Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Κουραμπιέδες ή μελομακάρονα;

Posted by sarant στο 26 Δεκέμβριος, 2014


Το σημερινό, εορταστικό ας πούμε, άρθρο είναι βελτιωμένη ή τέλος πάντων τροποποιημένη επανάληψη του άρθρου που είχα δημοσιεύσει πέρσι τέτοιες μέρες, και συγκεκριμένα την παραμονή των Χριστουγέννων. Είχα τότε αφήσει την εκκρεμότητα της ετυμολόγησης του μελομακάρονου: η εκκρεμότητα παραμένει, αλλά στο σημερινό άρθρο ανακεφαλαιώνω τις σχετικές θεωρίες και προτείνω μια λύση που μου φαίνεται πιθανή, ενώ επίσης ενσωματώνω και κάποιες πληροφορίες από τα σχόλια του προηγούμενου άρθρου. Αλλά πριν προχωρήσω στο άρθρο, να βάλω μιαν ανακοίνωση: μεθαύριο, την Κυριακή 28.12 δηλαδή, στις 19.30, θα μιλήσω στη λέσχη «Δρόμοι Φιλίας και Πολιτισμού» [Φερών 3 – ΗΣΑΠ Βικτώρια] με θέμα ‘Μύθοι και αλήθειες για την ελληνική γλώσσα’. Όσοι πιστοί…

kourampiedesΈνα από τα μεγάλα διλήμματα της ζωής, πλάι στο Αθήνα ή Θεσσαλονίκη,  Ολυμπιακός ή Παναθηναϊκός, Καζαντζίδης ή Μπιθικώτσης, Βουγιουκλάκη ή Καρέζη, Μπητλς ή Ρόλινγκ Στόουνς, Πελέ ή Μαραντόνα, Βίσση ή Βανδή (έβαλα κι ένα νεότερο για ξεκάρφωμα), είναι και το “κουραμπιέδες ή μελομακάρονα;”  Μάλιστα, ενώ κάποια από τα διλήμματα αυτά ξεθωριάζουν και παύουν να αφορούν τις νεότερες γενιές, οι κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα διατηρούν αμείωτη την οξύτητα του διλήμματος. Ομολογώ ότι η δική μου προτίμηση πηγαίνει πιο πολύ στα μελομακάρονα, ή φοινίκια που τα έλεγε η συχωρεμένη η γιαγιά μου η Αιγενήτισσα -από την άλλη, σε αντίθεση με άλλα διλήμματα εδώ γίνονται δεκτές και συναινετικές λύσεις, το συναμφότερον, και τα δυο τα τρώμε εξίσου.

Σαν χριστουγεννιάτικο έθιμο, ο κουραμπιές και το μελομακάρονο είναι πολλά χρόνια μαζί μας -περισσότερα από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Για να κάνω μια παρένθεση, καθώς σκάλιζα κάτι παλιές εφημερίδες βρήκα πρόσφατα, στο χριστουγεννιάτικο φύλλο μιας εφημερίδας του 1950 ένα άρθρο για το «ξένο έθιμο που απειλεί την Πάρνηθα», που «μεταφυτεύτηκε δυστυχώς και στην Ελλάδα και κυρίως στην Αθήνα» στις αρχές του αιώνα (του εικοστού) από τα μέλη των ξένων παροικιών που ζούσαν στην πρωτεύουσα.

Οι κουραμπιέδες μνημονεύονται πολύ συχνά σε χριστουγεννιάτικες διαφημίσεις στα τέλη του 19ου αιώνα, τα μελομακάρονα κάπως σπανιότερα, αλλά η πρώτη ανεύρεση που βρήκα έχει αναφορά και στα δύο. Γράφοντας το 1885 για την Αθήνα, ο Καμπούρογλου αναφέρει: Η βασιλόπιττα, μετά των υπασπιστών της μελομακαρούνων και κουραμπιέδων… Να προσεχτεί ότι χρησιμοποιείται ο τύπος μελομακάρουνο, που ήταν ο επικρατέστερος ίσως και μέχρι τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, αλλά σήμερα έχει υποχωρήσει (όποιος τον χρησιμοποιεί και σήμερα, ας το δηλώσει).

Kourampiedes skrip 291207

Στο διήγημα του Εμμ. Ροΐδη “Ιστορία μιας γάτας”, ο συγγραφέας αναπολεί την παιδική του ηλικία και λέει ότι Όταν μ’ εκούραζεν η ανάγνωσις ή μάλλον η έντασις της συγκινήσεως, συνεπαίζαμεν με την Σεμίραν ή εμοιράζαμεν αδελφικώς κουραμπιέν, τσουρέκι, χριστόψωμον ή άλλο φιλοδώρημα της καλής μου κηδεμόνος. Αναφορά σε κουραμπιέδες υπάρχει και στο διήγημα του Παπαδιαμάντη «Η τύχη απ’ την Αμέρικα» (οι πεθεράδες που θα μας κουβαλούν ζαχαροχαμαλιά και κουραμπιέδες…)

Ένα χρονογράφημα που βρήκα παρουσιάζει έναν ηλικιωμένο που θρηνεί την κατάργηση του κουραμπιέ, δήθεν επειδή λερώνει, αλλά στην πραγματικότητα επειδή οι (τότε) νεότερες γενιές δεν μπορούν να τον φτιάξουν. Και δεν μπορούν διότι “Το βούτυρο της εποχής σας είναι νοθευμένο όπως η πολιτική σας, οι έρωτές σας, οι ιδέες σας, η ζωή σας. Η ζάχαρή σας είναι αστεία. Και η γυναίκα σας, η γυναίκα της εποχής σας … δεν είναι μέσα στην κουζίνα της. Είναι στο πιάνο και στην οδόν Ερμού”. Επίτηδες εκσυγχρόνισα την απλή καθαρεύουσα του κειμένου, γιατί, αν εξαιρέσουμε την αναφορά στο πιάνο, τέτοιες γεροντογκρίνιες θα μπορούσαμε να τις ακούσουμε και σήμερα, ή, έστω, στη δεκαετία του 1950, αλλά το χρονογράφημα που σας λέω είναι δημοσιευμένο το 1904 στο Σκριπ (το υπογράφει ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου) και ο γέρος που παρουσιάζει θυμάται τους κουραμπιέδες της νεότητάς του, επί Όθωνα, και ανακηρύσσει τον κουραμπιέ σε σύμβολο “σπιτισμού, ελληνισμού, χριστιανισμού”. Πάντως, παρ’ όλα όσα λέει ο νοσταλγός του Όθωνα, οι κουραμπιέδες άντεξαν στο χρόνο.

Και όχι μόνο άντεξαν, αλλά από πολύ παλιά απέκτησαν και μεταφορική σημασία, διότι κουραμπιές δεν είναι μόνο το γνωστό γλύκισμα αλλά και ο απόλεμος στρατιωτικός, που επιδιώκει να μένει στα μετόπισθεν -και, κατ΄επέκταση, ο νωθρός και άβουλος άντρας. Τη σημασία αυτή την έχουν τα λεξικά, την έχει και το σλανγκρ, αλλά πρέπει να έχει παλιώσει αρκετά, ιδίως η στρατιωτική. Από τη δική μου πείρα και από όσες πληροφορίες έχω από νεότερους, στα σημερινά στρατόπεδα δεν πρέπει να λέγεται καθόλου η λέξη ‘κουραμπιές’ με τη μεταφορική μειωτική σημασία και δεν θα με παραξενέψει αν πολλοί σημερινοί 25ρηδες δεν ξέρουν  αυτή τη σημασία της λέξης. (Αν κάνω λάθος, διορθώστε με!) Ο κουραμπιές έχει υποχωρήσει, στη μεν πολιτική ζωή στο βουτυρόπαιδο (που κι αυτό έχει παλιώσει), στη δε στρατιωτική ζωή… αλήθεια, υπάρχει σήμερα ανάλογη φανταρίστικη λέξη;

Γιατί ονομάστηκε κουραμπιές ο απόλεμος φαντάρος ή αξιωματικός; Ίσως επειδή είναι μεν ωραίος στην όψη αλλά εύκολα θρυμματίζεται, θέλει λεπτό χειρισμό. Η πιο παλιά ανεύρεση της μεταφορικής σημασίας της λέξης που έχω βρει χρονολογείται από την εποχή των βαλκανικών πολέμων, αλλά περιμένω να είναι αρκετά παλιότερη, πριν από το 1897. Βρίσκω χρονογράφημα του Κονδυλάκη, από τον Μάιο του 1913, όπου λέει ότι άκουσε “κουραμπιέν” να λέει προς άλλον “κουραμπιέν”: — Διάβολε, πάλι βάσανα θα’ χομε! Όπου βάσανα, οι μάχες στο Παγγαίο και οι προσπάθειες των “κουραμπιέδων” να παραμείνουν στα μετόπισθεν. Θα θυμάστε άλλωστε το “ευζωνάκι γοργό” του τραγουδιού που καμαρώνει: «ποιος ντιστεγκές, ποιος κουραμπιές μπορεί να βγει μπροστά σε μένα». Ντιστεγκές, όπως είπαμε παλιότερα, είναι ο κομψευόμενος.

Ως λέξη ο κουραμπιές αποδείχτηκε πανίσχυρος. Παρόλο που έχει τη λαϊκότατη κατάληξη -ές,  αντιστάθηκε σε κάθε προσπάθεια εξευγενισμού και εξελληνισμού (βέβαια ο Γιάκωβος Διζικιρίκης είχε προτείνει να τον πούμε αλευράχνη, αλλά ευτυχώς δεν εισακούστηκε) και μπαίνει τροπαιούχος ακόμα και στα πιο αριστοκρατικά σαλόνια.

Ο Διζικιρίκης πρότεινε να μετονομαστεί ο κουραμπιές επειδή ήθελε (μάταια) να ξετουρκέψει μονομιάς την ελληνική γλώσσα, και πράγματι η λέξη είναι δάνειο από το τουρκικό Kurabiye, το οποίο, σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, προέρχεται από το περσικό gülābiye, που βγαίνει από το περσικό gulāb, ροδόνερο (gül ή επί το περσικότερον gol το τριαντάφυλλο, ab το νερό). Όπως θα περιμεναμε, παρόμοια γλυκίσματα με παρεμφερή ονόματα βρίσκουμε όχι μόνο στα τούρκικα, αλλά και σε άλλες γλώσσες της περιοχής, σαν το αζέρικο ghorabiye.

Αυτή είναι η επικρατέστερη εκδοχή για τον κουραμπιέ, αν και υπάρχουν και άλλες. Τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα με το μελομακάρονο. Από τη μια, φαίνεται απίθανο να μην έχει σχέση με το μακαρόνι, αλλά από την άλλη πλευρά δεν είναι φανερό πώς ακριβώς συνδέονται αυτά τα δύο. Το ΛΚΝ μάς λέει απλώς ότι το μελομακάρονο είναι σύνθετο από το μέλι και το μακαρόνι, ενώ στο μεγάλο λεξικό του Μπαμπινιώτη διατυπώνεται η υπόθεση ότι η συσχέτιση με το μακαρόνι προέκυψε από το μακρόστενο σχήμα του γλυκού, μια υπόθεση που δεν με πείθει (ωοειδές είναι άλλωστε το σχήμα, όχι και πολύ μακρόστενο).

Κατά τη γνώμη μου, το μελομακάρονο πρέπει να συνδέεται με το γλύκισμα που λέγεται στα γαλλικά macaron, αγγλ. macaroon, που ο Νίκος Λίγγρης σε ένα συγκεφαλαιωτικό άρθρο (που όμως δεν καταλήγει σε συμπεράσματα) το ταυτίζει με τον ‘εργολάβο’. Το γλύκισμα στα γαλλικά υπάρχει από τον 16ο αιώνα, λένε μάλιστα ότι τη λέξη την έπλασε ο Ραμπελέ. Η λέξη «μακαρόν» θα μπορούσε, παντρεμένη με το μέλι, να δόθηκε στο ελληνικό γλύκισμα, ίσως από κάποιον ευρηματικό ζαχαροπλάστη, π.χ. στα μέσα του 19ου αιώνα.

Τα μελομακάρονα τα λένε και φοινίκια σε πολλά μέρη (αν και επειδή η φύση αντιπαθεί τη συνωνυμία πολλοί κάνουν διάκριση και μια παραλλαγή την ονομάζουν «μελομακάρονα» και την άλλη «φοινίκια»). Φοινίκια είναι οι χουρμάδες, και η μεταφορά από τον καρπό στο γλύκισμα είναι απολύτως εύλογη αν δούμε την ομοιότητα του σχήματος. Θα μπορούσε αυτή η ονομασία να είναι η παλαιότερη.

Όσο για το μακαρόνι, η λέξη θεωρείται από πολλούς αντιδάνειο, και ίσως να είναι. Το μεσαιωνικό «μακαρία», που είναι το νεκρόδειπνο («βρώμα εκ ζωμού και αλφίτων» στον Ησύχιο), υποτίθεται ότι πέρασε στα ιταλικά και έδωσε το maccarone. Ο Φαίδων Κουκουλές μάλιστα προτείνει και τον τύπο «μακαρωνία», αναφέροντας (σε δική μου περίληψη από ένα άρθρο του):

Στον υπ’αρ. 553 κώδικα της Εθν.Βιβλιοθήκης (από το 1343) βρίσκουμε: μακαρώνεια· ήτοι ψαλλόμενα εις την κοίμησιν της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου. Ποίημα κυρού Ιακώβου αρχιεπισκόπου Βουλγαρίας. Άρα τα μακαρώνεια ήταν τροπάρια μακαριστικά, αναπαύσιμοι μακαρισμοί κατά τα περίδειπνα, οπότε και προσφέρονταν ζυμαρικά. ‘Ετσι και τα ζυμαρικά ονομάστηκαν μακαρώνια.

Αλλά από πού το μακαρώνια; Οι λέξεις μακαρία και αιωνία συχνά εκφέρονται μαζί στις εκκλησιαστικές ευχές, π.χ. μακαρία η οδός – αιωνία η μνήμη ή υπέρ μακαρίας μνήμης και αιωνίου αναπαύσεως. Εκ του μακαρία + αιωνία έγινε το μακαρωνία, τούτο δε μετεπλάσθη σε μακαρώνιον κατά τα πολλά σε -ιον π.χ. απολυτίκιον, κοντάκιον, ευλογητάριον κτλ. ‘Αλλωστε, στην Ανδριανούπολη μακαρωνιά λέγεται το πιλάφι που προσφέρεται στα νεκρόδειπνα.

Ο φίλος Γιώργος Δαμιανός σε δικό του άρθρο αναφέρει: Ψάχνοντας προσεκτικά σε ελληνικά και ξένα  λεξικά  θα βρείτε την εκδοχή ότι η λέξη “μακαρόνι”  παράγεται από τη μεσ. ελληνική λέξη “μακαρωνία” (: νεκρώσιμο δείπνο με βάση τα ζυμαρικά). Η μακαρωνία με τη σειρά της έρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη “μακαρία”, που δεν ήταν άλλο από την ψυχόπιτα, δηλαδή, ένα κομμάτι άρτου, στο σχήμα του μελομακάρονου, το οποίο το προσέφεραν μετά την κηδεία. Στους νεότερους χρόνους ένα γλύκισμα που έμοιαζε με τη μακαρία βουτήχτηκε στο μέλι και γι αυτό ονομάστηκε μελομακάρονο.

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η μακαρία ή η μακαρωνία πήρε ποτέ τη μορφή πίτας ή άρτου και δεν νομίζω ότι η εξήγηση αυτή στέκει. Ούτε έχω πεισθεί ότι το ιταλικό maccheroni/macaroni προέρχεται απο τη μακαρία -υπάρχουν και άλλες εκδοχές, με αμιγώς ιταλική ετυμολογία της λέξης.

Όποια κι αν είναι όμως η ετυμολογία του, το μελομακάρονο, μαζί με τους κουραμπιέδες, δεν παύει να γλυκαίνει τις γιορτές μας. Από το άρθρο της Λεξιλογίας ξεσηκώνω ένα κρητικό δίστιχο, όχι παραδοσιακό:

Λουκάνικα και τσιλαδιά και μελομακαρούνες
και το κρασί τση εσμιγιάς λιγαίνει τσι φουρτούνες.

Τσιλαδιά είναι ένα είδος χοιρινή πηχτή, εσμιγιά είναι το σμίξιμο, και πράγματι έτσι λιγοστεύουν οι φουρτούνες.

Ειρηνικές και χαρούμενες να είναι οι γιορτές μας!

 

 

Advertisements

157 Σχόλια to “Κουραμπιέδες ή μελομακάρονα;”

  1. Καλημέρα, χρόνια πολλά!

    Νίκο, δεν μελέτησες καλά τα σχόλια του παλιότερου άρθρου: διότι θα έβλεπες ότι η ετυμολόγηση του κουραμπιέ δεν είναι τόσο απλή 🙂

  2. sarant said

    Καλημέρα, χρόνια πολλά!

    Έχεις δίκιο, το διόρθωσα τώρα.

  3. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα κι από μένα και χρόνια πολλά!

  4. Tsopanakos said

    Χρόνια πολλά στον ιστολόγο και τους αναγνώστες του!

    Η μεταφορική έννοια του κουραμπιέ μπορεί να μη χρησιμοποιείται πια στα στρατόπεδα, αλλά πέρασε στην αιωνιότητα χάρη σε μια γραφική δήλωση του Πάγκαλου πριν από 15 χρόνια.

    Όσο για την αρχική σημασία του, πριν από 2-3 μέρες μπήκε σε ερώτηση στο τηλεπαιχνίδι του Ζουγανέλη και η απάντηση που δόθηκε ήταν «σκληρό μπισκότο»(!!). Αν θυμάμαι καλά, ο διαγωνιζόμενος έχασε, οπότε τώρα μπορεί να κάνει ένσταση! 😛
    Πάντως, χωρίς να έχω σοβαρές γνώσεις τουρκικής όπως ο Δύτης, έχω την αίσθηση ότι η ετυμολογία από το gül δεν πείθει. Συνήθως η λέξη παραμένει αναγνωρίσιμη στα τουρκικά μας δάνεια (γκιουλς λένε το ροδόνερο στη Β. Ελλάδα και έχουμε τον Γκιουλμπαχτσέ, τη Γκιουλμπαχάρ κτλ).

  5. Καλημέρα, χρόνια πολλά

    Οχι στα ψευτοδιλήμματα !

    Ολυμπιακός ή Παναθηναϊκός, φυσικά (ο πρωτοπόρος) ΠΑΟΚ !!

  6. Νέο Kid Στο Block said

    Καλημέρα. Εύχομαι υγεία σε όλους!
    Πρόβλημα λογικής με αμοιβή ένα μελομακάρονο. Πώς γλυτώνεις από αυτή την κατάσταση;
    Μόλις το κερί κάψει το σκοινί, θα γίνεις γεύμα για τον Λίο…

  7. Tsopanakos said

    @6
    Λογικά 😉 δε θα βρεθώ ποτέ σε αυτή τη θέση!

  8. Οντως ο κουραμπιές χρειάζεται βούτυρο γάλακτος αρίστης ποιότητας (κατσικίσιο ή βουβαλίσιο) όπως και το μελομακάρονο θέλει λάδι παρθένο και εξαιρετικό. Το καλό λάδι βρίσκεται σχετικά εύκολα, για το βούτυρο η μακαρίτισσα η μάνα μου είχε μια τρύπα κάπου στην αγορά που έκλεισε. Γι αυτό τον λόγο σταμάτησα τους κουραμπιέδες, φέτος όμως βρήκα ένα καλό βούτυρο που χρησιμοποίησα στο κανταΐφι μου με άριστα αποτελέσματα οπότε ίσως του χρόνου επανέλθω στους κουραμπιέδες

  9. Νέο Kid Στο Block said

    Κι ένα απαιτητικό αριθμοθεωρητικό/πιθανοτικό μακαρονοπρόβλημα, αφιερωμένο στον αγαπητό Παγιώτη Κ.
    «Έχουμε μπροστά μας ένα πιάτο μακαρονάδα. (κατά προτίμηση χωρίς σάλτσα..)Τα μακαρόνια στο πιάτο είναι Ν. Πιάνουμε δύο τυχαίες άκρες από μακαρόνια και τις ενώνουμε. Συνεχίζουμε αυτή τη διαδικασία ενώνοντας στην τύχη ελεύθερα άκρα έως ότου, μετά από Ν ενώσεις, δεν υπάρχουν άλλα ελεύθερα άκρα. Κατά μέσο όρο,πόσες θηλιές/βρόχοι θα δημιουργηθούν από αυτή τη διαδικασία; »

    Ηint: Στο αποτέλεσμα (στην έκφανση «ακριβείας»,γιατί γίνεται δεκτή και μια πιο χοντρική) εμφανίζεται η σταθερά κάποιου μακαρονά…

  10. 4 Υποτίθεται ότι η πορεία είναι περσικό γκουλαμπί – αραβικό γκουραμπίγια – τουρκικό κουραμπιγέ ή κάπως έτσι. Όταν έφτασε στα ελληνικά ήταν ήδη κουραμπιές δηλαδή.

  11. Νέο Kid Στο Block said

    Nα διευκρινίσω στο 9. πως η αλυσίδα των μακαρονιών μπορεί να είναι ανοιχτή ή κλειστή γενικά.
    Για Ν=1 (ένα μακαρόνι) θα δέσουμε τις άκρες του και θα έχουμε έναν βρόχο (θηλειά). Για 2 μακαρόνια ,με το πρώτο δέσιμο έχουμε είτε 1 «καλάμι» (δύο μακαρόνια εν σειρά) και με το δεύτερο ,αφού αναγκαστικά θα δέσουμε τα άκρα του καλαμιού, θα έχουμε 1 βρόχο, ή (αν δέσουμε πρώτα το κάθε μακαρόνι με το άλλο άκρο του) 2 βρόχους, κ.λ.π.

  12. Νέο Kid Στο Block said

    Όσον αφορά τα διλλήματα, το ένα,Πελέ (ποιος;;)ή Θεός, είναι καθαρά ψευδοδίλλημα. Το Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός είναι λελυμένο μαθηματικώς. Θα προσέθετα στα σύγχρονα και το Χρυσιήδα ή Βρισηίδα …εε ή Μαντά εννοούσα.

  13. Νέο Kid Στο Block said

    Και τα όψιμα πολιτικά διλλήματα: Δήμας ή Δήμιος; Παρών ή Παρούσα; Μεγαλέξανδρος ή Τουταγχαμών;

  14. Κιντ, το άλλο με τον λιόντα δεν έχει χιντ;

  15. Νέο Kid Στο Block said

    14. Ok. Σκέψου…γιορτινά! 😉

  16. Καλημέρα και χρόνια πολλά.
    Ξεχάσατε το δίλημμα «Κιθαρίστα ή ντράμερ;» που ταλαιπωρεί πολλά κορίτσα!

  17. Α!! Θα πεις χρόνια πολλά στο λιοντάρι για να σβήσει το κεράκι!
    Παραμένει το πρόβλημα, πώς θα κατέβεις στο έδαφος…

  18. Νέο Kid Στο Block said

    17. Σωστός ο Δύτης! Aντί για σκέτο «Χρόνια πολλά» μπορείς να τραγουδήσεις το «Χάπυ μπέρθντεη του γιού!» για σίγουρο σβήσιμο. E ,μετά, κάποια στιγμήν θα βαρεθεί να περιμένει το λιοντάρι και θα δούμε… 🙂
    YΓ. Παρακαλείται ο Νικοκύρης να αποστείλει τω Δύτηι το μελομακάρονο ή τον κουράμπιγιέ της αρεσκείας του.

  19. spiral architect said

    Καλημέρα και Χρόνια Πολλά ξανά. 🙂
    @6: Κάνεις ευχή να μη σε φάει ο λιόντας και σβήνεις το κερί.

  20. spiral architect said

    @17: Σωστός ο Δύτης. 😉

  21. Νέο Kid Στο Block said

    Το 9. υπήρχε παλιότερα σε μια λίστα ενδιαφερόντων προβλημάτων του τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ του Μπόστον. (για να εντυπωσιάσω τους εκλεκτούς Φυσικούς το έγραψα αυτό, αν και εδώ που τα λέμε no big deal really… με καθηγητή το Γιωργάκη και visiting scholar τον Αδώνιδα …) 🙂

  22. physicist said

    #21. — Το Χάρβαρντ είναι στο Καίμπριτζ. 🙂

    Ωραίο το πρόβλημα και πολύ ωραίο μάλιστα. Αν π.χ. κάνεις σύνθεση δακτυλιοειδών πολυμερών σ’ ένα διάλυμα, πώς ξέρεις ότι τα άκρα που ενώνεις ανήκουν στην ίδια αλυσίδα; Βαριάντες του προβλήματος: ποια είναι η πιθανότητα τα δακτυλιοειδή που θα προκύψουν να μην έχουν κόμπους; Ποια είναι η πιθανότητα να μην είναι αλληλένδετα (concatenated); Πώς εξαρτώνται αυτές από το μήκος της αλυσίδας και τον αριθμό αλυσίδων ανά μονάδα όγκου;

  23. physicist said

    Θέλω να πω, εγγενής στο πρόβλημα που έθεσε ο Κίντος είναι, φαντάζομαι, η υπόθεση ότι αν πιάσεις ένα οποιοδήποτε άκρο στη μακαρονάδα, ένα άλλο άκρο που βλέπεις έχει την ίδια πιθανότητα ν’ ανήκει στο ίδιο μακαρόνι ή σε κάποιο άλλο μακαρόνι. Αν όμως είχαμε τον ίδιο αριθμό μακαρονιών σκορπισμένον όχι σ’ ένα πιάτο αλλά σ’ ένα δωμάτιο 10m x 10m, τότε θα βλέπαμε απομονωμένα μακαρόνια («αραιό διάλυμα πολυμερών») και όχι μακαρονάδα («τήγμα πολυμερών»). Σε κείνη την περίπτωση, αν λέγαμε «πιάνω ένα άκρο και ψάχνω να βρω ακόμα ένα σε ακτίνα 10 – 20 εκατοστών από το πρώτο», τότε, με πολύ μεγάλη πιθανότητα, το άλλο άκρο που θα πιάναμε θα ανήκε στο ίδιο μακαρόνι. Η πυκνότητα μακαρονιών παίζει ασφαλώς ρόλο στο αποτέλεσμα.

  24. spiral architect said

    @8: Γιατί ρε συ Τζι, το βούτυρο (τύπου) Κερκύρας δεν είναι καλό για τους κουραμπιέδες;

  25. spiral architect said

    😀 😀 😀

  26. Νέο Kid Στο Block said

    23. Ωραίος, αλλά αυτό που λες για το δωμάτι θεωρούμε ότι ισχύει και για το πιάτο. Κάθε διαθέσιμη άκρη μακαρονιού δηλαδή,θεωρείται ισοπίθανη για πιάσιμο. Όταν πιάσουμε το πρώτο τυχαίο άκρο, απομένουν 2Ν-1 ελεύθερα άκρα στο πιάτο.Άρα υπάρχει μια πιθανότητα 1/(2Ν-1) να πιάσουμε το άλλο άκρο του ίδιου μακαρονιού και να σχηματίσουμε έναν βρόχο…

  27. Εν πρώτοις χρόνια πολλά σε όλους.

    24 Απαντώ εγώ: σαφώς όχι, θέλει βούτυρο λιωμένο.

    0 Γιατί; η Μυτιληνιά η γιαγιά σου, πώς τα έλεγε; Εγώ τα μελομακάρονα τα έμαθα όταν έφυγα απ’ τη Μυτιλήνη. Μέχρι τότε μόνο φοινίκαι είχαμε (τώρα κάποιοι τρώνε κι εκεί μελομακάρονα, ειδικά αν τ’ αγοράζουν) 🙂

    Ώστε ο κουραμπιές (ή κουράμπιγιες όπως τον έλεγαν κάποιοι) δεν έχει σχέση με το κουρού, το σκληρό; Για κοίτα.

  28. Παναγιώτης Κ. said

    Προσθέστε και μερικά ακόμα…μεγάλα διλήμματα :).
    Με αμύγδαλο ή άνευ;
    Ανεπιφυλάκτως ναι για να …συμμετέχει και το δόντι στην γευστική πανδαισία καθώς μου εξηγούσε ένας γεροντότερος.
    Κανονικό μέγεθος κουραμπιέ ή μπουκίτσες;
    Εδώ δυσκολεύει το θέμα. Αν είναι κανονικό και προκειμένου να αποφύγουμε το πασπάλισμα του σακακιού με την άχνη (…δεν τη φυσάμε γιατί θέλουμε να… αποφύγουμε υπαινιγμούς του τύπου …την φυσάει την λουκουμόσκονη) το βάζουμε με μιας στο στόμα! Παραμονεύουν όμως οι θυγατέρες για να σε επαναφέρουν στην τάξη ότι δεν είναι ευγενικό και τα σχετικά!. Οι μπουκίτσες βεβαίως κουμαντάρονται εύκολα αλλά το αμύγδαλο δεν είναι ολόκληρο οπότε υπάρχει μια…απώλεια.
    Σε κάθε περίπτωση, καταναλώστε με μέτρο! 🙂

  29. IN said

    Καλημέρα και Χρόνια Πολλά σε όλους!

    Νίκο, για τα macaron υπάρχει και η διάκριση ανάμεσα στα συνηθισμένα Γαλλικά μακαρόν (εκείνα που μοιάζουν κάπως με… γλυκό χάμπουργκερ, με πάνω – κάτω μπισκότο και στη μέση μαλακό γλυκό πολτό) και στα macaron de Nancy (γνωστά και στην περιοχή μας, εννοώ στο Μεγ. Δουκάτο, λόγω γειτνίασης) που, όντως, μοιάζουν με Ελληνικούς εργολάβους.

    Ιδού μια ιστοσελίδα που βρήκα για τα macaron de Nancy: http://www.macaron-de-nancy.com/boutique/liste_produits.cfm?type=19&code_lg=lg_fr&num=0

    Μεταξύ των άλλων, λέει τα εξής: Le véritable Macaron de Nancy doit sa renommée au secret de fabrication de deux Soeurs Converses de la communauté des Dames du Saint Sacrement de Nancy. Περίληψη για τους μη ομιλούντες την Γαλλικήν: η συνταγή προέρχεται από δύο καλόγριες ενός τοπικού μοναστηριού.Αν αυτά ήταν τα αρχικά macaron, ίσως έτσι να προκύπτει μια κάποια σύνδεση με «μακαρία» και, γενικότερα, τη θρησκευτική χρήση του επιθέτου «μακάριος».

    Περαιτέρω ιστορικές λεπτομέρειες, σ’ αυτή τη σελίδα του ίδιου ιστότοπου: http://www.macaron-de-nancy.com/historique,fr,8,10.cfm

  30. physicist said

    #26. — Πολύ καλή υπόδειξη … πρέπει να βγαίνει, τώρα, με λίγη σκέψη και με προσεχτική επαγωγή. Αλλά ως γνωστόν, το πιο δύσκολο πρόβλημα στα Μαθηματικά είναι το μέτρημα. 😉

  31. physicist said

    #26. — Νομίζω θα μπορούσαμε να ρωτήσουμε κα το εξής: ποια είναι η αναμενόμενη τιμή για το μήκος L ενός (σύνθετου) μακαρονιού μετά την περάτωση της διαδικασίας;

    Δεν ξέρω αν έχει αναλυτική λύση, ωστόσο είναι ενδιαφέρον. Αναρωτιέμαι πώς να εξαρτάται η διασπορά από το Ν. Ωραίο προβληματάκι για μια γρήγορη και παιδαγωγική προσομοίωση …

    Πάω να φαώ κανένα κουλουράκι κουραμπιεδοειδές. Δεν πιάνουν χαρτοσιά τα μελομακάρονα, λέμε.

  32. spiral architect said

    @27: Λιωμένο δεν είναι το Σαβόι, κοίτα το λίκνο; Η σύντροφος φτιάχνει χρόνια εξαιρετικούς κουραμπιέδες μ’ αυτό.
    (τώρα τη φίρμα την έχει αγοράσει η Μινέρβα)
    Σίγουρα είναι δύσκολο (και ίσως δαπανηρό) να βρεις και να αγοράσεις χύμα ζωικό βούτυρο, αλλά κι αυτό κάνει τη δουλειά του.

  33. Νέο Kid Στο Block said

    Σωστός ο Φύζιστ στο 30. Η αναλυτική λύση (του Χάρβαρντος, σε δικιάμανε ελεύθερη πλην τιμία και ακριβή απόδοση:-) ) :
    Όπως προείπαμε λοιπόν, όταν πιάσουμε το πρώτο τυχαίο άκρο, απομένουν 2Ν-1 ελεύθερα άκρα στο πιάτο.Άρα υπάρχει μια πιθανότητα 1/(2Ν-1) να πιάσουμε το άλλο άκρο του ίδιου μακαρονιού και να σχηματίσουμε μια θηλειά. Και υπάρχει επίσης μια πιθανότητα (2Ν-2)/(2Ν-1) να μην σχηματιστεί βρόχος.Στην πρώτη περίπτωση καταλήγουμε με 1 βρόχο και Ν-1 καλάμια (Δηλαδή μακαρόνια. Για ευκολία, θεωρoύμε και το απλό μακαρόνι σαν «καλάμι» μήκους 1).Στη δεύτερη περίπτωση καταλήγουμε απλώς με Ν-1 καλάμια (γιατί απλώς φτιάξαμε ένα καλάμι μήκους 2 μακαρονιών, αλλά δεν διαφέρει σε κάτι από τα υπόλοιπα μοναδιαία καλάμια =μακαρόνια, σε σχέση με το πρόβλημά μας.)
    Έτσι, βλέπουμε ότι μετά το πρώτο βήμα, ασχέτως τι έχουμε κάνει, καταλήγουμε με Ν-1 καλάμια και με 1/(2Ν-1) βρόχους (κατά μέσο όρο!)
    Η ίδια επαγωγική λογική για Ν-1 καλάμια που απομένουν στο 2ο βήμα, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι μετά από αυτό το βήμα θα έχουμε μείνει με Ν-2 καλάμια και κατά μέσο όρο με άλλους 1/(2Ν-3) βρόχους. Και πάει λέγοντας μέχρις ότου μείνουμε με μόνο ένα καλάμι ,οπότε στο επόμενο και τελευταίο (Ν-ιοστό) βήμα μένουμε με 0 καλάμια και άλλο έναν βρόχο οπωσδήποτε! (αφού θα ενώσουμε τα άκρα του τελευταίου καλαμιού μεταξύ τους!)
    Οπότε προσθέτοντας τις αναμενόμενες τιμές που βρήκαμε για τους βρόχους ανά βήμα προκύπτει ένας γενικός μέσος όρος:
    B= 1/(2N-1) + 1/(2N-3) + …+1/3 +1 (A)
    Η σχέση (Α) μεγαλώνει πολύ αργά όσο μεγαλώνει το Ν. Για παράδειγμα θέλουμε 8 μακαρόνια (Ν=8) για να περιμένουμε τουλάχιστον 2 βρόχους. Χαρακτηριστικά ,διατεταγμένα ζεύγη (Ν,Β) που δείχνουν αυτή την αργή αύξηση : (1,1) (2,8) (3, 57) (4,419) (5, 3092) (μεγάαλη γαβάθα μακαρόνια θέλουμε για 5 βρόχους!) Για μεγάλα Ν μια καλή προσέγγιση για το Β είναι:
    B= (lnN)/2.
    Mιά κάπως πιο «εξεζητημένη» και ακριβής προσέγγιση είναι:
    B = (περίπου) (½)*(lnN+ln4+γ) (β)
    Από την (β) βγαίνει Ν=e^(2B-γ)/4 (που συμφωνεί με τα χαρακτηριστικά αποτελέσματα πιο πάνω)
    γ=0,5772 η σταθερά Όϋλερ-Μασκερόνι. Ο Μασκερόνι (Mascheroni) ήταν μακαρονάς όνομα και πράμα και απ’αυτό το μακαρονοπρόβλημα βγήκε η περίφημη μακαρονάδα Σπαγγέτι αλ Όλιο(ερ)-Μασκερόνι ,πρίμο γκούστο!

  34. Γς said

    Οπως κάθε χρόνο έτσι κι εφέτος η κυρά μου πήγε στη κουμπάρα μας και έφτιαξαν τα γλυκά των εορτών.
    Γύρισε με μερικές κούτες γεμάτες από λαχταριστούς κουραμπιέδες και μελομακάρονα.
    Η δική μου συμβολή είναι καταναλωτικής φύσεως.
    Μούρλια είναι.

  35. Πάνος με πεζά said

    @ 32 : Ναι, το «βουτυράδικο» της Μινέρβα. Επέκταση στο εργοστάσιο, πριν από μερικά χρόνια το μελετούσαμε. Λίγο άργησε, κι έτσι το βούτυρο βγήκε μεν με τη φίρμα, αλλά παρασκευαζόταν για λίγο «κάπου παρακάτω», σε κάτι εγκαταστάσεις που είχει ο Σαβοϊτζής.

    Το δικό μου κουϊζάκι πιο εύκολο, ποιο είναι το Νο1 μέρος της Ελλάδας που φημίζεται για τους κουραμπιέδες του;
    Και ποιο θεατρικό έργο (αυτό το έχω βάλει και πέρσι) τελειώνει με τη φράση «Ο θεός μας έσωσε από τον κομμουνισμό»; (επίκαιρη, κατά Τράγκα, στις μέρες μας). Τη φράση λέι βουβό, καθ’όλη την υπόλοιπη διάρκεια του έργου, πρόσωπο.

    Μακαρόν ο εργολάβος; Μπορεί. Είναι δύο ημι-φασόλια, κολλημένα. Απλώς, στον εργολάβο εγώ το ξέρω να κολλάνε με κάτι σαν μαρμελάδα, και στο μακαρόν με κάτι σαν κρέμα. Αμφότερα τυλίγονται μετά σε ζελατίνα.
    Κι εδώ που τα λέμε, στο μακαρόν είναι κυκλικά τα δύο τεμάχια, άρα δύσκολα πας κι από κει στο μελομακάρονο.

    Kαι την πλάκα με τον εργολάβο, θα την έχω ξαναπεί : «Άστα, σήμερα στην οικοδομή μου έπεσε ο εργολάβος από τον πέμπτο…» «Και σκοτώθηκε;» «Όχι ρε συ, ένα γλυκό, καθώς το άνοιγα…». Αλήθεια, θα έπρεπε να προβληματιστούμε με την απόδοση της συγκεκριμένης λέξης για το συγκεκριμένο γλυκό. Τι είναι ο εργολάβος; Κάποιος που κολλάει, «τακιμιάζει» με κάποιον της εξουσίας; Αυτό συμβολίζεται στη μορφή του γλυκού; Τροφή για σκέψη…(δε θέλω να το σκεφτώ, θέλω να το φάω).

  36. Πάνο με πεζά

    έχω την εντύπωση πως για τους εργολάβους έχει γίνει συζήτηση εδώ. Πού ακριβώς; Δεν θυμάμαι.

  37. Γς said

    Κουιζάκι με βρόχους μακαρονιών και τέτοια και θυμήθηκα έναν τεράστιο ανθρώπινο βρόχο χιλιομέτρων, που εξιστορούσε ένας Πολωνός:

    Απομάκρυναν τα υλικά από τα βομβαρδισμένα κτίρια σε κάποια πόλη στον Β’ΠΠ δίνοντας ο καθένας τις πέτρες στον διπλανό του, όταν μετά από ώρες διαπίστωσε ότι κάποια πέτρα είχε περάσει δυο τρεις φορές από τα χέρια του

  38. spiral architect said

    @35: Τελικά η λέξη «εργολάβος» έχει καταλήξει βρισιά! 👿

  39. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια! Εφυγα για μια βόλτα ενώ τα σχόλια ήταν πέντε και επιστρέφω με 35 (αλλά βέβαια έπεσαν κουίζ στη μέση, νάστε καλά!)

    35: Τα ετυμολογικά και τα ιστορικά του εργολάβου μάς έχουν κι άλλη φορά απασχολήσει χωρίς να βγάλουμε άκρη νομίζω -θυμίζω ότι το «κάνει ε/αργολαβία» σήμαινε «ερωτοτροπεί».

    29: Έχεις δίκιο, και τα μακαρόν του Νανσύ πρέπει να είναι τα παραδοσιακά.

    27: Να σου πω, νομίζω ότι η μυτιληνιά τάλεγε «μελομακάρουνα».

  40. Γς said

    36:
    Για τους εργολάβους-φινανσιέρ λες ή για τους εργολάβους, υπεργολάβους και τέτοια;

  41. spiral architect said

    Tα «κολόκουρα», το ΠAΣOK και οι σακούλες εργολάβων
    Tι άλλο θα ακούσουμε; «Το προηγούμενο σύστημα (μαθηματικός τύπος) ήταν το πλέον αντικειμενικό σύστημα, όπως ομολογείται από τους ειδικούς”, αναφέρεται σε ανακοίνωση του τομέα Oικονομίας του ΠAΣOK. Mάλιστα, προσθέτουν ότι «αντίθετα, σήμερα, οι συμφωνίες των εργολάβων και τα “κολόκουρα” τείνουν να γίνουν καθεστώς». Oι έχοντες μνήμη θα θυμούνται ότι όταν καταργήθηκε ο μαθηματικός τύπος, που ευνόησε τους αεριτζήδες και διόγκωσε τις αθέμιτες συναλλαγές στα δημόσια έργα, ουδείς «ειδικός» τον υπερασπίστηκε μέσα και έξω από τη Bουλή. Mε καθυστέρηση δεκαετιών θυμήθηκαν στο ΠAΣOK τα «κολόκουρα» (έτσι αποκαλείται η αμοιβή του εργολάβου που συμμετέχει στο στήσιμο ενός διαγωνισμού), όταν επί των ημερών τους οι προσφορές κατετίθεντο όλες μαζί, ακόμα και σε σακούλες απορριμμάτων, γραμμένες από το ίδιο χέρι. Eίχε δε αποφασιστεί εκ των προτέρων το ύψος κάθε προσφοράς, προκειμένου το έργο να πάει σε συγκεκριμένο εργολάβο, με τη βοήθεια του περίφημου μαθηματικού τύπου. Ξεχνούν, επίσης, ότι στο τέλος παρενέβη και η Eυρωπαϊκή Eπιτροπή και τους ανάγκασε να προχωρήσουν σε αλλαγές, οι οποίες ολοκληρώθηκαν με την αλλαγή κυβέρνησης και την κατάργηση του μαθηματικού τύπου.

    Παράδειγμα 2:

    (Αληθής στιχομυθία):

    Υπάλληλος Α: Που πας ρε με τόσα λεφτά στην σακκούλα ;;;

    Υπάλληλος Β: Άσε, αύριο έχει διαγωνισμό και πάω να μοιράσω τα κολόκουρα.
    (slang.gr)

  42. Νέο Κid said

    Σαν όνομα οι πιο «φιρμάτοι» είναι οι κουραμ. Καρβάλης (κοντά στην Καβάλα), αλλά φυσικά οι καλύτεροι είναι οι κουραμπιέδες της Λαμίας (παλιά Μπούσιου, τώρα Τσιάτσου στην πλατ.λαού) και της Υπάτης.

  43. Γς said

    41:
    Μαθηματικοί τύποι εργολάβων και υπεργολάβων [που τους μπέρδευα με τους υπερ-εργολάβους, αν υπάρχουν]

    http://caktos.blogspot.gr/2013/02/blog-post_8502.html

  44. IN said

    35: Εγώ αυτό το γλυκό ξέρω ως εργολάβο: http://www.filipposgavanas.gr/products/%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%BF%CE%BB%CE%AC%CE%B2%CE%BF%CF%82

    Γνωστό επίσης και ως «αμυγδαλωτό». Στην περιοχή μας, παραδοσιακό κέρασμα αμέσως μετά από γάμο (μετά την παραλαβή της μπομπονιέρας, σε περιμένει νεαρά με ανοικτό κουτί με εργολάβους).

  45. Πάνος με πεζά said

    @ 42 : Aκριβώς. Για την ακρίβεια, «Νέας kαρβάλης» ή παλιότερα «Νέας Καρβάλεως» (!!!) γράφαν τα κουτιά.

  46. physicist said

    #43. — […] και υπεργολάβων, που τους μπέρδευα με τους υπερ-εργολάβους […]

    Όπως και με το επίθετο υπέρυθρος που θα μπορούσε να διαβαστεί ραμονικώς. Ρε μ…, είσαι υθρός, τι υθρός δηλαδή, υπέρυθρος.

    Είχα καθηγητή Φυσικής στο Λύκειο που έλεγε επίτηδες υπερέρυθρος.

  47. IN said

    43: Εξ όσων γνωρίζω, δεν υπάρχουν υπερ-εργολάβοι, αλλά έχω ακούσει κι άλλους να μπερδεύονται και να αποκαλούν τους υπεργολάβους, «υπερεργολάβους». Διευκρινιστικά, για όσους δεν το έχουν ήδη καταλάβει, υπεργολάβος είναι ο εργολάβος που παίρνει εργολαβία από τον εργολάβο. Παράδειγμα: αναθέτω σ’ έναν εργολάβο να μου κτίσει μία οικοδομή στο οικόπεδό μου. Εκείνος αναθέτει σ’ ένα υδραυλικό να φτιάξει τα υδραυλικά της οικοδομής. Ο δεύτερος είναι υπεργολάβος.

  48. spiral architect said

    @43: Υπερ-εργολάβος είναι ο σούπερμαν εργολάβος! 😀

  49. Γς said

    9:
    >Έχουμε μπροστά μας ένα πιάτο μακαρονάδα. (κατά προτίμηση χωρίς σάλτσα.

    Οχι! Με σάλτσα.
    Και τί σάλτσα; Πιπερόσαλτσα

  50. # 24 και εφ’ εξης σχετικά

    Το τύπου Κερκύρας λειώνει στο κατσαρολάκι σε χρόνο ντετε άρα δεν υπάρχει λόγος να αγοράζεις λειωμένο. Τώρα όσον αφορά την διαφορά στη γεύση του κουραμπιέ ανάλογα με τα υλικά που χρησιμοποιείς είναι θέμα ουρανίσκου. Σαφώς και είναι ακριβότεροι με κατσικίσιο βούτυρο αλλά όταν κάνεις κάτι σπιτικό δεν κοιτάς τα έξοδα αλλιώς πας κι αγοράζεις τα μαζικής παραγωγής που σίγουρα είναι φθηνότερα και ακόπιαστα.
    Θα σου πω δυο πράγματα, πρώτον όταν είχα φέρει γλυκά ταψιού από Βηρυττό η μάνα μου είχε κρύψει ένα ΑΝΟΙΓΜΕΝΟ τενεκεδένιο κουτάκι που το θυμήθηκε δυο (2) χρόνια μετά. Τα γλυκά, φιαγμένα με βουβαλίσιο βούτυρο ήταν ακόμα φρεσκότατα, το βούτυρο δεν είχε ταγγίσει, το σιρόπι δεν είχε κρυσταλλιάσει
    Τέτοια γλυκά Βηρυττού δεν βρήκα πουθενά στα «ειδικά» καταστήματα της Αθήνας
    Δεύτερον στο κανταΐφι που έφιαξα προ μηνός ένας πρόχειρος υπολογισμός κόστους μου έβγαλε κοντά στα τρία (3) ευρώ το κομμάτι !

  51. Γς said

    49:
    Πιπερόσαλτσα
    http://caktos.blogspot.gr/2013/11/makaronia-me-piperosaltsa.html

  52. Ορεσίβιος said

    Καλημέρα σας.
    Συναινετικές λύσεις, χωρίς δεύτερη σκέψη: και κουραμπιΓέδες και μελομακάροΥνα.

  53. Γς said

    Βούτυρο Κερκύρας και ΄τύπου΄ Κερκύρας.

    Τέτοιου τύπου [το τύπου γραμμένο με τα πιό μικρά φοντς] έφτιαζχνε ο θείος του φίλου μου του Χρήστου. Οταν μεγαλώσαμε μου εκμυστηρεύτηκε ότι ο μπάρμπας του είχε κόψει μισθό στον αστίατρο της περιοχής για να δρα ανεξέλεγκτα.

  54. Γς στο 51

    μόνο έτσι τρώγονται τα μακαρόνια, δες εδώ (δεξιά, γνωστός επιστήμων φκιάνει βρόχους με τα σπαγκέτια)

  55. Γς said

    52:

    >κουραμπιΓέδες

    Κι έβλεπα προχτές σε μεγάλο κανάλι κάποιον Μπλέστα να φτιάχνει κουραμπΛέδες.

    Να και η συνταγή στη σελίδα του:

    http://bletsas.gr/kourampiedes-kourampledes/

  56. physicist said

    #54. — 😀 😀 😀 Τι χλαπάκιασμα κι αυτό του ριτρήβερ!

    Α προπό Τζέρμαν Σέπαρντ: οι Γερμανοί τουρίστες στην Ιταλία γίνονται αντικείμενο χλεύης από τους ντόπιους επειδή τρώνε τα μακαρόνια χρησιμοποιώντας κι ένα κουτάλι μαζί με το πηρούνι ή, τρισχειρότερα, επειδή τα κόβουν με μαχαίρι.

  57. Γς said

    54:
    Το έπιασα το υπονοούμενο.

    fae zoo fae axriste anthrope ala paidia pinane k esi roufas ta makaronia san zoo…

    μου γράφει κάποιος στο ΓιουΤιουμπ

  58. Τα ριτρήβερ (γκόλντεν και λαμπραντόρ) έχουν τον απύλωτο. Δεν ξέρουν τι σημαίνει «φούσκωσα».
    Τα γερμανικά, πάλι, λυκόσκυλα και ντόμπερμαν, στο φαΐ είναι μή-μου-άπτου. Σκέτοι κουραμπιέδες…

  59. Γιατί, ρε Γς; Τα δικά του μακαρόνια έτρωγες; Ωχουουου…

  60. physicist said

    Μη μολογάς. Δηλαδή έτσι που έτρωγε το ριτρήβερ, και σαμπρέλα ποδηλάτου να του είχες δώσει θα τη χλαπάκιαζε.

  61. Φυσικέ, στο 60

    ο δικός μου, ο σχωρεμένος, κοιμόταν στα πόδια του κρεβατιού. Κάποια στιγμή ξυπνάω και βρίσκω μια ψόφια σόλα από ένα Τίμπερλαντ. Μέσα στον ύπνο του είχε τσακίσει όλο το παπούτσι, εκτός από τη σόλα και τα κρικάκια για τα κορδόνια. Πάω έξω, εκεί όπου έκανε την ανάγκη του και βλέπω ένα … χμ… βιοδηλωτικό ίχνος, με τη σφραγίδα της φίρμας, το γνωστό δεντράκι!

    Αλλά είχε δίκιο, καθώς τα ακριβά μου παπούτσια τα άλειφα με λίπος, graisse le phoque, προσοχή όχι De αλλά Le, (όπως λέμε τύπου Κερκύρας) και τον ελιγουρεύανε τον φουκαρά

  62. physicist said

    #61. — … Μέσα στον ύπνο του είχε τσακίσει όλο το παπούτσι …

    Μη μου πεις ότι το τσάκισε χωρίς καν να ξυπνήσει! Σκύλο υπνοβάτη, άντε να το καταλάβω, αλλά σκύλο υπνοπαπουτσοφάγο; 😉

    (Πολύ γέλιο το φαγωμένο Τίμπερλαντ, την πιστεύω την ιστορία σου!)

  63. Ναι! Μασούλαγε χωρίς να ξυπνάει. Κοιμόταν σε μιαν άκρη, του πέταγα ένα κομμάτι κασέρι, άνοιγε την στομάκλα, χλαπ! και συνέχιζε τη σιέστα.

  64. physicist said

    #63. — 😀 😀 😀

    Αφασία, πολύ γέλιο … άμα ποτέ πάρω σκύλο, τέτοια ράτσα θα είναι!

  65. sarant said

    Ωραία ιστορία αυτή με το λίπος της φώκιας!

  66. BLOG_OTI_NANAI said

    Ένας «κουραμπιές» φαντάρος (περ. «Μπουκέτο» 30/4/1931).

  67. Γς said

    Ο Κωστίκας που ξεσκόνιζε τους κουραμπιέδες κι ο Γιουρίκας που έβαζε μέλι στα μακαρόνια για να γίνουν μελομακάρονα.

    Πάντως έχουν τα δικά τους μελομακάρονα. Τα ισλί

    http://www.bostanistas.gr/?i=bostanistas.el.article&id=491

  68. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Έχω την εντύπωση, Νίκο, πως η εξήγηση για την μεταφορική χρήση του «κουραμπιέ» (αρχικά για τον φυγόμαχο στρατιώτη και κατόπιν για τον δειλό κλπ άντρα) δεν έχει να κάνει (ή τουλάχιστον, δεν έχει να κάνει μόνο..) με την ευθρυπτότητά του. Ίσως την πειστικότερη (πιθανώς συμπληρωματική) εξήγηση την έδωσε -με την πρόσφατη περίφημη ατάκα της στη Βουλή- η Παπαρήγα: «Σαν τον κουραμπιέ Αν απομακρύνεις την άχνη [διάβαζε: την επιβλητική στρατιωτική στολή ή την αρρενωπή εμφάνιση κλπ] δε απομένει τίποτα [εν. σε όγκο] ή -ερχόμαστε στη δική σου ερμηνεία- αυτό που απομένει είναι κάτι εύθρυπτο και δεν έχει καμία σχέση με την αρχική επιβλητική εμφάνιση..

  69. christos k said

    Μήπως τώρα τον κουραμπιέ τον λέμε γιωτά (μεταφορικά); Πάντως με την έννοια του μαλθακού, του εκ προθέσεως άκαπνου ή του βουτυρομπεμπέ ο κουραμπιές ερμηνεύεται έτσι στα λεξικά της ακαδημίας και του Μπαμπινιώτη οπότε τι ψάχνουμε παλιές πηγές; Από την άλλη-επειδή κι εγώ ως νεότερος δε λέω κουραμπιέ τον άκαπνο αλλά γιωτά- μήπως τα νεότερα λεξικά δεν ανανεώνουν επαρκώς τις ερμηνείες αφαιρώντας σημασίες που δεν χρησιμοποιούνται πια σε σημαντικό βαθμό;

  70. Πάνος με πεζά said

    @ 55 : Mπλέτσας. Ο Ευτύχης, η «Κουζίνα της μαμάς». Καλό παιδάκι, συμπαθητικό. Και με πολλές μεταγραφές ως τώρα.

  71. Πέπε said

    #0: > > Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η μακαρία ή η μακαρωνία πήρε ποτέ τη μορφή πίτας ή άρτου και δεν νομίζω ότι η εξήγηση αυτή στέκει.

    Μα ο Δαμιανός αναφέρε ιρητά την ψυχόπιττα. Η ψυχόπιττα είναι ένα είδος πίττας. Γλυκειάς. Δεν ξέρω πόσο διαδεδομένη είναι, εγώ στην Κάρπαθο την έφαγα, αλλά δεν πιστεύω να την κάνουν μόνο εκεί. Φυσικά δεν ξέρω αν η συνταγή είναι των τελευταίων 100, 1000 ή 3000 χρόνων, και κυρίως δε βλέπω πώς εξηγεί τη μετάβαση στα μελομακάρουνα -η καρπάθικη ψυχόπιττα μάλλον με μπουγάτσα μοιάζει- αλλά πάντως η σύνδεση των νεκρικών εθίμων με κάποιο αρτοσκεύασμα στέκει.

    Εγκυκλοπαιδικά: έχει διάφορα συστατικά συμβολικής σημασίας, όπως καρύδια, και δεν την τρώνε σε κηδείες ή μνημόσυνα αλλά τα ψυχοσάββατα. Και πρέπει μέχρι το επόμενο πρωί να έχει εξαφανιστεί – ό,τι δεν μπορέσουν να φάνε το κάνουν τρίμματα και το πετάνε στα πουλάκια, αλλιώς η ψυχή του μακαρίτη δε βρίσκει ανάπαυση. Τα καθαυτού νεκρόδειπνα νομίζω ότι πάντα είθισται να αποτελούνται από κάτι ελαφρύ, π.χ. ψάρι, γιατί οι στενοί συγγενείς είναι ταραγμένοι και δεν έχουν εύκολα το νου τους στο φαί, πρέπει όμως και να φάνε κάτι γιατί τους περιμένουν πολλά.

  72. Πέπε said

    Φανταρίστικη λέξη για τον απόλεμο δεν υπάρχει σήμερα, αφού όλοι είναι απόλεμοι. Βέβαια κάποια σώματα έχουν κατά καιρούς πολεμήσει ως ειρηνευτικές δυνάμεις σε ξένους πολέμους. Στη δική τους υποαργκό πιθανότατα θα υπάρχει σχετική λέξη.

    69: Γιωτά εγώ θυμάμαι να λέμε τον χαζό, έτσι γενικά. Οποιονδήποτε έκανε κάτι λάθος, δεν καταλάβαινε κάτι – κάθε περίπτωση όπου ο πολίτης θα έλεγε «χαζός, βλάκας, ανίκανος». Όχι σε σχέση με τα κριτήρια του ίδιου του στρατού αλλά της «πραγματικής» ζωής των φαντάρων. Κάλλιστα π.χ. μπορούσε να ακουστεί αυτός ο χαρακτηρισμός για κάποιον που δεν ήταν καλός στη λούφα κι έγινε τσακωτός.

  73. Στα στρατιωτικά, αυτόν που λέγανε παλιά «κουραμπιέ», πρέπει μετά να προβιβάστηκε σε «Ντακότα». Αλλά καθώς μικραίνει η θητεία (και δεν προλαβαίνει ο νέος να εμβαπτιστεί στα γλωσσολογικά της) και ταυτόχρονα με τη βοήθεια της 4G κινητής τηλεφωνίας αίρονται τα στεγανά της, τόσο διαλύονται τα σύνορα μεταξύ φανταρίστικης και απλής νεανικής αργκό.

  74. Πέπε said

    Για να λεξιλογήσουμε ακόμα λίγο, έστω και εκτός θέματος, ας μου συγχωρεθεί να επαναφέρω για πολλοστή φορά το διαρκές ζήτημα των σύνθετων του άγω, γιατί μόλις εντόπισα μια πτυχή του που νομίζω ότι δεν την έχουμε συζητήσει τόσο:

    Το ρήμα που δηλώνει την απαγωγή είναι, υποτίθεται, απάγω, απήγα, απήγαγα. Ειδικά εδώ όμως οι ιστορικά σωστοί τύποι του ενεστώτα και των άλλων εξακολουθητικών χρόνων, με ένα -αγ-, έχουν σχεδόν χαθεί από τη χρήση. Σημερινοί 20ρηδες, 30ρηδες, 40ρηδες, 50ρηδες, 60ρηδες, σχεδόν όλοι, κάποια στιγμή ως παιδιά, μέσα σε κάποιο παιχνίδι, φώναξαν στ’ αστεία «βοήθεια, με απαγάγουν». Το «απάγω» μόνο σε μονόστηλα σχόλια της Καθημερινής μπορώ να το φανταστώ.

    Αν όμως ο ενεστώτας έχει γίνει πλέον «απαγάγω», τι γίνεται με τους στιγμιαίους και συντελικούς χρόνους; Η τυφλή συνέπεια θα απαιτούσε να πούμε «θα απαγάξω, έχω απαγάξει», αλλά αυτό είναι ασυζητητί αφύσικο και ανύπαρκτο. Οι υποστηρικτές του «θα παράξω», «θα εισάξω» (στους οποίους σαφώς δεν ανήκω) δε νομίζω ότι θα καλύπτονταν από ένα τύπο «θα απάξω», αφού δεν έχει σχέση με τον ενεστώτα που πλέον -είπαμε- είναι «απαγάγω».

    Άρα νομίζω ότι η πραγματικότητα μας αναγκάζει να δεχτούμε ότι το συγκεκριμένο ρήμα έχει πλέον ένα κοινό θέμα για όλους τους χρόνους, απαγαγ-, και επομένως κοινό παρατατικό και αόριστο απήγαγα, κοινό μέλλοντα εξακολουθητικό και στιγμιαίο θα απαγάγω και κοινή υποτακτική ενεστώτα και αορίστου να απαγάγω (όπως «κάνω-έκανα-έκανα», «αρέσω-άρεσα-άρεσα» κ.ά.).

    Αξιοσημείωτο ότι όσο αποκλίνουμε από την ιστορική γραμματική η τάση είναι η απόκλιση προς την αντίστροφη κατεύθυνση σε σχέση με τα άλλα σύνθετα, δηλαδή να προσθέτουμε ένα παραπανήσιο -αγ- όταν δε χρειάζεται ενώ στα υπόλοιπα το αφαιρούμε και όταν χρειάζεται («εισάγετε την κάρτα» αντί «εισαγάγετε» κλπ.). Υποψιάζομαι δε ότι αν παρατηρήσουμε προσεκτικά τις τάσεις για το καθένα από τα σύνθετα του άγω θα διαπιστώσουμε κι άλλες διαφορές από το ένα στο άλλο (αρκετοί πλέον λένε «θα παράξω», λιγότεροι «θα εισάξω», κανείς «θα εξάξω»).

    Βέβαια πρέπει να ομολογήσω ότι εγώ εξακολουθώ να μιλάω σαν μονόστηλο της Καθημερινής…

  75. christos k said

    72. Δε διαφωνώ, περίπου αυτή που λες είναι και η δεύτερη ερμηνεία (μτφ) του λεξικού της ακαδημίας. Ωστόσο αυτοί που μένουν στα μετόπισθεν είναι είτε όχι απολύτως ικανοί είτε άτομα με μειωμένη ή ανορθόδοξη(για διάφορους λόγους)αντίληψη, δηλαδή γιωτάδες .

    …δηλαδή και για να στο θέσω αντίθετα αυτός που έγινε τσακωτός στη λούφα δεν είναι κουραμπιές; 🙂

  76. Πέπε said

    75β: Όχι ακριβώς. Ο κουραμπιές δεν είναι τόσο βλάκας όσο φλούφλης. Και σε κάθε περίπτωση είναι σπάνια λέξη. Από την προσωπική μου εμπειρία δεν έχει καμία σχέση με φανταρίστικο λεξιλόγιο, απλώς όσοι (λίγοι) τη χρησιμοποιούν στον κανονικό τους λόγο θα τη χρησιμοποιήσουν και στο στρατό.

  77. Γιάννης Ιατρού said

    -> 66 Γιά όσους ενδιαφέρονται: Όλο το σχετικό κείμενο του άρθρου από το «Μπουκέτο του 1931» εδώ (pdf):
    Μπουκέτο 1931

    (Ελπίζω να έβαλα σωστά το href …. 🙂 , θα φανεί…)

  78. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    71: Ο φίλος Δαμιανός αναφέρει ρητά την ψυχόπιτα, αλλά αυτό είναι (κατά τη δική μου γνώμη) δική του ερμηνεία και εφόσον (ή: αν) δεν στηρίζεται σε πρωτογενή πηγή δεν έχει μεγάλη αξία.

    74: Κανείς Ελλαδίτης δεν λέει ‘εξάξουν’ ίσως (ίσως, διότι θα το πω εγώ). Οι κουμπάροι και το λένε και το γράφουν.

    77: Σωστός!

  79. ππαν said

    Γιατί αποκρύπτει ο κύριος Σαραντάκος ποιον πολιτικό αρχηγό έχει αποκαλέσει «κουραμππιέ» άλλη πολιτική αρχηγός; Πρόσφατα μάλιστα, ως απλή βουλεύτρια, επέκτεινε τη μεταφορά στο πρόγραμμα του κόμματος. ΓΙΑΤΙ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟ, Ε?????

    Πολλές ευχές σε όλους 🙂

  80. sarant said

    79: Διότι το είχα ξεχάσει 🙂 Καλές γιορτές!

  81. Καλησπέρα και χρόνια πολλά σε όλους!

    74: Διαβάζοντας το σχόλιο σου για το απάγω vs. απαγάγω, Πέπε, θυμήθηκα μια παλιά συζήτηση για το θέμα στου Τιπούκειτου.

  82. Η πέρσικη εκδοχή γκουλαμπιγιέ φαίνεται πειστική και έχω την εντύπωση οτι μικρός είδα τη γιαγιά μου πριν να ρίξει την άχνη να ραντίζει τους κουραμπιέδες με ροδόνερο .

    Γκουλάμπο πάντως είναι και όνομα, πιο γνωστή η χορεύτρια από μία από τις φυλές που κάποια συγκροτήματά τους είχαν έρθει στην Αθήνα,στο Λυκαβηττό, πριν πολλά χρόνια, και διαφημίστηκαν σαν Ινδοί τσιγγάνοι, στην πραγματικότητα ήταν νομάδες από το Ρατζαστάν.

    Βλέπω οτι η λέξη gulabo έχει περάσει στη σλανγκ και σημαίνει το άτομο με ροζ επιδερμίδα.

  83. ππαν said

    Κρίμα, ήταν πετυχημένο, όπως και η απάντηση του κουραμπιέ 🙂

  84. Κόκκινος Πλανήτης said

    Χρόνια Πολλά σε όλους και καλή χώνεψη!
    Μελομακάρονα, φοινίκια και ισλί, έλεος, σταματήστε την κουβέντα για γλυκά..
    Και του χρόνου να ‘μαστε καλά

    Στο 35Β μήπως ήταν το «χάσαμε τη θεία, στοπ»;

  85. Πέπε said

    @78β: Ακριβώς, άρα η τάση δεν είναι ενιαία!

  86. Στέλιος Μαυρομουστάκης said

    Καλημέρα και Χρόνια Πολλά κ. Σαραντάκο. Σχετικά με τα φοινίκια οι παιδικες μου μνήμες ανακαλούν ενα πιο μακρόστενο, απ το μελομακάρονο γλύκισμα, περισσότερο σκουροχρωμο και με γλασέ επιφάνεια. Επίσης ένα μάλλον ξεχασμένο χριστουγεννιατικο γλυκό της παιδικής μου ηλικίας (αρχές δεκαετίας του 60 στη Θεσσαλονίκη) ήταν το ισλί, τριγωνικού σχήματος, προφανώς τουρκικής προέλευσης γιατί η γειτόνισσα που τό φτιαχνε κατάγονταν απ την Καππαδοκία.

  87. ilias said

    Πάντως εδώ (χωριό της Λέσβου) τα μελομακάρονα τα λέμε και κουρμάδες.

  88. sarant said

    87: Δηλαδή οπως και τα φοινίκια, αλλά ακόμα πιο σαφές. Ποιο χωριό;

  89. ilias said

    Είμαι από χωριό της περιοχής Γέρας. Πάντως το όνομα «κουρμάδες» η «φοινίκια» πρέπει να χρησιμοποιείται ευρύτερα στη Λέσβο http://mytiliniadialektos.gr/?p=2214

  90. # 82

    Ακριβώς ίδιας εμφάνισης με τους κουραμπιέδες λόγω της ζάχαρης άχνης αλλά πολύ ανώτερα από πλευράς γεύσης και πολύ πιο πολυέξοδα, ήταν τα αμυγδαλωτά τα οποί έφιαχναν με αλεύρι, ζάχαρη και πολύ πολτοποιημένο αμύγδαλο ζυμωμένα με ροδόνερο.
    Τους κουραμπιέδες δεν θυμάμαι να τους ραντίζαν με ροδόνερο, μπορεί όμως να μην έχω δίκιο.

  91. Γς said

    86:
    >Επίσης ένα μάλλον ξεχασμένο χριστουγεννιατικο γλυκό της παιδικής μου ηλικίας (αρχές δεκαετίας του 60 στη Θεσσαλονίκη) ήταν το ισλί

    Το θυμήθηκε ο Γς στο Σχ.67, όπου και μια ωραία συνταγή τους.

  92. Κόκκινος Πλανήτης said

    Γκρίζα διαφήμιση, δεν ξέρω αν επιτρέπεται βέβαια, αν οχι ας πέσει ψαλίδι λογοκρισίας… και την προκαταβολική συγγνώμη μου από τον νικοκύρη.

    Πολύ καλά ισλί έχει το Άριστον του Λομποτέση στη Βουλής, για όσους βαριούνται να φτιάξουν ή δεν έχουν Πόντιους συγγενείς να τους φιλέψουν (=να τους τρακάρουν)

  93. Γιάννης Ιατρού said

    Λίγο ασχετο με το θέμα αλλά συγγενές πρός το μπλόγκ 🙂
    Κι ένα μαργαριτάρι από τον κρατική μας τηλεόραση (οΘντκ)

  94. Μαρία said

    79
    Η μπαρουτοκαπνισμένη Αλέκα σε διαψεύδει απο το 2008.

    Δεν ξέρω αν το μεταφέρω σωστά, σε μια συνέντευξη που δώσατε το πρωί στον ALPHA RADIO λέγεται ότι είπατε «κουραμπιέ» τον υποψήφιο πρόεδρο του ΣΥΝ…

    — Εγώ;

    — Γι’ αυτό ρωτάω, για να το διευκρινίσετε.

    — Δε συνηθίζω να μιλάω με αυτόν τον τρόπο. Ευτυχώς, η εκπομπή έχει μαγνητοφωνηθεί. Δε συνηθίζω να μιλάω έτσι.

    Συζητούσαμε για το αν μπορεί να γίνει συνεργασία με το Συνασπισμό, και είπα το εξής: ότι το σχέδιο προγράμματος του Συνασπισμού που θα συζητηθεί στο Συνέδριο, είναι σαν τον κουραμπιέ, που είναι πασπαλισμένος με ωραία ζάχαρη. Είναι πασπαλισμένο με πάρα πολλά αριστερά συνθήματα και αριστερές φράσεις, αλλά άμα βγάλεις τη ζάχαρη, από μέσα είναι το ζυμάρι, ο κουραμπιές δηλαδή. http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=4366941&textCriteriaClause=%2B%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A1%CE%91%CE%9C%CE%A0%CE%99%CE%95%CE%A3&publDate=11/1/2008

    Αλαβάνος
    «Ευχαριστoύμε πάρα πολύ την κυρία Παπαρήγα γιατί μας παρομοίασε με ένα γλυκό που έχει πάρα πολύ πέραση αυτή την εποχή, που αρέσει και πάρα πολύ στη νεολαία η οποία δεν έχει και προβλήματα χοληστερίνης.» http://www.syn.gr/gr/keimeno.php?id=8511

  95. Γιάννης Ιατρού said

    αααα, δεν πέτυχε 😦 Κάτι πήγε στραβά με το upload

    θα το ξαναδοκιμάσω … αργότερα

  96. sarant said

    92: Σιγά τη διαφήμιση, δεν πειράζει.

    94: Μάλιστα, χρήσιμο!

  97. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Βρε κουραμπιέδες βάλτε και κάνα τραγούδι, γιορτινές μέρες έχουμε, (παίζει να κάνουμε χρόνια να τις ξαναδούμε). Άντε να σας ανεβάσω λίγο με τον μεγαλύτερο Έλληνα ρόκστάρ της εποχής του. Είχα την μεγάλη τύχη να τον δώ ζωντανά, μιλάμε για θεό, τι θεό, ΗΜΙΘΕΟ ΚΑΙ ΒΑΛΕ.
    Αντε χρόνια μας πολλά, κι όποιος πεί κακό για μάς, να βγεί το μάτι του σαν λουκουνάς.

  98. Μαρία said

    96
    Απλώς το 2008 δεν είχατε φουμπού και τιτιβίσματα κι έτσι η ρήση δεν απαθανατίστηκε στην ώρα της.

  99. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Να βγεί το μάτι του σαν ΛΟΥΚΟΥΜΑΣ γμτ, ακόμα να ξεθολώσω.
    Σχετικό ανεκδοτάκι.
    Πάει ένας μεθυσμένος σε ένα σουβλατζίδικο, ρεεε παλληκάρι, εεναα σουυυββλάακι, πίτα κύριε; ΓΑΑΜΗΣΣΕΕΤΑ.!

  100. Γιάννης Ιατρού said

    -> 93, 95 Για να δούμε τώρα …

  101. Γιάννης Ιατρού said

    Τσσσσ! Τζίφος, sorry!

  102. Γς said

    101:
    Πες μας τι θέλεις να κάνεις.
    Να βοηθήσουμε

  103. Γιάννης Ιατρού said

    -> 102 Ευχαριστώ Γς, δεν ανεβαίνει η εικόνα, γιαυτό δεν πετυχαίνει, να δούμε, το ξαναγράφω 🙂

    ΝΕΡΙΤ

  104. Γιάννης Ιατρού said

    ΑΑΑΑΑ! κάτι έγραφα λάθος προηγουμένως … τώρα ειναι ΟΚ 🙂 🙂

  105. sarant said

    98: Φουμπού δεν είχαμε; Δεν θυμάμαι.

    103: Ωχ!

  106. Makis said

    Στην Ικαρία βρίσκεις φοινίκια όλο τον χρόνο, υποτίθεται ότι είναι τα μελομακάρονα πριν τα βουτήξουν στο μέλι, επειδή όμως κυκλοφορούν όλο τον χρόνο, πωλούνται πασπαλισμένα με λίγη ζάχαρη κανονική, όχι άχνη.
    Στα κάλαντα των ημερών υπάρχει το δίστιχο:
    Η πόρτα είναι ανοιχτή, θαρρώ πως έχει και πηχτή
    φοινίκια λουκουμάδες και κρασί με τους κουβάδες

    άσχετο:
    -Τσαντίστηκε και με είπε κουραμπιέ
    –αι εσύ τι έκανες;
    -Δεν έβγαλα άχνη!

    Αδέσποτο από προηγούμενες εποχές:
    Αυτοί οι πασοκτζήδες τρώνε το αμύγδαλο από τον κουραμπιέ χωρίς να τους καταλάβεις…

    Ώρα καλή σε όλους και να μην μας έρθει η ώρα η κακή

  107. Γιάννης Ιατρού said

    -> 105, β
    πλήρες γεύμα θα έλεγα, όχι μόνο μεζεδάκι 🙂

  108. Γς said

    107:
    >πλήρες γεύμα θα έλεγα, όχι μόνο μεζεδάκι

    Ντελίβερι κάνεις;

    Και θυμήθηκα τότε που ήταν άγνωστη η λέξη στην Ελλάδα.

    Εναν ελληνοαμερικάνο, προφανώς παλινοστήσαντα σε μια έκθεση μεταχειρισμένων επίπλων στην πλατεία Αβησσυνίας στο Μοναστηρακι¨
    -Τράκι έχεις; Κάνεις ντελίβερι;
    Τα έχασε ο παλαιοπώλης.
    -Σε ρωτάει αν έχεις φορτηγό κι αν κάνεις διανομή κατ οίκον…

  109. sarant said

    107: Θα το συμπεριλάβω στα αυριανά, κρίμα είναι να μείνει θαμμένο στα σχόλια.

  110. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Αυτό και σας αφήνω, πρέπει να τελειώσει σωστά η γιορτινή μέρα, σέξ και βία με την τρελιάρα θεία, ΣΑς ΦΙΛΩ ΟΛΟΥς καλή συνέχεια.

  111. Κουραμπιές λέγεται (ή λεγόταν) στη στρατιωτική αργκό κι όχι στη φανταρίστικη νομίζω. Δηλ. για αξιωματικούς των μετόπισθεν (και, ναι, με τη στολή τη γυαλιστερή) κι όχι με λουφαδόρους φαντάρους.

    Βούτυρο: αυτό που παίρνουμε απ’ το γάλα όταν το χτυπήσουμε ν’ ανεβούν πάνω τα λιπαρά και το ξεβουτυριάσουμε (μπορεί να γίνει και φυσικά, να τ’ αφήσουμε να ανέβει το λίπος πάνω, αλλά θέλει ποοοοοολύ χρόνο). Στη μαζική παραγωγή σήμερα, αυτό γίνεται με φυγοκέντριση. Αυτό έχει μικρή διάρκεια, και είναι αφράτο, Σπάνια το βρίσκεις στο εμπόριο. Εγώ έχω βρει ένα εργαστήριο στη Μυτιλήνη και παίρνω κάμποσο που τόχω στην κατάψυξη και ξεπαγώνω λίγο (γύρω στα 100 γρ τη φορά), να καταναλωθεί στη βδομάδα.
    Βούτυρο φρέσκο. Διάφοροι τύποι, το πιο συνηθισμένο το τύπου Κερκύρας (προσοχή στον τόνο, Παροξύτονο στον όρο). Είναι παστεριωμένο και έχει πιεστεί κατάλληλα να φύγει το νερό και ο αέρας από μέσα ώστε να κρατάει περισσότερο. Το αντίστοιχό του οι μαργαρίνες.
    Βούτυρο λιωμένο. Βούτυρο που το έχουμε επεξεργαστεί με λιώσιμο. Αυτό κρατάει πάρα πολύ, ακόμα και εκτός ψυγείου. Αντίστοιχό του οι φυτίνες (ή αλλιώς τα μαγειρικά λίπη 🙂 )
    Και, ναι. Το Σαβόι τελευταία έχει και λιωμένο (αν και τώρα πια κυκλοφορούν πολλές φίρμες).

  112. 22,
    Πράγματι πολύ ωραίο το πρόβλημα του Κίδιου.

    Τέτοιου είδους προβλήματα (δηλαδή πώς μεγαλώνουν αλυσίδες πολυμερών) ανέλυσε με εξαιρετικό τρόπο ο Paul Flory, που πήρε και το Νόμπελ γι’ αυτό.

    Το μεγάλο επίτευγμα του Flory ήταν πως οι θεωρίες του (βασισμένες σε συνδυασμό χημείας και στατιστικής μηχανικής) ενώ ήταν πρώτης τάξεως από θεμελιώδη σκοπιά (επιπέδου Νόμπελ), μπορούσαν τελικά να δώσουν και μερικούς απλούς πρακτικούς κανόνες, που μπορούν να χρησιμοποιήσουν και (χημικοί) μηχανικοί. Κλασικό παράδειγμα είναι η κατανομή Anderson–Schulz–Flory (όπου ξαναερχόμαστε στα μακαρόνια του Κιδ) η οποία προβλέπει με αρκετά καλή ακρίβεια το ποσοστό καθενός από τα προϊόντα (αλυσίδες διαφορετικού μήκους) σε αντιδράσεις Fischer-Tropsch με βάση μία μόνο παράμετρο, διεθνώς γνωστή ως α (alpha, η πιθανότητα να αυξηθεί ένα μακαρόνι αν συναντήσει ένα άλλο).

    Οι αντιδράσεις Φ.Τ. (με ιστορία δεκαετιών και σημαντικό ρόλο στην παρασκευή καυσίμων με πρώτη ύλη τον γαιάνθρακα από τους Γερμανούς στον 2ο ΠΠ) έχουν έρθει ξανά στο προσκήνιο μετά το πρόσφατο mega-project της Shell στο Κατάρ όπου σωρεία μηχανικών έχουν αφιερώσει ουκ ολίγες ώρες για να σχεδιάσουν, υπεραπλουστεύοντας λίγο, το τέλειο α, αυτό που τελικά δείχνει πώς μπορούν να ανταλλάξουν όρκους αιώνιας πίστης δυο μακαρονάκια…

  113. Πάνος με πεζά said

    @ 35 : Απάντηση κουιζ θεατρικού έργου : το έργο είναι οι «Κουραμπιέδες» του Γιώργου Χασάπογλου. Πέρσι την είχα πει την απάντηση, οπότε μέσω και της linko-σύνδεσης, περίμενα ότι δε θα έμενε κρυπτόν…πάντως έχει φάση η γριά στο συγκεκριμένο έργο, σε όλη τη διάρκεια είναι βουβή, σε κώμμα, και ξαφνικά πετάγεται στον επίλογο και λέει «Ο θεός μας γλύτωσε από τον Κομμουνισμό !»… Από τις πιο σουρεάλ ατάκες του Ελληνικού Θεάτρου !

  114. Γιάννης Ιατρού said

    –> 109: δειγματοληψία 25-12-2014, στίς 19:03h (τί ἔτι χρείαν ἔχομεν άλλων μαρτύρων)

  115. 61,
    Μετά τον Παπουτσωμένο Γάτο, και ο Παπουτσωμένος Σκύλος!

  116. Ριβαλντίνιο said

    Τι μελομακάρονα και κουραμπιέδες. Σαν τις δίπλες δεν υπάρχει καλύτερο.
    —————————————
    Αυτά τα σκυλάκια μου αρέσουν πολύ, αλλά λένε ότι είναι λίγο δαγκανιάρικα

    Κοιτάξτε εδώ στο 0.26 το σαμογέτ «σνομπάρει» 🙂 το μωλάκι

    ———————————————————————————–

    @ 97 ΛΑΜΠΡΟΣ
    Αφού θες τραγούδια, από εμένα για σένα

  117. Ο πατέρας μου, από χωριό της Μεσσαράς του Ηρακλείου, μελομακάρουνο λέει ακόμα, και τώρα που το καλοσκέφτομαι έτσι θυμάμαι να το λένε κι οι περισσότεροι συγγενείς απ’ το χωριό, αλλά κι ο (μακαρίτης, πια) παππούς με τη (μακαρίτισσα) γιαγιά απ’ της μάνας μου τη μεριά (Μυλοποταμίτης ο παππούς, από παραθαλάσσιο χωριό λίγο έξω απ’ το Ηράκλειο η γιαγιά). Πιθανότατα το λέω (ή το έλεγα) κι εγώ έτσι όταν μιλάω μαζί τους, οπότε μου βγαίνουν πολλές περισσότερες Κρητικές λέξεις και φράσεις, αλλ’ αμφιβάλω αν το έγραψα ποτέ έτσι. Η μάνα μου, πάλι, μάλλον μελομακάρονο λέει.

  118. Τσιλαδιά, τι μου θύμισες τώρα!!

  119. Pedis said

    # 33 – ΝεοΚιντ – Ωραίο το πρόβλημα (όπως πάντα). Δεν θα ήταν παιδαγωγικότερο να το εξηγήσεις από την ανάποδη; Δηλ. αρχικά θεωρείς ένα κορδόνι που, προφανώς, έχει πιθανότητα 1 να σχηματίσει βρόχο, 1 x 1 =1. Έπειτα, προσθέτοντας άλλο ένα κορδόνι η πιθανότητα για επιπλέον βρόχο είναι 1/3 επειδή υπάρχουν τρεις δυνατές συνενώσεις των άκρων, οπότε παίρνουμε (1/3 x 1) βρόχους επιπλέον. Πλησιάζοντας το τρίτο κορδόνι στα άλλα δύο, αυτό έχει πιθανότητα 1/5 να σχηματίσει ένα βρόχο, άρα επιπλέον (1/5 x 1) βρόχους κοκ.

  120. Νέο Kid Στο Block said

    Mιχάλη, πολύ ενδιαφέρον το 112.!
    Pedis(119). Ωραίος και σωστόος!

  121. 94 Καλά είπε όμως: δεν παρομοίασε τον Τσίπρα με τη γνωστή μας στρατιωτική ή πρώην-στρατιωτική σημασία, το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ παρομοίασε. Το πραγματολογικό λάθος της ήταν ότι και χωρίς άχνη ο κουραμπιές είναι νόστιμος. 🙂

  122. «Τα μελομακάρονα τα λένε και φοινίκια σε πολλά μέρη (αν και επειδή η φύση αντιπαθεί τη συνωνυμία πολλοί κάνουν διάκριση και μια παραλλαγή την ονομάζουν «μελομακάρονα» και την άλλη «φοινίκια»)». Φοινίκια έχω βρει, μέχρι στιγμής, μόνο στα ζαχαροπλαστεία της Νιγρίτας, όπου είναι ένα από τα παραδοσιακά γλυκά (ένα άλλο είναι το «πονηρό»). Όμως, το φοινίκι της Νιγρίτας δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το μελομακάρονο, ούτε στο σχήμα ούτε στη γεύση. Τα τελευταία εμφανίστηκαν στην περιοχή αυτή μετά το 1950. Αντίθετα οι κουραμπιέδες υπήρχαν ανέκαθεν. Τους παρασκεύαζαν οι περισσότερες νοικοκυρές και μάλιστα όχι μόνο τα Χριστούγεννα αλλά και σε διάφορες ονομαστικές γιορτές για να κερνάνε τους επισκέπτες. Τέλος, η λέξη «κουραμπιές» για τους κατ’ όνομα μόνο φαντάρους, μάλλον αρχίζει να εκλείπει. Προτιμάται η φράση «κάνει τον τρελλό» διότι πολλοί, ιδίως κάτι επώνυμοι (μέχρι σημερα) καλλιτέχνες, παρουσίαζαν «τρελλόχαρτο» για απαλλαγη ή μειωμένη θητεία!

  123. Πέπε said

    Μια θεία μου, Σαλονικιά βολιωτοπαντρεμένη που είχε κάπως ιδιαίτερο τρόπο να εκφράζεται (δική της μικτή διάλεκτο, άλλη από τις αδελφές της), έλεγε τα μελομακάρουνα φοινίκια. Ωστόσο από τον περισσότερο κόσμο έχω ακούσει κάτι που μου δίνει την εντύπωση ότι φοινίκι είναι το αμέλωτο μελομακάρουνο. Εγώ βέβαια το αμέλωτο μελομακάρουνο θα το έλεγα απλώς «λάθος» ή «όχι ευχαριστώ, πήρα πέντε (από τα άλλα, τα μελωμένα)».

    Ως προς το «μελομακάρονο / μελομακάρουνο», το είχα μάθει από μικρός με -ου- αλλά μάλλον, χωρίς να το πάρω χαμπάρι, σταδιακά το ίσιωσα σε -ο- μέσα στα χρόνια. Τώρα που ξαφνικά μου παρουσιάζεται το δίλημμα δεν ξέρω πώς το λέω (σαν τον παπά με τα γένια του).

    Βέβαια σωστός κι ο Ριβαλντίνιο #116, σαν τη δίπλα δεν έχει.

  124. sarant said

    122: Το «πονηρό» τι είδος γλυκό είναι;

  125. Μαρία said

    124
    Λόγω σχήματος http://psterpnis.blogspot.gr/2014/01/blog-post_14.html

  126. Κουραμπιέδες με ροδόνερο.
    Και όμως:

    https://www.google.gr/search?q=%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%B8%CE%AD3%CE%B4%CE%B5%CF%82+%CF%81%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%BF+&ie=utf-8&oe=utf-8&gws_rd=cr&ei=bLueVJjrNIfBPKrFgJgC#q=%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%AD%CE%B4%CE%B5%CF%82+%CF%81%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%BF

    Κάπου είδα οτι το ροδόνερο μπαίνει για να μετριάσει τη βουτυρίλα, να υπάρχει από κάτω το βούτυρο, αλλά να μην γίνεται πολύ κραγμένη η παρουσία του. Κάποιοι βάζουν ούζο.

  127. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    116 – Eυχαριστώ παιχταρά μου για το τραγούδι, όντως έριξα εξάρες, και μετά απο 32 χρόνια, παραμένουν εξάρες. Αυτή η τύχη πώς λέγεται; (να λείπουν οι κακοήθειες απο μερικούς). Το τραγούδι όμως το άκουσα τώρα, γιατί την ώρα που το έβαλες είχα περιπέτειες σαν τον Τζέϊμς Μπόντ.
    Σήμερα άλλη μέρα, άλλη ώρα, οπότε άλλο τραγουδάκι (αρκετά δυνατό) για σένα απο μένα, αν δεν έχω πέσει τελείως έξω, πρέπει να είναι μέσα στα (γενικά) ακούσματά σου.

  128. leonicos said

    εσμιγιά είναι το σμίξιμο…. θα έλεγα μάλλον συμφιλίωση

    Πολύ αργά, μετά από Δελφούς όμως. Εκμεταλλεύθηκα τις λιακάδες όπως θα εξηγήσω μάλλον αύριο, λίγο νωρίτερα.

  129. leonicos said

    Νομίζω ότι το ‘κουραμπιές’ ως γενικό μειωτικό (άπραγος, χωρίς ιδέες, χαζούλης) ψιλοχρησιμοποιείται. Όσο για το στρατό, νομίζω ότι παίζει ρόλο και κάποιο ελληνικό τραγούδι του 40 σχετικά με τα περί την Αλβανία και τους ιταλούς.

  130. ΣΠΥΡΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ said

    ΝΙΚΟ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ

    Όπου βρίσκομαι εδώ και μερικούς μήνες . Πάντα ο δικός σου Ιστότοπος μας επιφυλάσσει υπέροχες συγκινήσεις, Ιστορικό-Κοινωνικοϋ – Λαογραφικοϋ Περιεχομένου .και όχι μόνον .

    Να είσαι πάντα καλά και πάντα … τέτοια . Όλοι οι Φίλοι έχουν κάτι να ποϋν και μοιραστοϋν μ´όλους μας .

    Η Ελλάδα από το Εξωτερικό, ιδιαίτατα από Υπερπόντιες Xώρες έχει μία άλλη Αίγλη και Νοσταλγία για τον Έλληνα – Θεέ και Κύριε – μακράν της Πολιτικής που Ανέκαθεν κατ´εμέ – ΒΛΑΚΩΔΩΣ – Διχάζει .

    Εύχομαι σ´όλους ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ .

    Στην Αχανή Αμερική, όπου Έλληνας, οποιασδήποτε Γενιάς διατηρεϊ τα Έθιμα .
    Έτσι σ´όλα τα Ελληνικά σπίτια … Οι κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα είναι στην
    … Ημερησία Διάταξη ..
    Σ´όλους ένα μεγάλο Ευχαριστώ για όλα τα Ωρσία .

  131. sarant said

    Χρόνια πολλά Σπύρο, να είσαι καλά!

  132. Παναγιώτης Κ. said

    @113.Πάνο, την ατάκα «δεν μας έφτανε η φτώχεια μας θέλουμε και κομμουνισμό» την έχεις ακούσει;

    Την άκουσα να την λέει, αστειεύομενος φυσικά, ο Σκαμπαρδώνης σε κάποια παρουσίαση βιβλίου.Την έβαλε στο στόμα κάποιας θείτσας απηυδισμένης από τα αίσχος των μετακινούμενων χειροκροτητών το πάλαι ποτέ στις πολιτικές ομιλίες.

  133. Ριβαλντίνιο said

    @ 127 ΛΑΜΠΡΟΣ

    Και κάτι τρελό να γουστάρουμε

  134. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    133 – Ρε τι μου θύμισες τώρα, 1977 -78, ήδη ασφυκτιούσα μέσα στην γραμμή του κόμματος, με τους φίλους μου Αντώνη και Γιώργο, φτιάξαμε μεγάλα κρεμαστά σκουλαρίκια με χαλκό που βγάλαμε απο καλώδια, και βάψαμε τα μαλιά μας κόκκινα στο χρώμα της προλεταριακής σημαίας. Πανικός στα σπίτια μας, στο κόμμα, αποβολή των φίλων μου απο το γυμνάσιο (εγώ είχα τελειώσει την νυχτερινή τεχνική σχολή). Με το να προκαλούμε την κοινή γνώμη, νομίζαμε οτι κάναμε επανάσταση, το αντίθετο δηλαδή απο τους συντρόφους της ΚΝΕ που νόμιζαν οτι ακολουθώντας συντεταγμένα την γραμμή του κόμματος, κάνουν επανάσταση. Ευτυχώς αντιλήφθηκα γρήγορα οτι κι αυτοί κι εμείς ήμασταν το ίδιο κορόϊδα, και τον επόμενο χρόνο έφυγα απο παντού. Ο χρόνος δικαίωσε αυτή την απόφασή μου, η επανάσταση δεν ήρθε, η κοροϊδία όμως συνεχίζεται.
    Αν και έχω σαν αρχή να μη βγάζω ειδικά συμπεράσματα για τους άλλους απο το διαδίκτυο, αλλά στα γενικά που μάλλον όλοι βγάζουμε, απ΄ό,τι φαίνεται, έπεσα μέσα στα (γενικά) ακούσματά σου, αλλά μάλλον έχω πέσει εντελώς έξω με σένα.

  135. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Βαστώ σας χαιρετίσματα
    από τα κάτω μέρη
    κι ο νέος χρόνος πλια καλά
    ΄πο το μ παλιό να φέρει.
    Μόλις επιστροφή στην Αθήνα. Χρόονια Πολλά «πέρα ως περού» !

    Το Ιόνιο φλέγεται λέει; Μα σήμερο τη Μεγάλη Παραμονή; Να ελεχθεί πάραυτα η ταπτότης, η κομματική ντε, του πλοιαρά.Σουριζαίος θα ΄τονε να τσι χαλάσει τη μόστρα ΄πα στην ώρα διάλε τσ απολιμάρι ντου.
    σ.σ.Δεν έχω προλάβει ν ακούσω καλά καλά τί έγινε στο πλοίο που πήρε φωτιά ανοιχτά της Κέρκυρας και γράφω τα παραπάνω ανάλαφρα με ελπίδα κι ευχή να μην έχει ανθρώπινα θύματα.

  136. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    >>και το κρασί τση εσμιγιάς λιγαίνει τσι φουρτούνες.

    -Καλώς εσμίξαμε
    -Καλώς ενταμώσαμε
    Με αυτές τις επιτραπέζιες ευχές τσουγκρίσαμε τα ποτήρια με φίλους κι εδικούς στην πατρίδα,

    -Πάντα σε χαρές να σμίγομε, ειπώθηκε επίσης στο τραπέζι αλλά και όταν αποχαιρετιόμασταν στο φεύγα

  137. Ριβαλντίνιο said

    @ 134 ΛΑΜΠΡΟΣ
    Φίλε μου Λάμπρο παλιά άκουγα κυρίως ραπ. Σήμερα πλέον ακούω τα πάντα όλα αρκεί να μου αρέσουν.

  138. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Στο παμπάλαιο δίλημμα του τίτλου, μονοκούκι στα ξεροτήγανα 🙂 φιογκάκια ή τσιγάρους.Και μετά κουλουράκια υπόγλυκα,υπόξινα,προζυμένια.
    Μελομακαρούνες σ΄ εμάς στ΄ανατολικά.

  139. sarant said

    Τσιγάρους; Στο σχήμα;

  140. Νικοκύρη, τσιγ-κιοφτέ λένε οι ανατολίτες, τούρκοι και κούρδοι, ένα κεφτέ από ωμό κυμά (αρνίσιο+λίγο μουσκάρι) , ζυμωμένο επί ώρες με πάρα πολυ κοκκινοπίπερο. Καυτερός σαν διάολος.
    Αλλά το σχήμα του τσιγ-κιοφτέ μοιάζει μελομακάρουνου…

  141. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    139.Ναι,από το σχήμα που δίνουν στο φύλλο, οι τσιγάροι (όπως οι δίπλες αλλά πιο κομψοί, ας πούμε, και σε λοξό-διαγώνιο- τύλιγμα).

  142. cronopiusa said

    135
    Mάχη με το χρόνο για την εκκένωση…

  143. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    142.Εξελίσσεται πολύ άσχημα
    και στο μεταξύ φλόμωσαν τις οθόνες με πλάνα αρχείου. Δεν αρκεί φαίνεται η μεγάλη αγωνία που ζουν αυτοί οι άτυχοι άνθρωπο κι όλοι μας για λογαριασμό τους όσο περνά η ώρα.

  144. physicist said

    Μια άλλη περίεργη φάμπρικα είναι η πρεμούρα διαφόρων σάιτ να βάλουνε φαρδιά-πλατιά την υπογραφή τους πάνω σε ήδη θολές φωτογραφίες, τις οποίες προφανώς δεν τράβηξαν συνεργάτες του σάιτ αλλά τους δόθηκαν από αλλού. Εξοργιστικό παράδειγμα η φωτογραφία του φλεγόμενου φέρρυ με την τεράστια υπογραφή ΠΑΡΑΜΥΘΙΑONLINE. Βάλτε τουλάχιστον κανέναν τόνο, παιδιά, κι αφήστε τα κεφαλαία και τις ξερογλυψιές, τα ονλάιν και τις μαλακίες πρωί-πρωί.

    Να παρατηρήσω επίσης ότι στο σάιτ του πρόταγκον φιγουράρει ένας χάρτης που δείχνει πλοία στο Ιόνιο και την Αδριατική, με τρία πλεούμενα σε κόκκινο κύκλο στην περιοχή που βρίσκεται το φλεγόμενο πλοίο. Ο χάρτης φαίνεται να είναι παρμένος από το σάιτ marinetraffic.com, παραδόξως όμως ο κόκκινος κύκλος περιλαμβάνει εμπορικά πλοία και τάνκερ (πράσινα και κόκκινα) και όχι το επιβατηγό (που είναι μπλε) και δεν φαίνεται πουθενά στον χάρτη.

  145. physicist said

    ΥΓ: — Και φυσικά το σάιτ marinetraffic.com, απ’ το οποίο όχι μόνον έχει παρθεί ο χάρτης αλλά που προσφέρει διαρκή, ανανεωμένη ενημέρωση της θέσης και της ταχύτητας του πλοίου και όλων των πλοίων που βρίσκονται κοντά του, δεν αναφέρεται πουθενά. Τα παραμύθια ονλάιν όμως, φαρδιά-πλατιά.

  146. Γς said

    Καί όλα αυτά μερικά μίλια μακρυά από την Σάσωνα.

    Η Σάσωνα ανήκε στην Βενετία από τον Μεσαίωνα και προσαρτήθηκε στο Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων μετά τους Ναπολεοντείους Πολέμους. Το 1864 προσαρτήθηκε στην Ελλάδα, μαζί με τις υπόλοιπες Ιόνιες Νήσους. Εκκενώθηκε από την Ελλάδα το 1914, κατόπιν πιέσεων της Ιταλίας και της Αυστροουγγαρίας,

  147. Γς said

    Τα πλοία τώρα στην περιοχή.

    Κάτω δεξιά η Σάσων

  148. Από τις περιγραφές των προσπαθειών για διάσωση, εμένα με συγκίνησε η ακόλουθη

    Επτά από τα παραπλέοντα σκάφη προσπαθούν να σχηματίσουν έναν κύκλο γύρω από το Norman Atlantic, ώστε να μπορέσει να το προσεγγίσει η σωστική λέμβος του Europa Cruise.

    Αρκουδιαραίοι καπετανέοι, καλά ταξίδια νάχετε!

  149. cronopiusa said

  150. cronopiusa said

    Κείμενο της Επιτροπής Αλληλεγγύης Στρατευμένων
    ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΗ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΩΣΤΙΚΩΝ ΜΕΣΩΝ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

  151. Pedis said

    » Όπως προκύπτει από το έγγραφο, όλες οι ελλείψεις που εντοπίστηκαν έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε αυτό το ναυτικό ατύχημα που εξέθεσε σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή εκατοντάδων επιβατών και ναυτικών. Παρόλα αυτά ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας επιχείρησε να δικαιολογήσει την ιδιοκτήτρια εταιρεία, υποστηρίζοντας ότι δεν είχε εκπνεύσει η 15ημερη προθεσμία που είχε προκειμένου να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις. Ωστόσο η πραγματικότητα απέδειξε, ότι αυτή η «περίοδος χάριτος» προς τους εφοπλιστές για να συμμορφώνονται με τους κανόνες ασφάλειας, όχι μόνο δεν έχει καμία λογική, αλλά βάζει σε άμεσο κίνδυνο τις ζωές εκατοντάδων ανθρώπων, ανά πάσα στιγμή»

    902

  152. Μαρία said

    Και μια τράκα έξω απ’ τη Ραβένα με 2 νεκρούς.
    http://bologna.repubblica.it/cronaca/2014/12/28/news/scontro_tra_mercantili-103853054/?ref=HRER1-1

  153. Spiridione said

    Χρόνια πολλά.
    Για τους εργολάβους εδώ μια συζήτηση:
    https://sarantakos.wordpress.com/2014/07/16/bougatsan/#comment-232555
    Τους κουραμπιέδες με τη μεταφορική έννοια των άκαπνων στρατιωτών τους είχα διαβάσει πρώτη φορά στην Ιστορία του Γ. Ρούσσου, σχετικά με τη μικρασιατική εκστρατεία. Περηφανευόταν ο Γούναρης ότι καθάρισε όλους τους κουραμπιέδες ή κάτι τέτοιο.

  154. Δημήτρης said

    Καλησπέρα και χρόνια πολλά!

    Στην Κρήτη –τουλάχιστον στο χωριό μου–, τα λέμε μελομακάρουνα ή μακαρούνες.

    Δ.

  155. sarant said

    153-154: Χρόνια πολλά!

  156. spatholouro said

    Τη λέξη «κουραμπιέδες» χρησιμοποιεί ο Πολύβιος Δημητρακόπουλος στο τραγούδι του «Αλβανία», παιγμένο στα ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΑ του 1913.

    Ο ίδιος επεξηγεί: «Κουραμπιέδες επονομάζονται οι φυγόστρατοι και ιδίως οι φυγοπόλεμοι στρατιώται, οι παραμένοντες εις τα σπίτια των υπό διαφόρους προφάσεις, και διάγοντες εις τα ζαχαροπλαστεία»
    (Π. Δημητρακόπουλος, «Τα τραγουδημένα», Α΄ έκδοση 1922)

    Οπότε, αναρωτιέμαι μήπως το «κουραμπιέδες» προέκυψε εκ του συχνάζειν στα ζαχαροπλαστεία…

    ΥΓ. Το συγκεκριμένο σπάνιο βιβλίο του Δημητρακόπουλου είναι μία ανθολογία στίχων που έγραψε για διάφορες επιθεωρήσεις κλπ, της περιόδου 1909-1921, κι έχει πολύ ενδιαφέρον. Ό,τι βρίσκω χρήσιμο από τα «Τραγουδημένα» θα το αναρτώ στους οικείους τόπους του ιστολογίου.)

  157. Corto said

    156:
    Spatholouro με την συγκυρία των σχολίων που έγιναν προ ολίγου στο άρθρο για τον Μπέζο, από τα τραγούδια του συνδέσμου που έστειλε ο Δημήτρης, συγκράτησα τον στίχο:

    «Κυρ λοχαγέ, κυρ λοχαγέ/ εσύ που ο νους σου κατεβάζει
    ένα τσουβάλι κουραμπιέδες/ πόσους φαντάρους βγάζει;»

    (Τα άσπρα πουλιά στον πόλεμο)

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/11/20/bezos-2/#comment-411904

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: