Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Κείμενα του Εικοσιένα – 15: Ένα γράμμα του Οδυσσέα Ανδρούτσου

Posted by sarant στο 27 Ιουλίου, 2021


Καθώς διανύουμε τη χρονιά που σημαδεύει τη 200ή επέτειο του ξεσηκωμού του Εικοσιένα, σκέφτηκα να καθιερώσω μια νέα στήλη στο ιστολόγιο, που κανονικά θα τη δημοσιεύω κάθε δεύτερη Τρίτη, εναλλάξ δηλαδή με το βιβλίο του πατέρα μου, και που θα παρουσιάζει κείμενα της εποχής του 1821. Δεν αποκλείεται να διατηρήσω τις δημοσιεύσεις ως το τέλος της χρονιάς, αν βέβαια υπάρχει ως τότε αρκετό υλικό από μεριάς μου και αρκετό ενδιαφέρον από δικής σας πλευράς. Θα δώσω προτεραιότητα σε κείμενα που δεν είναι διαθέσιμα στο Διαδίκτυο.

Από την προηγούμενή μου τριβή με κείμενα της εποχής, που βέβαια ήταν πολύ έντονη όσο συγκέντρωνα υλικό για το βιβλίο μου Το ζορμπαλίκι των ραγιάδων, έχω υπόψη μου κάμποσα τέτοια κείμενα, αλλά όποιος έχει υπόψη του κείμενο που το θεωρεί αξιόλογο προς δημοσίευση μπορεί να μου το στείλει στο γνωστό μέιλ, sarantπαπάκιpt.lu.

Το σημερινό άρθρο είναι το δέκατο πέμπτο της σειράς – το προηγούμενο βρίσκεται εδώ.

Θα παρουσιάσω σήμερα μια επιστολη του Οδυσσέα Ανδρούτσου προς τον Βεζίρη Μεχμέτ Πασά, σταλμένη τον Νοέμβριο του 1822 από τη μονή της Ιερουσαλήμ κοντά στο Δαδί (Αμφίκλεια). Το ιστορικό πλαίσιο ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Πράγματι, ο Ανδρούτσος ήταν φρούραρχος της Αθήνας, αλλά όταν ο Κιοσέ Μεχμέτ κατέβηκε στην Ανατολική Στερεά συγκέντρωσε δυνάμεις για να τον αντιμετωπίσει. Στη μάχη του Δαδιού, την 1η Νοεμβρίου 1822, οι Έλληνες ηττήθηκαν. Σε συνέχεια αυτής της ήττας, ο Ανδρούτσος ειδοποίησε την κυβέρνηση και τον Δημ. Υψηλάντη ειδικότερα ότι θα προχωρούσε σε διαπραγματεύσεις (ψευτοκάπακα) με τους Τούρκους για να κερδίσει χρόνο. Η επιστολή που θα διαβάσουμε σήμερα μπορεί να θεωρηθεί ότι ανήκει σε αυτή την προσπάθεια χρονοτριβής και παραπλάνησης, αλλά έχει και ενδιαφέρον, όχι μόνο γλωσσικό αλλά και στο περιεχόμενό της, αφού θέλει να δικαιολογήσει τον ξεσηκωμό των Ελλήνων σαν αποτέλεσμα των αυθαιρεσιών τοπικών οθωμανών αξιωματούχων οι οποίοι έκαναν κατάχρηση εξουσίας.

Το κείμενο δεν είναι άγνωστο, αλλά δεν υπάρχει ολόκληρο στο Διαδίκτυο, με εξαίρεση μια διατριβή (που την αναφέραμε και σε προηγούμενο άρθρο της σειράς αυτής, συνεργασία της φίλης μας Μαγδαληνής, με αφορμή άλλην επιστολή του Ανδρούτσου). Ωστόσο, στο κείμενο της διατριβής υπάρχουν κάμποσα λαθάκια. Επίσης, υπάρχουν πολλά σημεία όπου χρειάζεται γλωσσικό υπομνηματισμό -και εδώ θα χρειαστώ τη βοήθειά σας.

Το πρωτότυπο κείμενο υπάρχει στα «Ελληνικά υπομνήματα», σελ. 85-86, συλλογή κειμένων του Αγώνα από τον Γενναίο Κολοκοτρώνη. Να σημειώσουμε ότι στην παραπάνω διατριβή, αλλά και σε άλλες πηγές, υπάρχει επίσης ένα δεύτερο σχεδίασμα ή παραλλαγή της ίδιας επιστολής, που κινείται στο ίδιο πνεύμα αλλά διαφέρει σε αρκετά σημεία.

Ο Παπαγιώργης στα Καπάκια θεωρεί ότι η επιστολή έχει εξόφθαλμα απολογητικό χαρακτήρα και θα μπορούσε να τη γράψει ένας μουσουλμάνος που τον έπνιγε το άδικο. Kαι πράγματι, δεν είναι αβάσιμη αυτή η εντύπωση, τη στιγμή που ο Ανδρούτσος συνεχώς αναφέρεται με μεγάλο σεβασμό στο κιτάπι του Μωάμεθ ενώ κατηγορεί τους άδικους αξιωματούχους ότι είχαν ο καθένας το δικό του κιτάπι.

Και ενώ ο Υψηλάντης λίγες μέρες αργότερα γράφει ότι «ο γέρο Πυργιόβολος [ο Ανδρούτσος] πάσχει με διαφόρους απάτας να αργοπορεί τους εχθρούς εκεί … ηξεύρεις το πνεύμα του και τες διαβολιές του και ίσως να τους καταπείσει», οι εχθροί του Ανδρούτσου, πρώτος ο Κωλέττης, χρησιμοποίησαν και την επιστολή αυτή ως τεκμήριο της προδοσίας του.

Προς τον Υψηλότατον και πολυχρόνιον δοβλετλή Βεζίρ εφέντη Μεχμέτ πασά

Όλοι οι κάτοικοι του σαντζακιού της Ευρίπου και εγώ μαζύ τους αποφασίζομεν και σου γράφομεν, επειδή και μας ερωτάς την αιτίαν όπου εσηκώσαμεν τα άρματα· τα μεγάλα ζουλούμια* οπού έκαμε χωρίς να έχει ριζάν* το κραταιόν δοβλέτι, καιιδού οπού σοι το φανερώνω· τα μεγάλα ζουλούμια των Βεζιράδων, Βοϊβοντάδων,Κατήδων και Μπουλουμπασήδων όπου έκλεισαν το χάτι κιτάπι σας του Μωάμεθ, και είχεν ο καθένας από ένα κιτάπι εις τον κόλπον του, και όποιο κορίτσι ή παιδί τους ήρεζεν, έστελναν και το έπερναν ζόρλαν* για μουσά, όποιος πραματευτής εκαζαντούσε γρόσια εις κανένα μέρος, του έκοφταν το κεφάλι και τα έπαιρναν, όποιος είχε κανέν χωράφι καλόν ή χωρίον τον εσκότωναν και του το έπαιρναν, όποιος μπιρμπάντης εμεθούσεν εις το παζάρι εσκότωνε τον καλύτερον χωρίς να του γίνει καμία μικρά παιδεία, όπου το κιτάπι του Μωάμεθ δεν το συγχωρεί, αλλά γράφει μέσα κανί κανινά*, ιρζί ιρζινά, μαλί μαλινά, και δι’ άλλα πράγματα τέτοια καλά όπου λέγει το κιτάπι του Μωάμεθ, αυτουνών όμως δεν τους ήρεσε και το πέταξαν πέρα και έφτιασε ο καθένας το εδικόν του κιτάπι και κάνει με αυτό και με το σπαθί του.

Εις αυτά όλα ηξεύρομεν πολλά όπου ο σεφκετλής Βασιλεύς δεν έχει ριζάν μήτε είδησιν εις αυτά τα πράγματα όπου γίνονται και του εγράψαμεν αρτζουάλια* πολλές φορές και εις τα χέρια του Βασιλέως κανένα δεν επήγε, επειδή και αυτοί οι ζουλουμκιάρηδες είχαν όλα τα καπιά* της πόλεως πιασμένα και κάθε αρτζουάλι, όπου από ημάς επήγαινε εις το κραταιόν δεβλέτι, το εκρατούσαν αυτοί και έφιαναν άλλα ιδικά τους κατά πώς ήθελαν, και μη εισακούοντας εις τον Βασιλέα· όλα αυτά τα κακά μας εστενοχώρησαν και εσηκώσαμεν τα άρματα, και ίνα σηκώσομεν όλα αυτά τα ζουλούμια ή ν’ αποθάνομεν όλοι· τώρα η υψηλότης σου, αν είναι ορισμός σου, γράψε ένα αρτζουάλι εις τον βασιλέα, όπου να σηκώσει από όλους τους Χριστιανούς όλα αυτά τα ζουλούμια με χάτι χουμαγιούν* και ν’ ανοίξει το κιτάπι του Μωάμεθ, και τότε ημείς θέλει ησυχάσει ο καθείς εις το σπίτι του και θα κοιτάξει τη δουλειά του, και θα είμεθα χίλιες φορές καλύτερα από τα πρώτα, δια δε το καπετανλίκι το ιδικόν μου ο πατέρας μου από τον πατέρα του το ηύρε, με κλεψιά και με ζορμπαλίκι, χωρίς καμιά απόδειξιν, και εγώ ελπίζω εις τον μεγαλοδύναμον Θεόν απ’ εδώ και εμπρός να το έχω χίλιες φορές καλύτερα από τον πατέρα μου, όπου να το έχω με απόδειξιν. Ταύτα και λαμβάνω την τιμήν να σε ξαναπροσκυνήσω.

Την 15 Νοεμβρίου 1822. Ρουσαλήμ, Οδυσσεύς Ανδρούτσου.

  • ζουλούμια: οι αδικίες
  • ριζά: γνώση, είδηση [από ποια λέξη όμως;]
  • ζόρλαν: με το ζόρι
  • για μούσα: ?
  • κανί κανινά: αίμα αντί αίματος [και στη συνέχεια, τιμή αντί τιμής, περιουσία αντί περιουσίας, παρακαλώ ας επιβεβαιώσει όποιος ξέρει]
  • καπιά: οι πύλες
  • αρτζουάλι ή αρτζουχάλι: η γραπτή αναφορά, έκκληση προς ανώτερο.
  • χάτι χουμαγιούν: αυτοκρατορικό διάταγμα

91 Σχόλια προς “Κείμενα του Εικοσιένα – 15: Ένα γράμμα του Οδυσσέα Ανδρούτσου”

  1. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    » οι κάτοικοι του σαντζακιού της Ευρίπου», συνεχίζεται τό ‘αφιέρωμα στήν Χαλκίδα; 🙂 Καλημέρα σας!

  2. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>ζόρλαν: με το ζόρι
    Με το ζόρλε, λέμε μεις

  3. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Καλημέρα.

    >> ριζά: γνώση, είδηση [από ποια λέξη όμως;]
    Μάλλον άλλο πράγμα σημαίνει το τρκ rıza = συναίνεση, συγκατάθεση. Ταιριάζει το νόημα μου φαίνεται. Οι αδικίες που έκαναν οι τοπικοί άρχοντες χωρίς τη συγκατάθεση της Πύλης.

    zulüm = καταπίεση, σκληρότητα, αδικία, τυραννία κλπ.

  4. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    2# Και ένα αντιδάνειο στα σημερινά τούρκικα: Metazori = με το ζόρι 🙂
    https://turkcenedemek.com/kelime/metazori/

  5. Μυλοπέτρος said

    Ο ίδιος ι Ανδρούτσος ήταν μπεκτασής

  6. spiridione said

    3. Ναι, έτσι είναι. Από κει και ο Ριζβάνης
    https://books.google.gr/books?id=JegzAQAAMAAJ&pg=PA286&dq=%22%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%AC%22+%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwjG1pC13ILyAhVFXRoKHYknB0oQ6AEwAnoECAMQAg#v=onepage&q=%22%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%AC%22%20%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD&f=false

  7. atheofobos said

    όποιο κορίτσι ή παιδί τους ήρεζεν. Από τότε παιδί ήταν το αγόρι!
    Ο Μπιρμπάντης είναι ο μπερμπάντης αλλά ο σεφκετλής ποιος είναι;

    Για τον Οδυσσέα Ανδρούτσο έχω γράψει τα παρακάτω:
    ΤΑ ΚΑΠΑΚΙΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ ΚΑΙ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ α΄μέρος.
    http://atheofobos2.blogspot.com/2018/03/blog-post_22.html

    ΤΑ ΚΑΠΑΚΙΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ ΚΑΙ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ β΄μέρος
    https://atheofobos2.blogspot.com/2018/03/blog-post_25.html

  8. Αυτό το «για μουσά» κι εμένα με προβληματίζει. Μήπως είναι παρανάγνωση;
    Επιβεβαιώνω για το κανί κανινά και τη συνέχεια – αλλά η Ρουσαλήμ τι/πού είναι;

  9. ΓΤ said

    Μέρα Μπουκάλα σήμερα, να μην το ξεχνάμε…

  10. Alexis said

    Ωραίο το σημερινό.
    Καλημέρα.

  11. Alexis said

    Το λινκ για την διατριβή νομίζω ότι δεν λειτουργεί

  12. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    7# Şevket = μεγαλείο. Σεφκετλής ο μεγαλειότατος. Είναι και όνομα, Σεφκέτ ο φίλος του Μανώλη Αξιώτη.

  13. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    test

  14. dryhammer said

    8. Γράφει

    ..από τη μονή της Ιερουσαλήμ κοντά στο Δαδί (Αμφίκλεια)…

  15. Αγγελος said

    «να σηκώσει από όλους τους Χριστιανούς όλα αυτά τα ζουλούμια με χάτι χουμαγιούν»
    Προφητικός ο μακαρίτης!

  16. dryhammer said

    14. συνέχεια…

    Ιερουσαλήμ –> Η Ερουσαλήμ –> Η Ρουσαλήμ

    [Όπως Η Λέκτρα κι εκείνος ο Ιρλανδός, ο Ο’ Ρέστης]

  17. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    16# Και ο Μάνος ο Χατζιδακις και ο Πήτερ ο Τουλ.

  18. ΓΤ said

    Σάκκαρη χαιρέτησε
    Δάκρυ σε Κώστα μάγουλο κύλησε

  19. leonicos said

    Εγώ με τον Ανδρούτσο δεν είχα σχέσεις. Γενικώς αποφεύγω τους άνδρες, ειδικότερα αυτούς που λήγουν σε – ούτσος.

    Θεωρώ όσους ασχολούνται μα τα κείμενα αυτά ήρωες. Τους θαυμάζω αλλά δεν τους μιμούμαι.

    Δεν έχω και κανένα επιτελείο να προκαλέσει ανατροπές στο άρθρο να γίνει ντόρος.

    Δυστυχώς την Δεύτερα έχασα την Παρασκευή. Είχα φίλο Παρασκευά, από τη Νέα Ιωνία, μικρασιατικής καταγωγής. Ήταν συνομήλικός μου και, όπως μου το έχουν κάνει μερικοί συνομήλικοί μου, πέθανε πριν από μένα. Ο πρώτος που με πρόδωσε ηταν 22, ο δεύτερος 28 και ο τρίτος 35. Αλλά συμπλέω ακόμα με αρκετους. Γέρασαν όλι εκτός από μένα

    Α προπό: Η Παρασκευή εβραϊκά λέγεται απ΄λως yom hashishi, εκτη ημέρα, και η Κυριακή yom rishon, πρώτη ημέρα. Δεν υπάρχουν ιδια΄τεροι όροι για τις ημέρες πέριξ του Σαββάτου, Yom Shabath.

  20. Konstantinos said

    Σε αντιθεση με όλες τις άλλες επιστολές που έχουν δημοσιευτεί εδώ, αυτή έχει στρατηγική στόχευση, παράθεση γεγονότων και λογική τεκμηρίωση, αναγνώριση του αντιπάλου, αρχή μέση και τέλος. Είναι σαν επίσημη επιστολή σημερινή, απλά με παλιές λέξεις.
    Εντυπωσιάστηκα. Άντρουτσος κωλοκοτρωνης Καραισκακης είναι για μενα οι κορυφαίοι του 21. Από μια επιστολή του κωλοκοτρωνη που είχε δημοσιευτεί εδώ είχα απογοητευτεί.

    Ο Οδυσσέας ήταν όνομα και πράμα. Γάτος με πέταλα.

  21. ΓΤ said

    Τραγικό… και έσκασαν στα γέλια

    https://www.news247.gr/psixagogia/tileorasi/ratsistiko-scholio-ston-aera-tis-ert-oi-koreates-me-ta-schista-matia.9307120.html?utm_source=Sport24&utm_medium=BestofNetwork_home&utm_campaign=24MediaWidget&utm_term=Pos1

  22. Πέπε said

    19

    Γιομ χασίσι; !!! 🙂

  23. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα!
    Το «(για) μουσά», βάσει συμφραζομένων, φαίνεται πως σημαίνει «ερωτική συντροφιά», οπότε θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένας οπισθοχωρητικός σχηματισμός εκ του «μουσαχίπης»( < τουρκ. musahip = ‘σύντροφος’), ευνοηθείς από το γεγονός ότι το -χίπης θα μπορούσε να αφαιρεθεί παρετυμολογούμενο ως β’ συνθετικό εκ του «χιπί» = δωρεά, δώρο (< τουρκ. hibe= ‘δωρεά, ευεργέτημα’).

    Η έκφραση «μαλί μαλινά», μας βάζει σε πειρασμό να (παρα)πλάσουμε την παρεμφερή(τρόπον τινά) παροιμία σε «πήγε για μαλλί και βγήκε με λινά»

  24. 6. Υπάρχει και επίθετο Ρεσβάνης.

  25. Είχα συμμαθητή Ζαλούμη. Άραγε από το ζουλούμης;

  26. Georgios Bartzoudis said

    «Ο Παπαγιώργης στα Καπάκια θεωρεί ότι η επιστολή έχει εξόφθαλμα απολογητικό χαρακτήρα και θα μπορούσε να τη γράψει ένας μουσουλμάνος που τον έπνιγε το άδικο. Kαι πράγματι, δεν είναι αβάσιμη αυτή η εντύπωση, τη στιγμή που ο Ανδρούτσος συνεχώς αναφέρεται με μεγάλο σεβασμό στο κιτάπι του Μωάμεθ ενώ κατηγορεί τους άδικους αξιωματούχους ότι είχαν ο καθένας το δικό του κιτάπι».

    # Μερικοί «αντεθνικομανείς», μεταξύ των οποίων και ο αείμνηστος Ραφαηλίδης, θεωρούν ότι ο Ανδρούτσος με κάτι τέτοιες αναφορές κατατάσσει τον εαυτό του στους Μουσουλμάνους. Σχετικό είναι και το σχόλιο 5 (Μυλοπέτρος): «Ο ίδιος ι Ανδρούτσος ήταν μπεκτασής» [ΗΜΙ-ΑΝΑΠΑΥΣΙΣ]
    Προ ετών παρουσίασα στο παρόν ιστολόγιο μια επιστολή του Ανδρούτσου που αρχίζει με το «παπατζήδικο», εις το όνομα της Αγίας και Αδιαιρέτου Τριάδος…, προβάλλοντας έτσι το Χριστιανικό του πιστεύω. Αυτό βέβαια δεν τον εμπόδιζε να προβάλλει και λεγόμενα του Κορανίου, το οποίο φαίνεται ότι γνώριζε καλά. Το ίδιο έκανα και γω με δύο αναρτήσεις μου στο Φ/Β. Μήπως είμαι Μουσουλμάνος και …δεν το ξέρω;;;;
    Georgios Bartzoudis
    14 Ιανουαρίου 2016
    Τα παρακάτω δύο πρώτα εδάφια της φωτογραφίας [δεν παρατίθεται] δεν είναι οι μόνες, ευμενείς για τους Χριστιανούς και Ιουδαίους, αναφορές του Κορανίου. Σε πλείστα όσα εδάφια, το Ιερό Βιβλίο των Μουσουλμάνων αποδέχεται, επίσης ως ιερά, το Ευαγγέλιο και την Πεντάτευχο της Παλαιάς Διαθήκης. Επανειλημμένα αναφέρεται με σεβασμό στον Μωϋσή, στον Χριστό, στην Παναγία.
    Τότε, πού άραγε οφείλεται η αντιπαλότητα με τις άλλες δύο μονοθεϊστικές θρησκείες; Η ευλογία σε όσους Μουσουλμάνους πεθαίνουν υπέρ πίστεως (Γ-151, στη photo) [δεν παρατίθεται] δεν δικαιολογεί μονοσήμαντα μια τέτοια αντιπαλότητα. Κάτι τέτοιο δεν προκύπτει ούτε από τα τελευταία εδάφια (ΜΖ-4 και 5): Η σχετική προτροπή αναφέρεται στη διάρκεια πολεμικού επεισοδίου (μάχης) εναντίον «απίστων», και όχι βέβαια σε καιρό ειρήνης, εναντίον άμαχων και ανύποπτων συνανθρώπων μας. Άλλωστε, παρόμοιες προτροπές ή ευχές ακούγονται και στις εκκλησίες: «Σώσον Κύριε τον λαόν σου …νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος» (αφού οι όποιες νίκες συνεπάγονται νεκρούς κλπ).
    Νομίζω ότι η ρίζα του κακού βρίσκεται στην ευρέως διαδεδομένη τάση χρησιμοποίησης των ιερών κειμένων προς επιδίωξη ιδιοτελών σκοπών. Και βέβαια, οι επιδιώξεις αυτές δεν έχουν καμία σχέση με τους στόχους που έχουν τάξει οι εμπνευστές των γραφών.
    Georgios Bartzoudis
    14 Αυγούστου 2017
    Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ
    Η Παναγία της Χριστιανοσύνης τιμάται σε όλη την Ανατολή (και όχι μόνο). Το Ιερό Βιβλίο των Μουσουλμάνων αναφέρεται συχνά, και με σεβασμό, στην Παναγία και στον Χριστό.
    Για του λόγου το αληθές, παρατίθενται στη συνέχεια κάποια εδάφια από το Γ’ Κεφάλαιο του Κορανίου (σύμφωνα με μετάφραση του Γ.Ι.Πεντάκη, 1886).
    Γ-30: Ο Θεός εξ όλων, εξέλεξε τον Αδάμ, τον Νώε, τον οίκον Αβραάμ και τον οίκον Εμράν (σ.σ.του Ιωακείμ, πατέρα της Παναγίας , κατά τους σχολιαστές του Κορανίου). Αι οικογένειαι αύται εξήλθον αι μεν εκ των δε. Ο Θεός ακούει και τα πάντα οίδε.
    Γ-31: Την επομένην δέησιν εποίησεν η γυνή του Εμράν (σ.σ.η Άννα) προς τον Θεόν: «Κύριε, αφιέρωσα εις σέ τον καρπόν της κοιλίας μου, εις σέ θα ανήκει καθ’ ολοκληρίαν, μεγάλυνον αυτόν, σύ ο ακούων και τα πάντα ειδώς». Ότε δε έτεκεν, είπε: «Κύριε, έτεκον θυγάτριον …και εκάλεσα αυτό Μαριάμ. Θέτω αυτήν και τους απογόνους αυτής, υπό την προστασίαν σου, ίνα διαφυλάττης αυτούς από τας πανουργίας του λιθοβλήτου Σατανά».
    Γ-32: Ο Κύριος εδέχθη ευμενώς την προσφοράν αυτήν, εποίησεν όπως τέξη η Μαριάμ καρπόν πολύτιμον. Ο δε Ζαχαρίας ανεδέχθη την εποπτείαν του βρέφους, και οσάκις εισήρχετο προς επίσκεψιν της Μαριάμ εις το κελλίον αυτής, έβλεπεν εν αυτώ τροφήν. – Πόθεν προέρχεται η τροφή αύτη;, ηρώτησε. – Παρά του Θεού μοι αποστέλλεται , απεκρίθη η Μαριάμ. Ο Κύριος τρέφει αφθόνως όντινα βούλεται άνευ υπολογισμού.
    Γ-37: Και είπεν ο Άγγελος: Μαριάμ, ο Κύριός σου εξέλεξέ σε και ετήρησέ σε αγνήν πάσης κηλίδος, μεταξύ όλων των γυναικών.
    Γ-38: Μαριάμ! Σέβου τον Κύριον, προσκύνησον και κλίνον το γόνυ ενώπιον αυτού μετά των δεομένων.
    Γ-40: Μαριάμ!, είπον οι Άγγελοι, ο Θεός σοι αναγγέλλει τον Λόγον αυτού: Ο Μεσίας θα κληθή Ιησούς υιός της Μαριάμ, ένδοξος εν τω κόσμω τούτω και εν τω μέλλοντι, και είς εκ του οίκου του Κυρίου.
    Γ-41: Θα διδάξη τους ανθρώπους από της βρεφικής αυτού ηλικίας και είτα γινόμενος ανήρ. Έσεται δε εκ των εναρέτων.
    Γ-42: Κύριε, απήντησεν η Μαριάμ, πως δύναμαι να αποκτήσω υιόν, ενώ άνδρα δεν γνωρίζω; Απεκρίθη ο Άγγελος: Ούτως ο Θεός δημιουργεί ότι βούλεται. Λέγει «γεννηθήτω» και γίνεται.
    Γ-43: Και θα διδάξη αυτόν την Βίβλον, την σοφίαν, την Πεντάτευχον και το Ευαγγέλιον. Ο Ιησούς έσται ο Απόστολος του Θεού προς τους υιούς Ισραήλ, και θα είπη εις αυτούς: Έρχομαι προς υμάς διά των σημείων του Κυρίου υμών, θα σχηματίσω από χουν πτηνόν, θα εμφυσήσω εις αυτό και διά της δυνάμεως του Θεού θα λάβη ζωήν. Θα θεραπεύσω τον εκ γενετής τυφλόν, και τον λεπρόν, θα αναστήσω νεκρούς, διά της δυνάμεως του Θεού, και θα είπω υμίν εκείνο όπερ εφάγετε και ότι κρατείτε κρυπτόν εν τη οικία υμών. Ταύτα πάντα έσονται θαύματα δι’ υμάς, εάν ήσθε πιστοί.

  27. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    22# Friday is a short work day in Israel λέει ο γούγλωρ, και Σάββατο αργία (Κυριακή δουλεύουνε). Άρα, μετά τη δουλειά την Παρασκευή και εν όψει της επιούσας αργίας, να μη φέρουνε βόλτα κι ένα μπάφο?

  28. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και τις απαντήσεις στις απορίες.

    11 Σε μένα ανοίγει η διατριβή (pdf)

  29. ΓΤ said

    26@

    Γ31: εις σε θα ανήκEI —> εις σε θα ανήκH
    Γ42: Λέγει «γεNNηθήτω» και γίνεται. —-> Λέγει «γεNηθήτω» και γίνεται.

  30. BLOG_OTI_NANAI said

    Είναι γνωστό ότι ο Ραφαηλίδης σαν ιστορικός δεν χαίρει καμίας εκτιμήσεως. Ουσιαστικά ιστορικό χαβαλέ κάνει και γι’ αυτό ουδείς ποτέ χρησιμοποίησε τα δήθεν ιστορικά του έργα ως βιβλιογραφία.

    Οι φλυαρίες περί του Ανδρούτσου, εντάσσονται στο γενικότερο κλίμα μιας παρωχημένης, μαρξιστικού τύπου εθνοφοβικής αερολογίας, που ενίοτε παίρνει σβάρνα και τον Μακρυγιάννη με τον αναχρονιστικής φόρτισης όρο «τοκογλύφος», αλλά χωρίς να τους βγαίνει φυσικά, διότι ο «τοκογλύφος» κόντεψε πολλάκις να πεθάνει για τον Αγώνα, χάνοντας τεράστιο κομμάτι της περιουσίας του. Οι τοκογλύφοι αγωνίζονται να ζήσουν για να φάνε πλούτο, δεν διακινδυνεύουν τη ζωή τους με τόσα ρίσκα. Γι’ αυτό άλλωστε, απερίφραστα, μόνο ένας στρατευμένος θα είχε το θράσσος να δώσει μια τέτοια ταμπέλα στον Μακρυγιάννη, φορτισμένη με δόλο, λαμογιά και προδοσία που δεν έχει καμία σχέση με τον κίνδυνο και την αυτοθυσία που επέδειξε στη ζωή του.

    Αλλά ευτυχώς, αυτή η οπτική της ιστορίας έχει πάει για φούντο και την βλέπουμε σε ελάχιστους νοσταλγούς του Κορδάτου ή στα φυλλάδια του Ιντιμίντια που ονειρεύονται το 1821 σαν ταξικό αγώνα…

    Ως προς τον Ανδρούτσο και τον δήθεν φιλοτουρκισμό/φιλομουσουλμανισμό του:

    1) Η πάνδημη εκλογή του Ανδρούτσου στην αρχιστρατηγία για να χτυπήσει τους Τούρκους, σε μια από τις πολύ δύσκολες περιόδους για τον Αγώνα βάζει τέρμα σε κάθε υπόνοια φιλοτουρκισμού. Ο φιλοτουρκισμός αφορά το παρόν του προσώπου, την ώρα της δράσης του. Αν υπάρχει «φιλοτουρκισμός», πρώτα απ’ όλα το γνωρίζουν οι άνθρωποι της εποχής του. Και όμως αυτοί, τον εξέλεξαν στην αρχιστρατηγία. Άλλωστε γνωρίζουμε τη σκληρότητα του Ανδρούτσου και με πόση βαναυσότητα τιμώρησε φιλότουρκους προδότες που συνέλαβε. Μην ακούμε λοιπόν αναδρομικές αερολογίες από ιστορικούς ή «ιστορικούς» που «είδαν το φως το αληθινόν» 200 χρόναι μετά.

    2) Όλοι ξέρουμε ότι ο Ανδρούτσος, ανάμεσα στους αμέτρητους Τούρκους που είχε σκοτώσει στα πλάισια του Αγώνα σώζοντας πολλές φορές κατά πόσο του αναλογούσε την Επανάσταση, ήξερε να χρησιμοποιήσει αυτά τα τερτίπια των ανακωχών λόγω του παρελθόντος των συνεργασιών του με τους Τούρκους. Αλλά το γεγονός ότι ο Ανδρούτσος έλεγε παραμύθια περί «υποταγής» στους Τούρκους σε αυτό το γράμμα που παραθέτει ο Νίκος φαίνεται καθαρά από το γεγονός ότι σε τίποτα δεν τον εμπόδισαν οι δήθεν «υποσχέσεις» αυτές να ξεκινήσει για το Μεσολόγγι ώστε να χτυπήσει τον Ομέρ Βρυώνη και αν βοηθήσει ενάντια στην πολιορκία.

  31. sarant said

    30 Tα μπλέκεις. Η απόρριψη του Μακρυγιάννη ως τοκογλύφου κτλ φοριέται πολύ περισσότερο στη φιλελεύθερη-εκσυγχρονιστική τάση. Όχι στη μαρξιστική.

  32. Γιάννης Ιατρού said

    28 (11) Επιβεβαιώνω, Μια χαρά ανοίγει η διατριβή

    18 (21) Άσε ρε ΓΤ, οι Κορεάτες θρηνούν σήμερα 🤨

  33. Σωτήρς said

    8, 14, 16.
    Ιερουσαλήμ –> Ερουσαλήμ –> Ρουσαλήμ -> Γερσαλή/Αρσαλή (στο σήμερα).

    Υπάρχουν στον Παρνασσό δύο μονές «Αγίας Ιερουσαλήμ» και άλλες δυο στην Οίτη. Η μεγάλη είναι από την πλευρά της Δαύλειας και είναι ακόμη ενεργή ενώ αυτή από όπου έγραφε ο Ανδρούτσος είναι ένα μικρό σπηλαιομονάστηρο πάνω από την Αμφίκλεια σε σχετικά κοντινή απόσταση από το άλλο του οχυρό της «Μαύρης Τρούπας» στην Τιθορέα. Η προφορική ιστορία είναι πως τα έχτισαν ιππότες της 4ης σταυροφορίας που κάπως ξέκοψαν από τον δρόμο για τους Αγίους Τόπους και κατέληξαν στη Ρούμελη.

  34. Alexis said

    #28, 32: Ναι, ανοίγει, κάτι εγώ έκανα λάθος…

    #26: Συμφωνώ ότι από την παρούσα επιστολή δεν τεκμαίρεται φιλοτουρκισμός του Ανδρούτσου ή πολύ περισσότερο ότι ο Ανδρούτσος ήταν μουσουλμάνος.

  35. BLOG_OTI_NANAI said

    31: Μόνο που το υπόβαθρο όλων αυτών είναι το ίδιο. Μόνιμη πρεμούρα του Θεοτοκά είναι να τοποθετήσει τον Μακρυγιάννη ως φορέα μίας κατάπτυστης και εχθρικής προς τον λαό ενασχόλησης σύμφωνα με το ταξικό δίπολο. Όπως κατά γράμμα γράφει: «αρνητικά φορτισμένη στον λαϊκό πολιτισμό, τοκογλυφική δραστηριότητα!

    Διαρκώς ο Θεοτοκάς προσπαθεί αν μας δείξει ότι ο Μακρυγιάννης ρουφούσε το αίμα του λαού, και επιδίωκε να τα έχει καλά με τους προεστούς και τους εμπόρους. Με καθαρά ταξική ατζέντα επιδιώκει να χτυπήσει.
    Στο παρελθόν βέβαια ο Μακρυγιάννης άντεξε και βγήκε εκτός κριτικής και έγινε αποδεκτός και από τους αριστερούς ως λαϊκός ήρωας. Αλλά οι Θεοτοκάδες δεν τα σηκώνουν κάτι τέτοια.

  36. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    25# Ίσως να είναι από το τρκ zalım = σκληρός / άκαρδος, ίδια ρίζα με το zulüm.

  37. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    21
    Σχετικοάσχετο
    Είναι κι Έλληνες σχιστομάτηδες (πχ από μεικτό γάμο) κι έχω μια πολύ πρόσφατη ιστορία με έναν τέτοιον Εύζωνα. Έκανε λοιπόν τη θητεία του έξω, πέριξ και μπρος από τη Βουλή με το ζευγάρι του το άλλο ελληνόπουλο αλλά όλοι που πηγαίνανε να φωτογραφηθούν μαζί τους, μόλις πλησίαζαν, προτιμούσαν τον άλλον! 😦 .»Τα σχιστά μου μάτια μέσα» , λένε πως τον άκουσαν να ψιθυρίζει, όταν δυο θεσπέσιες κοπελούδες πλαισίωσαν τον συνάδελφο για το κλικ του απαθανατίσματος.

  38. dryhammer said

    37. Θυμήθηκα που ο Κοντιζάς έλεγε πως στο σχολείο τον φώναζαν Φουτζίτσου…

  39. aerosol said

    Δεν γνωρίζω για τον Ανδρούτσο, αλλά δεν το βρίσκω απίθανο να ήταν μπεκτασής και ταυτόχρονα χριστιανός. Τα σουφικής προέλευσης μοναχικά τάγματα ήταν μυστικιστικά, με πανθεϊστικά στοιχεία, αναφορές σε διάφορες θρησκείες (από χριστιανισμό και μουσουλμανισμό μέχρι σαμανισμό και ινδουισμό) και παραδοσιακά είχαν καλές σχέσεις με τον Χριστιανισμό. Πάντα υπήρχε μια υπόγεια αλληλοκατανόηση ανάμεσα σε αυτά και σε χριστιανούς ανάλογων ταγμάτων ή απόψεων, σίγουρα ορατή από τις Σταυροφορίες και μετά. Νομίζω πως σε ένα βαθμό η επίσημη «θρησκεία» που επικαλούνται τέτοια τάγματα ήταν προκάλλυμα. Οι φιλοσοφία και οι πρακτικές τους συχνά ξεπερνούσαν τα όρια θρησκειών κι αυτό συντέλεσε στο να κυνηγηθούν σε Δύση και Ανατολή.

  40. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    38 Κοίτα να δεις! Γούγλισα να δω ποιος είναι ο Κ. και πρόκειται γι΄αυτόν ακριβώς ! Το έλεγε συστρατιώτης του, συγγενάκι μου, στους δικούς μας προ ημερών . Βλέποντας τώρα τα περί σεφ, θυμήθηκα που μου είπαν πληροφοριακά ότι είναι μάγειρας, σεφ ξερωγώ, αλλά επειδή δεν έχω/βλέπω ντιπ τιβί εν πρώτοις δεν το κράτησα. Πρέπει όπου να ΄ναι να τελειώνει η θητεία του. Αφού ε΄ναι τηλεοπτική περσόνα θα δεις που καποια στιγμή θα αναφερθεί σ΄αυτό 🙂
    σσ εννοείται ότι εγώ το έκανα διηγηματικό με τις δήθεν τουριστριούλες κλπ, αλλά τα υπόλοιπα ειν΄έτσι.

  41. dryhammer said

    Σχιστός που είν ‘ ο κόσμος…

  42. Μαρία said

    37
    Χα, χα, ωραίος. «Κάμποσα χρόνια πριν, όταν κατέφθαναν ορδές τουριστών από τη μακρινή Ασία με σκοπό να επισκεφθούν τον Παρθενώνα κ να τραβήξουν μια αναμνηστική φωτό στο Σύνταγμα για να θυμούνται. Κ έπεφταν πάνω σε αυτήν την κλασική αρχαιοελληνική ομορφιά», έγραψε ο Σωτήρης Κοντιζάς στο Instagram αστειευόμενος σχετικά με την εμφάνισή του. https://www.news247.gr/celebrities/25-martioy-1821-i-istoria-toy-sotiri-kontiza-apo-otan-itan-eyzonas.9181974.html

  43. 39 O κωνσταντινοπολίτης Μιρμίρογλου αναφέρει ονομαστικά έναν χριστιανό συμπολίτη του (1940) που ανήκε στους μπεκτασήδες. https://www.protoporia.gr/mirmirogloy-bladimhros-oi-derbissai-9780007437092.html

  44. Μαρία said

    43
    Αφού δεν γράφεις όνομα, δώσε τουλάχιστον σελίδα.

  45. Γιάννης Κουβάτσος said

    30: Μα δεν ήταν καν ιστορικός. Μανιώδης αναγνώστης και αυτοδίδακτος ήταν και όλα αυτά τα κείμενά του που εκδόθηκαν αργότερα σε βιβλία, ήταν επιφυλλίδες στο Έθνος (κυρίως). Προσωπικά, τον διάβαζα, γιατί έκανα γούστο το στυλ του.

  46. 44 σελ. 119, Αντώνιος Βαρσάμης (1850). Παραθέτει και έναν ιεραπόστολο που γράφει ότι «και η πλέον πρόχειρος έρευνα των 50-60 Δερβίσσηδων του ςοποίους έχει έκαστος εν Αλβανία Τεκές Μπεκτασήδων επαρκεί να αποδείξη πλείστους Χριστιανούς μεταξύ αυτών … Δεν επεζητήθη όμως παρ’ αυτών όπως, εκ του λόγου τούτου, αλλάξωσι και την θρησκείαν των».
    Και σελ. 392 κ.εξ. Διαμαντής Κετσέογλου ή άλλως Γιαμάν Ντεντέ (των Μεβλεβήδων), δικηγόρος εν Σταμπούλ, γεννηθείς εν Ταλάς της Καισαρείας και ανδρωθείς εν Κασταμονή.

  47. Μαρία said

    46
    Μερσί, θα τους κοιτάξω στο χαρτί.

  48. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

  49. aerosol said

    Ο Βαρσάμης αναφέρεται πως ήταν και σημαντικός στο Τάγμα. Για όσους ενδιαφέρονται, δεν είναι πολύ μεγάλο:
    ΟΙ ΜΠΕΚΤΑΣΗ ΔΕΡΒΙΣΗΔΕΣ: ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ
    ΜΕΤΑΞΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΩΝ ΣΤΗ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ 1826 – 1922

  50. 49 A, μπράβο!

  51. sarant said

    49-50 Πόσα να διαβάσουμε πχια; 🙂

  52. aerosol said

    #51
    Αυτό είναι προαιρετική ύλη, δεν θα μπει στο διαγώνισμα! 😉

  53. spiridione said

    Τα κανί κανινά (στην πρωτότυπη επιστολή είναι κανή κανηνά) ιρζί ιρζινά, μαλί μαλινά, υπάρχουν έτσι στο Κοράνι;
    Βρίσκω αυτό
    https://en.wikipedia.org/wiki/Qisas

  54. Χαρούλα said

    Εμείς λέμε συχνότατα το ζόρι-ζορινά. Όχι ως αντί, αλλά ως επαύξηση. Είναι άραγε ίδια περίπτωση κατάληξης;

  55. 53 Να σου πω δεν ξέρω ακριβώς. Τούρκικα είναι, όχι αραβικά, και προφανώς αναφέρεται στο κισάς που λίνκαρες.
    Γενικά όσα γράφει ο Ανδρούτσος για το «κιτάπι» είναι κάπως ελεύθερα, ας πούμε.

    54 Βία στη βία του; Κάτι τέτοιο θα σήμαινε αν ήταν η ίδια κατάληξη.

  56. spiridione said

    55. Ναι τούρκικα είναι. Οι Οθωμανοί είχαν μεταφρασμένα τα ιερά κιτάπια, και είχαν και δικές τους χαντίθ ή κάτι παρόμοιο;

  57. Όχι, αλλά κυκλοφορούσαν κατηχήσεις με μεγάλη μάλιστα διάδοση.

  58. spiridione said

    54. Εννοείς το γνωστό ζορ ζουρνά;

  59. Μαρία said

    58
    Ζορ ζορνά η δικιά μας παραλλαγή. Δεν έχει σχέση με το ζουρνά 🙂

  60. Georgios Bartzoudis said

    29 ΓΤ said: «Γ31: εις σε θα ανήκEI —> εις σε θα ανήκH, Γ42: Λέγει «γεNNηθήτω» και γίνεται. —-> Λέγει «γεNηθήτω» και γίνεται».

    # Ίσως να έχεις δίκιο. Δεν θυμάμαι όμως αν είναι έτσι στο πρωτότυπο, ή αν είναι δικά μου τα «λάθη».

  61. Georgios Bartzoudis said

    58, 59: Ζορ(ι)-ζουρντάν, παρ’ ημίν [και σημαίνει βιαίως, με τη βία]: «Δεν τουν ήθιλι κι την πάντριψαν ζόρ(ι) ζουρντάν»

  62. Με το ζουρνά έχει να κάνει το ζιλ ζουρνά, τύφλα στο μεθύσι.

  63. Χαρούλα said

    Ναι. Και ζορ ζορνά Μαρία.
    Όχι ζουρνα Spiridione. Ουδεμία σχέση.
    Πχ 1.Ζορ ζορνά να πάμε πάλι Θάσο φέτος.
    2.Θα με τρελάνεις! Ζορζορνά ότι είναι εξυπνος ο Άδωνις!

  64. dryhammer said

    54,63. Στη Χίο, ζόρι ζορινά με όλα τα φωνήεντα και άνευ ου.

  65. ΓΤ said

    60@

    Τα λάθη είναι δικά σου, και ασφαλώς δεν είναι «λάθη» όταν συγχέουμε ρήματα. Η πλάκα είναι ότι κοιτούσες το πρωτότυπο, και διόρθωσες τον Πεντάκη, ο οποίος, σε αντίθεση μ΄ εσένα, γνώριζε ασφαλώς την προστακτική παθητικού αορίστου του «γίγνομαι», ρήμα το οποίο έμπλεξες.
    Φυσικά, το μορφωταριάτο των αναγνωστών σου στο Facebook το έχαψε.

    Οπότε λέμε ότι, για αρχή, πρέπει να πας στο πρωτότυπο, στις σελ. 48-49. Στη συνέχεια, φαρμακείο για Αntitsiproprodotex των 500mg, και, κατόπιν, με διαύγεια, αρχή της «Ακανεδιάδας».

    Άσε τις Παναγίες και τα Κοράνια
    θέλουν γράμματα που φτάνουν στα ουράνια

  66. sarant said

    54-55-58-63 κτλ

    Το ζορ-ζορνά το ξέρω κι εγώ και το έχω συναντήσει πολλές φορές όπως το λέει η Χαρούλα. Και δεν έχει σχέση με το ζουρνά, νομίζω.

  67. Konstantinos said

    Το μούσα (τον τόνο τον έβαλε ο κορεκτορας) με τη μουσιτσα κάποια σχέση;

    Και με το μούσι μουσαντενιος κλπ;

  68. Irresistible said

    Ο Κωστής Παπαγιώργης στα «Καπάκια» γράφει ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία αποκαλούσε τον Ανδρούτσο «Τουρκοδυσσέα», ακριβώς επειδή ήταν μπεκτασής. Το γεγονός επιβεβαιώνει ο Κυριάκος Σιμόπουλος στο «Πώς είδαν οι Ξένοι την Ελλάδα του 21» και αναφέρει ως πηγή της πληροφορίας τις «Αναμνήσεις» του κολλητού του Λόρδου Βύρωνα, Edward John Trelawny (1792-1881). Το «Τουρκοδυσσέας» το επιβεβαιώνει κι ο Μπάμπης Άννινος στην «Απολογία του Οδυσσέα Ανδρούτσου». Ο Τρελώνυ λάτρεψε τον Ανδρούτσο (γνωρίστηκαν τον Νοέμβρη του 1823) και παντρεύτηκε την πανέμορφη ετεροθαλή αδελφή του Οδυσσέα, Ταρσίτσα Καμμένου, που ήταν μόλις 13 ετών, δηλαδή σήμερα άνετα θα πήγαινε 10 χρόνια φυλακή για παιδεραστία.

    Όταν στις αρχές του 1825 φέρανε σιδηροδέσμιο τον Οδυσσέα στην Αθήνα για να τον φυλακίσουν στην Ακρόπολη, οι παπάδες είχαν φανατίσει τους Αθηναίους εναντίον του: Τον αποκαλούσαν «Τουρκοδυσσέα» και τον έβριζαν (πηγή πάλι ο Τρελώνυ στις «Αναμνήσεις» του). Το μίσος της Εκκλησίας προς τον Ανδρούτσο το είχε ξεκινήσει ο τότε (1822) υπουργός της Θρησκείας, επίσκοπος Ανδρούσης Ιωσήφ, που η σημερινή Ορθόδοξη Εκκλησία θέλει να τον κάνει Άγιο και ο Βαρθολομαίος το έχει δεχτεί. Στις 22 Ιουνίου 1822, ενώ ο Δράμαλης ρήμαζε την Πελοπόννησο, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος ΑΦΟΡΙΣΤΗΚΕ από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο αφορισμός είχε κοινοποιηθεί και τοιχοκολληθεί απ’ τον υπουργό της θρησκείας δεσπότη Ιωσήφ Ανδρούσης, τοιχοκολλήθηκε δε απ’ τις άκρες της Στερεάς Ελλάδας μέχρι και την Κόρινθο. Ο Οδυσσέας αναθεματίστηκε απ’ την Εκκλησία ως «άθεος, βλάσφημος, καταραμένος, τουρκολάτρης και αντίχριστος δια τις πράξεις του». Όποιος δε χριστιανός θα τον πλησίαζε θα γινόταν κι αυτός «αμαρτωλός και επικαταράτος» και από εδώ και στο εξής «δεν θα λογαριάζεται ως Χριστιανός παρά ως Μπεκτασής Δερβίσης», όπως αναφέρεται στο κείμενο του Αφορισμού

    Το αστείο είναι πώς και γιατί έγινε μπεκτασής ο Οδυσσέας Ανδρούτσος: Η θρυλική μάνα του, Ακριβή Τσαρλαμπά (ήταν Λευκαδίτισσα που ζούσε στην Πρέβεζα, από την μεγάλη οικογένεια των τσιφλικάδων Τσαρλαμπάδων, από όπου κατάγεται και δημοσιογράφος Έλλη Στάη, κατά κόσμον Ελισάβετ Τσαρλαμπά) μετά τον θάνατο του πατέρα του, Ανδρέα Βερούση, τον έγραψε στο Τάγμα των Μπεκτασήδων, όπως σήμερα γράφουμε τα παιδιά μας στον Προσκοπισμό ή σε ένα αθλητικό σωματείο: Για να γίνουν καλοί άνθρωποι και να έχουν κάποιες ευκαιρίες. Όλα αυτά (πώς έγινε μπεκτασής ο Ανδρούτσος) τα εξηγεί αναλυτικά ο μεγάλος Γερμανός ιστορικός Carl Mendelssohn Bartholdy (1838-1897) στην «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως» (1874).

    Ο MendelssohnBartholdy και ο εκ Δημητσάνης Μιχαήλ Οικονόμου με την «Ιστορία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας» (1873) είναι οι δύο ιστορικοί που αποκατέστησαν τη μνήμη του Οδυσσέα και τον ξανάκαναν Ήρωα του 21. Μέχρι τότε, το Ελληνικό Κράτος και η επίσημη ελληνική ιστοριογραφία (του Παπαρρηγόπουλου συμπεριλαμβανομένου) τον θεωρούσε Προδότη και «Τουρκοδυσσέα», επηρεασμένη από το μίσος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αυτά τα ολίγα γι’ αυτή τη μεγάλη μορφή του 21

  69. sarant said

    67 Το μούσι είναι γαλλικό (mouche). Ο μουσαντένιος, όπως έχουμε πει σε παλιότερο άρθρο, είναι τουρκικό δάνειο.

  70. ΓΤ said

    Αυτό το ύφος κάτι μου θυμίζει…

  71. sarant said

    70 Kαι μένα. Αλλά υπάρχει το ευεργέτημα της αμφιβολίας.

  72. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  73. ΓΤ said

    71@

    «κατά κόσμον Ελισάβετ Τσαρλαμπά»… θαρρείς και το «Στάη» είναι καλλιτεχνικό, ενώ είναι του πρώτου συζύγου της.
    Μας τα ‘χει ξαναπεί αυτά, Νικοκύρη. Έχει παίξει και κοπυπάστωμα από αλλού.

    αναθεματίστηκε απ’ την Εκκλησία ως «άθεος, βλάσφημος, καταραμένος, τουρκολάτρης και αντίχριστος δια τις πράξεις του»

    Και θα έγραφε η Εκκλησία «διά ΤΙΣ πράξεις» και όχι «διά ΤΑΣ πράξεις»…

  74. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    73.
    https://newsn.wordpress.com/2014/03/18/%CE%BF%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%83%CE%B5%CE%B1%CF%83-%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%83-%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CF%89%CE%B3%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B4%CE%BF-2/

  75. Σωτήρς said

    Ενάμισι χρόνο πριν γράψει ο Ανδρούτσος την επιστολή, στο απέναντι βουνό υπήρχε τεκές μπεκτασίδων στη Μενδενίτσα (βουνό Καλλίδρομο). Οι ντόπιοι τούς έσφαξαν αλόγιστα (13 Απριλίου ’21) όπως λέει ο Φιλήμων «Και η μονή επυρπολήθη, και οι μονάζοντες, εν οις και ο γέρων Σέχ-βαθάς, εθυσιάσθησαν«. https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php?filename=%2Fvar%2Fwww%2Fanemi-portal%2Fmetadata%2F5%2F4%2F9%2Fattached-metadata-02-0000171%2F76400_03.pdf&rec=%2Fmetadata%2F5%2F4%2F9%2Fmetadata-02-0000171.tkl&do=76400_03.pdf&width=382&height=601&pagestart=1&maxpage=539&lang=en&pageno=146&pagenotop=146&pagenobottom=145

    Το γράμμα θα μπορούσε να είναι και δικαιολογία για αυτή τη σφαγή. Φταίνε αυτοί που δεν κοιτάνε το κιτάπι του Μωάμεθ το σωστό.

  76. Σωτήρς said

    75 ουάου πως το έκανα αυτό με το λινκ;

  77. sarant said

    73-74 Μάλιστα, ευχαριστώ

  78. Alexis said

    #40: Ποιος «τελειώνει τη θητεία του όπου να ‘ναι»;
    Υπηρετεί θητεία ο Κοντιζάς τώρα;
    Μα είναι 38 χρονών!

  79. Alexis said

    #73, 74: Έχει ψωνίσει από γνωστό «μαγαζί» ο σχολιαστής του #68 🙂

  80. Γιάννης Ιατρού said

    70, 71, 73: Μπαμ κάνει, αλλά για να είμαστε εντάξει, δεν υπάρχουν οι γνωστές «εξάρσεις» κλπ. Οπότε ας το θεωρήσουμε ως προσωπική εκτίμηση και συνεισφορά στο θέμα (αν και έχουν ήδη γραφτεί κι εδώ στο μπλογκ και παλιότερα μερικά στον «Στόχο», 5/2013…).
    Αλλά υπό παρακολούθηση, γιατί ξέρουμε τι γίνεται με τις «κοχλάζουσες ιδιοσυγκρασίες» 🙂 🙂

  81. […] Καθώς διανύουμε τη χρονιά που σημαδεύει τη 200ή επέτειο του ξεσηκωμού του Εικοσιένα, σκέφτηκα να καθιερώσω μια νέα στήλη στο ιστολόγιο, που κανονικά θα τη δημοσιεύω κάθε δεύτερη Τρίτη, εναλλάξ δηλαδή με το βιβλίο του πατέρα μου, και που θα παρουσιάζει κείμενα της εποχής του 1821. Δεν αποκλείεται να διατηρήσω τις δημοσιεύσεις ως το τέλος… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2021/07/27/k1821-15/ […]

  82. Πέπε said

    @71

    > Αλλά υπάρχει το ευεργέτημα της αμφιβολίας.

    Γιατί, έχεις αμφιβολίες; Την αλήθεια όμως!

  83. ΓΤ said

  84. Πέπε said

    Κάτσε, θα κάνουμε το αλάνθαστο τεστ. Το εν λόγω μήνυμα γράφτηκε γύρω στις 9. Πόσο ανεβήκαμε στην Αλέξαινα από κείνη την ώρα;

  85. Alexis said

    #80: Μπαμ κάνει, αλλά για να είμαστε εντάξει, δεν υπάρχουν οι γνωστές «εξάρσεις» κλπ.
    Ε, ναι, ούτε κάν μία αναφορά σε «μνημειώδες σύγγραμμα» 🙂

  86. sarant said

    80 Έτσι

    84 🙂

  87. ΣΠ said

    67
    https://sarantakos.wordpress.com/2012/08/21/mousantenios/

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    78. Οχι, εγώ δεν κατάλαβα σωστά τα μεταφερόμενα. Ο μικρανεψιός μου(που ήταν Εύζωνας κι όπου να ΄ναι τελειώνει τη θητεία του) είπε στους δικούς μου την ιστορία αυτή κι εγώ θεώρησα ότι αφορά τωρινό συστρατιώτη του.Ούτε καν ήξερα περί σεφ Κ., εδώ ξεκαθάρισε 🙂

  89. BLOG_OTI_NANAI said

    68: Ο αμετανόητος χλιμίτζουρας…
    Τα αφιερώματα για τον Οδ. Ανδρούτσο στα επίσημα περιοδικά της Εκκλησίας, είναι αμέτρητα. Επίσης, μόνο ανόητος δεν γνωρίζει ότι μνημόσυνα σε μή ορθοδόξους δεν τελεί η Εκκλησία… Τα λέγαμε και για τον Κων/νο ΙΑ΄ Παλαιολόγο, αλλά όποιος δεν θέλει να ακούσει αυτούς που γνωρίζουν τα ζητήματα, θα πέφτει μονίμως σε τρύπες του οδοστρώματος…

  90. Georgios Bartzoudis said

    ΓΤ said: «Τα λάθη είναι δικά σου, και ασφαλώς δεν είναι «λάθη» όταν συγχέουμε ρήματα. Η πλάκα είναι ότι κοιτούσες το πρωτότυπο, και διόρθωσες τον Πεντάκη, ο οποίος, σε αντίθεση μ΄ εσένα, γνώριζε ασφαλώς την προστακτική παθητικού αορίστου του «γίγνομαι», ρήμα το οποίο έμπλεξες. Φυσικά, το μορφωταριάτο των αναγνωστών σου στο Facebook το έχαψε. Οπότε λέμε ότι, για αρχή, πρέπει να πας στο πρωτότυπο, στις σελ. 48-49. Στη συνέχεια, φαρμακείο για Αntitsiproprodotex των 500mg, και, κατόπιν, με διαύγεια, αρχή της «Ακανεδιάδας». Άσε τις Παναγίες και τα Κοράνια θέλουν γράμματα που φτάνουν στα ουράνια

    # Τα «λάθη» ας είναι δικά μου, ο στρουθοκαμηλισμός όμως είναι όλος δικός σου: Πρώτα πρώτα κύριε «ανώνυμε» μάθε να διαβάζεις και μετά να κρίνεις: Διότι βγήκες εκτός θέματος μόνο και μόνο για να «λαθοθηρήσες». Για τέτοια λάθη αντιγραφής η …πεθερά σου εμένα θα με κατέβαζε έναν βαθμό (19 αντί 20) ενώ εσένα θα σε άφηνε στάσιμο [φοβού τις …πεθερές και δώρα φέρουσας!). Όσοι για την ΤΣΙΠΡΟΠΡΟΔΟΣΙΑ, φαίνεται ότι εσένα δεν σε πιάνει κανένα χάπι. Το μόνο που μπορεί να σε σκιάσει είναι το γιουχάϊσμα που θα φας αν τολμήσεις και πας σε οποιοδήποτε Μακεδονικό χωριό και κάνεις λόγο για Μακεδονική γλώσσα και ταυτότητα των ΒουλγαροΣκοπιανών.

  91. BLOG_OTI_NANAI said

    68: Τώρα είδα ότι ο ψεκασμένος γράφει πως «ο Οδυσσέας Ανδρούτσος ΑΦΟΡΙΣΤΗΚΕ από την Ορθόδοξη Εκκλησία«. Μόνο που η λεγόμενη «πράξη αφορισμού» είναι έγγραφο όχι εκκλησιαστικό αλλά πολιτειακό, κάτω από το οποίο η μοναδική υπογραφή που υπάρχει είναι του Ιωσήφ, ως «Ο Μινίστρος της Θρησκείας». Και φυσικά, μόλις τρεις εβδομάδες μετά από το έγγραφο αυτό ο Ανδρούτσος έλαβε αμνηστεία από την πολιτεία. Και για να μην υπάρχει μπέρδεμα για το τι σκοπούς υπηρετούσε ο Ανδρούσης Ιωσήφ, σε έγγραφο του προς τους Πελοποννησίους 3 ημέρες μετά, λέει κατά γράμμα «να θυμηθείτε την αιώνια κόλαση που περιμένει όσους δεν πάρουν τα όπλα κατά των Τούρκων για να ελευθερώσουν το ένδοξο ελληνικό έθνος». Και επιπροσθέτως, στο έγγραφο αυτό «αφορίζει» όσους αρνηθούν να συμμετάσχουν στον Αγώνα. Αλλά η κατάχρηση του απειλητικού αφορισμού σε πολιτειακά έγγραφα, ως μέσο επιπρόσθετης πίεσης βασισζόμενο στο θρησκευτικό αίσθημα του λαού, είναι μία από τις πολλές προβληματικές καταστάσεις που δημιούργησε η Τουρκοκρατία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: