Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Βιβλία για το καλοκαίρι, για μιαν ακόμα χρονιά

Posted by sarant στο 10 Ιουλίου, 2019


Το ιστολόγιο αγαπά τις παραδόσεις και προσπαθεί να τις τηρεί. Και μία από τις παραδόσεις του ιστολογίου είναι και το σημερινό μας άρθρο, που ακολουθεί τη συνήθεια που είχαν (και ίσως έχουν ακόμα) τέτοιες μέρες τα περιοδικά και οι εφημερίδες, να προτείνουν “βιβλία για τις διακοπές”, όσο κι αν για πολύ κόσμο οι διακοπές φέτος (αλλά και τα προηγούμενα χρόνια της κρίσης) είναι άπιαστο όνειρο. Είχαν και κάποιες υποτιθέμενες προδιαγραφές τα “καλοκαιρινά” αυτά βιβλία, που υποτίθεται ότι θα τα διάβαζε κανείς στην ακρογιαλιά, ανάμεσα στις βουτιές: όχι πολύ βαριά θέματα, ας πούμε, αλλά να έχουν και πολλές σελίδες για να φτουρήσουν, αφού το καλοκαίρι διαβάζουμε περισσότερο κι άντε να βρεις βιβλιοπωλείο στην άγονη γραμμή.

Το ιστολόγιο αγαπάει τα βιβλία και του αρέσει να συζητάει για βιβλία, κι έχουμε ανεβάσει ήδη αρκετά άρθρα με προτάσεις βιβλίων για το καλοκαίρι, αρχίζοντας από το 2010, που σας είχα ζητήσει να προτείνετε βιβλία που να έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους, χωρίς να ανήκουν απαραίτητα π.χ. σε τριλογία, ενώ το 2011 χαλάρωσα τους περιορισμούς και ζήτησα να προτείνετε οποιοδήποτε βιβλίο. Το 2012 είχα ζητήσει προτάσεις για καινούργια βιβλία, νέες εκδόσεις δηλαδή, επειδή είχα κάνει τη διαπίστωση, που μάλλον εξακολουθεί να ισχύει, ότι το βασικό πρόβλημα της βιβλιαγοράς είναι ότι η υπερπροσφορά καλών και φτηνών παλιότερων βιβλίων, από εφημερίδες ή σε προσφορές των εκδοτικών οίκων, αν και καταρχήν είναι κάτι πολύ καλό για το αδυνατισμένο βαλάντιο του βιβλιόφιλου, ωστόσο στραγγαλίζει την αγορά του καινούργιου βιβλίου. Το 2013 δεν έβαλα κανέναν περιορισμό και σας ζήτησα απλώς να προτείνετε βιβλία για το καλοκαίρι, χωρίς προσανατολισμό σε είδος (π.χ. αστυνομικά) ή σε ύφος (π.χ. ανάλαφρα). Το ίδιο έκανα και το 2014, όπως και το 2015 αλλά και το 2016. Το 2017 σας ζήτησα να δείξετε προτίμηση σε καινούργια βιβλία. Και πέρυσι φυσικά δημοσιεύσαμε αντίστοιχο βιβλιοφιλικό άρθρο.

Μάλιστα, αν προσέξετε, τα τελευταία χρόνια αυτά τα καλοκαιρινά βιβλιοφιλικά μας άρθρα δημοσιεύονται την ίδια μέρα, 10 Ιουλίου, ή τέλος πάντων εκεί κοντά. Επειδή όπως είπαμε τηρώ τις παραδόσεις, το ίδιο έκανα και φέτος, αν και εξαιτίας των εκλογών θα ήταν έτσι κι αλλιώς κάπως αταίριαστο να δημοσιευτεί το βιβλιοφιλικό μας άρθρο πριν από την Κυριακή. Πάντως, να θυμίσω ότι προτάσεις για βιβλία-δώρα δημοσιεύουμε και κοντά στα Χριστούγεννα -εδώ το τελευταίο άρθρο αυτής της κατηγορίας.

Και φέτος λοιπόν σας καλώ να προτείνετε βιβλία για τις μέρες του καλοκαιριού, όπου κι αν τις περάσουμε, στις παραλίες ή στην πόλη. Δεν θα βάλω κάποιον περιορισμό, προτείνετε ό,τι θέλετε, αν και θα είχε κάποιο νόημα να δώσουμε προτεραιότητα σε σχετικά καινούργιες εκδόσεις ή επανεκδόσεις.

Λένε πως ο παπάς πρώτα βλογάει τα γένια του, οπότε θέλω να αναφέρω δυο καινούργια δικά μου βιβλία. Τον Δεκέμβριο κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου το βιβλίο μου «Η γλώσσα έχει κέφια«, στο οποίο έχω συγκεντρώσει όσα ευτράπελα συνάντησα στις περιδιαβάσεις μου στα μονοπάτια της γλώσσας, ενώ το Πάσχα από τις εκδόσεις του Ανοιχτού Πανεπιστημίου εκδόθηκε το βιβλίο μου «Μύθοι και πλάνες για την ελληνική γλώσσα» στο οποίο παρουσιάζω και επιχειρώ να ανασκευάσω τους πιο διαδεδομένους γλωσσικούς μύθους.

Ηταν τιμή για μένα που το βιβλίο μου αποτέλεσε μια από τις πρώτες πρώτες εκδόσεις του νεότευκτου εκδοτικού οίκου του ΕΑΠ. Από την ίδια φουρνιά ξεχωρίζει η συλλογή κειμένων του αείμνηστου Σπύρου Ασδραχά «Πρωτόγονη επανάσταση. Αρματολοί και κλέφτες (18ος-19ος αι.)«.

Δικό μου βέβαια βιβλίο είναι και το βιβλίο του πατέρα μου «Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια» που κυκλοφόρησε λίγο πριν από τις γιορτές από τον εκδοτικό οίκο Αρχείο. Μεγάλα τμήματά του είχαμε παρουσιάσει στο ιστολόγιο, οπότε αν δεν το πήρατε στις γιορτές είναι ευκαιρία να το πάρετε τώρα!

Μια και ανέφερα τον φιλικό εκδοτικό οίκο Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, από τις τελευταίες εκδόσεις του θα ξεχωρίσω ένα πολύ ιδιαίτερο, ίσως όχι εύκολο στην ανάγνωση, αλλά σαγηνευτικό βιβλίο, το μυθιστόρημα Anima του (γαλλόφωνου) Καναδολιβανέζου Ουαζντί Μουαουάντ. Στον κόσμο του Μουαουάντ μας εισάγει και ένα ιστολόγιο που έχει φτιαχτεί. Σημειώνω επίσης τη συλλογή άρθρων του ιστορικού Δημήτρη Κυρτάτα Nota Bene.

Από τα βιβλία που έχουμε παρουσιάσει στο ιστολόγιο μέσα στο 2019, θυμίζω το πρόσφατο άρθρο για τα τρία ιστορικά αφηγήματα του Ερίκ Βουγιάρ, τα άρθρα για τις ποιητικές συλλογές του Θάνου Γιαννούδη «Του ουρανού και της γης» και του Δημήτρη Κοσμόπουλου «Θέριστρον», καθώς και τη συλλογή διηγημάτων του Δημ. Κανελλόπουλου «Ο θάνατος του αστρίτη και άλλες ιστορίες» αλλά και του Γιάννη Παλαβού «Το παιδί«.

Άλλα βιβλία που διάβασα μέσα στη χρονιά και που αξίζουν μια μνεία: Το αφήγημα του Θανάση Σκρουμπέλου Τα μπλε καστόρινα παπούτσια, μια ιστορία με αφορμή την προβοκάτσια της βόμβας στον Γοργοπόταμο το 1964 (αν και είναι αρκετά παλιότερο βιβλίο, του 2008)· το μυθιστόρημα Μέση Αγγλία του Τζόναθαν Κόου, εξαιρετικά επίκαιρο λόγω Μπρέξιτ (είναι το πρώτο δικό του που διάβασα και μου άρεσε πολύ), τη συλλογή πεζογραφημάτων του Γιώργου Ιατρού Εγκαταλείπεις, Καρακασιάν; (την παρουσιασαμε και στο ιστολόγιο), τη συλλογή βιογραφικών δοκιμίων «πατριδογνωσίας» Αλλόκοτος ελληνισμός, του Νικήτα Σινιόσογλου (αν και προς το παρόν έχω διαβάσει μονάχα το κεφάλαιο που είναι αφιερωμένο στον δαιμόνιο πλαστογράφο Κων. Σιμωνίδη), το αφήγημα Το ουζερί του Ξενοφ. Μαυραγάνη, συμπαθέστατο ιδίως για κάποιον που βαστάει από τη Μυτιλήνη (περιγράφει το Πλωμάρι των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων, ίσως βάλω κάποιο απόσπασμα στο ιστολόγιο). Πολύ συμπαθητική και η νουβέλα Η αφηγήτρια ταινιών, του Χιλιανού συγγραφέα Ερνάν Ριβέρα-Λετελιέ από τις εκδόσεις Αντίποδες.

Όμως ήδη είπα πολλά -σκοπός δεν είναι να εξαντλήσω εγώ τις προτάσεις αλλά να ακούσω τις δικές σας. Κι αν εγώ, επειδή ανέφερα καμιά δεκαπενταριά βιβλία, ήμουν τηλεγραφικός στις αναφορές μου, εσείς μπορείτε να γράψετε περισσότερα για τις προτάσεις σας.

Περιμένω λοιπόν στα σχόλια τις δικές σας προτάσεις, βιβλία για το φετινό καλοκαίρι!

 

 

 

Advertisements

114 Σχόλια to “Βιβλία για το καλοκαίρι, για μιαν ακόμα χρονιά”

  1. cronopiusa said

    Οι δικές μου προτάσεις:

    ΛΟΓΩ, ΛΑΟΚΡΑΤΙΑΣ
    ΕΝΑΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΕ ΟΣΑ ΕΖΗΣΑ ΩΣ ΑΤΟΠΗ ΚΑΙ ΜΕΤΕΩΡΗ
    ΛΑΚΚΑ ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ

    Ντάνιελ Μέντελσον
    Μια Οδύσσεια: ένας πατέρας, ένας γιος, ένα έπος

    Καλή σας μέρα!

  2. Ενα βιβλιο, σπανιο σε κυκλοφορια, ειναι ο δραπετης της φτωχειας, του Γ. Τσακαλου

    Στάλθηκε από το Ταχυδρομείο Yahoo σε Android

  3. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    ωραίο το θέμα, να κάνουμε μια ανακεφαλαίωση …

    1: Κρόνη, στο πρώτο βιβλίο που προτείνεις, στη φευγαλέα ματιά, διάβασα τον τίτλο αλλιώς 🙂 🙂

  4. Αὐγουστῖνος said

    Ἀγαπητὲ ζαντάρμ, aka κ. Ἰατροῦ, μία εἶναι ἡ Λουκρητία γιὰ μένα. Κάθε ἄλλη ἀναφορὰ στὸ ἐν λόγῳ ὄνομα ὀφείλεται σὲ (προσωρινὴ ἢ μόνιμη) βλάβη τῶν ὀφθαλμῶν.
    Ἄχ, Λοῦ, πότε θὰ ξαναβρεθοῦμε;
    Ἀλήθεια, καλημέρα εἶπα; Δὲν εἶπα. Καλημέρα σας, λοιπόν.

  5. Αὐγουστῖνος said

    Προτάσεις γιὰ βιβλία; Ἐπιφυλάσσομαι. Λόγῳ οἰκονομικῆς στενότητας, δὲν πολυαγοράζω, ἐνῶ καὶ τὸ σχετικὸ κονδύλιο γιὰ τὴ βιβλιοθήκη τοῦ Δήμου ἔχει νὰ φανεῖ στὸν ὁρίζοντα πάνω ἀπὸ πέντε χρόνια, ἄρα μηδὲν ἀπὸ καινούργια βιβλία. Ἀναγκαστικὰ οἱ ὅποιες προτάσεις μου θὰ περιοριστοῦν σὲ παλιότερες ἐκδόσεις. Ἐξ οὗ καὶ τὸ «ἐπιφυλάσσομαι».

  6. atheofobos said

    Από τα πρόσφατα αναγνώσματα.
    Λόγω του όγκου του έφαγα ένα μήνα περίπου για να τελειώσω τον Ερασιτέχνη επαναστάτη του Απόστολου Δοξιάδη καθώς ξαναζούσα, μέσα από την συναρπαστική γραφή του, γεγονότα που τα είχα ζήσει.
    Για απόλαυση είτε στην ξαπλώστρα είτε σε μια ευχάριστη σκιά μπορεί να διαβάσει κανείς το τελευταίο βιβλίο του Πέτρου Μάρκαρη με τον μόνιμο πρωταγωνιστή του αστυνόμο Χαρίτο, η Εποχή της Υποκρισίας.
    Εξαιρετική δουλειά είναι επίσης το βιβλίο των Ε.Βαρβιτσιώτη και Β.Δενδρινού Η Τελευταία μπλόφα.

  7. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και τις πρώτες προτάσεις!

    Φιλος από το ΦΒ προτείνει το βιβλίο του Βασιλη Παλαιοκωστα Μια φυσιολογικη ζωη

  8. Πέπε said

    Καλημέρα, ευχαριστούμε πολύ τον Νίκο και τους σχολιαστές γι’ αυτές τις προτάσεις, που τις περιμένουμε κάθε χρόνο.

    Μια παράκληση για τα εφεξής σχόλια:

    Παιδιά, μη μας πετάτε έναν τίτλο, πείτε δυο λόγια για το γιατί το προτείνετε.

  9. Γιάννης Κουβάτσος said

    Επειδή αγαπώ την ταξιδιωτική λογοτεχνία, ιδίως όταν συνδυάζεται με την ιστορία και τη λογοτεχνία, προτείνω το «Ταξίδι στη σκιά του Βυζαντίου» του William Dalrymple, στην επανέκδοση του «Μεταίχμιου» και σε θαυμάσια μετάφραση του Αντώνη Καλοκύρη. Ένα ταξίδι 6 μηνών στην ανατολική Μεσόγειο, από το Άγιον Όρος μέχρι τις κοπτικές μονές της Άνω Αιγύπτου, στα ίχνη του Ιωάννη Μόσχου και του μαθητή του Σωφρόνιου. Χάρη σ’ αυτό το ταξίδι ο Μόσχος έγραψε το «Λειμωνάριον». Σπουδαία αναγνωστική εμπειρία.

  10. nucflash said

    Στράτης Μυριβήλης, Ζωή εν Τάφω.

    Βρίσκω τη γραφή του Μυριβήλη σαν να ζωντανεύει τις λέξεις και βλέπω ταινία τις ιστορίες του και τις ζω.

    Αν ξέρετε παρόμοιες γραφές θα χαρώ να ακούσω προτάσεις!

  11. Γιάννης Κουβάτσος said

    9: Ιδίως όταν συνδυάζεται με την ιστορία και την αρχαιολογία, διορθώνω.
    Να προτείνω, επίσης, για τους ίδιους λόγους ένα παλαιότερο υπέροχο βιβλίο, το «Στα ίχνη του Παυσανία» του Ζακ Λακαριέρ, από τις εκδόσεις Χατζηνικολή. Όπως το λέει και ο τίτλος, ο Λακαριέρ επαναλαμβάνει τις περιηγήσεις του Παυσανία και γράφει απολαυστικά τις εντυπώσεις του.

  12. cronopiusa said

    8 Πέπε

    Λόγω συνθηκών, περιχαρακωμένη σε τέσσερις τοίχους, διαβάζω πολύ

    η Οδύσσεια του Ντάνιελ Μέντελσον ήταν μια καταπληκτική άσκηση μνήμης σε ότι αφορά τις μεταφράσεις της Οδύσσειας που είχαμε διδαχθεί στο σχολείο,
    την όαση γύρω απ τον Όμηρο που έχτιζε η κυρία Κεντάκα, η καλή μας φιλόλογος «Ἀδελφοί, μνημονεύετε τῶν διδασκάλων ὑμῶν»,
    τις συζητήσεις στο μάθημα…

    είναι ένα βιβλίο που θα χάριζα σε συμμαθητές, συμμαθήτριες
    το βιβλίο της κυρίας Λαοκρατίας Λάκκα θα το χάριζα στα παιδιά τους

  13. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πολύ μου άρεσε και το μυθιστόρημα του Αυδίκου, που αναφέρεται στη ζωή του Κώστα Κρυστάλλη:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789600517460-audikos-gr-baggelis-estia-odos-ofthalmiatreiou-296582&ved=2ahUKEwjRypLP-6njAhUJb1AKHaNVCBkQFjAAegQIARAB&usg=AOvVaw25oJc_-GwUqPJ3_SWV4507&cshid=1562748479292

  14. giorgos said

    Προτείνω αυτό http://katotokerdos.blogspot.com/2009/04/1940-2003-1.html

  15. Γιάννης Κουβάτσος said

    Για όσους ενδιαφέρει η σοσιαλδημοκρατία, η ιστορία της, το παρόν και το μέλλον της, πολύ διαφωτιστικό βρήκα το νέο βιβλίο του Γιώργου Σιακαντάρη:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789602218082-siakantaris-giorgos-alexandreia-to-proteio-tis-dimokratias-295948&ved=2ahUKEwjFuLLsgarjAhWMwcQBHVk-DT0QFjAAegQIAhAB&usg=AOvVaw3I6pLIY9bWHQ6mv-QLE3by&cshid=1562750133676

  16. Soumela said

    Μέρες δίχως τέλος, του Sebastian Barry, εκδ. Ίκαρος, σελ. 296,
    http://www.biblionet.gr/book/228193/Barry,_Sebastian,_1955-/%CE%9C%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%82_%CE%B4%CE%AF%CF%87%CF%89%CF%82_%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%82

    Πατρίδα του Φερνάντο Αραμπούρου, εκδ. Πατάκη, σελ. 718
    http://www.biblionet.gr/book/232243/Aramburu,_Fernando/%CE%A0%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%AF%CE%B4%CE%B1

    Μεταξύ τους του Richard Ford, εκδ. Πατάκη, σελ. 184
    http://www.biblionet.gr/book/231814/Ford,_Richard,_1944-/%CE%9C%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BE%CF%8D_%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82

    Ο γαλατάς της Anna Burns εκδ. Gutenberg σελ. 553
    http://www.biblionet.gr/book/235739/Burns,_Anna/%CE%9F_%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%82

  17. ΓΤ said

    #0 Το βιβλίο «Η γλώσσα έχει κέφια» δεν κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο αλλά τον Νοέμβριο…

  18. Το Ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    Κάπου μέσα στο προηγούμενο εξάμηνο εκδόθηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά το super classic έργο του Έντουαρντ Πάλμερ Τόμπσον, Η συγκρότηση της αγγλικής εργατικής τάξης. Τώρα το γεγονός ότι η έκδοση πραγματοποιήθηκε από το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (!), μόνο ως τρολάρισμα μπορώ να το εκλάβω. Εν πάση περιπτώσει, καλομαθημένος από το παραπάνω και έχοντας καλή πίστη, αναμένω από τον Όμιλο να προχωρήσει μελλοντικά και σε εκδόσεις έργων του Ντομένικο Λοζούρντο (κατά προτίμηση κάποιο εκ των Liberalism: A Counter-History ή Stalin: Storia e critica di una leggenda nera) ή του Μάικλ Πέρελμαν (π.χ. The Invention of Capitalism: Classical Political Economy and the Secret History of Primitive Accumulation).

  19. Nick said

    1) Εξαιρετικό (αν και μικρό για πολυήμερες διακοπές) είναι το «Ριφιφί στο μουσείο» από τις εκδόσεις Κέδρος. Ηθογραφικό, ευχάριστο και σε κρατά σε αγωνία.

    Δεν είναι αστυνομικό. Θα το χαρακτήριζα περιπέτεια με χιούμορ. Είναι νέα κυκλοφορία και συνεπώς δεν μπορώ να χαρακτηρίσω τον συγγραφέα (Γεράσιμος Μπόγρης) ως προς τη συνέπεια.

    2) Επίσης, καταπληκτικό είναι το «Γκιακ» του Δημοσθένη Παπαμάρκου (Αντίποδες) με 10 διηγήματα. Θα με θυμηθείτε όταν τα διαβάσετε. Πολύ διαβασμένος συγγραφέας και λόγος σκληρός.

  20. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα και τις προτάσεις!

    17 Καλά λες

    18 Μπράβο, δεν το ήξερα.

  21. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Εγώ θα πρότεινα την «Ομορφάσχημη» του Καχτίτση, στην πρόσφατη επανέκδοσή της από την Κίχλη, αλλά και το τριπλό βιβλίο «Ποίοι οι Φίλοι – Η Ο μορφάσχημη – Το Ενύπνιο», παλαιότερα, από τον Κέδρο. Η Κίχλη έχει επανεκδώσει και τον «Εξώστη» του ιδίου. Δεν είναι κακό να προσθέσουμε και το αυτοβιογραφικό (; -αμφισβητείται πλέον η αληθοφάνεια των στοιχείων του) «Η Περιπέτεια ενός Βιβλίου», απ’ τη Στιγμή, και «Ο Ήρωας της Γάνδης», απ’ τον Κέδρο. Οι εκδόσεις Σοκόλη, βέβαια, μας έχουν φιλέψει και την ογκώδη Αλληλογραφία του με τον συμπατριώτη του Γιώργη Παυλόπουλο: αυτό όμως μην το πάρετε στην παραλία -αν και πρόκειται για καθαρή λογοτεχνία θα σας πικράνει, και δεν θα δείχνετε το ίδιο όμορφοι και όμορφες κάτω απ’ τον λαμπερό ουρανό και τον ελληνικό ήλιο.
    Ο Καχτίτσης αποτελεί την πιο πρωτοποριακή και άδικα / ηθελημένα αγνοημένη μορφή της σύγχρονης πεζογραφίας μας.
    Τον ακολουθεί ο Γονατάς, φίλος του επίσης, που στάθηκε όμως περισσότερο τυχερός στη ζωή.

    Αν δεν σας αρέσει ο Καχτίτσης, προτείνω τον τελευταίο Σιμενόν από την Άγρα: τους «Δαίμονες του Πιλοποιού», που είχαν γίνει και ταινία απ’ τον Σαμπρόλ: βαθιά ψυχολογική ανάλυση του (δήθεν) καλού και (δήθεν) κακού, καλυμμένη από το ευχάριστο πέπλο μιας αστυνομικής ιστορίας, που λαμβάνει χώρα στην παραλιακή Ροchέλ. Ο Σιμενόν δεν πήρε άδικα Βραβείο Νόμπελ. Είναι το λιγότερο που θα μπορούσε να κερδίσει για το πλούσιο έργο του.

    Άφησα κάτι «σοβαρό» για το τέλος: την «Κρητική Ποίηση στα Χρόνια της Αναγέννησης», του Στέφανου Κακλαμάνη, από το Μ.Ι.Ε.Τ. Είναι ό,τι καλύτερο έχει γραφτεί μέχρι στιγμής για το θέμα, ευσύνοπτο και εμπεριστατωμένο. Αποτελεί τον Α’ (θεωρητικό) τόμο ενός έργου που πρόκειται να ακολουθηθεί (ελπίζω σύντομα) από άλλους δύο, που θα αποτελούν Ανθολογίες των κειμένων που αναφέρονται σε αυτόν, τον πρώτο -αλλά όχι ξερές: σχολιασμένες, με ευρετήρια λέξεων, παρουσίαση του συνόλου του έργου, βιογραφικά των δημιουργών (όσα υπάρχουν) κοκ.

    «Ο Λαγός με τα Κεχριμπαρένια Μάτια», του Έντμουντ ντε Βάαλ, τέλος, θεωρητικά απευθύνεται μόνο σε συλλέκτες των νέτσκε, αυτών των μικρών κομψοτεχνημάτων που έχουν περάσει στη Δύση ως «νετσούκε» αλλά είναι κάτι πολύ περισσότερο: Είναι η ιστορία της Ευρώπης τον 20ό αιώνα, μέσα από αυτά τα μικρά αντικείμενα -ύπουλο βιβλίο!

  22. Κάτι ωραίο, ενδιαφέρον και επιστημονικότατο πλην όμως γλαφυρό από την ειδικότητά μου: Leslie Peirce, Το σουλτανικό χαρέμι
    https://www.miet.gr/book-list/book-To-soyltaniko-xaremi-Gynaikes-kai-ejoysia-sthn-O8wmanikh-Aytokratoria

  23. Αφωτιστος Φιλέλλην said

    Θα προτείνω μια δική μου τριλογία για την Γερμανική κοινωνία του 20ου αιώνα, για να δούμε τους γονείς και παππουδες/γιαγιάδες των σύγχρονων γερμανων και να επιχειρησουμε να ερμηνεύσουμε την συμπεριφορά τους.

    1. Βερολίνο Αλεξάντερπλατς. Εκδόσεις ΟΔΥΣΣΕΑΣ (1982 & 2004). Μετάφραση: Παράσχης Μηνάς.

    Πρόλογος “Το επάγγελμα του γιατρού μου έδωσε μια ευκαιρία να γνωρίσω πολλούς κακοποιούς, από δω άντλησα ορισμένα ενδιαφέροντα -και άξια να ειπωθούν- πράγματα. Κι όταν συναντούσα αυτούς τους ανθρώπους και πολλούς όμοιούς τους έξω, έβλεπα …, την κοινωνία μας, από ένα πολύ ιδιόμορφο πρίσμα : ….πως δεν υπάρχουν σαφώς καθορισμένα όρια ανάμεσα σ’ αυτούς που είναι εγκληματίες και σ’ αυτούς που δεν είναι, πως σε όλα τα δυνατά επίπεδα η κοινωνία ή καλύτερα αυτό που εγώ έβλεπα, ήταν ζυμωμένη με το έγκλημα…”

    Δύσκολο βιβλίο . Θα επιχειρήσω να το ξαναδιαβάσω αυτό το καλοκαίρι..

    Ο A.D. ως ψυχίατρος ξεκίνησε την καριέρα του στην εργατική περιοχή του Βερολίνου Αλεξάντερπλατς. Λόγω της ανόδου του Ναζισμού στη Γερμανία μετακομίζει στη Γαλλία το 1933 και το 1940 στις ΗΠΑ και πιο συγκεκριμένα στο Λος Άντζελες, κέντρο των εξ ανάγκης μεταναστών της εποχής. Την ίδια εποχή γίνεται καθολικός. Επέστρεψε στη Δυτική Γερμανία μετά τον πόλεμο, όμως η συντηρητική μεταπολεμική Γερμανία τον απώθησε και επέστρεψε εκ νέου στο Παρίσι. Τα τελευταία του χρόνια σημαδεύτηκαν από κακή υγεία και οικονομικές δυσκολίες ενώ το λογοτεχνικό του έργο αντιμετωπίστηκε με σχετική αδιαφορία.

    2. Ο άγγελος σιωπούσε, Heinrich Böll, Πόλις, 1998
    Γράφτηκε το 1949 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1992 !

    Περίληψη

    Την ημέρα της συνθηκολόγησης της Γερμανίας, ένας λιποτάκτης του γερμανικού στρατού επιστρέφει με ψεύτικα χαρτιά στην πόλη που γεννήθηκε, αναζητώντας ψωμί, στέγη και φίλους. Τριγυρνώντας στην ερειπωμένη από τους βομβαρδισμούς πόλη διασταυρώνεται με ανθρώπους που του προσφέρουν ζεστασιά και στοργή. Συναντά τη σκληρότητα της υποκριτικά χριστιανικής κοινωνίας αλλά και την τρυφερότητα μιας νέας γυναίκας με την οποία ξαναμαθαίνει να ζει. «Ο Άγγελος σιωπούσε» γράφτηκε το 1949 και είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Χάινριχ Μπελλ. Ο συγγραφέας στέκεται με αγάπη και συμπάθεια κοντά στους ξεριζωμένους, τους αδικημένους, κοντά σε αυτούς που αρνούνται το συμβιβασμό και περιγράφει με έντονο κριτικό πνεύμα το τέλος ενός πολέμου, και την αρχή μιας νέας εποχής που στηρίζεται στο «οικονομικό θαύμα». Αυτή όμως η στάση του συγγραφέα ερχόταν σε αντίθεση με το κλίμα αισιοδοξίας που χαρακτήριζε εκείνη την περίοδο της μεταπολεμικής Γερμανίας. ‘Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που το βιβλίο απερρίφθη από τον εκδότη του. Η νέα Γερμανία απαιτούσε την απώθηση των οδυνηρών εικόνων μιας μνήμης αλγεινής. «Ο Άγγελος σιωπούσε» κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1992, εφτά χρόνια μετά το θάνατο του Χάινριχ Μπελλ.

    3. Η ΦΥΣΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ, SEBALD WINFRED-GEORG, Aγρα , 2009

    “Μια από τις πλέον αποσιωπημένες και σκοτεινές πτυχές της ιστορίας – τις καταστροφές που υπέστησαν οι ίδιοι οι Γερμανοί- εξετάζει στα δοκίμια του ο W. G. Sebαld με τίτλο η φυσική ιστορία της καταστροφής (“Αεροπορικοί βομβαρδισμοί και λογοτεχνία (Luftkrieg und Literatur)”), όπου με «ασύγκριτη τόλμη και πνευματική ενάργεια ο σπουδαίος Γερμανός συγγραφέας απασχολείται με την ατομική και συλλογική μνήμη (η μάλλον την απώθηση της) , το τραύμα του β’ παγκοσμίου πολέμου και τις επιπτώσεις τους στο γερμανικό λαό. “Η ασύγκριτη εθνική ταπείνωση ….ουδέποτε διατυπώθηκε με λόγια.”

    “…η ένδοξη πολεμική και μεταπολεμική εποποιία της Γερμανίας…. παραμένει ανιστόρητη, συνδέεται με αυτή μας την ανικανότητα …να αντιμετωπίσουμε το βάρος της απόλυτης ενδεχομενικοτητας (η συνειδητοποίηση και αποδοχή της πιθανότητας πραγματοποίησης ή μη ενός κοινωνικού συμβάντος εκ πρώτης όψεως ακατόρθωτου) γεννημένης από την βαθιά εμμονή μας για ευταξία.”

    Το βασικό ερώτημα του είναι: γιατί κράτησαν οι Γερμανοί σαν εφτασφράγιστο μυστικό τις τρομακτικές καταστροφές τους από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων το 1943-1945; Γιατί τόσο επίμονα αποσιώπησαν ότι η μεταπολεμική Γερμανία θεμελιώθηκε πάνω στα καταπλακωμένα πτώματα των βομβαρδισμών; Ποια βαθύτερη ανάγκη τούς έκανε να θάψουν για πολλές δεκαετίες στη σιωπή της Ιστορίας και της λογοτεχνίας, το γεγονός ότι σ΄ αυτούς τους βομβαρδισμούς, στους οποίους οι Βρετανοί έριξαν ένα εκατομμύριο τόνους βόμβες πάνω από την εχθρική επικράτεια, καταστράφηκαν τριάμισι εκατομμύρια κατοικίες, και ότι 131 πόλεις – ανάμεσά τους το Αμβούργο, η Κολωνία, η Νυρεμβέργη, η Δρέσδη- μετατράπηκαν σε σωρούς ερειπίων;

    Οι κάτοικοι αυτών των πόλεων, σύμφωνα με τις λιγοστές μαρτυρίες της εποχής, έδειχναν απόλυτη απάθεια κυκλοφορώντας στα ερείπια, έχοντας περιέλθει σε κατάσταση τροφοσυλλέκτη και τρωγλοδύτη. Άλλοι τριγύριζαν πρόσφυγες από τη μια στην άλλη πόλη της Γερμανίας. Οι πρόσφυγες μόνο από το Αμβούργο ήταν 1.250.000 και οι συνθήκες αυτές για πολλούς κράτησαν τρία χρόνια. «Η βουβή ατμόσφαιρα», γράφει ο Ζέμπαλντ, «η εσωστρέφεια, η αποφυγή του βλέμματος των ανθρώπων που ζούσαν στα χαλάσματα, συγκλόνιζε τους επισκέπτες. «(…)Οι Γερμανοί, αυτοί που είχαν βαλθεί να αποκαθάρουν και να εξυγιάνουν ολόκληρη την Ευρώπη, αναγκάζονταν τώρα να συνειδητοποιήσουν ότι οι ίδιοι ήταν στην πραγματικότητα έθνος ποντικών».

  24. bibliothekarios said

    Τα τελευταία χρόνια ανακαλύπτω βιβλία-θησαυρούς. Φέτος ανακάλυψα τη Λουτσία Μπερλίν. Οι «οδηγίες για οικιακές βοηθούς» (Στερέωμα, 2018) είναι σίγουρα αναγνωστική εμπειρία κι αποκάλυψη. Μια πλούσια συλλογή διηγημάτων της πιο ενδιαφέρουσας (για μένα) αμερικανικής γραφής, μια γυναίκα-συγγραφέας με τη λεπτή ειρωνεία, το χιούμορ, την ευαισθησία, σε θέματα όπως ο αλκοολισμός, η αρρώστια, ο έρωτας, οι αποκλεισμένοι. Εξαιρετικό βιβλίο που αν και έχουν περάσει 6 μήνες από όταν το διάβασα, το θυμάμαι ακόμη.

  25. Γιάννης Κουβάτσος said

    21: Δεν έχει πάρει Νόμπελ ο Σιμενόν.

  26. Γιώργος said

    Έχω να προτείνω τα φορτηγά του Δ.Κουκουλά που περιγράφει το πως ένα παιδί από την επαρχία την δεκαετία του 60 γίνεται κινηματογραφόφιλος βλέποντας τις ταινίες που προβάλουν οι περιπλανώμενοι προβολατζήδες.
    Ενα βιβλίο που πιθανά σε ενδιαφέρει ιδιαίτερα εσένα νοικοκύρη είναι η 7η λειτουργία της γλώσσας του Laurent Binnet η τριλογία του Maurice Attia (Ματωμένο Αλγέρι -Η κόκκινη Μασσαλία και Παρίσι Μπλουζ) κ;αι τέλος η τριλογία της Μασσαλίας του Jean Claude Izzo

  27. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    23.3 Γνωρίστε τον Ζέμπαλντ
    Φεβρουαρίου 22, 2010 από Δύτης των νιπτήρων

    https://dytistonniptiron.wordpress.com/2010/02/22/sebald/

  28. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    23.1 Alfred Dφblin (1878-1957) – pseud. Linke Poot

    German Expressionist novelist and essayist whose best-known work is Berlin Alexanderplatz (1929), a story of an ex-convict and life in a modern metropolis. The book was performed as a radio play in 1976 and adapted into a television drama by Rainer Werner Fassbinder in 1980. Dφblin attempted to extend the expressive means of the novel beyond its conventional boundaries. His work shows scientific interest in the political and social forces that shape individual fates. From 1933 to 1945 Dφblin lived in exile in France and in the United States, in California, like Brecht and Thomas and Heinrich Mann.

    http://authorscalendar.info/adoblin.htm

  29. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @27,

    τι πήγες και θυμήθηκες, Φιλέλληνα…

  30. 29 Εγώ δεν έπρεπε να το πω αυτό;

  31. 1. Για τους αθεράπευτα εθισμένους, πιστούς ακόλουθους, μέλη της αδελφότητας κ.λ.π. κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο» «Το Μαχαίρι» του Jo Nesbo από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Ογκωδέστατος τόμος, ξεκινά με τις καλύτερες προϋποθέσεις: ο ήρωας, ντετέκτιβ θρύλος Χάρυ Χόλε έχει (πάλι) πιάσει πάτο και έρχεται εκ νέου αντιμέτωπος με διαβόητο εγληματία που είχε συλλάβει και τώρα έχει πια αποφυλακιστεί, αναλαμβάνοντας ξανά… «δράση».
    2. Επίσης: από τις εκδόσεις «Ίκαρος» μία συλλογή («Η χαρά του Πολεμιστή») με διηγήματα – δυναμίτη από τον σπουδαίο Αμερικανό Τομπάιας Γουλφ, που με εντυπωσίασε υπερευχάριστα – για όσους ενδιαφέρονται για τη νεότερη αμερικανική λογοτεχνία, το συστήνω θερμότατα.

    Καλή Ανάγνωση.

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  32. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @30,

    έχεις δίκιο, συγνώμη.
    Μερικές φορές μπερδεύω τις ατάκες.

  33. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα, πολύ ωραίες προτάσεις κάνετε και μου τρέχουν τα σάλια.

    21-25 Σαφέστερη διατύπωση: άδικα δεν πήρε βραβείο Νόμπελ ο Σιμενόν.

  34. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @33β,

    πάντως κι έτσι, με την (α)κατάλληλη εντονασιόν (:μια υποψία κόμματος μετά την πρώτη λέξη), κάποιος θα μπορούσε να καταλάβει το αντίθετο.

  35. sarant said

    34 Πώς αυτό;

  36. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    ΧΑΜΟΣ ΣΤΟ ΧΑΡΛΕΜ, HIMES CHESTER, 1957
    ΜΠΑΜΠΑΚΙ ΣΤΟ ΧΑΡΛΕΜ, HIMES CHESTER, 1965
    αμφοτερα Αγρα
    Ότι πρέπει νουάρ από πρώην αφροαμερικανό κατάδικο, για το καλοκαίρι. Πολυ γέλιο, ακόμη και πικρο.

    [28/08/2018] tim8. Δείτε όλα τα σχόλια του χρήστη

    Βαθμολογία:4
    Το συγκεκριμένο ‘νουάρ ‘διαμαντάκι’ της αστυνομικής λογοτεχνίας (1957) έκανε γνωστό στο ευρύ κοινό, μετά από σχεδόν 2 δεκαετίες, τον Τσέστερ Χάιμς, και απέσπασε το πρώτο βραβείο αστυνομικής λογοτεχνίας στη Γαλλία το 1958. Λόγω των φυλετικών διακρίσεων στις Η.Π.Α., ο Χάιμς βρισκόταν στην αφάνεια μέχρι που μετακόμισε στη Γαλλία και γνώρισε την επιτυχία.

    Το ‘Χαμός στο Χάρλεμ’ είναι, πολύ πιθανόν, εμπνευσμένο από τα χρόνια που πέρασε στη φυλακή λόγω καταδίκης για ένοπλη ληστεία (αρχές της δεκαετίας του ’30). Σίγουρα πρόκειται για ένα από τα πιο πρωτότυπα ‘νουάρ’ αστυνομικά μυθιστορήματα, όπου οι χαρακτήρες έχουν μοναδικά στοιχεία προσωπικότητας, και το ‘βιτριολικό’ χιούμορ του συγγραφέα κατακλύζει, κυρίως, το 1ο μέρος, αλλά καί σχεδόν ολόκληρο το βιβλίο.

    Στοιχεία της αμερικάνικης κουλτούρας δηλ. από τις φυλετικές διακρίσεις μέχρι τη θρησκοληπτική τάση της εποχής, όπως καί η επικίνδυνη καθημερινότητα σε μια πόλη σαν το Χάρλεμ σατυρίζονται και αποδομούνται με ένα τρόπο που μένει αξέχαστος στον αναγνώστη.

    Σαν μειονεκτήματα του βιβλίου θα ανέφερα την αναφορά πολλών δρόμων και λεωφόρων του Χάρλεμ όπου κινούνται οι ήρωες, αλλά και κάποιες επαναλήψεις της πλοκής στο 2ο μέρος. Πέρα από αυτό, πρόκειται για ένα μυθιστόρημα με καταδιωκτική ατμόσφαιρα, αγωνία, γρήγορους ρυθμούς και την… Αδελφή Γαβριηλία να χαρίζει άφθονο γέλιο στους αναγνώστες.

    Υ.Γ.: Όποιος αναγνώστης ‘ανακαλύψει’ το βιβλίο, θα ανταμειφθεί.

    Βαθμολογία: 4,3/5 ή 8,6/10.

  37. Γιάννης Ιατρού said

    22: Δύτα συμφωνώ. Είναι όντως ένα ενδιαφέρον βιβλίο.
    Η Peirce καλύπτει μ΄αυτό ένα πολύ μεγαλύτερο φάσμα, απ΄ ό,τι πιστεύει κανείς διαβάζοντας τον σύντομο τίτλο του. Δεν περιγράφει μόνο το αυτοκρατορικό χαρέμι αυτό καθαυτό αλλά και την επιρροή στις δομές και στην πολιτική εκείνων των χρόνων εστιάζοντας στις γυναίκες-μέλη των Οθωμανών αρχόντων σ΄εκείνα τα μέρη.

    Καλύπτει κυρίως τον 16ο και τον 17ο αι. και καταδεικνύει επίσης πώς η φύση του «βασιλικού γάμου» (ή/και η συμβίωση με τις παλλακίδες κλπ.) άλλαζε με την πάροδο του χρόνου. Καθώς η δομή της διαδοχής στο θρόνο, οι δομές διοίκησης και οι λειτουργίες της γραφειοκρατικής πολιτείας άλλαζαν, το ίδιο έκανε και το χαρέμι.

    Νομίζω όμως πως η αναφορές της Pierce σε «τουρκο-Μογγολικές» παραδοσιακές επιρροές είναι λανθασμένες, επειδή αυτές οι «παραδόσεις» είναι βασικά μια εφεύρεση εθνικιστικών τουρκικών κύκλων του 19ου και του 20ου αι., οι οποίοι έψαχναν τότε, εναγωνίως, να θεμελιώσουν μια «τουρκική εθνική παράδοση».

    Δεν ήξερα πως έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά. Είμαι περίεργος πόσο καλά έχει πάει αυτή η μετάφραση. Αν έχεις την Ελληνική έκδοση, μπορείς να την συγκρίνεις με την Αγγλική και να μας πεις.

  38. 37 Πολύ καλή είναι η μετάφραση, νομίζω.
    Η μογγολική επιρροή υπάρχει κτγμ σε διάφορα (ελάσσονα ίσως στην τελική) πεδία της οθωμανικής πολιτικής γλώσσας, αλλά και η Πηρς δεν την τονίζει ιδιαίτερα.

  39. Γιάννης Ιατρού said

    38: Μπράβο στην Άννα Πλατάκη λοιπόν 🙂

  40. Σχολιαστής said

    Μορντεκάι Ρίχλερ, Ο κόσμος του Μπάρνεϋ (εκδόσεις Πόλις)

    http://www.biblionet.gr/book/78273/Richler,_Mordecai/%CE%9F_%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%9C%CF%80%CE%AC%CF%81%CE%BD%CE%B5%CF%8B

    Ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα που διάβασα πρόσφατα στα αγγλικά (αυθεντικός τίτλος: Barney’s Version) και μετά ανακάλυψα ότι υπάρχει μεταφρασμένο στα ελληνικά.

    Το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Όπως έλεγε και ο Κώστας Μουρσελάς σε μια παρουσίαση του 2011: «Δεν σε προκαλεί και δεν σε κερδίζει με την πλοκή του, αλλά με τη σχέση των ηρώων του, τις καταστάσεις που ζουν και τις ανατροπές τους. Φιγούρες κωμικές, γεμάτες συγκίνηση και αγάπη, ένα ύμνος στην ομορφιά και στη ζωή. Τρυφερό, ανατρεπτικό και σαρκαστικό συγχρόνως: Ο τελειότερος συνδυασμός…».

    Σημειωτέον ότι είναι το τελευταίο βιβλίο του συγγραφέα, ο οποίος πέθανε το 2001, και μάλλον το πλέον αυτοβιογραφικό.

    Σύμφωνα με τη βικιπέδια : …In England, in 1954, Richler married Catherine Boudreau, a non Jewish French-Canadian divorcee nine years his senior. On the eve of their wedding, he met and was smitten by Florence Mann (née Wood), another non Jewish young woman then married to Richler’s close friend, screenwriter Stanley Mann.[4]
    Some years later Richler and Mann both divorced their prior spouses and married each other, and Richler adopted her son Daniel. The couple had four other children together: Jacob, Noah, Martha and Emma. These events inspired his novel Barney’s Version.

    Περισσότερες προτάσεις αργότερα το βράδυ…

  41. ΚΩΣΤΑΣ said

    «Στη πόλη των ξένων» του Άγγελου Μανουσόπουλου, Ιούνιος 2019

    Δεν το έχω πάρει, είναι στα υπόψη μόλις κατέβω Λάρισα. Είναι πρωτοεμφανιζόμενος λογοτέχνης, φιλόλογος. Μέχρι τώρα μόνο διαδικτυακά κείμενά του υπάρχουν. Ένα τέτοιο, «Ο πόνος της επιστροφής» νοσταλγικές ιστορίες, 2015, Λάρισα, μου άρεσε.

    Δεν ξέρω, μπορεί και να μη σας αρέσει, αλλά νέος λογοτέχνης είναι, ας ενθαρρυνθεί…

    http://bell.gr/bookdetails/9/3521/%CE%A3%CF%84%CE%B7%CE%BD%20%CE%A0%CF%8C%CE%BB%CE%B7%20%CF%84%CF%89%CE%BD%20%CE%9E%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD

  42. Το Ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    37 & 38: Για κεντροασιατική και ισλαμική προέλευση του θεσμού των παλλακίδων ως εν δυνάμει δεξαμενής πολλών συζύγων για τον εκάστοτε σουλτάνο, θυμάμαι, να κάνει λόγο κι ο Ντάνιελ Γκόφμαν (βλ. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία και η πρώιμη νεότερη Ευρώπη, εκδ. Ενάλιος). Τον αναφέρει μάλιστα, ως πλεονέκτημα για την μακροβιότητα του οίκου των Οσμανιδών σε αντιδιαστολή με τους ευρωπαϊκούς βασιλικούς οίκους που ή δυσκολεύονταν να συνεχίσουν τη δυναστεία τους όπως στην περίπτωση του Ερρίκου Η΄ στην Αγγλία ή κατέληγαν σαν τους Αψβούργους σε εκφυλιστικές πρακτικές ενδογαμίας. Κάτι παρόμοιο με τους Οθωμανούς, λέει, εφάρμοσε και ο ιαπωνικός αυτοκρατορικός οίκος γι’ αυτό μπόρεσε να διατηρηθεί για 2.500 χρόνια μέχρι σήμερα. Έχω την εντύπωση, πάντως, ότι κύριες βιβλιογραφικές αναφορές του επί του θέματος βασίζονται στην Πηρς. 🙂

  43. ΣΠ said

    40
    Έχει γίνει και ταινία: https://www.imdb.com/title/tt1423894/

  44. leonicos said

    Ελπίζω νζ σαν προτεείνω κάτι του χρόνου

  45. ΓΤ said

    @39 Και στη Βασιλική Αντωνάκη ασφαλώς, που έκανε την επιμέλεια-διόρθωση.

  46. Ιωάννα said

    Καλησπέρα σας,

    Ένα είναι το βιβλίο που πρέπει να διαβάσουν όλοι οι ελληνόψυχοι του Ιστολογίου αυτό το καλοκαίρι. Πρόκειται για το μνημειώδες «Οι Έλληνες και ο Ελληνικός Έρως» (1η αγγλική έκδοσις το 2007 με τον τίτλο «THE GREEKS AND GREEK LOVE») του μεγάλου Άγγλου αρχαιοελληνιστή ιστορικού και δεδηλωμένου ομοφυλόφιλου James Davidson, που μεταφράστηκε επιτέλους και στα ελληνικά τον περασμένο Μάη από τις εκδόσεις «Αλεξάνδρεια»

    Στο μνημειώδες αυτό σύγγραμμα (ας μήν ελπίζει ο κ. Ιατρού: Ούτε η ελληνική μετάφραση, ούτε το αγγλικό πρωτότυπο υπάρχουν στο Διαδίκτυο για δωρεάν κατέβασμα, πρέπει να τα σκάσει, αν θέλει να ξεστραβωθεί…), ο Davidson, αποκαλύπτει για πρώτη φορά το μυστικό της Ελληνικής Ομοφυλοφιλίας, που δεν θα το αποκαλύψω εδώ, για να μή χαλάσω την γοητεία του βιβλίου. Ένα μόνο θα πώ: Έχει άμεση σχέση με την χριστιανική λύσσα των Πατέρων της Εκκλησίας εναντίον του Ελληνικού Έρωτα.

    Το βιβλίο αυτό έχει τεράστια επικαιρότητα από χθές που ανέλαβε Υπουργός Ανάπτυξης ο Άδωνις Γεωργιάδης. Ως γνωστόν, στα νιάτα του (2002) ο Άδωνις είχε γράψει το κατάπτυστο βιβλίο «Ομοφυλοφιλία στην Αρχαία Ελλάδα, ο Μύθος καταρρέει» (2002), το οποίο είναι γεμάτο ψεύδη, λάθη, αλλοιώσεις των πρωτότυπων κειμένων και δείχνει πόσο ανελλήνιστος είναι ο νέος υπουργός Ανάπτυξης. Σημειωτέον ότι ο Άδωνις έκανε 12 χρόνια να πάρει το πτυχίο του από τη Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ

    Αναρτώ τα περιεχόμενα και την περίληψη του βιβλίου του James Davidson,«Οι Έλληνες και ο Ελληνικός Έρως», όπως αναγράφεται στο οπισθόφυλλο της Ελληνικής μεταφράσεως των εκδόσεων «Αλεξάνδρεια»

  47. Μαρία said

    Το βιβλίο του Τσακυράκη δεν το διάβασα αλλά, μια και στη βιβλιοπαρουσίαση μετείχε κι η κυρία Δόμνα Μιχαηλίδου, είπα να τρολάρω. Άλλωστε είναι ενδιαφέρουσα η τοποθέτησή της για τη σχέση συλλογικής μνήμης και ψυχικής νόσου.

  48. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα! Το Σάββατο που κατεβαίνω έχω να κάνω πολλές αγορές.

  49. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Τελευταία διάβασα τα παρακάτω, που τα βρήκα ενδιαφέροντα αλλά και ευχάριστα:

    1) «Η χρησιμότητα του άχρηστου» του Νούτσιο Όρντινε, εκδόσεις ΑΓΡΑ (2014), σε μετάφραση του (απόντος πλέον…) Ανταίου Χρυσοστομίδη. Προκλητικός ο τίτλος και με πολύ «ζουμί» το περιεχόμενο. Πώς και γιατί, διαχρονικά, το φαινομενικά άχρηστο καταλήγει πιο χρήσιμο από τα «χρήσιμα» (με ειδικές και ενδιαφέρουσες αναφορές στην εποχή μας).

    2) «Οι Πέρσες» των Τζέφρυ & Μπρέντα Πάρκερ, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης (2017). Η ιστορία, οι παραδόσεις και ο πολιτισμός αυτού του σπουδαίου λαού, δοσμένα με επιστημονικά τεκμηριωμένο, αλλά γλαφυρό τρόπο. Με πολλά άγνωστα (στους περισσότερους…) στοιχεία και γεγονότα.

  50. Γιάννης Ιατρού said

    45: ΓΤ
    Όντως Γιώργο, ο ρόλος της επιμέλειας είναι καθοριστικός, κι όχι μόνο από πλευράς διορθώσεων/εξάλειψης γλωσσικών λαθών/αβλεψιών αλλά και γενικότερα. Ιδιαίτερα μάλιστα σε μεταφράσεις/μεταφορές έργων.που σχετίζονται με την ιστορία κλπ.

  51. Jane said

    Καλησπέρα
    Και το σκεφτόμουνα αυτό – τις βιβλιοπροτάσεις από το μπλογκ- κοιτάζοντας τι θα πάρουμε στο νησί, ξεδιαλέγοντας διαβασμένα, αδιάβαστα αλλά και μερικά που αξίζει να επαναδιαβαστούν.

    Τα βιβλία που πήρα πρόσφατα.

    Η «Ημερήσια διάταξη» του Βουγιάρ, που τον έμαθα από δω . Νομίζω, διαβάζεται και δυο φορές άνετα.

    Η ξακουστή «Σεροτονίνη» του Ουελμπέκ, αλλά δεν την έχω διαβάσει ακόμη. Πρόλαβε και το ξεκίνησε άλλος. 🙂

    Προτείνω επίσης τον «θερμοστάτη» του Πουλή ,μια σειρά πολύ έξυπνων διηγημάτων, που το είχα κανα δυο χρόνια σχεδόν αξεφύλλιστο αλλά το πήρα σήμερα στη θάλασσα και μ’ άρεσε. Έχει έναν πανέξυπνο, θεατρικό τρόπο να σχολιάζει καταστάσεις, και πολύ καλή γλώσσα ο Κων. Πουλής ( από το thepressproject).

    Επίσης, ένα παλιότερο που προτείνω είναι ο «απατεώνας» του Χαβιέ Θέρκας . Μου άρεσε πάρα πολύ, γιατί σε κάνει να αναλογιστείς , πόσο η ανάγκη για αποδοχή κάνει κάποιους να στήνουν σεναριακά τη ζωή που θα ήθελαν να ζουν.

    Χτες που ξεκαθαρίζαμε τη βιβλιοθήκη χάρηκα, γιατί ένα από τα νεότερα μέλη της οικογένειας, που ανακάλυψε πρόσφατα το διάβασμα όχι σαν υποχρέωση αλλά ως ανάγκη κι ευχαρίστηση , είδα πως κάνει πολύ καλές επιλογές.
    Με προβληματίζει κάπως, πως ενώ διαβάζει , παράλληλα κάνει σερτζ στο κινητό και μετά ψάχνει στη βιβλιοθήκη , ανοίγει άλλο βιβλίο ( αν υπάρχει αυτό που ψάχνει) ή βλέπει βιντεάκια στο γιουτιούμπ και μετά πάλι στην πορεία διάβασμα- σερτζ με το κινητό και γενικά δεν ξέρω, τι σκατά του μένει απ’ το πρώτο βιβλίο και πώς τα βολεύει όλα στο μυαλό του.
    Δεν έχει δηλαδή αυτό το τελετουργικό , παίρνω το βιβλίο στο δωμάτιό μου ή στην παραλία , απομονώνομαι, ταξιδεύω, σκέφτομαι, το ξανανοίγω κλπ. Από προχτές πήρε και διαβάζει την σχεδία του Σαραμάγκου. Τι διάολο γκουγκλάρει κάθε τόσο, δεν ξέρω.

    Τέλος, δεν συστήνω τα βιβλία του Σαραντάκου , αν υπάρχει στο σόι ανιψιά δασκάλα ή φοιτήτρια στη νομική, γιατί τα μπιστολιάζουν συστηματικά και αμελούν επιμελώς να τα επιστρέψουν, εγγυημένο αυτό.

  52. loukretia50 said

    Σφήνα – Μέρα που βρήκα να τρέχω για άλλα!
    Δεν προφθαίνω να δω τις προτάσεις σας για να συμπληρώσω – αν εχω! – είδα μόνο τα τελευταία, οπότε μου επιτρέπετε ελπίζω να το εξειδικεύσω.
    Αν έχω χρόνο θα επανέλθω αργότερα

    Αυγουστίνε, δεν έχω λόγια! (Νάξερες πόσο σπάνια συμβαίνει!) Όταν ξανάρθεις δώσε σήμα!

    43. Δύτη,
    προφανώς το ξέρεις, αν όχι, αυτό το βιβλίο γράφει μερικά που μπορεί να σ΄ενδιαφέρουν.
    Όχι όσα υπόσχεται ο τίτλος που με γοήτευσε, αναφέρεται κυρίως στα χρονικά 14ου -15ου αιώνα, πάντως δίνει ιδέες για ψάξιμο.
    Iστορία και θρύλοι των παλαιών Σουλτάνων –
    Ελισ. Ζαχαριάδου -Εκδ.ΜΙΕΤ

    Απουσιολόγε,
    καλύτερα το χαρέμι για ψυχαγωγία παρά το Μongol Dovlet! Εκτός αν θυμηθείς τις περιπέτειες του Μάρκο Πόλο!
    Αν όμως επιμένεις, το θέμα του βαθμού επιρροής των Μογγόλων δε νομίζω ότι έχει ξεκαθαριστεί.
    Μια πρόταση που συνοψίζει θεωρίες που έχω διαβάσει και αλλού ( δεν ευκαιρώ να το ψάξω τώρα και μεταξύ μας δεν καίγομαι πολύ…) :
    «…The problem in determining Mongol influence is that much of the areas ruled by Mongols were ruled by Turks both before and after Mongol domination. And since Turkic and Mongol political traditions are so heavily intertwined and thus similar, it is almost impossible to tell what is a Mongol influence and what is a Turkic influence when it comes to political institutions and traditions…»
    Remnants of the Mongol imperial tradition Iver B. Neumann and Einar Wigen http://eprints.lse.ac.uk/66009/1/__lse.ac.uk_storage_LIBRARY_Secondary_libfile_shared_repository_Content_Neumann%2C%20I_Remnants%20of%20the%20Mongol%20imperial%20tradition_Neumann_Remnants_of_the_Mongol.pdf

    Επίσης, από μεγαλύτερη βιβλιοθήκη ( αν και δε νομίζω ότι βρήκα το πιο αντιπροσωπευτικό), που μπορείς αν θέλεις να αναζητήσεις πιο σχετικά:
    Les origines de l’empire ottoman
    Herbert Adams Gibbons. The foundation of the ottoman empire, a history of the Osmanlis up to the death of Bayezid I (1300-1403).
    https://www.persee.fr/doc/jds_0021-8103_1917_num_15_4_4723

    Και μια εργασία
    CENTRALIZATION AND OPPOSITION IN MONGOL AND OTTOMAN STATE FORMATIONS
    http://citeseerx.ist.psu.edu/viewdoc/download?doi=10.1.1.632.7400&rep=rep1&type=pdf

  53. loukretia50 said

    Βγαίνουν τα λινκ? Σε τεστ που έκανα δεν…

    Theo, Blog,
    Αφού το βρήκα, σκέφτηκα ότι μπορεί να σας ενδιαφέρει.
    BOSTON UNIVERSITY LIBRARIES
    The Mongol mission : narratives and letters of the Franciscan missionaries in Mongolia and China in the thirteenth and fourteenth centuries. Translated by a nun of Stanbrook Abbey.

    https://open.bu.edu/bitstream/handle/2144/585/mongolmission008646mbp.pdf?sequence=2&isAllowed=y

  54. ΓΤ said

    #50 Άσε, ξέρω… 🙂

  55. loukretia50 said

    Μαρία, ιδέες ! (δεν είναι καν ολόκληρα)
    La femme Turque dans son parcours de son emancipatoire de l’ Empire Ottoman a la Republique
    https://www.persee.fr/doc/cemot_0764-9878_1996_num_21_1_1307?q=l%27+influence+des+Mongols+a+l+empire+Ottoman

    Lady Mary Montagu : L’Islam au péril des femmes. Une Anglaise en Turquie au 18e siècle. Introduction et traduction d’ Anne-Marie Moulin et Pierre Chuvin, (Coll. «La découverte », 41.) 1981 [compte-rendu]
    https://www.persee.fr/doc/dhs_0070-6760_1982_num_14_1_1415_t1_0452_0000_2?q=le+harem+ottoman+

    ΛΕΩΝΙΚΕΕΕ ! (σε ποιόν μιλάω!)
    L’Empire ottoman et le mouvement sioniste : genèse des relations [dossier thématique]
    https://www.persee.fr/issue/cemot_0764-9878_1999_num_28_1?sectionId=cemot_0764-9878_1999_num_28_1_1475

  56. Σωτήρς said

    1. Σιμόν Βέιλ – Το πρόσωπο και το ιερό εκδόσεις Πόλις 2018, σελ.88. Κείμενο του 1942, μικρό και πολεμικό όπως λέει και το επίμετρο. Πρόσωπο, ιερό, ισχυροί και δυστυχείς άνθρωποι, καλό και κακό. Με συγκλόνισε όταν το πρωτοδιάβασα.

    2. Παναγιώτης Αγαπητός – Μέδουσα από σμάλτο εκδόσεις Άγρα 2009, σελ.457. Βυζαντινό αστυνομικό του 835 μ.Χ. στη Σκύρο. Ότι πρέπει εάν πάτε διακοπές στη Σκύρο, έχει όλες τις μεριές του νησιού μαζί με μυστήριο βυζαντινό.

    3. Μαξ Πόρτερ – Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά εκδόσεις Πόλις 2018, σελ.128. «Μια γυναίκα πεθαίνει, αφήνοντας πίσω της σύζυγο και δυο μικρούς γιους. Μερικές ημέρες μετά τον θάνατο της, ένα κοράκι χτυπά την πόρτα του σπιτιού τους και δηλώνει ότι θα μείνει μαζί τους όσον καιρό το χρειάζονται. Έργο-χαμαιλέων, όπου οι παραλλαγές της μορφής -αφήγηση, λίστες, θέατρο, μύθος γίνονται καθρέφτης των σύνθετων συναισθημάτων των μελών της οικογένειας». Πολύ το χάρηκα και ας είναι το πένθος το ίδιο, διαβάζεται γρήγορα.

  57. Πέπε said

    35:
    > > Πώς αυτό;

    Όπως και με την άλλη διατύπωση! Άδικο που δεν πήρε βραβείο – άδικο δεν ήταν που πήρε βραβείο.

    Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν έτυχε δίκαιης βράβευσης.

    ____________________

    Μια φορά αποφάσισε κι ο Bάταλος να αναφερθεί σε βιβλίο που υπάρχει μόνο σε χαρτώα έκδοση, και δε θέλει να μας πει τι λέει! Για να μη χαθεί η γοητεία…

  58. Δεν είναι ακριβώς βιβλία παραλίας, ούτε τελευταίες κυκλοφορίες, αλλά είναι πολυσέλιδα και απολαυστικά:

    Χαλικιάς Σωτήρης (2013). Παράδοση και νεωτερικότητα στην Κίνα: Το χρονικό μιας αναπάντητης πρόκλησης. Αθήνα: Ίνδικτος.
    https://www.indiktos.gr/δοκιμια/549-παραδοση-και-νεωτερικοτητα-στην-κινα.html

    Παπαλεξανδρόπουλος Στέλιος (2015). Ινδουϊσμός: Ιστορική Εισαγωγή. Αθήνα: Gutenberg.
    https://www.dardanosnet.gr/book_details.php?id=2169

    Παπαλεξανδρόπουλος Στέλιος (2015). Βουδισμός: Η Ινδική περίοδος. Αθήνα: Gutenberg.
    https://www.dardanosnet.gr/book_details.php?id=2167

    Παπαλεξανδρόπουλος Στέλιος (2016). Ανατολικές Θρησκείες. Αθήνα: Gutenberg.
    https://www.dardanosnet.gr/book_details.php?id=2168

    Tsao Hsueh-Chin (2018). Το Όνειρο της Κόκκινης Κάμαρας ή Η Ιστορία της Πέτρας. Αθήνα: Gutenberg.
    https://www.dardanosnet.gr/book_details.php?id=2494

  59. Jane said

    Θέλω να πω και κάτι άλλο.
    Φέτος πήγα σε ένα μπαζαρ τον Μάρτη και μία έκθεση βιβλίου τον Ιούνιο. Λοιπόν ορκίστηκα να μην ξαναπατήσω σε κάτι ανάλογο! Υποτίθεται μπαζάρ θα πει παζάρι, δηλαδή υπάρχουν και παλιές εκδόσεις με καλύτερες τιμές. Δεν ισχύει.

    Τα ίδια βιβλία που παραγγέλνω διαδικτυακά με 15- 20% έκπτωση ή να τα παίρνω από το βιβλιοπωλείο κατά 10% φθηνότερα σαν πελάτισσα , τα είχαν 2 και 3 ευρώ ακριβότερα. Δεν κατάλαβα ποτέ , τι ισχύει με τις τιμές των βιβλίων. Εκείνο που έχω καταλάβει από εμπειρία είναι, πως συμφέρει να παίρνεις αυτό που θες μετά από 1-2 χρόνια που έχει εξαντληθεί η πρώτη έκδοση και γίνονται αληθινές εκπτώσεις ή να είσαι σταθερός πελάτης σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο, που σου κάνουν καλύτερες τιμές επειδή σε ξέρουν.

    Κι ένα βιβλίο που ξέχασα είναι η «Χρυσή ακτή» του Μιχάλη Μοδινού , που δανείστηκα από μια φίλη και μου άρεσε πολύ. Έχει ταξιδιωτικές εμπειρίες , κάνει αναφορές στην ευρωπαϊκή ένωση την εποχή των παχιών αγελάδων και γενικά έχει πολύ ωραίες περιγραφές.

  60. Σχολιαστής said

    >43

    Πράγματι έχει γίνει και ταινία – την είδα, μετά που διάβασα το βιβλίο. Αξιοπρεπής μεταφορά του μυθιστορήματος, με καλούς ηθοποιούς, αλλά στο τέλος τέλος πρόκειται για «γνήσιο υποσύνολο» του βιβλίου.

  61. gpoint said

    # 54

    Αγαπητέ, το διάβασμα απόλαυση είναι κοντά στο τζάκι
    με λίγα ξηροκάρπια κι ένα γλυκό κρασάκι
    το θέρος θέλει ψάρεμα, στον έρωτα καμάκι
    και που και που στην Αφρική κανένα αλογάκι
    διότι εσείς της ύπαρξης ξέρετε πως ο λόγος
    είναι το βουρ στον έρωτα, το ψάρεμα κι ο τζόγος
    και κάνουμε ένα διάλειμα, δυο ώρες την βδομάδα
    να δούμε σ’ ένα φιλικό πως παίζει η ομάδα

    Μα είναι δυνατόν να στρέψεις το βλέμμα στο βιβλίο και όχι στο ηλιοβασίλεμα ; Μόνο το πέρασμα μιας αιθέριας ύπαρξης θα το δικαιολογούσε, όπως θάλεγε κι ο (πρώτος διδάξας) Κρίσνα

  62. #19, 2)
    Συν μία ψήφος για το «Γκιακ» του Δημοσθένη Παπαμάρκου!
    http://www.antipodes.gr/8-books/1-gkiak

    Επίσης, πολύ δυνατά (κι επίκαιρα):

    Γκάτζιος Κώστας Μ. (1990;2016). Το τίμημα του μπροστάρη. Αθήνα: Γρηγόρης.
    http://www.grigorisbooks.gr/product/1743/το-τίμημα-του-μπροστάρη

    Γκάτζιος Κώστας Μ. (2017). Η εποχή των μαϊμών. Αθήνα: Γρηγόρης.
    http://www.biblionet.gr/book/221737/Γκάτζιος,_Κώστας_Μ./Η_εποχή_των_μαϊμών

  63. sarant said

    51 τέλος 🙂

  64. Σχολιαστής said

    Άλλες δύο προτάσεις για το καλοκαίρι:

    1. Ο Στόουνερ του John Williams (εκδόσεις Gutenberg)

    Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα σχετικά με τη ζωή ενός καθηγητή αγγλικής φιλολογίας στο πανεπιστήμιο.
    Όταν το τέλειωσα, αναζήτησα αμέσως και άλλα βιβλία του ίδιου συγγραφέα και διάβασα αμέσως και το

    2. Αύγουστος του John Williams (εκδόσεις Gutenberg).

    Ένα επίσης εξαιρετικό ιστορικό μυθιστόρημα σχετικά με την άνοδο στην εξουσία του Οκταβιανού, μετά το θάνατο του Ιούλιου Καίσαρα. Αυτό θεωρείται και το καλύτερό του καθώς βραβεύτηκε με το εθνικό βραβείο λογοτεχνίας των ΗΠΑ.

    Δεν ξέρω ποιο είναι καλύτερο οπότε σας προτείνω διαβάστε το ένα και αν σας αρέσει διαβάστε και το άλλο, με όποια σειρά θέλετε.

    Κριτικές παρουσιάσεις έχουν γραφτεί πολλές, η πιο διθυραμβική (με σπόιλερς) είναι αυτή:

    https://www.newyorker.com/books/page-turner/the-greatest-american-novel-youve-never-heard-of

  65. Γιάννης Ιατρού said

    52γ: Γειά σου Λου,
    ευχαριστώ για τους συνδέσμους, μιά χαρά ανοίγουν 🙂
    Όσο για το «ψυχαγωγικό», παραπέμπω σε διάφορα έργα του Jean-Léon Gérôme, π.χ. γύρω στο 1876 🙂

    54: Εμ! 🙂

    61: ΓιωργοΠσαρά, καλλιτεχνικές φωτό βλέπω… Καλά να περνάς!

  66. loukretia50 said

    ΓΤ,
    Αν δεν είσαι σε καλή φάση για πειραματισμούς, καλύτερα ξεσκόνισε τους κλασσικούς! Στον καθαρό αέρα!
    Όσο γι΄αυτά που λένε…θα μπορούσε κάποιος να απαντήσει :

    Μα αν έχεις βρει το ταίρι σου και τζόγο δε γουστάρεις
    αν δε σου πάει το ψάρεμα και μ’ όνειρα σερφάρεις,
    μ΄ένα βιβλίο τη σκέψη σου και την καρδιά καλμάρεις

    ΥΓ : ε, κι αν είσαι μπακούριον κι ελεύθερος γυρίζεις
    μ΄ένα βιβλίο πιο εύκολα το στόχο εντοπίζεις!
    (Με μια ματιά στο εξώφυλλο, επίπεδο γνωρίζεις!)

  67. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Υπερθεματίζω για όλα τα βιβλία ποίησης και τα διηγήματα που προτείνονται καθώς και τα βιβλία του/των Σαραντάκου/ων που πλην του τελευταίου(τα 7 ευτυχισμένα καλοκαίρια), τα έχω πάρει,δωρίσει και ευχαριστηθεί, όλα!
    ***

    Αυτές τις εκλογές τις είχε χάσει. Και τώρα παρέδιδε την κυβέρνηση. Όλο αυτό ήταν τελικά ένα όνειρο. Αλλά μέσα στο όνειρο είχαν όλοι παλέψει σκληρά, είχαν βάλει τα δυνατά τους, δουλεύοντας πολλές φορές ως αργά τη νύχτα. Δεν ήταν απλοί ονειροπόλοι, απλοί ονειροπαρμένοι. Ήταν εργάτες του ονείρου.
    https://www.politeianet.gr/books/9789605053642-weidermann-volker-agra-oneiropoloi-297447
    ***
    Ήθελα να το ποστάρω αλλά το ξέχασα, όταν είχαμε προ ημερών ,το απόσπασμα Επίσκεψη αβροφροσύνης (σελ. 27-32 στο βιβλίο)
    Ημερήσια Διάταξη
    ένα βιβλίο που διαβάζεται σχεδόν μονορούφι και αφορά στη περίοδο των ναζί στη Γερμανία
    https://www.lifo.gr/articles/greece_articles/243262/o-aleksis-tsipras-sti-lifo-den-metaniono-gia-to-oti-de-symvivastikame-me-tin-adraneia

  68. Σχολιαστής said

    Τελειώνοντας να συμφωνήσω με τους προλαλήσαντες για το

    Ερασιτέχνης επαναστάτης του Απόστολου Δοξιάδη (εκδόσεις Ίκαρος)

    Ο Δοξιάδης διαθέτει μια απαράμιλλη αφηγηματική ικανότητα (έχει γράψει, ως γνωστόν, κι άλλα μυθιστορήματα) και, παρά το μέγεθός του, το βιβλίο διαβάζεται μονορούφι.

    Περιγράφει εξαιρετικά, με ζωντάνια και χιούμορ, τις αντιστασιακές του «περιπέτειες» κατά τη διάρκεια της χούντας.

    Μη σας αποτρέψουν οι 1000 σελίδες. Τολμήστε.

    Καλό καλοκαίρι σε όλους.

  69. loukretia50 said

    Aπουσιολόγε,
    δε μπορεί, κάτι σου βάζουν στον ορό!
    Προφανώς η αισθητική απόλαυση αφορά έτερον παραλήπτη που έχει παρατήσει το διάβασμα.

    Κι ένα μικρό γλωσσικό – έστω ξενόγλωσσο :
    Όταν έψαχνα διάφορα, δεν έκανα τον κόπο να τσεκάρω πώς λέγεται γαλλικά το χαρέμι.
    Υπέθεσα – λάθος!- ότι γράφεται όπως το Khan ή το khol που λέγαμε πρόσφατα, αφού οι Γάλλοι δεν έχουν -χι- αλλά υπήρχε μόνο σαν όνομα -σπάνιο.
    Το άλλαξα σε careme και μου βγήκαν θρησκευτικά, γιατί σημαίνει νηστεία!
    Για φαντάσου! Η γλώσσα κάνει τρέλες!
    Ένας ασκητής κι ενας ευνούχος στο χαρέμι έχουν κάτι κοινό: τη στέρηση, εκούσια ή επιβεβλημένη!

  70. spyridos said

    Το καλοκαίρι είναι για μένα αστυνομικά. Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να διαβάσω ότι υπάρχει σε Ελληνική παραγωγή.
    Και ενημερώνομαι εδώ :-)))

    Τα δυό αστυνομικά που έβγαλε η Ακρίτα μου άρεσαν πέρυσι και πρόπερσι.
    Τα αστυνομικά του Βάρναλη δεν τα έχω διαβάσει ακόμη αλλά Βάρναλης είναι αυτός μπόλικος μαζεμένος. Απόλαυση θα είναι.

    19
    Αυτό μου φαίνεται ενδιαφέρον «Ριφιφί στο μουσείο» και μπήκε στην παραγγελία.

    Υπάρχουν και άλλα σε αστυνομικά Ελληνικά???

    Ευχαριστώ πολύ.

  71. MA said

    Καλησπέρα,

    πολύ ωραίες και δελεαστικές οι προτάσεις. Τον Μέντελσον τον διάβασα και εγώ και μου άρεσε πολύ, άσε που τον βρήκα και πολύ τρυφερό.

    Να σας πω και κάποια άλλα βιβλία:

    Οι Μακεδονίες των άλλων, Σπύρος Καράβας, Βιβλιόραμα

    10+1 ερωτήσεις και απαντήσεις για το Μακεδονικό, Κωστής Καρπόζηλος και Δημήτρης Χριστόπουλος, Πόλις

    Ξανά στη Σαλονίκη, Λέων Ναρ, Πόλις: η επιστροφή όσων επέζησαν στη γενέθλια πόλη

    Μη με ξεχάσετε, επιμέλεια Λεόν Σαλτιέλ, Αλεξάνδρεια: επιστολές που έγραψαν στα παιδιά τους από το γκέτο της Θεσσαλονίκης τρεις εβραίες μητέρες

    Ο κόκκινος σταυρός, Μαρία Γαβαλά, Πόλις: μυθιστόρημα για την ευθανασία στο Τρίτο Ράιχ

    Σπουδή στο κίτρινο, Δημήτρης Χριστόπουλος, Το Ροδακιό: ιστορίες για την κρίση, την ανεργία, τη φιλία, τα τραύματα και διαπροσωπικές σχέσεις. Οι ήρωές του είναι προπολεμικοί, μεταπολεμικοί, τωρινοί, αγωνίζονται και δεν συμμορφώνονται

    Περαστικοί, Τζέννυ Έρπενμπεκ, Καστανιώτης: μυθιστόρημα για τους αιτούντες άσυλο στη Γερμανία

    Καλό καλοκαίρι!

  72. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Επικαιρότητα: τραυματισμοί και πέντε ή έξι νεκροί από την έκτακτη κακοκαιρία/καταιγίδα στη Β.Ελλάδα (Θεσ/νίκη-Χαλκιδική).

  73. sarant said

    64 Ο Στόουνερ μού άρεσε πολύ πάντως

    70 Ελληνικά αστυνομικά δες στις εκδόσεις Πικραμένος (οχι ο Πικραμμένος!) δύο της Μιράντας Βατικιώτη και δύο της Ελένης Φυσέκη. Φρέσκα, κυρίως της πρώτης. Πολύ καλά είναι τα τρία της Ευτυχίας Γιαννάκη. Και του Κονιδάρη το Άλικος πάγος. Τα δύο της Ερης Ρίτσου (κόρης του ποιητή). Και της Έλενας Ακρίτα τα δύο.

    71 Καλό καλοκαίρι!

  74. sarant said

    72 Όλοι τουρίστες, μάλιστα. Να παραιτηθεί η Δούρου.

  75. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    74. Είναι Πέμπτη! 😦

  76. loukretia50 said

    70. Με πρόλαβε ο Νικοκύρης – στο 73!
    Πάντως ιδέες μπορείτε να πάρετε κι εδώ :
    https://www.ebooks4greeks.gr/

    https://www.ianos.gr/proionta/vivlia/logotexnia/astinomiki-logotexnia.html?p=5

  77. Καλησπέρα, καλημέρα, τι να πω τώρα…

  78. gpoint said

    # 66

    Ψψψππσσσστττττ ! Πορτοκάλι !!!!!

    ( είναι μια πάσα έντεχνη να στιχουργήσεις πάλι )

  79. Γιάννης Ιατρού said

    74: Άμα ξέρει ο ταβερνιάρης από στατική, τι γυρεύεις ρε Νίκο; Μέχρι και Φ/Β είχε επάνω!
    Αυτό το στέγαστρο κατέρρευσε από τον αέρα στη Χαλκιδική και σκότωσε δύο ανθρώπους (54 και 8 χρονών το παιδί!!!)

    Όπου υπάρχει απώλεια ζωής στην Ελλάδα μετά από φυσική καταστροφή (Μάνδρα, Μάτι, Χαλκιδική χθες), συνήθως εμπλέκονται και αυθαίρετες κατασκευές…

  80. Theo said

    Καλημέρα,
    Από τα βιβλία που διάβασα τους τελευταίους μήνες και μου άρεσαν:

    Του (ελληνογεννημένου) Αλμπέρ ΚοένΤο βιβλίο της μητέρας μου
    Μια νοσταλγική και πονεμένη αναπόληση ενός πενηντάχρονου παιδιού για τη μητέρα του που πέθανε μακριά του, στην κατεχόμενη Γαλλία, η συνειδητοποίηση του μεγέθους της αγάπης της και του ανεκπλήρωτου κενού που αφήνει κι οι ενοχές του συγγραφέα για το πώς της φέρθηκε και τι δεν έκανε απέναντί της απ’ όσα θα μπορούσε.

    Hisham Matar, Η επιστροφή
    Μια αγωνιώδης προσπάθεια του ξενιτεμένου συγγραφέα που επιστρέφει μετά από δεκαετίες στη Λιβύη του 2012 που μυρίζει μπαρούτι, να μάθει το πώς πέθανε ο πατέρας του στις φυλακές του Καντάφι κι οι αναμνήσεις του από αυτόν.

    Ιζαμπέλ Αλιέντε, Πέρα απ’τον χειμώνα
    Μια περιπέτεια μέσα στην παγωμένη Ν. Υόρκη του Δεκέμβρη 2015, όπου ένας μοναχικός εξηντάρης καθηγητής και μια Λατινοαμερικάνα πανεπιστημιακή προσπαθούν να βοηθήσουν μια παράτυπη Λατινοαμερικάνα μετανάστρια να μην μπλέξει.

    Κάζουο Ισιγκούρο, Ένας καλλιτέχνης του ρευστού κόσμου
    Στη μεταπολεμική Ιαπωνία όλοι προσποιούνται πως δεν είχαν σχέσεις με το στρατοκρατικό καθεστώς κι όλοι θέλουν να τους πιστεύουν.

    Iain Pears, Ο χαμένος πίνακας του Ραφαήλ
    Αστυνομικό μυθιστόρημα με ιστορικούς, εμπόρους τέχνης και μανιακούς συλλέκτες να μπλέκονται στην αναζήτηση ενός υποτιθέμενου έργου του μεγάλου ζωγράφου.

    George Bernanos, Ημερολόγιο ενός επαρχιακού εφημερίου
    Ένας ευαίσθητος εφημέριος σ’ ένα μικρό γαλλικό χωριό προσπαθεί να ανταποκριθεί στον ρόλο και τη συνείδησή του μέσα σε σωματικές και άλλες δοκιμασίες.

    Alain Durel, Η χερσόνησος των Αγίων
    Ένας νεαρός Γάλλος ηθοποιός, από αντικληρική οικογένεια, λίγο πριν γίνει ινδουιστής μοναχός, επισκέπτεται την Ελλάδα, μαθαίνει για τον Απόστολο Παύλο και το Άγιο Όρος, αλλάζει πορεία, μένει κάποιους μήνες ως δόκιμος σε γαλλικό Ορθόδοξο μοναστήρι, ένα χρόνο στον Άθω πάλι ως δόκιμος, σπουδάζει θεολογία στο Παρίσι, ξαναεπιχειρεί να γίνει μοναχός στο Άγιο Όρος, ζει κάποιους μήνες ως ερημίτης στη Νότια Γαλλία και καταλήγει να γίνει συγγραφέας.

    @9:
    Το «Ταξίδι στη σκιά του Βυζαντίου» άρχισα να το διαβάζω και σταμάτησα μετά τις πρώτες σελίδες γιατί τα ψέματα που γράφει ο Ντάλριμπλ για ανθρώπους και πράγματα που γνωρίζω από πρώτο χέρι είναι εξωφρενικά. Φαίνεται σα να περιγράφει την επίσκεψή του στο Άγιο Όρος πριν να την κάνει. Γιατί η εικόνα που παρουσιάζει είναι η προκατειλημμένη ενός Δυτικού που φαντάζεται τι θα συνέβαινε αν επισκεπτόταν ένα αγιορείτικο μοναστήρι. Όχι όσα πράγματι συνέβησαν.
    (Όταν έγινε η πρώτη έκδοση, φίλος λογοτέχνης που συνεργαζόταν με την «Ωκεανίδα» και που κι αυτός γνωρίζει ανθρώπους και πράγματα από πρώτο χέρι, διαμαρτυρήθηκε στον επιμελητή της έκδοσης για τα αγιορείτικα του Ντάλριμπλ, κι αυτός του απάντησε πως δεν μπορούσε να παρέμβει ούτε ν’ αλλάξει κάτι στη μετάφραση.)

    @53:
    Ευχαριστώ, Λουκρητία. Ενδιαφέρον 🙂

  81. Theo said

    Ξαναβάζω τους λίκνους για το βιβλίο της Αλιέντε:
    http://www.biblionet.gr/book/231469/Allende,_Isabel/%CE%A0%CE%AD%CF%81%CE%B1_%CE%B1%CF%80'_%CF%84%CE%BF%CE%BD_%CF%87%CE%B5%CE%B9%CE%BC%CF%8E%CE%BD%CE%B1

    και του Πιρς:
    http://www.biblionet.gr/book/102720/Pears,_Iain,_1955-/%CE%9F_%CF%87%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82_%CF%80%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A1%CE%B1%CF%86%CE%B1%CE%AE%CE%BB

  82. loukretia50 said

    Ακόμη δεν κατάφερα να τσεκάρω τι έχετε προτείνει.
    Δε θυμάμαι ούτε τι είχα να προτείνω κι εγώ!
    Μια γρήγορη προσπάθεια λοιπόν.
    Αναφέρθηκε ο Σιμενόν. Jean-Patrick Manchette κανείς? Αξίζει. πχ Το μελαγχολικό κομμάτι Δυτικής Ακτής – ΑΓΡΑ

    Άλλο είδος, κάτι που δεν είναι καινούργιο, αλλά το ξαναδιάβασα πρόσφατα και μπορεί να ξέφυγε από όσους αγαπούν τα κόμικς. Είναι μια άλλη οπτική
    «ΓΚΑΒΡΙΛΟ ΠΡΙΝΤΣΙΠ – Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΑΙΩΝΑ» του REHR HENRIK https://www.politeianet.gr/components/com_virtuemart/shop_image/product/7D27F5BCBCE9558074C1015B9E4D4902.jpg

    Και μια προσωπική πρόταση, – απεύθυνση (!)

    Theo,
    κρίνοντας από τα βιβλία που πρότεινες, ενδιαφέρον έχει και ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ Η εκδίκηση είναι τέχνη ,επίσης του
    PEARS IAIN.
    Του Ισιγκούρο μου άρεσε και το «Μη μ΄αφήσεις ποτέ», ήταν ένα σοκ όταν κυκλοφόρησε. Τώρα πια, δε νομίζω, έχουμε δει πολλά! Υποθέτω πως θα σου αρέσουν κι άλλοι Γιαπωνέζοι, Καβαμπάτα, Μισίμα, Τανιζάκι .
    Σε κινέζικα αστυνομικά, οι ιστορίες του Δικαστή Τι- του Ρ.Βαν Γκούλικ-Αγρα, μια διαφορετική κουλτούρα και εποχή.
    Και ένα ενδιαφέρον θέμα, λίγο τραβηγμένο,» Ο πίνακας της Φλάνδρας του Α.Πέρεζ Ρεβέρτε «.

    Σε τελείως διαφορετικό είδος και ύφος, αξίζει η Τόνι Μόρισον, ο Ταρικ Αλι και ο Αμιν Μααλούφ – άλλωστε η Σαμαρκάνδη κυκλοφόρησε από Ωκεανίδα.
    Δεν έχω πρόχειρα λινκ, ό,τι θυμάμαι,αν τα διάβασες, αγνόησε το σχόλιο.
    Ίσως όμως δώσουν ιδέες σε κάποιους άλλους.

  83. sarant said

    80 τέλος

    Εδώ που τα λέμε, δεν μπορείς να παρέμβει ο εκδότης και να αλλάξει τη μετάφραση ώστε να «διορθώνει» το πρωτότυπο.

  84. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,
    ενημερωτικά 🙂

  85. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @80 (πριν το τέλος) και 83,

    μου κάνει μεγάλη εντύπωση που ένα βιβλίο που επαινέθηκε τόσο -ιδίως στη χώρα μας, όπου ερμηνεύθηκε, εξαιρεθέντος του πρώτου κεφαλαίου, και ως προπαγανδιστικό μανιφέστο μιας ρεκονκίστας ορθοδόξων τόπων αλωθέντων από τους απίστους,- να βασίζεται σε ψέματα ή ανύπαρκτες εμπειρίες. Αυτό και μόνο, αυτόματα, το μετατρέπει από ταξιδιωτική μαρτυρία σε fiction. (Μου θύμισε μάλιστα έναν καταλανό φίλο, ο οποίος ισχυριζόταν ότι πλέον, με τα μέσα που διαθέτουμε, δεν είναι απαραίτητο να ταξιδέψεις πλέον πουθενά για να γράψεις κάτι αληθοφανές, αρκεί να διαβάσεις καλά τις πηγές και να είσαι τεχνίτης στο σέικερ).

  86. tryfev said

    Καλημέρα σας και καλό καλοκαίρι. Οι δικές μου προτάσεις είναι:

    α. Οι δύο τελευταίοι τόμοι του κορυφαίου προσωπικού ημερολογίου του Γιώργου Σεφέρη Μέρες Η΄ και Θ΄ και κυρίως το Θ΄. Τα διάβασα, τα απόλαυσα, κράτησα σημειώσεις. Μαζί με αυτά η βιβλιοθήκη μου περιέχει σήμερα 50 βιβλία με έργα του μεγάλου μας ποιητή, στα οποία περιλαμβάνονται και τόμοι αλληλογραφίας του με οικείους του και ομότεχνούς του και άλλα 20 βιβλία τρίτων και αφιερώματα που αναφέρονται σ’αυτόν και το έργο του.

    β. Τα δύο βιβλία του Νίκου Σαραντάκου «Η Γλώσσα έχει κέφια» και «Μύθοι και πλάνες για την ελληνική γλώσσα».

    γ. Το συγκλονιστικό βιβλίο της φίλης εκλεκτής φιλολόγου Γιώτας Ιωακειμίδου, αφοσιωμένης στον Πόντο, την ιστορία, τις παραδόσεις και τη ποντιακή διάλεκτο «Ματωμένος Νόστος», στο οποίο αφηγείται με ενάργεια την πορεία θανάτου δεκάδων χιλιάδων Ποντίων από την πατρίδα τους στο Χαλέπι της Συρίας στη διάρκεια της οποίας έχασαν τη ζωή τους τα τρία τέταρτα όσων ξεκίνησαν. Το βιβλίο αυτό το αγαπώ και για ένα ακόμη λόγο: Η Γιώτα Ιωακειμίδου, αν και έγκριτη φιλόλογος, μου έκανε την τιμή να μου εμπιστευθεί τη φιλολογική επιμέλειά του.

    δ. Το εξαιρετικό βιβλίο, προϊόν μακροχρόνιας και επίπονης έρευνας, του Μιχάλη Γελασάκη «Νίκος Καββαδίας, ο αρμενιστής ποιητής.

    ε. Το θαυμάσιο και πρωτότυπο έργο του αγαπητού φίλου Επίκ. Καθηγητή Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών Βασίλη Βερτουδάκη Αρισταίνετος Ερωτικαί Επιστολαί με που περιέχει τις επιστολές στο πρωτότυπο και σε Μετάφραση του συγγραφέα στα Νέα Ελληνικά.

    στ. Το έξοχο κόμικ των ξεχωριστών μου φίλων και κορυφαίων δημιουργών Θανάση Πέτρου και Δημήτρη Βανέλλη «Γιαννούλης Χαλεπάς».

    ζ. Τελευταίο, αλλά όχι έσχατο, το ανεκτίμητης αξίας έργο του αγαπημένου φίλου μου Καθηγητή Θεωρίας της Μετάφρασης στο Τμήμα Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας και Κοσμήτορα της Σχολής Ιστορίας, Μετάφρασης και Διερμηνείας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο Γιώργου Κεντρωτή «Τα ΄Ανθη του Κακού» του Charles Baudelaire. Στον τόμο αυτόν των 850 σελίδων παρουσιάζεται για πρώτη φορά ολόκληρο το «Fleurs du Mal», στο πρωτότυπο και σε μετάφραση στα ελληνικά του συγγραφέα και συνοδεύεται από πρόλογό του μεταφραστή και επιλεγόμενα του ίδιου, τα οποία καταλαμβάνουν 275 σελίδες.

  87. ΓΤ said

    @ 80, 83

    Κι όμως, υπάρχουν τουλάχιστον δύο εκδοτικοί οίκοι όπου ο επιμελητής, έχοντας πρώτα μιλήσει με τον εκδότη, έχει παρέμβει δραστικά, δεν έχει βγάλει στον αέρα τα κραυγαλέα λάθη του πρωτοτύπου, ο εκδότης ενημέρωσε τον εκδοτικό οίκο της αλλοδαπής, και ακολούθησαν ευχαριστίες του ξένου εκδοτικού οίκου.

  88. sarant said

    87 Αν υπάρχει ενημέρωση του αλλοδαπού εκδότη, συμφωνούμε. Αλλά πολλά λάθη είναι στην πραγματικότητα άλλη οπτική.

    86 Ωραίες προτάσεις!

  89. ΓΤ said

    @88 α, 80, 81

    Δεν είναι άλλη οπτική όταν πρόκειται για πραγματολογικά ζητήματα, όπως, φέρ’ ειπείν, αυτά που αναφέρει ο Theo στον Ντάλριμπλ 🙂
    Ενδεχομένως, Νίκο και Theo, δεν είναι τυχαίο ότι ο επιμελητής του Ντάλριμπλ (2001) δεν ανέλαβε έκτοτε άλλη επιμέλεια.

    Θυμήθηκα, Νίκο και Theo, μια παλιά περίπτωση για να γελάσετε πικρά. Είχε βγάλει ο Λιβάνης μια αγγλική μελέτη για τον Σεφέρη. Η μεταφράστρια, άκουσον χαλκέντερη ουγκανότητα, μετέφρασε Σεφέρη από το αγγλικό! Σαν να μην έφτανε αυτό, ο επιμελητής-διορθωτής δεν πήρε μυρωδιά, το βιβλίο κυκλοφόρησε…
    Βρίσκομαι ένα πρωί στη Σόλωνος με τον Λάγιο, «έλα να σου πω», μου λέει μες στο ούζο ο γίγαντας, μου λέει τη φάση με τον Σεφέρη, είχε μπουκάρει φρικαρισμένος στον Λιβάνη, «ακόμα τραβάω τα βυζιά μου, Γιώργο!», γιατί το είχε ξεφυλλίσει στον Τσάκαλο και του ‘χε γυρίσει το μάτι.
    Το βιβλίο σφύριξε για κλίβανο, κι εμείς το βράδυ για ουίσκι…

  90. @89

    Αν θυμάμαι καλά, ο μακαρίτης Λάιος δεν αναφερόταν σε μελέτη σχετικά με τον Σεφέρη, αλλά για στίχους του που είχε χρησιμοποιήσει ο Στήβεν Κινγκ ως μόττο.

  91. Έχει αναφερθεί και άλλη φορά στο παρόν ιστολόγιο, εδώ: https://sarantakos.wordpress.com/tag/%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%B2%CE%B5%CE%BD-%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B3%CE%BA/

  92. Και για όσους και όσες θέλουν κάτι πιο ιδιαίτερο από αυτά που προσφέρουν τα γνωστά βιβλιοπωλεία, εδώ: Λογοτεχνία και σκάκι: https://vivlioanihneftis.wordpress.com/2017/06/05/%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%ba%ce%b9/

  93. Εδώ: Λογοτεχνία και τρομοκρατία: https://vivlioanihneftis.wordpress.com/2011/04/05/%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%b1/

  94. Ερωτική πεζογραφία, εδώ: https://vivlioanihneftis.wordpress.com/2011/01/13/%ce%b5%cf%81%cf%89%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b7-%cf%80%ce%b5%ce%b6%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b9%ce%b1/

  95. Χιουμοριστική λογοτεχνία, εδώ: https://vivlioanihneftis.wordpress.com/2010/12/15/%cf%87%ce%b9%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%bf%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b7-%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%b1/

  96. Και Λογοτεχνία και κινηματογράφος, εδώ: https://vivlioanihneftis.wordpress.com/2010/10/10/%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%bf%cf%83/

  97. Ο ορισμός του σπαμ

  98. sarant said

    89-90-91 Δεν είναι έτσι που τα λες, και χωρίς να είναι άμοιρη ευθυνών η μεταφράστρια έχει τη μικρότερη ευθύνη.

  99. loukretia50 said

    96. Πολύ ενδιαφέροντα, ειδικά για το τελευταίο σας ευχαριστώ προσωπικά!
    Σε σκαναριστή χαρούμενη περιήγηση στα τόσα πολλά, δεν είδα του αξιόλογου Ν.Λεχέην – Σκοτεινό ποτάμι, Νησί των Καταραμένων – το «Gone Baby Gone», που επίσης μεταφέρθηκε στον κιν/φο, παραδόξως καλοστημένο, αν σκεφθεί κανείς ότι το σκηνοθέτησε ο Άφλεκ, στο οποίο χαιρόμαστε την επιβλητική παρουσία του Μ.Φρήμαν.

  100. ΓΤ said

    @89, 98
    Ακριβώς έτσι μου τα είχε μεταφέρει ο Λάγιος (δεν πήγα μετά να τσεκάρω το βιβλίο). Ευχαριστώ για τη διόρθωση.

  101. Theo said

    @82:
    Ευχαριστώ, Λουκρητία, για τις πληροφορίες.

    Όχι, δεν έχω διαβάσει άλλους Γιαπωνέζοι, και αμφιβάλλω αν θα μου αρέσουν. Μόνο ο Ισιγκούρο, ίσως και λόγω της δυτικής παιδείας του την οποία συνδυάζει με την παραδοσιακή κουλτούρα του. Περισσότερο μού άρεσαν τα Απομεινάρια μιας μέρας και το Τότε που ήμασταν ορφανοί.

    Τη «Σαμαρκάνδη» την έχω διαβάσει και μου άρεσε. Μου άρεσε και το «Οι Σταυροφορίες από τη σκοπιά των Αράβων». Έχω στη βιβλιοθήκη μου και τον «Λέοντα τον Αφρικανό» και τον «Βράχο του Τάνιος» αλλά δεν με συγκίνησαν.

    @88, 89:
    Ναι, πρόκειται για πραγματολογικά ζητήματα.

    Τις τερατολογίες του Ντάλριμπλ τις πληροφορήθηκαν στην Ι. Κοινότητα του Αγίου Όρους άμα τη εκδόσει του βιβλίου στα αγγλικά. Απευθύνθηκαν στον μοναχό που κατασυκοφαντεί ο συγγραφέας (και βάζει και φωτογραφία άλλου μοναχού αντί για τη δική του) αλλ’ αυτός δεν θέλησε να προχωρήσει σε καταγγελίες ή διαμαρτυρίες, κι έτσι δεν ενημερώθηκε ο ξένος εκδότης, που ίσως να διόρθωνε κάτι ή να πρόσθετε καμιά υποσημείωση στην επόμενη έκδοση.
    Ο φίλος λογοτέχνης που διαμαρτυρήθηκε στην «Ωκεανίδα» δεν γνώριζε τι είχε προηγηθεί. Και δύσκολα πια, τη στιγμή που ο άμεσα ενδιαφερόμενος δεν το ήθελε, θα μπορούσε να γίνει κάτι. Φυσικά εδώ η μεταφράστρια δεν είχε καμιά ευθύνη, κτγμ.

  102. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    82.
    «Jean-Patrick Manchette κανείς? Αξίζει. πχ Το μελαγχολικό κομμάτι Δυτικής Ακτής – ΑΓΡΑ»

    Ναι Lu , oui! Τα έχω όλα τα βιβλία του.

    ΥΓ » …Οι δυό άνδρες κάθονταν σε ψάθινες πολυθρόνες στην βεράντα της «Καλύβας». Η «Καλύβα» ήταν ένα ξύλινο ευρύχωρο εξοχικό, χτισμένο σε μια απότομη πλαγιά όλο δέντρα , κάπου εκατό χιλιόμετρα μακριά από το Νωζακ. Πίσω από τα πεύκα φαινόταν ο Ατλαντικός….»

    Η ΠΡΗΝΗΣ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΚΟΠΕΥΤΗ, MANCHETTE JEAN-PATRICK, ΑΓΡΑ,
    σελ. 84

  103. #70, 73
    Καλά Ελληνικά αστυνομικά είναι κι αυτά της Χίλντας Παπαδημητρίου.
    https://www.metaixmio.gr/el/author/χιλντα-παπαδημητριου

  104. Theo said

    @102:
    Έχω διαβάσει δυο δικά της, το «Για μια χούφτα βινύλια» κι ένα άλλο που δεν θυμάμαι τον τίτλο του, γιατί μου τα σύστησε ένας φίλος ως καλά.
    Δεν το έχει στην αφήγηση. Πολλοί πλατειασμοί, πλήθος άχρηστες πληροφορίες για να γεμίσουν οι σελίδες, κλπ. Λογοτέχνης με το ζόρι κανείς δεν γίνεται.

  105. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    104. «Λογοτέχνης με το ζόρι κανείς δεν γίνεται».

    Σκέψου ότι έχει σπουδάσει νομικά , είχε δισκάδικο 20 χρόνια και κάνει μεταφράσεις!

    Όλοι οι γυμνασιάρχες, πολλοί δικηγόροι, απόφοιτοι αγγλικής γαλλικής, γερμανικής φιλολογίας κ.λπ. το προσπάθησαν.

    Παγκοσμίως, πολλοί μηχανικοί είναι καλύτεροι λογοτέχνες (Eric Abler, Musil, …., Michel Houellebecq , Πανος Καρνεζης)

  106. loukretia50 said

    Αγαπητοί, ξεκαθαρίστε ότι το σχ. 104 γράφτηκε για την Παπαδημούλη και δεν αφορά τον Manchette!

  107. loukretia50 said

    ωρέ Μέρφι! Παπαδημητρίου! – που δεν την ξέρω βέβαια!

  108. Theo said

    @107:
    Συγγνώμη, Λουκρητία, στο σχ. 104 έγραψα 102 αντί 103 😦
    Και, φυσικά, η Παπαδημητρίου έγραψε το «Για μια χούφτα βινύλια», όχι η Manchette.

  109. Theo said

    @105:
    Αλίμονο αν έπρεπε κανείς να σπουδάσει οτιδήποτε για να γίνει λογοτέχνης 🙂
    Είναι να το λέει η καρδούλα σου, το αίσθημα, όχι το μυαλουδάκι σου.

    Ο αγράμματος Μακρυγιάννης, αν σπούδαζε, θα ήταν ένας Σούτσος, μια καρικατούρα λογιότατου. Όμως, επειδή δεν σπούδασε, αντί ν’ ασχολείται με τους γραμματικούς τύπους, ασχολήθηκε με τα καίρια κι έγινε ο πιο σημαντικός πεζογράφος μας και «μεγάλος διδάσκαλος της γλώσσας μας» κατά Γιώργο Σεφέρη:

    «Ἔτσι ὅπως μᾶς φανερώνεται ὁ Μακρυγιάννης, βλέπουμε ὁλοκάθαρα πὼς ἂν καὶ ἀγράμματος, δὲν ἦταν διόλου ἕνας ὀρεσίβιος ἀκαλλιέργητος βάρβαρος. Ἦταν ἀκριβῶς τὸ ἐναντίον: ἦταν μία ἀπὸ τὶς πιὸ μορφωμένες ψυχὲς τοῦ ἑλληνισμοῦ. Καὶ ἡ μόρφωση, ἡ παιδεία ποὺ δηλώνει ὁ Μακρυγιάννης, δὲν εἶναι κάτι ξέχωρο ἢ ἀποσπασματικὰ δικό του· εἶναι τὸ κοινὸ χτῆμα, ἡ ψυχικὴ περιουσία μίας φυλῆς, παραδομένη γιὰ αἰῶνες καὶ χιλιετίες, ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιά, ἀπὸ εὐαισθησία σὲ εὐαισθησία· κατατρεγμένη καὶ πάντα ζωντανή, ἀγνοημένη καὶ πάντα παροῦσα -εἶναι τὸ κοινὸ χτῆμα τῆς μεγάλης λαϊκῆς παράδοσης τοῦ Γένους. Εἶναι ἡ ὑπόσταση, ἀκριβῶς, αὐτοῦ τοῦ πολιτισμοῦ, αὐτῆς τῆς διαμορφωμένης ἐνέργειας, ποὺ ἔπλασε τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὸ λαὸ ποὺ ἀποφάσισε νὰ ζήσει ἐλεύθερος ἢ νὰ πεθάνει στὰ ῾21.»

  110. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η Σύμπραξη Εκδοτικών Εγχειρημάτων διοργανώνει το 3ο Θερινό Βιβλιοστάσιο 11 – 12 – 13 – 14 Ιουλίου 2019.
    Στον υπέροχο κήπο του Κτιρίου του ΣΕΑ -Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (Ερμού 134, Θησείο)
    Ωρες 6μμ- 11μμ – Είσοδος Ελεύθερη

    Συμμετέχουν οι εκδ. οίκοι:
    Ακυβέρνητες Πολιτείες, Αλφειός, Angelus Novus, Απρόβλεπτες Εκδόσεις, Ασίνη, Βαβέλ, Biblioteque du temps perdu, Βιβλιοπέλαγος, Εκδόσεις των Συναδέλφων, Εκδόσεις των Ξένων, Εκτός γραμμής, Ενύπνιο, Έρασμος, Εργατική Πάλη, Έρμα, Εύμαρος, Ισνάφι, Κενότητα, Μάγμα, Oposito, Opportuna, Red n Noir, Redmarks, Πανοπτικόν, Σοφίτα, Τυφλόμυγα, Φαρφουλάς, Futura

    Και καλοκαιρινό βιβλιοπαζάρι των εκδόσεων Τόπος Καλλιδρομίου 89 και Τσαμαδού στα Εξάρχεια, από 11 έως 14 Ιουλίου.

  111. Συμπληρώνοντας τα σχόλιά σας, μια και τώρα βρέθηκα σε θέση με διαδίκτυο. Να συμπληρώσω στα όσα ενδιαφέροντα το πολύ καλό της Καρυστιάνη «Χίλιες ανάσες» με μια σύγχρονη ιστορία στο προσκήνιο (κρίση, προσφυγικό, σχέσεις) και στο φόντο μια κρυμμένη άλλη ιστορία. Μου αρέσει πολύ ο Τζόνοθαν Κόου (νομίζω ότι και παλιότερα είχα προτείνει «τον αριθμό 11») και τώρα έχω αρχίσει αυτό που λέει και ο Νικοκύρης τη «Μέση Αγγλία», αλλά θα σας προτείνω ένα παλιότερο «Το σπίτι του ύπνου» με θέμα την απώλεια και την αναζήτηση στις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά και βαθιά πολιτικό μυθιστόρημα, όπως νομίζω ότι είναι όλα του τα βιβλία. Διάβασα τον καινούριο Μάρκαρη, αλλά είναι μια από τα ίδια. Κυρίως με ενόχλησαν αβλεψίες της επιμέλειας με λάθη στα επίθετα ή με λάθη σε λεπτομέρειες ενεργειών (π.χ. πάει ο Χαρίτος στη δουλειά του τρώει κρουασάν με καφέ – που είναι το στάνταρ σε όλα τα βιβλία – κάτι άλλο κάνει και λίγο αργότερα μας λέει ότι πάει να πάρει τα γνωστά από το κυλικείο γιατί δεν είχε φάει απ’ το πρωί). Έστειλα mail στις εκδόσεις Γαβριηλίδη επισημαίνοντας τις σελίδες με τα λάθη και πότε δεν μου απάντησαν. Καλή ανάγνωση!

  112. sarant said

    110 Μόλις γυρισα από εκεί, αλλά αν πήγε κανείς του ιστολογίου δεν τον είδα -ενώ είδα διαφόρους γνωστούς και φίλους.

    111 Αυτό το μέιλ αν θέλετε μου το στέλνετε στο sarantπαπακιpt.lu

  113. 112. Το προώθησα. Μακάρι να διορθώσουν τα λάθη σε επόμενη έκδοση.

  114. #104
    Κατά τη γνώμη μου, το πιο ενδιαφέρον στα αστυνομικά της Παπαδημητρίου είναι οι παρεκβάσεις («πλατειασμοί», αν θέλετε), με «πλήθος άχρηστες πληροφορίες» σχετικά με την εγχώρια και διεθνή μουσική σκηνή. Αυτό, δλδ, που εσείς το βρίσκετε αρνητικό, εγώ το βρίσκω θετικό. Άλλωστε, έγραψα ότι είναι «καλά Ελληνικά αστυνομικά», όχι αριστουργήματα. Περί ορέξεως, όμως…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: