουν ελληνική ρίζα στα πάντα, να πω ότι όταν κάποιος είναι φανατικός και με στόχο, δεν πείθεται με τίποτα, όσα επιχειρήματα και να του παρουσιάσεις. Θα πω μόνο ότι ο Κεμάλ Ατατούρκ, στα πλαίσια του νέου εθνικισμού και παντουρκισμού πάνω στους οποίους έχτισε τη νέα Τουρκία του, είχε πάει στην Αγγλία επίσημη επίσκεψη και δήλωσε ότι οι Τούρκοι είχαν φτάσει μέχρι εκεί, καθώς το Κεντ είναι (πρωτο-)τουρκική λέξη και σημαίνει σπίτι-σπιτικό – αν θυμάμαι καλά.
    Η Θεία (ή κουμπάρα ή συμπεθέρα) ελληνική γλώσσα δεν είναι η μόνη μητέρα όλων των γλωσσών τελικά.

  25. 24 Kent = πόλη, άστυ.

    Τον Ομηρικό (ή μάλλον Ομαρικό) βασιλιά των Αχαιών Αγά Μεμνούν, τον ευχαριστημένο αγά δλδ, τον έχεις υπόψη σου? 🙂

  26. Σηλισάβ said

    25. 🙂

  27. sarant said

    21 Να ανεβάσεις!

  28. Μουτούσης Κωνσταντίνος said

    Μάλα περ χατέουσα = ἡ ἐπιθυμῶσα σφόδρα , Ὀδύσσεια , β 249

  29. gpoint said

    # 23

    Πέπε σοφά οι κρητικοί λένε ο καναμπές και στην γενική του καναμπέος ενώ οι στεριανοί δυσκολεύονται στην γενική

    άλλο θέμα… δηλαδή επειδή ο Μαμαλάκης κάνει καλά (;) γιουβαρλάκια έχει άποψη ετυμολογική ; Κι εμείς που το χταπόδι το κάνουμε αμβροσία, τίποτις ;
    Ορίστε η τελική λύση για τον κεφτέ : είναι λέξη από τους ρομά που δεν προφέρουν ως γνωστόν το θήτα και βάζουνε στην θέση τους ταυ δλδ :

    Κέφι θες –>. κεφι τες –>. κεφ’τές

  30. Στέλιος München said

    Λίγο άσχετο με το σημερινό θέμα, αλλά μου έκανε μεγάλη εντύπωση σε πρόσφατη συζήτηση μου με υπεραιωνόβιο κάτοικο του Οροπεδίου Λασιθίου η χρήση τουρκικών λέξεων που αμφιβάλλω αν σώζονται ακόμα στην κρητική διάλεκτο. Παραδείγματα: «Αυτός ήταν γιορμπαγλής (= πονηρός)» και «…να βάλει γιαγκίνι (= πυρκαγιά) και να πάω χαπίσι (= φυλακή)».

  31. Γιάννης Ιατρού said

    29: κατά το «τα χυτεί αίμα» 🙂

  32. BLOG_OTI_NANAI said

    27: Μια που με… προκαλείς, παραθέτω μερικά ευρήματα με σχετικές αναφορές. Το τελευταίο (φαρασιώτικο) όπως κατανοώ, δείχνει ότι το «Κοφτάς» (που ξεγελάει για ελληνικό) προέρχεται από το τούρκικο «Κεφτές». Το γερμανικό δεν ξέρω τι λέει:

  33. BLOG_OTI_NANAI said

  34. BLOG_OTI_NANAI said

  35. … άποψη θέλει … ότι οι κεφτέδες είναι … το ελληνικό «κοπτόν».
    … Υπάρχουν τύποι όπως «κοπτόν»,
    αλλά αναφέρονται σε
    φαρμακευτικά παρασκευάσματα..

    Τώρα έλυσα το μυστήριο:

    Στο πατρογονικό
    Διακοπτόν (Αχαΐας)
    βρισκόταν η φάρμα του παππού μου
    ανάμεσα σε δυο κεφτέδες

  36. Γς said

    Κεφτές.

    Σχεδόν 70 χρόνια με απασχολεί ένας κεφτές.
    Κι ακόμα δεν αξιώθηκα να εκπληρώσω την επιθυμία μου για έναν κεφρφτέ που δεν θα μπορούσα να το φάω.
    Νηπιαγωγείο και με το κυπελάκι μας ανά χείρας περιμέναμε πως και πώς να έρθει το αυτοκίνητο με το γάλα.
    Περιμέναμε και κάναμε όνειρα για το τι θα κάνουμε όταν μεγαλώσουμε
    .
    Για μια μεγάλη κούρσα ο ένας, για το μαγαζί που θα άνοιγε ο άλλος. Μέχρι και για γκόμενες λέγανε.
    Εγώ όμως σταθερός. Εκεί στον κεφτέ μου. Κι απορώ γιατί μεχρι τώρα δεν εκπλήρωσα αυτό που διακαώς επιθυμούσα:

    -Εγώ θα πάω και θα πάρω κιμά. Πολύ κιμά. Και θα μουλιάσω ένα καρβέλι ψωμί. Και δυόσμο και θα φτιάξω κεφτέδες πολλούς κεφτέδες.
    Θα τους τηγανίσω και θα γεμίσω ένα ταψί. Τίγκα!

    Και θα τους φάω όλους! Ολους εκτός από έναν τον τελευταίο, που θα είχα χορτάσει και δεν θα μπορούσα να τον φάω.

    Και πως ήθελα να είναι μέσα στο ταψί και να τον κοιτάζω…

  37. spiridione said

    7. Όχι, δεν υπάρχει στη Βαβυλωνία αυτό.

    32 κτλ. Να προσθέσουμε και το λεξικό Ηπίτη
    https://books.google.gr/books?id=mdQiAwAAQBAJ&pg=PA190&dq=%CE%BA%CE%B9%CE%BF%CF%86%CF%84%CE%AD%CF%82&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwiIv-6Pi5TkAhURyKQKHQtWB6kQ6AEILTAB#v=onepage&q=%CE%BA%CE%B9%CE%BF%CF%86%CF%84%CE%AD%CF%82&f=false

  38. loukretia50 said

    37. Στη Βαβυλωνία έχει «κιοφτέδες» σελ 3 και 41
    http://www.24grammata.com/wp-content/uploads/2011/02/Babilonia-Glossas.pdf

  39. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    5 ΓιώργοςΜ >>κάνω αντίσταση και τρώω φακές σήμερα!
    Συντονίσου! 🙂
    https://www.eisaimonadiki.gr/%CE%BA%CE%B5%CF%86%CF%84%CE%B5%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-%CF%86%CE%B1%CE%BA%CE%AE-%CE%AE-%CF%86%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%BA%CE%B5%CF%86%CF%84%CE%AD%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1/

    22 Πέπε, ένα δίκιο τόχεις (περιπτώσεις συμπροφοράς αλλά όχι πάντα)
    Τουφέκι, εφτακάθαρο, λέμε/λέγαμε κάτω.
    Στην Αρκαδία λένε μπατάκες τις πατάτες.

  40. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    38 Σου μυρίσανε οι κεφτέδες κι εφάνης! Καλωσόρισες, χίλια
    μ΄αστερίες και κοχύλια! 🙂
    Λου, λουλούδι μου! Κι άντε να βρω εκείνο το πόνημά σου περί κεφτέδων εξοστρακισμού 🙂

  41. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κιοφτέδες έλεγε και η μάνα μου που τους έμαθε μεγάλη, όταν παντρεύτηκε και κατέβηκαν στην πόλη. Αλλά έτσι τους έλεγαν τότε-κι ακόμη οι μεγαλύτεροι- κι εκεί. Κιοφτέδες, στην ανατολική Κρήτη, να ξέτε 🙂

  42. spiridione said

    32. Επίσης, να προστεθεί και το άρθρο του Άνθιμου Παπαδόπουλου, παλιού διευθυντή του ΙΛΝΕ, ‘Τα εκ της Ελληνικής δάνεια της Τουρκικής’, περ. Αθηνά 44 (1932), 2-. 27. Δυστυχώς δεν υπάρχει ονλάιν.

    https://books.google.gr/books?hl=el&id=ZmPNAAAAMAAJ&dq=%CE%BA%CE%B9%CE%BF%CF%86%CF%84%CE%AD&focus=searchwithinvolume&q=%CE%BA%CE%BF%CF%86%CF%84%CE%AF%CF%82

  43. ΣΠ said

    42
    Και το πελτέ από το πολτός!

  44. ΣΠ said

    38
    Καλώς την Λουκρητία! Μας έλλειψες!

  45. Γιάννης Ιατρού said

    37α/38: Κάνει τώρα τέτοια λάθη ο Λιαντίνης; (#10) 🙂

    Καλώς τηνε την πέρδικα 🙂 🙂

  46. loukretia50 said

    Χαρά μου να σας ξαναβρώ!

    Ίσως κάποιοι να θυμούνται μια παραγγελιά ατυχή
    που ανέμελα είχα δώσει, δίχως τόση προσοχή :

    «Μια μερίδα κεφτεδάκια» … μα ήταν μόνο η αρχή!
    Κι η παραγωγή τοιούτων με μια φούρια συνεχή
    μας προκάλεσε μεγάλη σύγχυση και ταραχή
    σαν πλακώσαν τα τηγάνια, σωστή κεφτεδοβροχή!

  47. loukretia50 said

    Μιχ. Νικολάου
    Θα σε ξανάβρω με κεφτέδες, 3 του Σεπτέμβρη να περνάς
    στο Διακοφτό σε καφενέδες και τσιπουράκια να κερνάς!
    btw
    Τι σε κόφτει βρε Μιχάλη από πού είναι ο κεφτές?
    Είναι απόλαυση μεγάλη οι μπουκίτσες οι κοφτές
    Θέλουνε μαγκιά για νάναι νόστιμες, λαχταριστές

    Δε μπορεί ο πάσα ένας να τη δει Τσελεμεντές
    Αν οι γνώσεις κι εμπειρίες στο τηγάνι είν΄λιγοστές
    βγαίνουν άψητες στο μέσα και απόξω καπνιστές
    Κι αν φλαμπέ θα καταλήξουν μη μου λες ότι δε φταις
    ΛΟΥ
    Αν σερβίρει Μαμαλάκης, ας τις λέει και συγκοπτές!

  48. spiridione said

    38. 45. Ο Λογιότατος παράγγειλε «Άξον δε καμοί πλακούντα, τον και μάκαρες ποθέουσιν» και ο Ανατολίτης νόμιζε πως ήθελε μακαρόνια.

  49. loukretia50 said

    ΕΦΗ – ΕΦΗ ! Χαρώ το!
    Με κεφτέδες ή καρότο είν΄αδύνατο να βρω
    πόνημα που έχω γράψει, στων ριμάδων το χορό!

    Ο κεφτές που το έσκασε – θυμάσαι στα Κλασσικά Εικονογραφημένα?
    Έχω παιδιόθεν μια περίεργη σχέση με τα κεφτεδάκια.
    Ήταν από τα λίγα φαγητά που μου άρεσαν πολύ και η μητέρα μου φρόντιζε να τα κάνει πολύ μικρά – μπουκίτσες γιατί ήμουν μίζερη και ιδιότροπη.
    Ο λόγος βέβαια που τα ήθελα έτσι ήταν καθαρά πρακτικός: πώς να σερβίρω στη γάτα μια κεφτεδάρα?
    Με τα μικρά δε με έπαιρναν χαμπάρι.
    Συχνά τα εκτόξευα απ΄τη μέση του δωματίου έξω απ΄το παράθυρο, μέχρι που πέτυχα μια γειτόνισσα και με κάρφωσε. Κεκλεισμένων θυρών και παραθύρων έτρωγα έκτοτε!
    Από σημάδι βέβαια έπασχα, γιαυτό συχνά κατά τη διάρκεια φασίνας ξετρύπωναν κεφτεδάκια που είχαν παρεισφρύσει σε απίθανες γωνιές.
    Ναι, φυσικά μου έλεγαν «άλλα παιδάκια δεν έχουν να φάνε», όμως η ευαισθησία μου ήταν από τότε επιλεκτική και έκρινα πολλά εκ του αποτελέσματος, πχ ότι το συγκεκριμένο κεφτεδάκι είτε το φάω είτε όχι, δε θα αποτελέσει τροφή για κανένα παιδάκι.
    Μεγαλώνοντας αναθεώρησα πολλά, τα κεφτεδάκια όμως παρέμειναν σταθερή αξία.
    Μόνο που τα στερούμαι, γιατί ουδέποτε πέτυχα κάτι καλύτερο από ανεκτό , ίσως γιατί αποφεύγω το τηγάνι ως ο διάολος το λιβάνι, ένεκα το τσιτσιρίζον λάδι.
    Το έρμο το τηγάνι απαιτεί στενότερη επαφή κι εγώ δεν!

  50. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    30 Στέλιος (είσαι ο ντάντι κουλ;)
    Μόνο για το γιαγκίνι βεβαιώνω πως ναι, διασώζεται. Η μεγάλη φωτιά και η φλόγα της γενικά. Τς αγάπης το γιαγκίνι.
    Τ΄αλλά δυο, δεν τα ξανάκουσα. Θα πει ο Μικ-ιος αν ξέρει/άκουσε κάτι παραπάνω.
    Για το γιοργαμπλής, κάτι κοντινό ηχητικά,που δεν ξέρω κι αν ισχύει ότι «γιοργά» ο μονόπαντας καλπασμός.
    – Τα γιοργαλίδικα άλογα είναι μια πολύ παλιά ράτσα αλόγων, που επικράτησε στην Κρήτη από πριν τον πόλεμο του 1940. Τα άλογα αυτά, έχουν την ιδιαιτερότητα, να περπατούν γιοργά.
    – Τι σημαίνει γιοργά?
    – Σημαίνει ότι περπατούν με τα δύο πόδια μαζί δεξιά και τα δύο πόδια μαζί αριστερά. http://www.kriti-mou.gr/katigories/afieromata/item/855-giorgalidika-aloga/855-giorgalidika-aloga

  51. loukretia50 said

    Μιλώντας για άλογα, αυτό νομίζω δεν ισχύει για καλπασμό

    Cronopiusa https://youtu.be/JpVJBg36_mY για σένα
    Τom Waits – Valuta

  52. ΣΠ said

    50
    Απ’ ό,τι θυμάμαι, έτσι περπατούν οι καμηλοπάρδάλεις.

  53. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    47 >>Αν σερβίρει Μαμαλάκης, ας τις λέει και συγκοπτές!
    Όταν τηγανίζει Κρήτη θα τις λέει συγκοφτές
    και θα κάνουν ρίμα-πιάτο κι οι πατάτες του οι οφτές

  54. loukretia50 said

    48. Aπολαυστικός ο διάλογος!
    «…ΑΝΑΤΟΛΙΤΗΣ : Λογιώτατο μακαρόνια τέλει.
    ΛΟΓ. Ουχί, αλλά πλακούντα και είρηκα τον και μάκαρες..
    ΑΝΑΤ. Ιστέ μακαρόνια, για εσύ καμήλα είσαι να φας χαμούρι άνταμ; ντεν τρως ντολμά σαν το γρόντο μου, κιοφτέ σαν το παπούτζι μου, μόνε μακαρόνια ύρεψες…»

  55. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    52 χαχα! Ναι! (πώς θα το συνδέσουμε με τους κεφτέδες τώρα; 🙂 ε, όσοι τρώνε άλογα, κάνουν και κεφτέδες με το κρέας τους! )

  56. loukretia50 said

    53, Κι αν στην Αραπιά θα φτάσεις, ως ο Κιντ στα Εμιράτα,
    οι κεφτέδες είναι «κάφτα», τους σερβίρουν με «μπατάτα»

  57. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το βιβλίο αυτό του Νικοκύρη «Μύθοι και πλάνες για την ελληνική́ γλώσσα» είναι πετυχημένα «μικρό». Τα μη διαβαστερά νέα παιδιά ή και μεγαλύτερα, ακόμη κι αν δεν έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την γλώσσα, θα το πιάσουν στα χέρια. Κι αυτό είναι: Άμα το πιάσουν, δε θα τ΄αφήσουν. Σίγουρα κάποιο (από τα πολλά) παραμύθι έχει πιάσει το αυτί τους για τα θάματα και τα νάματα της τρισχιλιετούς, μητέρας πασών των γλωσσών νυν και αεί κλπ, οπότε θα τσιγκλιστούν να τ΄ανοίξουν. Δοκιμάστε το.
    Μετά το σημερινό μου ήρθε ιδέα να κάνω και μια μπαγαποντιά σε συγκεκριμένον άκρως κεφτεδοφάγο παραλήπτη: Να βάλω υπότιτλο στο εξώφυλλο του βιβλίου που θα του το προσφέρω δωράκι «Οι κεφτέδες είναι ελληνικοί;» 🙂

  58. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  59. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    32κε Νάσαι καλά, είναι πιο διαδεδομένη η άποψη απ’ όσο πίστευα.

    46 Καλώστηνε τη Λου, που ήρθε από αλλού 🙂

    50 Όχι, δεν είναι.

  60. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @32-34. Μπράβο σου BLOG! Σπουδαία η συμβολή σου σε ό,τι ωραίο αποκομίζουμε από αυτό το ιστολόγιο!

  61. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Νίκο, καμαρώνουμε μαζί σου για όλα τα ωραία που σου αναγνωρίζουν και γελάμε κρυφά (κάτω από τα μουστάκια μας 🙂 ) όταν η κριτική που σου ασκείται είναι του είδους «το μόνο μειονέκτημα στο ‘Μύθοι και πλάνες για την ελληνική́ γλώσσα’ είναι ο περιορισμός του μεγέθους..»

  62. 50/51

    Χαίρετε κοπέλες 🙂
    Ένα ετυμολογικό σχολιάκι μου εδώ https://www.slang.gr/definition/25097-giorgada-pao#comment-108390 για τα γιοργαλίδικα άλογα. Και ναι, έχει στο ΥΤ βιντεάκια που φαίνεται καθαρά ο τροχασμός με τα δύο πόδια της ίδιας πλευράς να σηκώνονται ή να πατάνε ταυτόχρονα, και ναι, όντως βαργέμαι να τα ξαναβρώ 🙂

  63. loukretia50 said

    62. γειά σου ωρέ Χχτήνος! – ε, τι να λεω, κοπέλι? – τεμπέλη!
    Στο δικό μου βιντεάκι δε φαίνεται πάντως.
    Μάλλον με μπερδεύει η κίνησή του.
    Ισχύει ότι δεν πρέπει να στέκεσαι πίσω από άλογο ή μουλάρι?

  64. sarant said

    61 Το μέγεθος δεν έχει σημασία, αφού!

  65. Γειά σου Λου 🙂

    Βάζω εδώ προχείρως ένα βιντεάκι (είχες δεν είχες μου σμπαράλιασες τη ραστώνη, το κοπροσκύλιασμα c’est a dire. Αλλά δεν παραδόθηκα αμαχητί. Σοβαρή έρευνα δεν έκανα 🙂 ). Άμα το διακόπτεις στιγμιαία πάνω στον καλπασμό θα δεις καθαρά σε διάφορες φάσεις τα 2 πόδια της ίδιας πλευράς να είναι ταυτόχρονα είτε στη γη είτε στον αέρα.

  66. ΣΠ said

  67. mitsos said

    Καλησπέρα.

    Η αλήθεια είναι πως το ιστολόγιο είχε χάσρι κάτι από την νοστομιά του και από το μέτρο . Όμως ήρθαν τα κεφτεδάκια και …. επέστρεψε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ και η Λού . ( Καό υπόλοιπο Καλοκαιριού Λου )

    @64. . π.χ. για την Καθημερινή που έχει μικρή την μπάρα του ποσοστού του Τουρισμού επί του ΑΕΠ για την Ελλάδα ;; Ρωτάω γιατί και εκεί για το μέγεθος ο λόγος . Άραγε άνευ σημασίας για τους ίδιους επειδή την έχουν μεγάλη την στήριξη από τους ισχυρούς ; 🙂

  68. Jane said

  69. ΣΠ said

    65
    Δεν χρειάζεται να το διακόπτεις. Βάλε playback speed στο 0.25.

  70. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Εις μνήμην Jan Palach.. (Αφορμή για σκέψεις, απ’ όποια ίδεολογική σκοπιά και να διαβάζει κανείς την σύγχρονη Ιστορία)

  71. Jane said

    Ο Αμαζόνιος καίγεται εδώ και 3 βδομάδες..

  72. BLOG_OTI_NANAI said

    37,42: Ωραία κι αυτά.

    59: Τελικά είχε περάσει σε κάποιους αυτή η αντίληψη.

    60: Σ’ ευχαριστώ πολύ Γιώργο!

  73. Γς said

    61:

    >:είναι ο περιορισμός του μεγέθους..»

    Τελικά μετράει!

    -Που ειναι δεσποινίς η εργασία σας;

    -Μου αναθέσατε κάποια;

    -Και βέβαια. Δεν ανοίγεις το ε-ταχυδρομείο σου;

    -Οχι! Μου στέλνουν όλο μηνύματα πως να μεγαλώσω το πουλί μου

    Την εποχή που το διαδίκτυο.ήταν γεμάτο με συνταγές μεγαλώματος του πέους

  74. Γς said

    67, 72:

    >για την Καθημερινή που έχει μικρή την μπάρα […] Ρωτάω γιατί και εκεί για το μέγεθος ο λόγος . Άραγε […] την έχουν μεγάλη την στήριξη από τους ισχυρούς

    Σίγουρα μετράει

  75. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @73. Κυκλοφορούσε κάποτε ένα νόστιμο σχετικό ανέκδοτο, αλλά επιφυλάσσομαι για την ειδική έκδοση του ιστολογίου- «Μόνο για άντρες!» 🙂 🙂

  76. BLOG_OTI_NANAI said

    71: Είναι πολύ κουφό και εντελώς απαράδεκτο που δεν έχει λάβει διαστάσεις ως προς την ενημέρωση η καταστροφή στον Αμαζόνιο. Δεν έφτανε μόνο η καταστροφή λόγω της εκμετάλλευσης, προστίθενται και αυτά που δεν αποκλείεται να είναι και εμπρησμοί από συμφέροντα.

    ΥΓ
    Άσχετο, αλλά παραξενεμένος βλέπω τον συσχετισμό: «Everybody cried when a church burned down»
    Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια περίεργη σιωπή όχι για… εκκλησίες(!), αλλά για την σφαγή και τον εκτοπισμό χιλιάδων χριστιανών σε δεκάδες χώρες του κόσμου από φανατικούς του Ισλάμ αλλά και άθεους. Ελάχιστες μόνο αναφορές είδαμε από μεγάλα μέσα ενημέρωσης και αυτές μόνο το τελευταίο διάστημα. Αν το σχόλιο δεν το έκανε κάποιος βλάκας, τότε είναι πολύ προσβλητικό για τη μνήμη των δολοφονημένων.

  77. Γς said

    68:

    >Σαν σήμερα το σωτήριο έτος 1982 καταργήθηκε το άρθρο του Ποινικου Κώδικα που τιμωρουσε τη μοιχεια.

    Ηταν το 1971 που λαχτάρησα

  78. Γς said

    77:

    Ξέχασα την περιπέτειά μου

    https://caktos.blogspot.com/2013/07/blog-post_4.html

  79. sarant said

    67 Άκουσα ότι το διορθώσανε το διάγραμμα -την επιμηκύνανε τη μπάρα. Τελικά φέρνουν αποτέλεσμα αυτά τα κόλπα που διαφημίζουν 🙂

  80. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    – Είπαμε: Το βιβλίο του Νικοκύρη ιδανικό δώρο για ψιλο-ελληνοβαρεμένους φίλους…

    #30, 50

    – γιορμπαγλής: Είναι μια παραφθορά της λ. ‘τζορμπαλής’ = βίαιος, ύπουλος (κάτι σαν τσαμπουκαλής, σήμερα 🙂 ). Και ‘τζορμπαλίκι’ = βιαιότητα, αυθαιρεσία (<τουρκ. zorbalik).
    Δεν ακούγεται καθόλου σήμερα.
    Καμία σχέση με ‘τζορμπάς’, ‘ζορμπάς’ = σούπα με τραχανά ή ξινόχοντρο ή και με σκέτο ρύζι (<τουρκ. çorba).
    Ούτε και με τα ‘γιοργαλίδικα’ άλογα (<τουρκ. yorga, yorgali). Περισσότερες πληροφορίες ΣτοΔγιαλοΧτηνος, σχ.62 🙂 .

    – γιαγκίνι: Τα είπε η ΕΦΗ. Να προσθέσω μόνο τα (μτφ.) παράγωγα ‘γιαγκιλίκι’ = φλογερός έρωτας και ‘γιαγκιλεμένος’ = φλογισμένος από έρωτα, ερωτοχτυπημένος.
    Οι λ. αυτές ακούγονται/λέγονται μεν και σήμερα, αλλά από μεγαλύτερης ηλικίας ομιλητές. Στη διατήρηση βοήθησαν και οι μαντινάδες και τα τραγούδια, όπως το παρακάτω, που παίζεται συχνά σε γλέντια «…φως μου, το γιαγκιλίκι σου και πώς να το παλέψω.»

    – χαπίσι: Ακούγεται πανελληνίως ως ‘το χάψι’ και, κυρίως, ‘η χάψη’ = η φυλακή. (<τουρκ. hapis).
    Επίσης γνωστή και από το όμορφο τραγούδι του Λοΐζου, σε στίχους Λ. Παπαδόπουλου. (Αν μπορείτε, μην το ακούσετε…)

  81. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @80. Ακούγεται ΚΑΙ σήμερα (..έστω, ο απόηχός του). Αραιά και πού διαβάζουμε για ζορμπαλίκι, πολύ δε συχνότερα ακούμε το επώνυμο Ζορμπάς. Ο «ζορμπάς» ως σούπα, σε οδηγεί παραπλανητικά στο προηγούμενο αλλά η ποντιακή εκδοχή του (Σορβάς- τανωμένον σορβά) σε επαναφέρει στον σωστό -ετυμολογικό- δρόμο.. (τουρκ.σούπα= çorba). 🙂

  82. sarant said

    80 Η χάψη είναι πανελλήνια. Γνωστή και από τον Καραγκιόζη. Το χαπίσι είναι πολύ κοντά στο τουρκικό.

  83. loukretia50 said

    81. Νομίζω πως η φράση «η φιλία ενίκησε το ζορμπαλίκι» αποδίδεται από τον Παύλο Νιρβάνα στον Παπαδιαμάντη.
    Δε θυμάμαι λεπτομέρειες.

  84. loukretia50 said

    83 – συνέχεια
    Βρήκα ότι αναφέρεται εδώ:
    Η φωτογράφιση του Παπαδιαμάντη https://www.fotoart.gr/arthra/logotenxia/papadiamantis/index.htm

  85. 82 Από τότε που κατάφερνα να διαβάζω αξιοπρεπώς τα σελτζουκικά του Γιουνούς Εμρέ το θυμάμαι ως habs, κατευθείαν από τα αραβικά.

  86. loukretia50 said

    Ο ειδικός μάλλον κάνει βουτιές, οι ρεμπετολόγοι λείπουν, βρήκα σε δύο πηγές – αξιοπιστία δεν εγγυώμαι – αυτά :
    Ζορμπαλίκι
    Oνομαζόταν ένας συγκεκριμένος τρόπος ζωής, κάτι σαν λαϊκό αντάρτικο. Μάλιστα στη συνείδηση των Τούρκων ταυτίζονταν με τους κλέφτες. [σύμφωνα με το τούρκικο λεξικό: Zorba:
    1. τύραννος, δεσπότης, καταπιεστής, δυνάστης, σατράπης
    2. τραμπούκος, κέρατο βερνικωμένο, αντράκι
    3. βίαιος, δεσποτικός, καταπιεστικός, σατραπικός].

  87. Πέπε said

    @30:
    Δηλαδή συνάντησες άνθρωπο -έστω και υπεραιωνόβιο- που για να πει «φυλακή» θεωρούσε φυσική αυτονόητη επιλογή το «χαπίσι»; Και συνεννοήθηκες και μαζί του;

    Εντυπωσιακό!…

    Το γιαγκίνι, δεν ξέρω ειδικά στην Αν. Κρήτη, πανελληνίως πάντως ανήκει στις λέξεις που διαιωνίζονται μέσω των τραγουδιών. Ο στίχος «καραγιαγκίνι μες στην καρδιά έχω και τυραννιέμαι» (από το «Ερηνάκι» – Φέρτε πρέζα να πρεζάρω) είναι πασίγνωστος λόγω του Ρεμπέτικου του Φέρρη, και το βασικό του νόημα είναι κατανοητό ακόμη και σε όσους δεν ξέρουν ότι κυριολεκτικά γιαγκίνι είναι η φωτιά. Το «Σαν της Σμύρνης το γιαγκίνι», όπου η λέξη χρησιμοποιείται εντελώς κυριολεκτικά, δεν είναι ακριβώς πασίγνωστο αλλά σίγουρα είναι γνωστό σε κάποιους κύκλους. Και από τους ανθρώπους που ακούνε τέτοια τραγούδια, υπάρχουν και κάποιοι που γράφουν και δικά τους και ξαναχρησιμοποιούν τέτοιες λέξεις, που συνήθως γίνονται/παραμένουν κατανοητές σε αρκετούς από τους ακροατές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στιχουργοί ή ακροατές τις χρησιμοποιούν και προφορικά στην καθημερινότητά τους.

    Μόνο που σε σημερινό τραγούδι η χρήση μιας τέτοιας λέξης αποσκοπεί στη δημιουργία ορισμένου συναισθηματικού συμφραζομένου, ενώ στης Σμύρνης το γιαγκίνι (περίπου 100 χρόνια πριν) ήταν μια αυτονόητη και φυσική επιλογή – αυτό ακριβώς που στην περίπτωση του σημερινού Λασιθιώτη γέροντα μού φάνηκε εντυπωσιακό.

    Απορώ πώς τα λεξικά δεν έχουν αναγνωρίσει αυτή την ειδική κατηγορία λέξεων (αυτές που χρησιμοποιούνται μόνο σε τραγούδια), δίπλα στις λογοτεχνικές, τις ποιητικές, τις λαϊκές, τις αργκοτικές κλπ..

  88. loukretia50 said

    παρντόν, ξέχασα το λινκ
    Ρεμπέτικο γλωσσάρι
    https://rembetiko.gr/t/%CF%84%CE%BF-%CF%81%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%AD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF-%CE%B3%CE%BB%CF%89%CF%83%CF%83%CE%AC%CF%81%CE%B9/9687

    Πέπε
    Ίσως γιατί συνήθως αυτές οι λέξεις συμπεριλαμβάνονται στις επιμέρους κατηγορίες που ανέφερες.
    Νομίζω πως ελάχιστες αναφέρονται μόνο σε τραγούδια.

  89. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    80 Μικ-ιος
    Ότι σχετίζεται με το γιαγκίνι το γιαγκιλίκι, δεν το είχα καθόλου σκεφτεί.
    Θυμάσαι μιαν άλλη μαντινάδα με γιαγκιλίκι, μεσα σε παλιό, σκωπτικό τραγούδι όπου ο ερωντοχτυπημένος πάει να την κλέψει ή να της κάνει καντάδα,δε θυμάμαι τα ενδιάμεσα, του Τσαγκαράκη ή του Κουμιώτη, και τον ξυλοφορτώσανε με τον πλάστη (ξυλίκι που το λέμε κάτω) και καταλήγει:
    Δεν ξανακάνω ετσά δουλειά
    κι ας έχω γιαγκιλίκι
    θα μάθω ομπρός αν έχουνε
    στο σπίτι ντως ξυλίκι

    >>Τζορμπαλής, τσαμπουκαλής
    ο τζόρας να είναι σύντμιση;

  90. loukretia50 said

    Δε φανταζόμουν ότι οι κεφτέδες εμπνέουν και νοστιμίζουν και λογοτεχνικά κείμενα, όμως σε γρήγορη αναζήτηση βρήκα δύο :
    – Οι κεφτέδες του Καραγκιόζη – Ειρήνη Παππά (όχι η πολύ γνωστή)
    https://vivlio2net.files.wordpress.com/2014/02/cebfceb9-cebaceb5cf86cf84ceadceb4ceb5cf82-cf84cebfcf85-cebaceb1cf81ceb1ceb3cebaceb9cf8cceb6ceb7.pdf

    Μάρω Λοϊζου Το χαμογελαστό συννεφάκι
    «… Ε… να… είπα να περάσω να δω τι κάνετε, τα μάσησε το Χαμόγελο. Καιρό έχω να σας δω… Ε, κι όπως και να το κάνουμε, κυρα-Κατερίνα μου, ξέσπασε, οι τηγανητοί σου κεφτέδες και νεκρό ανασταίνουν…»
    http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSDIM-E111/324/2194,8126/

    Τι λένε τώρα, καλή όρεξη?
    (Αχ Κουβάτσε, ελπίζω ακόμα να διακοπεύεις…)

  91. Με -τζ- δεν το έχω συναντήσει ποτέ. Ζορμπαλή τον ξέρω.

  92. loukretia50 said

    Όμως λέγεται συχνά στα μέρη μου τουλάχιστον – ο τζόρας. Στη Λευκαδίτικη διάλεκτο συναντάμε και
    τη τζόρα ή τζοριά : ρόπαλο, χοντρή βέργα.
    “Θα σε πιάσω με τη τζόρα και θα σε μάθω εγώ γράμματα”
    μτφ.: “Είσαι τζόρας”. δηλ. είσαι αμαθής, ανεπίδεκτος μαθήσεως και Τζόρια = χτύπημα με τη τζόρια
    Λεξικό του Λευκαδίτικου Γλωσσικού Ιδιώματος – Πανταζής Κοντομίχης

    Τζόρα /ἡ/ (ὄζος, ὀζηρὸς -ὰ) = ρόπαλον μὲ σφαιροειδὲς ἄκρον, ὁζώδης ράβδος.
    Τζόρα (τό) = μπαστούνι τῶν βοσκῶν.
    Το Γλωσσάρι της Λευκάδας – Ηλίας Γαζής
    Τζοριὰ /ἡ/ (ὄζος, ὀζηρὸς -ειος) = πλῆγμα διὰ ροπάλου, ραβδισμός.
    Τα Λευκαδίτικα – Χριστόφορος Λάζαρης
    (η) βέργα ή “οζώδης ράβδος” (Λάζαρης) γιατί έχει ρόζους (όζους). Ένα τέτοιο κλαδί ελιάς, συνήθως αγριελιάς, με ρόζους, χρησιμοποιούσαν οι παλιοί δάσκαλοι για τις παλάμες των ανεπίδεκτων ή ανήσυχων μαθητών ως τιμωρία και σωφρονισμό.
    Μεταφορικά η λέξη σημαίνει και τον ανεπίδεκτο μαθήσεως μαθητή (τζόρας) που χρειάζεται τζόρα, ξύλο δηλαδή.
    Καρσάνικα Γλωσσικά Ιδιώματα – Δημ. Κατωπόδης
    https://lexikolefkadas.gr/tzora-i-ke-tzoria/

  93. Αγγελος said

    Περί τζορβά:
    Στο λεξικό του Δημητράκου αναφέρεται παροιμία «ο σεβντάς δεν είν’ τζορβάς». Αμερικανός συμφοιτητής μου, χωρίς φυσικά να το ξέρει αυτό, μου είπε κάποτε ότι η Ρωσοεβραία γιαγιά του συνήθιζε να λέει «love is not a potato» Υπόγειες διαδρμές…

  94. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    90.Λου >>οι κεφτέδες εμπνέουν και νοστιμίζουν και λογοτεχνικά κείμενα
    Ου! και νοστιμοτράγουδα:
    Όταν περνώ για να σε ιδώ
    αχ πώς με βασανίζεις
    έχεις κεφτέδες στη φωτιά
    αχ Κατερίνα μου γλυκιά
    και γλυκοτηγανίζεις.
    Αμάν Κατερίνα μου
    Τούντας-Περπινιάδης, το πρώτον.

    … και μου πετάς ένα κεφτέ
    ωχ το μάτι μου…

    Κεφτές χαραχτηρίζεται περιπαιχτικά το άνευρο ,άχρωμο,λίγο αργόστροφο αρσενικό ή να μη γενικεύω και ήταν μόνο της (παλιο)παρέας μου- για να δω το σλάνγκ. Α όχι! δείτε μόνοι σας κεφτές και κεφτέδες-καμιά σκέση 🙂

  95. loukretia50 said

    94. ΕΦΗ- ΕΦΗ
    «Κεφτές χαραχτηρίζεται περιπαιχτικά το άνευρο ,άχρωμο,λίγο αργόστροφο αρσενικό…»

    93. «love is not a potato»

    -«Η αγάπη μας ήτο πατάτα διότι η νέα με ηπάτα»
    Θρηνεί ο νιος με τη γραβατα διαβαίνοντας την πέρα στράτα
    -«Μα αφού ήσουνα κεφτές, τι νάκανα? Εσύ τα φταις»
    Έλεγε η νια η μαυρομάτα σαν του ξηγήθηκε σταράτα

  96. Πέπε said

    Αφού μετά από τόσες ώρες στον ουρανό του διαδικτύου δε βρέθηκε ένας χριστιανός, ένας χριστιανομπολσεβίκος έστω, να αποκαλύψει τις ανοησίες που έχει δημοσιεύσει ο Η. Πετρόπουλος σχετικά με τον κεφτέ (τη λέξη, όχι το έδεσμα), και που επιμελώς μάς αποκρύπτουν η τε κυρία Κατσογιάννου και ο κύριος Σαραντάκος, δε θα το κάνω ούτε εγώ. Απορίας άξιον πάντως πώς κάτι τέτοιο διέφυγε του αιμύλου γέροντος που συνήθως ενθουσιάζεται με καθετί βωμολοχικό και ομοφυλοφιλικό.

  97. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    95 Λου 🙂 🙂
    Και πατάτα και κεφτές;
    Τελεσίδικα: δε φταις!

    Ήθελα να ‘σουνα κεφτές
    και να ‘μουν το τηγάνι ,
    να δεις η φλόγα του σεβντά
    κάψιμο που το κάνει
    τουϊτερικόν για τη μέρα της ποίησης

    96. του σλανγκ τα νιάμερα λες; 🙂
    Γιατί θαρρείς δεν παρέπεμψα νωρίτερα; Να μη βρωμίσει το νήμα και καούν τα …κρεατοσφαιρίδιά μας!

    υγ Έχει στο β΄πρόγραμμα επανάληψη εκπομπές του Πάνου Γεραμάνη (τώρα υιος Πάνου Γαβαλά για τον Γαβαλά)

  98. Θρακιώτης said

    Μάταια περίμενα μέχρι τις 2 το πρωΐ, μπάς και φιλοτιμηθεί να βγεί και να μάς κάνει ανάλυση ο παοκτζής σχολιαστής κ. Gpoint για το αποψινό 4-0 του Θρύλου στο Καραϊσκάκη με τους Ρώσους. Σέβομαι την στάση παλαιάς Αρσακειάδος που κρατάει (η σιωπή μου προς απάντησίν σου), διότι σε 22 ώρες από τώρα έρχεται το μεγάλο αγγούρι στην Μπρατισλάβα και πρέπει να προετοιμαστεί τί θα μάς πεί για να δικαιολογήσει τις παπαριές που μάς έλεγε επί μήνες.

    Από την πλευρά μου, σάς δίνω ένα απολύτως σίγουρο για απόψε, ώστε να πάτε όλοι ταμείο. Στις 10 το βράδυ στην Μπρατισλάβα, η Σλόβαν αντιμετωπίζει τον ανέτοιμο ΠΑΟΚ. Το παιχνίδι είναι ξερός άσσος (ούτε κάν την ισοπαλία μή καταδεχτείτε να παίξετε) που πληρώνει στο stoiximan αρκετά καλά όπως βλέπετε.

    Παίξτε άφοβα τον άσσο της Σλόβαν και θα με θυμηθείτε. Θα πάτε Ταμείο να πάρετε τριπλασιασμένα τα λεφτά σας. Δεν έχει τύχη μέσα στην Μπρατισλάβα ο κομπλεξικός ΠΑΟΚ, εδώ η μεγάλη ομάδα του Γουέμπλεϋ είχε χάσει 2-1 το 1971 από τους Τσέχοσλοβάκους

    2) Όσο για την έκκληση του επαγγελματία φιλόλογου κ. Πέπε στο 96, έχω να του πώ ότι ισχύει η παροιμία… «ό,τι θυμάται, χαίρεται». Το μόνο που λέει ο μέγας Ηλίας Πετρόπουλος (στο «Μπουρδέλο» του + στον «Κουραδοκόφτη» του) για τον κεφτέ είναι πως στην γλώσσα του Υποκόσμου αποτελεί συνώνυμο του πρωκτού, όπως το σύκο που έγραψα πριν λίγο σε άλλη ανάρτηση.

    Και βάζει (στο «Μπουρδέλο») κι ένα ωραίο ρεμπέτικο για τον κεφτέ ο Πετρόπουλος, που άκουσε το 1973 στην φυλακή μεσούσης της Χούντας

  99. 47,
    ΤουκαΛού καιρού, πάλι!

  100. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @94. Υπέροχο τραγούδι, Έφη! (Το κεφτές= πρωκτός, με την ομο- και ετεροφυλοφιλική του σημασία) το άκουγα σε πονηρές (off-label!) αναφωνήσεις μεταξύ των επισήμων στίχων διαφόρων τραγουδιών, από μαγκίτες τραγουδιστές, μέχρι μέσα δεκαετίας του ’70..

  101. Γς said

    Διαβάζω στην Καθημερινή τις αναμνήσεις του θυρωρού [με τη στολή και τα γαλόνια] του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρετανία» και θυμήθηκα μια σύνεδρο ενός συνεδρίου που μας περίμενε εκεί στο πόστο του

    https://caktos.blogspot.com/2014/05/

    https://www.kathimerini.gr/1038793/gallery/proswpa/geyma-me-thn-k/eimai-o-an8rwpos-me-to-xamogelo

  102. Δ.Π. said

    Το βιβλίο στη Θεσσαλονίκη, σε Public και Πρωτοπορία, δεν υπάρχει. Στο πρώτο το φέρνουν μόνο με παραγγελία («μας το ζήτησαν ξανά σήμερα») και στο δεύτερο θα το έχουν προσεχώς, γενικώς και αορίστως.

  103. sarant said

    83-84 Μπράβο, έτσι είναι

    87 Υποσύνολο των λογοτεχνικών λέξεων

    98 Πήγε η καρδιά του Τζι στη θέση της. Χ2 το ματσάκι

    102 Σας ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο και συγγνώμη που κρατήθηκε (ήταν το πρώτο σας). Θα επικοινωνήσω με το εκδοτικό.

  104. antonislaw said

    Πολλα συγχαρητηρια για το βιβλιο κ Σαραντακο. Απολυτως απαραιτητο, οπως απαραιτητη η αναγκη(πλεονασμος) για αυτογνωσια.
    Πάντως κ στη δυτική Κρητη,Ρέθυμνο, η γιαγια μου ,(η λαλά μου πήγα αυθόρμητα να γράψω) κιοφτέδες έλεγε
    65-69
    Ψαχνοντας λιγο για τον πλαγιοτροχασμό ή γιοργάλισμα ή ,(α)ραβάνι των κρητικών αλόγων. Φαίνεται πως το ίδιον ειναι οχι μονο οτι σηκωνουν ταυτόχρονα τα σύστοιχα ποδια αλλά οτι την ίδια στιγμή τα άλλα δυο πατούν στο εδαφος. Αρα το αλογο δεν ειναι ποτέ ολοκληρο στον αέρα. Γι’ αυτο καπου λενε οτι το αλογο που γιοργαλιζει σωστα επιτρεπει στον αναβατη του να βαστα ενα ποτηρι νερο χωρις να το χυνει.
    Εκεινη η λεξη (α)ραβάνι, καπου ειδα οτι ειναι απο τα τούρκικα rah van, τι να ειναι ; Εχουμε κ το επώνυμο Αραβανής

    πλαγιοτροχασμός
    ο, Ν
    (για άλογο) γρήγορος βηματισμός που εκτελείται σε δύο χρόνους και κατά τον οποίο το άλογο σηκώνει εναλλάξ τα σύστοιχα πόδια, δηλ. το πρόσθιο και το οπίσθιο, ενώ ταυτόχρονα πατάει τα άλλα δύο πόδια του στο έδαφος, ο πλαγιοδιποδισμός, κν. ραβάνι.
    [ΕΤΥΜΟΛ. < πλάγιος + τροχασμός «γρήγορος βηματισμός αλόγου»].
    http://greek_greek.enacademic.com/133455/%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%87%CE%B1%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

  105. 51: [επί προσωπικού] Όχι και Τομ Γουέιτς!

  106. Περιονουσκιας said

    Στην ορεινή Αρκαδία, οι κεφτέδες είναι θηλυκοί: κεφτεδούλες! Παρεμπιπτοντως: αμείλικτη η κριτική!

  107. 105 Δεν είναι ε; Έμοιαζε πολύ πάντως, ίσως λίγο λιγότερο μπάσος.

  108. gmich said

    Περαστικός από Θεσσαλονίκη πήγα στα Public ζήτησα το βιβλίο και ο μορφασμός της πωλήτριας ήταν τέτοιας σαν να της ζητούσα να αγοράσω ξερωγώ ψάρια , -» Δεν το έχουμε αυτό το βιβλίο είναι εκδόσεις ΕΑΠ » συνέχισε με το ίδιο ύφος . -«Μα στην ιστοσελίδα σας το διαφημίζετε της απάντησα » – «Θα το ψάξω και θα σας πω.» Γύρισε μετά από λίγο και μου είπε : » Δεν το έχουμε . Μπορείτε να το παραγγείλετε» Το παρήγγειλα βέβαια αλλά από άλλο βιβλιοπωλείο.

  109. 107: Αυτός ο Σκοτσέζος μπασίστας πρέπει να είναι https://www.discogs.com/Valuta-Songs-From-The-Red-Burlesque/release/11526494

  110. loukretia50 said

    109. Δε φθάνει που δεν καταλαβαίνω λέξη απ΄όσα λέει, τώρα μου λες ότι δεν είναι καν αυτός! Shame on me!
    Το κομμάτι μ΄αρέσει πολύ, έχω όλα τα σιντί του Τom Waits αλλά κάποια έχω χρόνια να τ΄ακούσω.
    Παρασύρθηκα απ΄το γιου τιουμπ και τη φωνούλα, σόρυ αν σας παραπλάνησα!
    Φεύγω καλπάζοντας – διορθωμένη!

    Tom Waits – Hold On https://youtu.be/0P5jV4lHHR0 Aυτό είναι σίγουρα δικό του και το αφιερώνω επίσης στη Cronopiusa

  111. 110: τς, τς, σιντί. 🙂

  112. loukretia50 said

    111. Δε λες πάλι καλά που δεν έγραψα «δισκάκια»?
    Είδα κι έπαθα να ξεκολλήσω απ΄το βινύλιο όταν χάλασε το στέρεο!
    Της εποχής μου κολλήμματα … ( ε, όχι και του γραμμοφώνου βέβαια!)

  113. sarant said

    108 Κι άλλος το είπε για Θεσ/νίκη. Εγώ ειδοποίησα το εκδοτικό.

  114. nestanaios said

    15.
    Είναι προφανές ότι δεν τόχεις αλλά προσπάθησε. Δοκίμασε κάτι άλλο. Δοκίμασε το «κευθές» από το «κεύθω». «Νικόλα Νεσταναίο τόδε μνήμα κεύθει».

    Ο κευθές κεύθει κακά και άσχημα στοιχεία όπως είναι ένα άψυχο σώμα και όλα τα κακά κρέατα.

    Τα άσχημα στοιχεία τα εμπεριέχει το ρήμα «κευθω» με το δασύ στοιχείο «Θ» και για τον λόγο αυτό ο κευθές έγινε μπιφτέκι, κεμπάπ, σουτζουκάκι και άλλα πολλά.

  115. loukretia50 said

    114.
    Αν «κεύθει», τότε ευθύνεται :
    κιμάς κεφθέδες γίνεται
    κι η νοστιμιά καλύπτει
    αυτό που αποκρύπτει

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: